II SA/Kr 30/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Bursa (spr.) Sędziowie: WSA Kazimierz Bandarzewski WSA Agnieszka Nawara-Dubiel Protokolant: Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 września 2012 r. sprawy ze skargi R.N. T.K. i J.K. , na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia 2 listopada 2011 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana. wyroku z dnia 28 września 2012 r. Wójt Gminy O. decyzją z dnia [...] września 2011 r. znak: [...], po rozpatrzeniu wniosku Telefonii Komórkowej [...] Sp. z o.o. w W. , ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego polegającą na "Budowie stacji bazowej telefonii komórkowej o nazwie [...] składającej się z: wieży telekomunikacyjnej z zamontowanym systemem antenowym, kontenera technicznego z aparaturą elektroniczną wraz z zasilaniem instalacją elektryczną oraz drogi dojazdowej zlokalizowanej na terenie działki nr [...]" w miejscowości Ć. Gmina O. Stan sprawy przed wydaniem w/w decyzji przedstawiał się następująco: Decyzją z dnia [...] września 2008 r. znak [...] Wójt Gminy O. odmówił ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla zamierzenia inwestycyjnego obejmującego "Budowę stacji bazowej telefonii komórkowej o nazwie: Ć. nr [...]" na terenie działki nr [...] w miejscowości Ć. Gmina O . W uzasadnieniu decyzji organ przywołał art. 1 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 1 i 2 oraz art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wskazując iż planowane przedsięwzięcie realizowane miało być na terenie zabudowy jednorodzinnej charakteryzującej się podobnymi gabarytami i formą architektoniczną budynków o wysokości do 2 kondygnacji naziemnych. Analizowana przestrzeń zabudowy, jak wskazał organ, charakteryzowała się wysokim udziałem powierzchni biologicznie czynnej. Zdaniem organu l instancji planowana inwestycja miała w sposób znaczny odbiegać od sąsiedniej zabudowy gabarytami i formą architektoniczną "stanowiąc tym samym element obcy stylistycznie i funkcjonalnie". Reasumując, brak było w przypadku planowanego przedsięwzięcia powiązań funkcjonalnych i przestrzennych z istniejącym zagospodarowaniem terenu. Po wtóre zdaniem organu, planowana inwestycja spowodowałaby znaczne obniżenie wartości terenów zabudowy mieszkaniowej położonych w bezpośrednim sąsiedztwie działki nr [...]. Od wyżej przytoczonej decyzji odwołanie złożył pełnomocnik inwestora, nie zgadzając się z argumentacją przedstawioną przez Wójta Gminy O. Pełnomocnik inwestora wskazał, iż planowana inwestycja w żaden sposób nie godziła w istniejący sposób zagospodarowania terenu. Jak wskazał pełnomocnik zabudowa na tym terenie była znacznie rozproszona z przewagą terenów rolnych. Ponadto stacja bazowa nie mogła niweczyć atrakcji turystycznych tego terenu, bowiem była oddalona o ok 5,5 km od miejscowości Z. oraz o ok 2, 5 km od szlaku architektury drewnianej. Pełnomocnik odwołującego wskazał także, iż w interesie publicznym było zagęszczenie sieci telefonii komórkowej, ze względu na niedoskonałość systemu istniejącej łączności służb ratowniczych gdzie telefonia komórkowa jest często jedynym źródłem komunikacji. Podsumowując pełnomocnik inwestora stwierdził: "Uwzględniając powyższe fakty oraz mając na celu zobiektywizowanie potrzeb ogółu społeczeństwa (w szczególności młodego pokolenia wykorzystującego zdobycze techniki) uważamy, że inwestycja polegająca na budowie stacji bazowej spełnia wymagania o zrównoważonym rozwoju i stanowi realizację celu, o którym mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami". W wyniku rozpatrzenia odwołania decyzją z dnia [...] listopada 2008 r. sygn. akt: [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. uchyliło decyzję organu l instancji w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania. W wyniku ponownego rozpoznania sprawy organ l instancji decyzją z dnia [...] marca 2009 r. ponownie odmówił ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Poza argumentami przedstawionymi we wcześniejszej decyzji, organ stanął na stanowisku, iż planowana inwestycja, jako że nie realizowana przez podmiot którego ustawowym zadaniem jest prowadzenie działań o znaczeniu lokalnym lub ponadlokalnym, nie mogła być uznana za inwestycję celu publicznego. Dodatkowo, organ stanął na stanowisku, iż planowana inwestycja miała charakter komercyjny i nie stanowiła realizacji celu publicznego. Od powyższej decyzji odwołanie wniósł inwestor działający poprzez pełnomocnika J.D. . W odwołaniu wskazano, iż w interesie publicznym leży zagęszczenie sieci telefonii komórkowej ze względu na bezpieczeństwo publiczne. Ponadto pełnomocnik inwestora powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazał, iż stacje bazowe telefonii komórkowej stanowią urządzenia przy pomocy których realizuje się cel publiczny. W wyniku rozpatrzenia odwołania decyzją z dnia [...] maja 2009 r. sygn. akt: [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. ponownie uchyliło decyzję organu l instancji i przekazało sprawę do powtórnego rozpatrzenia. Na powyższą decyzję Kolegium skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie złożyli T. i J.K. , J. i A.N. oraz R.O . W wyniku rozpatrzenia skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 16 czerwca 2010 r. sygn. akt: II SA/Kr 1108/09 oddalił skargę stron na decyzję Kolegium z dnia [...] maja 2009 r. Następnie decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r. organ l instancji ponownie odmówił ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla zamierzenia inwestycyjnego obejmującego "Budowę stacji bazowej telefonii komórkowej o nazwie: Ć. Nr [...] " na terenie działki nr [...] w miejscowości Ć. Gmina O. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż dojazd do terenu inwestycji miał odbywać się za pomocą drogi polnej nie spełniającej warunków technicznych jakie zostały zawarte w przepisach prawa budowlanego dla dróg dojazdowych. Po wtóre organ wskazał, że planowana inwestycja miała być realizowana na obszarze położonym w bezpośrednim sąsiedztwie terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i przy rozstrzygnięciu przedmiotowej sprawy wzięto pod uwagę ład przestrzenny jako element nadrzędny przy ocenie możliwości ustalenia warunków lokalizacji przedmiotowej inwestycji. Nadto organ zauważył, iż planowana inwestycja spowodowałaby znaczne obniżenie wartości terenów zabudowy mieszkaniowej położonych w bezpośrednim sąsiedztwie działki nr [...] . Dodatkowo z przedłożonych przez inwestora dokumentów wynikało, zdaniem organu, że oddziaływanie pola elektromagnetycznego wchodziło w obszar działki zabudowanej budynkiem mieszkalnym oraz na działki, które mogły być w przyszłości zabudowane. Fakt ten stanowił naruszenie art. 144 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. 