II SA/Kr 300/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Szkodzińska Sędziowie : WSA Mirosław Bator (spr.) WSA Magda Froncisz Protokolant : sekretarz sądowy Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 maja 2015 r. sprawy ze skargi A. Spółka z o.o. z siedzibą w M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 12 grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję tego samego organu; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz strony skarżącej A Spółka z o.o. z siedzibą w M. kwotę 457 zł ( słownie: czterysta pięćdziesiąt siedem złotych ) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia 29 września 2014 r. nr [...] działając na podstawie art. 156 § 1 pkt 2, art. 157 § 1 i 2, art. 157 § 1 K.p.a. stwierdziło z urzędu nieważność decyzji Starosty [...] z dnia 2 listopada 2011 r. nr [...] zmieniającej na wniosek strony decyzję Starosty [...] z dnia 20 listopada 2009 r. w zakresie pozwolenia na wytwarzanie odpadów z elementami zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie odzysku i zbierania odpadów. W uzasadnieniu organ stwierdził, że w dniu 22 sierpnia 2014 r. zostało wszczęte z urzędu postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...]. Dnia 9 września 2014 r. do Kolegium wpłynęło pismo Stowarzyszenia [...], w którym wskazano na zasadność stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 2 listopada 2011 r. z uwagi na okoliczność, iż przebudowa, modernizacja, jak i przeniesienie działalności sortowni odpadów na inną niż wskazana w pierwotnym pozwoleniu działkę, wymaga uprzedniego wydania zarówno decyzji środowiskowej, jak i decyzji o pozwoleniu na budowę. Dnia 15 września 2014 r. wpłynęło pismo "A" Spółka z o.o. z siedzibą w M., w którym zawnioskowano o umorzenie postępowania, z uwagi na bezprzedmiotowość. Również 15 września 2014 r. do Kolegium wpłynęło pismo działającego z upoważnienia Starosty [...] Dyrektora Wydziału Ochrony Środowiska, w którym wyjaśniono, że w stanie prawnym w dniu wydania decyzji z dnia 2 listopada 2011 r. brak było podstaw do żądania, aby do wniosku o zmianę pozwolenia została doręczona decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach. Ponadto wskazano, iż uzyskanie pozwolenia nie wymagało wcześniejszego uzyskania pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego lub zakończenia postępowania w sprawie zgłoszenia zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części w rozumieniu ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Jednocześnie podkreślono, iż Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego w C. jednoznacznie stwierdził, iż przedmiotowa linia sortownicza nie mieści się w zakresie ustawy Prawo budowlane, gdyż stanowi przenośne urządzenie niepołączone trwale z gruntem. SKO w [...] stwierdziło, że w podstawie prawnej decyzji z dnia 2 listopada 2011 r. podano między innymi przepis art. 155 K.p.a., a w uzasadnieniu organ wskazał, że firma "A" Spółka z.o.o. w dniu 3 czerwca 2011 r. złożyła wniosek o zmianę decyzji z dnia 20 listopada 2009 r. Zmiana miała dotyczyć zwiększenia ilości odpadów przewidzianych do odzysku oraz wytworzenia z 24 00 Mg do 40 000 Mg w związku z rozwojem spółki. Zgodnie z art. 155 K.p.a. decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Organ podniósł, że jeżeli mamy do czynienia z pozwoleniem na wytwarzanie odpadów (m.in. wytarzanych w związku z eksploatacją instalacji), to zgodnie z art. 192 Prawa ochrony środowiska (ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r., t.jedn.: Dz.U. 2013.1232) można wystąpić o zmianę pozwolenia, gdyż przepisy o wydawaniu pozwolenia stosuje się odpowiednio w przypadku zmiany jego warunków. W rozważanej sprawie organ I instancji zastosował tryb art. 155 K.p.a. w