2008 r. Nr 25 poz. 150). Reasumując zdaniem organu, lokalizacja przedmiotowej inwestycji "jest wadliwa i w ewidentny sposób narusza interesy osób zamieszkujących ten teren". Od powyższej decyzji odwołanie wniósł inwestor nie zgadzając się z argumentami przedstawionymi przez organ l instancji. Co do zarzutu, iż teren inwestycji nie miał dostępu do drogi publicznej, strona odwołująca wskazała, iż wieża telekomunikacyjna nie jest obiektem budowlanym, ani także budynkiem i wobec tego w stosunku do takich inwestycji nie można stawiać warunku dostępności działki objętej wnioskiem do drogi publicznej. Ponadto strona odwołująca wskazała, iż decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie jest decyzją uznaniową a organ odmawiając ustalenia warunków w tym zakresie winien powołać się na konkretne przepisy prawa, czego w niniejszej sprawie nie wykazano. W wyniku rozpatrzenia odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. decyzją z dnia [...] lutego 2011 r. sygn. akt: [...] uchyliło w/w decyzję organu l instancji i przekazało organowi sprawę do ponownego rozpoznania. W swojej decyzji Kolegium po raz wtóry powtórzyło argumenty wyrażone we wcześniejszych decyzjach w tej sprawie. W wyniku ponownego rozpoznania sprawy organ l instancji decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r. ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego dla zamierzenia inwestycyjnego obejmującego "Budowę stacji bazowej telefonii komórkowej o nazwie: Ć. nr [...]" na terenie działki nr [...] w miejscowości Ć. Gmina O. , określając wymagania ochrony i kształtowania ładu przestrzennego. W decyzji organ określił także szerokość i długość drogi dojazdowej, wysokość wieży telekomunikacyjnej, wysokość kontenera z aparaturą elektroniczną oraz określił dojazd do terenu objętego inwestycją. Od powyższej decyzji odwołanie wnieśli T. i J.K. oraz R.N. działający przez pełnomocników J. i A.N. Strony odwołujące sprzeciwiły się lokalizacji inwestycji jako usytuowanej zbyt blisko zabudowy mieszkaniowej, a także działek, które przez bliskie sąsiedztwo z wieżą stracą na atrakcyjności. Odwołujący zarzucili także organowi, iż określił wysokość wieży na 40 m, podczas gdy inwestor wskazywał, iż wysokość ta ma wynosić 50 m. Decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r. sygn. akt: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. uchyliło decyzję organu l instancji z dnia [...] kwietnia 2011 r. i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania. W toku ponownego rozpoznania sprawy pełnomocnik inwestora pismem z dnia 19 lipca 2011 r. uzupełnił wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego dla planowanej inwestycji. We wniosku tym skonkretyzowano, iż wieża telekomunikacyjna ma wynosić 52,5 m, zaś anteny panelowe w ilości 9 sztuk zawieszone będą na wysokości 49 m. Dodatkowo usytuowanych zostanie trzy anteny radiolinii. We wniosku tym inwestor określił równoważną moc promieniowania izotropowo EIRP [W] dla poszczególnych anten a także dołączył przedstawione w formie graficznej linie w azymutach i odległości od środków elektrycznych anten dla poszczególnych ich typów tj. BSA 005 i BSA001. W oparciu o to Wójt Gminy O. wydał wskazaną na wstępie decyzję z dnia [...] września 2011 r. znak: [...], którą ustalił, na wniosek Telefonii Komórkowej [...] Sp. z o.o. w W. lokalizację inwestycji celu publicznego dla zamierzenia inwestycyjnego obejmującego: "Budowę stacji bazowej telefonii komórkowej o nazwie: Ć. nr [...] składającej się z: wieży telekomunikacyjnej z zamontowanym systemem antenowym, kontenera technicznego z aparaturą elektroniczną wraz z zasilaniem instalacją elektryczną oraz drogi dojazdowej zlokalizowanej na terenie działki nr [...]" w miejscowości Ć. Gmina O. Od powyższej decyzji odwołanie wnieśli R.N. reprezentowany przez pełnomocników J. i A.N. oraz T. i J.K. . R.N. powtórzył zarzuty formułowane we wcześniejszych odwołaniach wskazując, iż zamieszkiwanie w sąsiedztwie wieży telekomunikacyjnej sprzyja rozwojowi wielu chorób i jest ogólnie szkodliwe dla zdrowia. Dla odwołujących wątpliwa jest także kwestia wysokości wieży telekomunikacyjnej wynosząca 52,5 m. T. i J.K. zarzucili organowi, iż istnieją rozbieżności co do azymutu anten. Ponadto wskazali, iż w stanie faktycznym odległość najbliższej zabudowy mieszkaniowej wynosi ok. 40 m, a nie jak zawarto w dokumentach przedłożonych przez inwestora ok. 55 m. Dodatkowo odwołujący stwierdzili, iż w decyzji nie podano na jakiej wysokości zamontowane będą anteny radiolinii. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. decyzją z dnia [...] listopada 2011 r. sygn. akt: [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Wójta Gminy O. z dnia [...] września 2011 r. znak: [...] . W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że w rozpoznawanej sprawie znajdą zastosowanie przepisy rozdziału 5 ustawy ("Lokalizacja inwestycji celu publicznego i ustalenie warunków zabudowy w odniesieniu do innych inwestycji"), w tym art. 50 ust. 1 zd. 1 ustawy stwierdzający, że inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - jak to ma miejsce w rozpoznawanym przypadku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Kolegium wskazało, że jak wynika z akt sprawy postępowanie w niniejszej sprawie wszczęte zostało w dniu 6 października 2006 r. (data złożenia wniosku do organu l instancji). W dacie wszczęcia postępowania obowiązywało rozporządzenie z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. z 2004 Nr 257, poz. 2573). Akt ten przestało obowiązywać 14 listopada 2010 r., a to za sprawą wejścia w życie z dniem 15 listopada 2010 r. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2010 r. Nr 213, poz. 1397). Niemniej zgodnie z § 4 tegoż rozporządzenia, do postępowań w sprawie decyzji, o których mowa wart. 71 ust. 1 oraz art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, wszczętych przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe. Zdaniem organu II instancji biorąc powyższe pod uwagę w niniejszej sprawie będą miały zastosowanie przepisy rozporządzenia z dnia 9 listopada 2004 r. Dalej Kolegium wyjaśniło, że stosownie do § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko mogą wymagać następujące rodzaje przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko: instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, niewymienione w § 2 ust. 1 pkt 7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowe wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi: a) nie mniej niż 15 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 5 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny; b) nie mniej niż 100 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 20 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny; c) nie mniej niż 500 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 40 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny; d) nie mniej niż 1 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny; e) nie mniej niż 2 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny; f) nie mniej niż 5 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m i nie mniejszej niż 150 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny; g) nie mniej niż 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 300 m i nie mniejszej niż 200 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny. W ocenie organu II instancji, w znajdującej się w aktach sprawy analizie warunków i zasad zagospodarowania terenu, wskazano, że najbliższa zabudowa mieszkalna znajduje się w odległości ok. 40 m od zachodniej strony oraz ok 70 m od strony północnej. Od strony wschodniej i południowej znajdują się zaś grunty rolne. Teren objęty wnioskiem tj. działka nr [...] jest terenem niezabudowanym (teren rolniczy). Dokonując analizy przedmiotowej sprawy stwierdzić należy zdaniem Kolegium, iż planowana inwestycja nie jest inwestycją dla której można żądać sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. W pkt 4 decyzji określono warunki ochrony środowiska gdzie sprecyzowano, iż anteny panelowe zawieszone będą na wysokości 49 m. Sześć z nich (typ BSA 005) będzie pracować w systemie 900 MHz w azymucie 45 stopni (2 szt.), 160 stopni (2 szt.) i 265 stopni (2 szt.) - max EIRP 724 [W], natomiast trzy anteny (typ BSA 001) pracować będą w systemie 1800 MHz w azymucie 45, 160 i 265 stopni - max EIRP 2643 [W]. W opinii SKO parametry inwestycji zostały skonkretyzowane przez inwestora w podaniu z dnia 19 lipca 2011 r., na wskutek wezwania organu l instancji. Zmiana wniosku przez inwestora, wbrew twierdzeniom odwołujących, jest jak najbardziej miarodajna dla organu prowadzącego w tym zakresie postępowanie. Organ odwoławczy wskazał w tym miejscu, że stosownie do art. 52 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego następuje na wniosek inwestora. Zdaniem SKO nic nie stoi na przeszkodzie, aby w trakcie postępowania inwestor, w ramach tej samej przedmiotowo inwestycji, modyfikował i zmieniał swój wniosek. Nie ma bowiem takiego zakazu w przepisach w/w ustawy. Reasumując organ odwoławczy, stwierdził, iż decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego ma charakter deklaratoryjny i związany. Organ jest związany wnioskiem inwestora co do charakteru i parametrów planowanego zamierzenia i nie może tego wniosku samodzielnie interpretować zawężające czy rozszerzające (tak w wyroku WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 4 stycznia 2011 r. sygn. akt: II SA/Go 743/2010, publ. LexPolonica nr 2477891). Dalej Kolegium zaznaczyło, że jak twierdzą odwołujący, parametry przedsięwzięcia, a chodzi tu o usytuowanie anten, są inne od parametrów podanych w pierwotnym wniosku z dnia 2 października 2006 r., gdzie wysokość masztu podano na 40 m, a azymut anten wynosił 40, 160 i 270 stopni. Obecnie, zgodnie z wnioskiem inwestora, wysokość zamieszczenia anten wynosi 49 metrów, zaś azymut anten został zmieniony przez wnioskodawcę w podaniu z dnia 15 grudnia 2008 r. Parametry te, zarówno wysokość instalacji anteny, jak i azymut anten, jeszcze bardziej ogranicza możliwość oddziaływania inwestycji na środowisko. Co się zaś tyczy braku określenia wysokości anten radiolinii, co podnosili T. i J.K. w opinii SKO wskazania wymaga, iż w/w rozporządzenie z dnia 9 listopada 2004 r. nie dotyczy elementów anten radiolinii, co wynika ze zwrotu "z wyłączeniem radiolinii". Tak więc, zgodnie z obowiązującymi przepisami, kwestia usytuowania radiolinii nie jest przedmiotem badania czy planowana inwestycja może wymagać sporządzenia raportu o oddziaływaniu inwestycji na środowisko. Następnie organ odwoławczy wskazał, iż do wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego z dnia 2 października 2006 r. załączony został raport o oddziaływaniu inwestycji na środowisko sporządzony przez K.W. z września 2006 r. Raport ten dotyczy anten posadowionych na wysokości 49 m o azymutach anten 40, 160 i 270 stopni. Według Kolegium przypomnieć w tym miejscu należy, iż w wyniku korekty, azymut anten wynosi obecnie 45, 160 i 265 stopni. Tak więc w opinii SKO raport ten może stanowić dowód w niniejszej sprawie, w szczególności gdy sporządzony został przez specjalistę z zakresu ochrony środowiska (str. [...] raportu). W dokumencie tym stwierdzono, iż jedynym czynnikiem, którym stacja bazowa telefonii komórkowej oddziałuje jest emisja pola elektromagnetycznego. Jednak pole elektromagnetyczne będzie emitowane w wolną przestrzeń, niedostępną dla ludzi (str. [...[). Zdaniem SKO z graficznych wykresów sporządzonych przez autora raportu wynika, iż dla każdej z poszczególnej grupy anten zasięg promieniowania będzie się rozprzestrzeniał na wysokości nie niższej niż 39 metrów nad poziomem terenu. Tymczasem wysokość znajdującej się w obszarze zabudowy nie przekracza 10 m. W takim przypadku nie może być mowy o negatywnym wpływie przedsięwzięcia na zdrowie ludzi. W aktach sprawy znajduje się także dokument pt: "Kwalifikacja Przedsięwzięcia" z listopada 2011 r., opisująca wyniki obliczeń odległości miejsc dostępnych dla ludzi od środka elektrycznego każdej z anten, wzdłuż głównej wiązki promieniowania (str [...] ). Z obliczeń tych wynika, iż zabudowa mieszkaniowa znajdująca się na tym terenie nie przekracza wysokości 10 m, natomiast w osiach głównych wiązek w odległości 150 m od środka elektrycznego nie występują żadne budynki jak również nie znajdują się miejsca dostępne dla ludności. Dokonując dalszej analizy przedmiotowej sprawy Kolegium stwierdziło, iż jak ustalono (postanowienie [...] Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w K. z [...] sierpnia 2008 r. znak: [...], teren inwestycji nie leży na obszarach gdzie występują melioracje wodne. Nadto Kolegium wskazało, że projekt decyzji został uzgodniony również z organem właściwym w sprawie ochrony gruntów rolnych tj. Starostą Powiatu w D. (postanowienie z dnia [...] kwietnia 2011 r. znak: [...] ). Ustalono, że działka nr [...] posiada bezpośredni dostęp do drogi publicznej tj. drogi gminnej nr [...] . Inwestycja zasilana będzie w energię elektryczną na warunkach podanych przez dysponenta sieci. SKO dodało, że stwierdzono w toku postępowania, iż teren objęty wnioskiem nie znajduje się na obszarze stanowiącym formę przyrody w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2004 r. Nr 92, poz. 880 z późn. zm.). Teren ten znajduje się także poza ochroną konserwatorską. Do decyzji załączona została mapa przedstawiająca teren inwestycji stanowiąca podpisany przez Wójta Gminy O. załącznik do decyzji. Następnie organ odwoławczy odnosząc się do zarzutów odwołania, a dotyczących nie uwzględnienia wszystkich stron postępowania, wskazał, iż w części graficznej omawianego w/w raportu ustalono zasięg rozprzestrzeniania się pola elektromagnetycznego dla poszczególnych typów anten. Zasięg ten rozciąga się na wysokości prawie 4 razy wyższej niż zabudowa znajdująca się na przedmiotowym terenie. Organ za strony niniejszego postępowania uznał tych właścicieli działek, nad którymi w/w zasięg pola elektromagnetycznego się rozciąga. Kolegium podkreśliło w tym miejscu, że szczególnymi cechami interesu prawnego w postępowaniu administracyjnym i w prawie administracyjnym jest, po pierwsze, bezpośredniość związku między sytuacją danego podmiotu a normą prawa materialnego, na której budowany jest interes prawny. Oznacza to, że interes prawny ma tylko ten podmiot, którego sytuacja prawna wynika wprost z normy prawa materialnego. Drugą szczególną cechą interesu prawnego jest natomiast jego realność, co oznacza, że interes ten musi rzeczywiście istnieć w dacie stosowania danych norm prawa administracyjnego. Nie może to być interes tylko przewidywany w przyszłości ani hipotetyczny (zob. wyrok WSA w Łodzi z dnia 3 lutego 2010 r. sygn. akt: II SA/Łd 683/2009, publ. LexPolonica nr 2238251). W ocenie SKO niewątpliwie stronami postępowania o ustalenie warunków zabudowy są właściciele terenu objętego inwestycją jak również wnioskodawca tj. inwestor. Pozostałe podmioty mają legitymację do bycia stroną w rozumieniu art. 28 k.p.a., tylko wówczas gdy planowana inwestycja wpływa na treść wykonywanych przez nie praw. Zdaniem Kolegium w rozpoznawanej sprawie organ I instancji zasadnie za strony postępowania uznał te podmioty, które są właścicielami działek nad którymi rozciąga się pole elektromagnetyczne. Konkludując organ odwoławczy napisał, że decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego nie jest decyzją uznaniową lecz decyzją związaną, co wynika z treści art. 56 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którym, nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Jeżeli zatem wniosek inwestora dotyczy inwestycji, która jest zgodna z przepisami w/w ustawy jak i przepisami odrębnymi, to w zasadzie organ nie ma podstaw do odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Przy czym odmowa ustalenia lokalizacji celu publicznego musi opierać się na sprzeczności zamierzenia inwestycyjnego z przepisem prawa nakładającym wprost konkretne ograniczenia. Zdaniem Kolegium w postępowaniu odwoławczym ustalono, że planowane przedsięwzięcie stanowi inwestycję celu publicznego, a po wtóre przepisy innych ustaw nie sprzeciwiają się realizacji tejże inwestycji. W toku przedmiotowego postępowania ustalono, iż planowana inwestycja nie jest sprzeczna z przepisami w/w ustawy, jak i przepisami odrębnymi, dlatego też organ l instancji, będąc związany wnioskiem inwestora, prawidłowo wydał decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla planowanego przedsięwzięcia. R.N. działający przez pełnomocników – J. i A.N. pismem nadanym w dniu 2 grudnia 2011 r. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję SKO w T. z dnia [...] listopada 2011 r. sygn. akt: [..] wnosząc o jej uchylenie w całości oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Skarżący zrzucił zaskarżonej decyzji SKO w T. z dnia [...]listopada 2011 r.: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego: art. 1 ust 1, pkt 2 ust. 2, pkt 1, 2, 3, 5, 7, art. 6 ust. 2, art. 54, art. 56 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.) w związku z art. 138 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. nr 98, poz. 1071 - dalej jako "k.p.a.") poprzez ich częściowe niezastosowanie w sprawie, a w pozostałej części poprzez błędne zastosowanie, polegające na niedostrzeżeniu, że nie zostały spełnione wszystkie przesłanki wymagane powołaną ustawą do ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego w drodze decyzji; art. 112 i następne Działu V, art. 121 i następne Działu VI, art. 141, art. 144 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. 2001 r. Nr 62, poz. 627 z późn. zm.) w związku z art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. c, art. 54 pkt 2, lit b ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez ich nieuwzględnienie w sprawie, a to poprzez dopuszczenie do możliwości realizacji inwestycji mogącej negatywnie oddziaływać na środowisko i życie lub zdrowie łudzi, poprzez emisję pola elektromagnetycznego i nadmierny hałas; § 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. (z uwzględnieniem rozporządzenia zmieniającego z 22 czerwca 2010 r.) w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 219, poz. 1864 z późn. zm.) poprzez naruszenie bezpieczeństwa ochrony przed działaniem pola elektromagnetycznego oraz bezpieczeństwa i higieny pracy w pobliżu urządzeń wytwarzających pole elektromagnetyczne; 2. naruszenie przepisów postępowania: art. 138 § 1 pkt 1 i § 2 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w sprawie, skutkiem którego działań inwestora i Wójta Gminy O. w przedmiotowej sprawie nie uznano za rażąco naruszających prawo i utrzymano decyzję w mocy; art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a., art. 80 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego, niepoddanie wszechstronnej i gruntownej analizie wszystkich aspektów sprawy, w których ustalenia organów są odmienne od wniosków i twierdzeń stron postępowania, nie ustosunkowanie się do wszystkich zarzutów skarżącego i nie podanie przyczyn, z powodu których argumentom skarżącego odmówiono wiarygodności, a także poprzez załatwienie sprawy bez uwzględnienia słusznego interesu skarżącego; art. 28 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie wszystkich stron postępowania. W uzasadnieniu skargi napisano, że planowana inwestycja polegająca na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej posadowionej na wieży stalowej o wysokości 52,50 m wraz z zestawem anten nadawczo-odbiorczych będzie znacznie odbiegać od sąsiedniej zabudowy gabarytami i formą architektoniczną stanowiąc tym samym element obcy stylistycznie i funkcjonalnie. Brak jest zatem w ocenie skarżącego powiązań funkcjonalnych i przestrzennych planowanej inwestycji z istniejącym zagospodarowaniem terenu. Art. 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym daje w ocenie skarżącego legitymację czynną do ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych. Z przepisu tego wynika także zdaniem skarżącego, że każdy ma prawo do zagospodarowania terenu do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego i osób trzecich. Wobec tego, w opinii skarżącego, lokalizacja stacji bazowej telefonii komórkowej narusza interes prawny właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości zlokalizowanych w obszarze oddziaływania w/w stacji gdyż będą mieli oni ograniczone prawo do zagospodarowania swoich nieruchomości. W związku z czym, planowana inwestycja zgodnie z warunkami zawartymi w decyzji Wójta Gminy O. z dnia [...] września 2011 r. jest niezgodna z prawem. Następnie skarżący odnosząc się do zarzutu, polegającego na niedostrzeżeniu, że nie zostały spełnione wszystkie przesłanki, zawarte w art. 54 u.p.z.p., a wymagane do ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego w drodze decyzji podniósł, że wcześniejsza decyzja organu I instancji również zawierała takie błędy. Skarżący stoi na stanowisku, że decyzja Wójta Gminy O. z [...] września 2011 r. nadal nie zawiera wszystkich elementów wymaganych artykułem 54 u.p.z.p. Po pierwsze rodzaj inwestycji nie jest wystarczająco opisany. Po drugie organ ograniczył się tylko do wskazania poszczególnych ustaw, jakim powinna podlegać inwestycja, bez wskazania bliższych rozwiązań, co jest niewystarczające. Brak jest danych określających poziom hałasu, jaki będzie wytwarzać klimatyzator umieszczony wewnątrz szaf urządzeń nadawczo-odbiorczych. Zdaniem skarżącego z "Raportu oddziaływania na środowisko stacji bazowej nr [...] w C. ) wynika jedynie, że poziom emitowanego hałasu nie przekracza wartości dopuszczalnych, określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 19 lipca 2004 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz.U. z 2004r. Nr 178, poz. 1841). Tymczasem obowiązkiem inwestora jest podanie poziomu tego hałasu aby organ mógł sam zweryfikować, czy jest to poziom dopuszczalny na mocy obowiązujących przepisów. Samo stwierdzenie, że poziom hałasu nie przekracza wartości dopuszczalnych, jest niewystarczające. Fakt ten stanowi również naruszenie ustawy "Prawo ochrony środowiska" (Dział V, art. 112 i następne). Dalej skarżący stwierdził, że celem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego jest "określenie możliwych działań inwestora wobec nieruchomości" (tak Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne-Komentarz, pod. red. Z. Niewiadomskiego, wyd. C.H. Beck, Warszawa 2006, wydanie 3, str. 438). Działań tych nie można skonkretyzować, jeżeli brak jest wystarczającej charakterystyki inwestycji. Dlatego też w opinii skarżącego nie jest wystarczające stwierdzenie, że planowana inwestycja nie wpływa negatywnie na środowisko oraz zdrowie ludzi, czy poziom hałasu nie przekracza wartości dopuszczalnych, należy bowiem wykazać charakterystykę oraz parametry inwestycji, a następnie określić czy obowiązujące w tym zakresie przepisy dopuszczają realizację inwestycji na tym terenie. Zdaniem skarżącego tożsame stanowisko zostało wyrażone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 października 2007 r., wedle którego "Ocena oddziaływania inwestycji na środowisko winna być przeprowadzona wszechstronnie i wyczerpująco. Ocena inwestycji musi opierać się na dowodach i ustaleniach faktycznych. Żeby dokonać obiektywnej oceny oddziaływania inwestycji na środowisko, a przede wszystkim jej uciążliwości dla najbliższych zabudowań mieszkalnych, należy dokładnie ustalić dane związane z emisją hałasu, spalin i powietrza do środowiska. Dane podawane na etapie postępowania dotyczącego ustalenia warunków zabudowy stanowią jedynie przewidywania inwestora, a precyzyjne informacje przedłożone być mogą dopiero na etapie postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę. Nie zwalnia to jednak inwestora od podania szacunkowych danych liczbowych oraz dokonania starannej oceny wpływu inwestycji na środowisko" (sygn. akt: II OSK 1401/06, LEX 394807). W konsekwencji zdaniem skarżącego, należy stwierdzić, że brak odniesienia się do w/w podniesionych kwestii, narusza regulację przepisu art. 54 pkt 2 lit. d ustawy, przepisów art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., jak i przepisu art. 107 § 3 k.p.a., które to naruszenia mają istotny wpływ na wynik prowadzonego postępowania. Uwzględniając skutki dla osób trzecich decyzji wydawanej w trybie art. 50 i nast. ustawy, okoliczności te winny zostać wyjaśnione i rozstrzygnięte, a stanowisko zostać przedstawione w uzasadnieniu wydanej decyzji. Następnie skarżący zwrócił uwagę na, jego zdaniem, niezgodność zaskarżanej decyzji z przepisami art. 54 u.p.z.p. Przedmiotowa decyzja powinna bowiem określać linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali, z zastrzeżeniem art. 52 ust. 2 pkt 1. Decyzja Wójta Gminy O. zawiera mapę z liniami rozgraniczającymi teren inwestycji w skali 1:2000, tymczasem z dyspozycji art. 52 ust. 2 pkt 1 wynika, że decyzja taka powinna zawierać kopię mapy w skali 1:5000 lub 1:000. Ponadto skarżący zaznaczył, że w decyzji powinna się znaleźć informacja o ogrodzeniu terenu inwestycji w celu ochrony zdrowia ludzi. Dalej skarżący podniósł, że z powyższymi naruszeniami przepisu art. 54 u.p.z.p. pozostają w związku naruszenia ustawy "Prawo ochrony środowiska". Według skarżącego bezspornym jest w niniejszej sprawie, że jedynymi czynnikami, które będą negatywnie oddziaływać na środowisko, a więc także i ludzi, są pola elektromagnetyczne pochodzące od anten sektorowych i radiolinii (str. [..]). Cyt.: "I chociaż, jak wynika z przedstawionych przez inwestora materiałów, pola o gęstościach przekraczających dopuszczalne wartości tj. o natężeniu równym 0,1 W/m2 lub większym, będą występowały na dużych wysokościach, to nie sposób zaprzeczyć, że pola elektromagnetyczne są szkodliwe dla zdrowia i życia ludzi". W dalszej kolejności skarżący wskazał, że z przepisu art. 144 wspomnianej ustawy wynika ponadto, że eksploatacja instalacji powodująca wytwarzanie pól elektromagnetycznych nie powinna powodować przekroczenia standardów jakości środowiska poza terenem, do którego prowadzący instalację ma tytuł prawny. W opinii skarżącego z informacji w przedmiotowej sprawie jednoznacznie wynika, że oddziaływanie pola elektromagnetycznego ponad obowiązujące normy rozciąga się na tereny sąsiadujące z działką nr [...] , na której ma być posadowiona wieża, a więc na teren, do którego inwestor nie ma tytułu prawnego. Przepis ten jednoznacznie wyklucza obecną lokalizację inwestycji celu publicznego na działce nr [...]. Ostatnim zarzutem, stanowiącym naruszenie prawa materialnego, jest zarzut naruszenia § 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. (z uwzględnieniem rozporządzenia zmieniającego z 22 czerwca 2010 r.) w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie poprzez naruszenie bezpieczeństwa ochrony przed działaniem pola elektromagnetycznego oraz bezpieczeństwa i higieny pracy w pobliżu urządzeń wytwarzających pole elektromagnetyczne. Nie można bowiem w ocenie skarżącego mówić o bezpieczeństwie i higienie pracy w bezpośrednim sąsiedztwie stacji bazowej telefonii komórkowej rolników pracujących na roli prawie przez cały rok. Zaznaczenia wymaga również fakt, że skoro dom Państwa K. znajduje się zaledwie 40 m od planowanego posadowienia wieży, a wieża ma mieć wysokość 52,50 m, to nie sposób zaprzeczyć, że w razie groźnych wyładowań atmosferycznych, istnieje niebezpieczeństwo zawalenia się wieży na budynek mieszkalny Państwa K. Następnie skarżący przechodząc do zarzutów dotyczących przepisów postępowania wskazał na naruszenie art. 138 k.p.a. Jego zdaniem organ II instancji jest organem merytorycznym, który rozpoznaje sprawę, zatem co do zasady powinien on orzekać co do istoty sprawy w razie stwierdzenia, że wniesiona skarga jest zasadna. Organ odwoławczy nie jest związany granicami odwołania i obowiązany jest orzec co do całości rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżanej decyzji. Odnosząc się do kolejnych naruszeń przepisów postępowania skarżący stwierdził, że nie sposób nie zauważyć, że organ odwoławczy w ramach prowadzonego postępowania administracyjnego naruszył przepisy art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. Z treści przywołanych norm prawnych wynika, że postępowanie dowodowe oparte jest na zasadzie oficjalności. Organ administracji zobowiązany jest z urzędu w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy i podejmować wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy i w tym celu dopuścić jako dowód w sprawie wszystko, co może przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie jest sprzeczne z prawem (wyrok NSA z dnia 21 grudnia 2000 r., sygn. akt V SA 1816/00, niepubl., dostępny w Systemie Informacji Prawnej LEX, Lex nr 77645). Realizacja zasady prawdy obiektywnej ma ścisły związek z realizacją zasady praworządności, ustalenie stanu faktycznego sprawy jest bowiem niezbędnym elementem prawidłowego zastosowania normy prawa materialnego. Jak więc wynika z wcześniejszych rozważań naruszenia przepisów postępowania: art. 7, art. 77 §1, 107 § 3 k.p.a. wiążą się bezpośrednio z naruszeniem art. 54 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zarówno organ I instancji, jak i Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. błędnie przyjęły, że wszystkie okoliczności sprawy zostały wyjaśnione, a to wpłynęło na utrzymanie decyzji niezgodnej z obowiązującym prawem. Ponadto w ocenie skarżącego organ II instancji błędnie powołuje się na dane wynikające z "Raportu o oddziaływaniu inwestycji na środowisko", które w związku z wprowadzonymi zmianami w przedmiotowej sprawie, uległy dezaktualizacji. I tak np. z danych raportu, przytoczonych przez SKO w T. wynika, że "...zasięg promieniowania będzie rozprzestrzeniał się na wysokości nie niższej niż 39 m nad poziomem terenu", tymczasem z aktualnych danych dostarczonych przez inwestora w piśmie z dnia 19 lipca 2011 r. wynika, iż odległość ta wynosi 38,50 m. Ponadto skarżący zaznaczył, ze odległość ta jest podana dla odległości 150 m w osiach głównych wiązek od środka elektrycznego. Wiązki te padają na poziom terenu pod kątem, zatem nie sposób zaprzeczyć, że odległość opadania wiązek w miarę odsuwania się od środka elektrycznego obniża się. W opinii skarżącego oddziaływanie pola elektromagnetycznego nie kończy się na tych 150 m. Jego zdaniem kwestia ta nie została w ogóle zbadana przez organy obydwu instancji. W ostatniej części skargi skarżący stwierdził, że nie zgadza się z argumentami Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. , dotyczącymi ustalenia kręgu stron postępowania. Zdaniem skarżącego jak wynika z art. 28 k.p.a. stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Stroną jest tylko ten podmiot, którego interes prawny lub obowiązek podlega bezpośredniej konkretyzacji w postępowaniu administracyjnym. Interes prawy to nic innego jak interes faktyczny poparty przepisem prawa materialnego. W konsekwencji, stroną postępowania, będą jedynie te podmioty wymienione w art. 29 k.p.a., które na podstawie obowiązujących przepisów prawa mogą czy powinny uzyskać konkretne korzyści lub też mogą być (powinny być) obarczone powinnością określonego zachowania wyznaczonego nakazem lub zakazem (B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Warszawa 2008, str. 238). Niewątpliwie, w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy tak kwalifikowanym zainteresowaniem legitymuje się wnioskodawca oraz właściciele i użytkownicy wieczyści nieruchomości, na której lokowana jest dana inwestycja (zob. uchwałę składu 5 sędziów NSA z 25 września 1995 r., VI SA 13/95, ONSA 1995, z. 4, póz. 154 oraz uchwałę NSA z 4 grudnia 1995 r., VI SA 20/95, ONSA 1996, z. 2, poz. 54). Z kolei sytuacja prawna właścicieli nieruchomości sąsiednich w postępowaniu lokalizacyjnym nie jest już tak oczywista. Prawny status ich zainteresowania rozpatrzeniem danej sprawy poddany jest bowiem weryfikacji pierwotnie nawiązującej do charakteru planowanej inwestycji in concreto, a tym samym i zakresu jej oddziaływania. W konsekwencji nie będą się legitymować statusem strony podmioty, na których nieruchomości inwestycja nie będzie oddziaływała. Status strony w postępowaniu lokalizacyjnym będą posiadać właściciele i użytkownicy wieczyści nieruchomości sąsiadujących z terenem inwestycji tylko w przypadkach, gdy inwestycja będzie oddziaływała na te nieruchomości (np. poprzez emisje przekraczające dopuszczalne normy, poprzez utrudnienie wykonywania prawa własności). Takie też stanowisko zaprezentował NSA w wyroku z 23 maja 2005 r., OSK 1618/04, LEX nr 168098, stwierdzając, że mogą zdarzyć się sytuacje, w których podmioty dysponujące prawem własności lub użytkowania wieczystego sąsiedniej nieruchomości mogą być stronami postępowania dotyczącego warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Nie oznacza to, że w każdym z postępowań dotyczących warunków zabudowy i zagospodarowania terenu podmioty te są stronami. Będą nimi wyłącznie wtedy, gdy oddziaływanie planowanej inwestycji będzie wykraczać poza granice nieruchomości. W opinii skarżącego w najnowszym orzecznictwie Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, że co do "zasady stroną postępowania o ustalenie warunków zabudowy jest właściciel lub wieczysty użytkownik nieruchomości, której dotyczy postępowanie. Natomiast właściciele lub wieczyści użytkownicy działek sąsiadujących z nieruchomością, której dotyczy postępowanie, mogą być jego stroną po wykazaniu w konkretnej sprawie i w konkretnych okolicznościach tej sprawy przesłanek z art. 28 k.p.a., a więc wpływu wyniku tego postępowania na własny interes prawny lub obowiązek" (wyrok NSA z 28 września 2006 r., sygn. akt II OSK 726/2006). Zdaniem skarżącego zachodzi więc konieczność jednoznacznego określenia zakresu planowanej inwestycji, w szczególności, jaki jest zakres oddziaływania pola elektromagnetycznego. Ustalenie to warunkuje zaś krąg osób, którym mógłby przysługiwać przymiot strony postępowania. I nie chodzi tu tylko o emisję przekraczającą dopuszczalne normy, lecz o emisję pól elektromagnetycznych, która co prawda nie przekracza dopuszczalnych norm, ale oddziałuje na inne nieruchomości. Tymczasem organ II instancji z jednej strony stwierdza w ocenie skarżącego, że "Organ ze strony niniejszego postępowania uznał tych właścicieli działek, nad którymi owy zasięg pola elektromagnetycznego się rozciąga", z drugiej zaś strony nie uznaje za strony właścicieli tychże działek. Według skarżącego z dołączonej do decyzji z [...] września 2011 r. mapki jednoznacznie wynika, że zasięg ten rozprzestrzenia się także na działki nr [...] (własność .Z. ), na działkę nr [...] (własność K.J. ) oraz na działkę nr [...] (własność B.J. . Konkludując skarżący stwierdził, że jednym z pierwszych i podstawowych obowiązków organu, który prowadzi postępowanie, jest ustalenie i zawiadomienie wszystkich stron o jego wszczęciu (art. 61 § 4 k.p.a.). W odpowiedzi SKO w T. podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniosło o oddalenie skarg. Równolegle, pismem nadanym w dniu 2 grudnia 2011 r., skargę na decyzję SKO w T. z dnia [...] listopada 2011 r. sygn. akt: [...] złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie T.K. i S.K. Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, zarzucając jej cyt.: "zaniechanie dot. art. 89 § 1" k.p.a. oraz naruszenie art. 7, art. 8, art. 9, art. 77, art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie sposobu ustalania i kwalifikacji inwestycji z uwagi na brak wytłumaczenia poszczególnych pojęć takich jak: "miejsca dostępne", "wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania" oraz cyt.: "brak także dowodów, że organ samodzielnie dokonał tych ustaleń". W uzasadnieniu skarżący napisali, że niemożliwym jest aby kompetentne organy nie zauważały tak poważnych rozbieżności jak: wysokość wieży, odległość od zabudowań, błędne ustalenia kręgu stron. Skarżący podnieśli, że w ich ocenie dla organów obydwu instancji nie ma znaczenia, że kilkakrotnie w toku postępowania zmieniały się najważniejsze parametry, a mianowicie: wysokość wieży, wysokość zamocowania anten, azymuty. Zdaniem skarżących tak organ I jak i II instancji ograniczyły się do powtórzenia sformułowań zawartych w "kwalifikacji przedsięwzięcia" przedstawionej przez inwestora. Dodatkowo organ odwoławczy powołuje się zdaniem skarżących na kwalifikację z listopada 2011 r., która nie istnieje w aktach sprawy. W opinii skarżących organ badając w oparciu o przepisy rozporządzenia z dnia 9 listopada 2004 r. zasięg promieniowania względem miejsc dostępnych dla ludzi – powinien brać pod uwagę nie samą oś (linię) głównej wiązki promieniowania, lecz obszar wzdłuż tej osi. Ponadto skarżący wskazali, że organ odwoławczy jako dowód dopuścił raport o oddziaływaniu inwestycji na środowisko sporządzony rzez K.W. z września 2006 r.. Raport ten zawiera badania wykonane dla budynku gospodarczego (rys. nr 5a i rys. 5b). Na załącznikach graficznych zasięg pół elektromagnetycznych nakłada się na ¾ części w/w budynku – jednak budynek ten nie jest zdaniem skarżących budynkiem gospodarczym – a jest ich domem mieszkalnym. Dalej skarżący zaznaczyli, ze nigdy nie byli informowani o jakichkolwiek zmianach, które wprowadzał inwestor. Ponadto teren, na którym planowana jest inwestycja jest terenem zalewowym. W konkluzji skargi skarżący stwierdzili, że oddziaływanie tak dużego obiektu budowlanego jak stacja bazowa jest szkodliwe dla zdrowia i życia człowieka i tym samym przedmiotowa inwestycja narusza zarówno ich interes faktyczny jak i prawny. W odpowiedzi na powyższą skargę SKO w T. podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniosło o oddalenie skargi. Na rozprawie w dniu 29 maja 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie działając na podstawie art. 111 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270) zarządził połączenie spraw ze skargi R.N. (sygn. akt II SA/Kr 30/12) na decyzję SKO w T. z dnia [...] listopada 2011 r. sygn. akt: [...] ze sprawą ze skargi T.K. i J.K. (sygn. akt II SA/Kr 31/12) na decyzję SKO w T. z dnia [...] listopada 2011 r. sygn. akt: [...] do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia by prowadzić je pod wspólną sygnaturą akt II SA/Kr 30/12. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a.", sądy administracyjne powołane są do kontroli działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a., a orzekanie – w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt. Skarga skutkuje uchyleniem tak zaskarżonej, jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Zgodnie bowiem z art. 145 § 1 pkt 1b p.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na decyzję, uchyla ją, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. W myśl natomiast art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Z redakcji zacytowanego art. 145 § 1 pkt 1b p.p.s.a. wynika, że tzw. podstawa wznowieniowa jest odrębną od naruszenia prawa materialnego i innego naruszenia przepisów postępowania, przesłanką do uchylenia zaskarżonego aktu i tak jak naruszenie prawa materialnego, jak też inne naruszenie przepisów postępowania, uwzględniana jest przez sąd administracyjny z urzędu. Jak bowiem wynika z wcześniej przytoczonych przepisów, sąd administracyjny zobowiązany jest z urzędu dokonać kontroli zgodności z prawem zaskarżonego aktu, w kontekście wszystkich obowiązujących przepisów prawa. Podkreślić przy tym należy, że w myśl art. 145 p.p.s.a., w przypadku naruszenia przez organ prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, Sąd administracyjny zobligowany jest do uchylenia zaskarżonego aktu bez konieczności dokonywania oceny, czy stwierdzone uchybienie miało i ewentualnie jaki wpływ na wynik postępowania administracyjnego. Jak wynika z treści tego przepisu, dokonanie takiej oceny jest konieczne jedynie w przypadku naruszenia przepisów prawa materialnego (art. 145 § 1 pkt 1a p.p.s.a.), czy też w wypadku naruszenia innych przepisów postępowania (art. 145 § 1 pkt 1c p.p.s.a.). Przechodząc do niniejszej sprawy należy wskazać, że jak wynika z akt postępowania administracyjnego, pismem z dnia 19 lipca 2011 roku inwestor w znacznym stopniu zmienił parametry planowanego przedsięwzięcia. Pomijając już – jak trafnie podnosi skarżący – że do wniosku dołączona została mapa w niewłaściwej skali, to wniosek ten w porównaniu do pierwotnego, zmienił m.in. obszar, nad którym ma się rozciągać pole elektromagnetyczne, poszerzając go i obejmując nim ponadto działki: nr [...] ,[...] [...] . Tymczasem organ, który w uzasadnieniu decyzji z jednej strony trafnie argumentuje i wskazuje, że interes prawny w udziale w niniejszym postępowaniu mają te podmioty, które są właścicielami działek nad którymi rozciąga się pole elektromagnetyczne, najprawdopodobniej przez przeoczenie nie zauważa, że z chwilą zmiany wniosku przez inwestora, zmianie uległ również obszar nad którym ma się rozciągać pole elektromagnetyczne, a co się z tym wiąże, również krąg stron postępowania. Organ przeprowadził natomiast postępowanie bez udziału tych podmiotów, a zatem nie ustalił prawidłowego kręgu stron postępowania, co było jego obowiązkiem i czym naruszył przepisy postępowania, w stopniu obligującym Sąd do uchylenia zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji. Tak więc ponowne postępowanie winno być przeprowadzone z udziałem wszystkich właścicieli działek nad którymi rozciąga się pole elektromagnetyczne, a którymi – jak wskazuje się w końcowej części skargi R.N. , a co organ winien zweryfikować – są odpowiednio: S.Z. J.K. i J.B. . Uzupełniająco należy wskazać, że uchylając decyzje, sąd nie dokonał merytorycznej oceny wszystkich zarzutów skarg i poglądów przedstawionych przez organ, gdyż ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania, które w myśl art. 153 p.p.s.a. wiązałyby organy i sąd w dalszym toku postępowania, wyrażona zostałaby bez udziału wszystkich stron postępowania, bez zapoznania się z ich stanowiskiem co do wniosku inwestora i w praktyce czyniłaby ich udział w sprawie czysto iluzorycznym. Mimo bezpośrednio powyżej wyrażonego stanowiska, w ocenie Sądu konieczne jest jednak wskazanie, że przy ponownym rozpoznawaniu sprawy organ winien wnikliwiej rozważyć, czy planowane przedsięwzięcie na pewno nie wymaga sporządzenia raportu o oddziaływaniu inwestycji na środowisko. Na tej płaszczyźnie rozważań dodać też należy, że trafnie zauważają skarżący, iż powoływanie się przez organ na raport o oddziaływaniu inwestycji na środowisko sporządzony we wrześniu 2006 r. ,a także dokument pt: "Kwalifikacja Przedsięwzięcia" z listopada 2007 r., w sytuacji kiedy parametry planowanego przedsięwzięcia uległy zmianie nie jest trafne i świadczy o nieprawidłowo zebranym materiale dowodowym, a co się z tym wiąże z nieprawidłowo ustalonym stanem faktycznym. Wskazać bowiem należy, że specyfika planowanej inwestycji, a co się z tym wiąże wiedza specjalna, która jest konieczna do sporządzenia w/w dokumentów, nie uprawniają do zaaprobowania stanowiska Kolegium, które samo dokonało merytorycznej oceny znaczenia tych dokumentów w kontekście zmian dokonanych przez inwestora i doszło do konkluzji, że zmiany te nie wpływają na wnioski i poglądy przedstawione w tych dokumentach. Mając zatem na uwadze powyższe, orzeczono jak w sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1b i c p.p.s.a. i art. 152 p.p.s.a.