sytuacji, gdy istnieje przepis szczególny z ustawy Prawo ochrony środowiska, który stanowi, że przepisy o wydawaniu pozwolenia stosuje się odpowiednio w przypadku zmiany jego warunków. Z uwagi na to, że art. 192 Prawa ochrony środowiska jest przepisem szczególnym względem postanowień Kodeksu postępowania administracyjnego, jest on stosowany w pierwszej kolejności przed rozwiązaniami zamieszczonymi w kodeksie. Z tego też powodu zmiana ostatecznej decyzji w przedmiocie pozwolenia na wytwarzanie odpadów z elementami zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie odzysku i zbierania odpadów możliwa jest w oparciu o przepis art. 192 ustawy Prawo ochrony środowiska. Przepis ten stanowi samodzielna podstawę, bez konieczności odwoływania się do przepisów K.p.a., do dokonania zmiany decyzji administracyjnej w razie zaistnienia okoliczności objętych jego dyspozycją. W niniejszej sprawie Starosta [...] bezpodstawnie i z rażącym naruszeniem przepisów prawa procesowego zastosował art. 155 K.p.a., a co za tym idzie decyzja dotknięta jest wadą kwalifikowana powodującą jej nieważność. Z wnioskiem o ponowne rozpoznanie sprawy wystąpiła "A" Sp.z.o.o. wskazując, że SKO w [...] nie uwzględniło stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania decyzji z dnia 2 listopada 2011 r. W dacie wydania decyzji obowiązywał art. 192 ustawy Prawo ochrony środowiska zgodnie z którym do zmiany warunków pozwolenia zastosowanie mają art. 180 i 188 powołanej wyżej ustawy, które odnosiły się do ustawy o odpadach. Do zmiany decyzji powinny mieć zastosowanie przepisy ustawy o odpadach, bowiem ustawa prawo ochrony środowiska nie zwierała w tym względzie odrębnej regulacji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia 12 grudnia 2014 r. nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ wskazał, że z uwagi na to, że art. 192 ustawy Prawo ochrony środowiska jest przepisem szczególnym względem postanowień Kodeksu postępowania administracyjnego, jest on stosowany w pierwszej kolejności przed rozwiązaniami zamieszczonymi w Kodeksie postępowania administracyjnego. Z tego też powodu zmiana ostatecznej decyzji w przedmiocie pozwolenia na wytwarzanie odpadów z elementami zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie odzysku i zbierania odpadów możliwa jest w oparciu o przepis art. 192 ustawy Prawo ochrony środowiska. Uruchomienie trybów nadzwyczajnych weryfikacji ostatecznej decyzji administracyjnej, przewidzianych postanowieniami procedury administracyjnej będzie możliwe jedynie wówczas, kiedy zaistnieje przesłanka nieobjęta normą prawną zamieszczoną w art. 192 ustawy Prawo ochrony środowiska. Przepis art. 192 ustawy Prawo ochrony środowiska stanowi, zatem samodzielną podstawę, bez konieczności odwoływania się do przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, do dokonania zmiany decyzji administracyjnej w razie zaistnienia okoliczności objętych jego dyspozycją i dlatego też organ I instancji w niniejszej sprawie z rażącym naruszeniem przepisów prawa procesowego i materialnego zastosował art. 155 K.p.a. Na tą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie złożyła "A" Sp.z.o.o z siedzibą w M. wnosząc o jej uchylenie oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 29 września 2014 r. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: 1/ art. 6 K.p.a. poprzez niewłaściwe określenie przepisów prawa materialnego oraz procesowego znajdujących zastosowanie w sprawie zmiany pozwolenia na wytwarzanie odpadów, co skutkowało wadliwym przyjęciem, że nie było możliwym powołanie w treści decyzji Starosty [...] z dnia 2 listopada 2011 r. art. 155 K.p.a. jako podstawy prawnej, a organ rażąco naruszył prawo i nie zastosował przepisów Prawa ochrony środowiska, podczas gdy w niniejszej sprawie znajdują zastosowanie oba przedmiotowe przepisy art. 192 Prawa ochrony środowiska jako przepis o charakterze materialnym dopuszczającym zmianę pozwolenia na wytwarzanie odpadów oraz art. 155 K.p.a. wyznaczający procesową formę postępowania w sprawie. Już zatem z błędnego przyjęcia przez SKO w [...], że art. 192 Prawa ochrony środowiska stanowi lex specialis względem art. 155 K.p.a. wykluczając możliwości powołania przepisów K.p.a. jako podstawy prawnej działania organu w sprawie zmiany pozwolenia na wytwarzanie odpadów zaskarżona decyzja, a także decyzja ją poprzedzająca winny zostać uchylone; - art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że powołanie w petitum decyzji Starosty [...] o zmianie pozwolenia na wytwarzanie odpadów z dnia 2 listopada 2011 r. art. 155 K.p.a. zamiast art. 192 Prawa ochrony środowiska świadczy o rażącym naruszeniu prawa, uzasadniającym stwierdzenie nieważności decyzji, podczas gdy przedmiotowa decyzja spełnia wszelkie wymogi pozwolenia na wytwarzanie odpadów wynikające z art. 192 Prawa ochrony środowiska w związku z art. 180 w związku z art. 188 ust. 1 oraz ust. 2a w związku z art. 5 Prawa ochrony środowiska tj. według stanu prawnego z dnia wydania decyzji, natomiast brak lub błędne powołanie w treści decyzji podstawy prawnej stanowi wyłącznie wadę procesowa aktu, ograniczoną do naruszenia art. 107 § 1 K.p.a., a nie wadę kwalifikowaną uzasadniającą stwierdzenie nieważności decyzji. W uzasadnieniu autor skargi podniósł, że przyjęta przez SKO w [...] wykładnia nie znajduje uzasadnienia w bieżącym orzecznictwie. Zgodnie z art. 192 Prawa ochrony środowiska przepisy dotyczące wydania pozwolenia stosuje się odpowiednio w przypadku zmiany jego warunków. Przepis ten wskazuje zatem, iż podmiot któremu udzielono pozwolenia określonego w art. 181 ustawy uprawniony jest do uzyskania zmiany jego warunków w drodze decyzji administracyjnej. Wynika stąd, że powołany przepis ustawy normuje w pierwszej kolejności merytoryczne przesłanki uzyskania decyzji o zmianie pozwolenia. Powyższa wykładnia art. 192 Prawa ochrony środowiska nie pozostaje w sprzeczności z procesową regulacją art. 155 K.p.a. stanowiącą ogólne procesowe przesłanki wzruszenia ostatecznej decyzji administracyjnej, które znajdują zastosowanie również w sprawie zmiany pozwolenia na wytwarzanie odpadów. Reasumując brak jest podstaw dla dokonanego przez SKO w [...] przeciwstawienia sobie art. 192 Prawa ochrony środowiska oraz art. 155 K.p.a., mającego uzasadniać istniejącą pomiędzy nimi relację lex specialis – lex generalis. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie podtrzymując przy tym stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z zm.); dalej: "P.p.s.a." sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 powołanej wyżej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa, wskazanego w art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. W pierwszej kolejności wskazać należy, iż zgodnie z art. 16 § 1 K.p.a., decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub ustawach szczególnych. W kontekście wymienionej zasady trwałości decyzji administracyjnej podkreślić należy, że stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej, jakkolwiek jest aktem dopuszczalnym przez ustawodawcę, to jednak o charakterze wyjątkowym, co uzasadnia ścisłą interpretację podstaw tej instytucji. Przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji zostały wyczerpująco wymienione w art. 156 § 1 K.p.a., a jedną z nich jest między innymi wydanie decyzji bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.). Zestawienie przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a. stanowi katalog zamknięty przyczyn stwierdzenia nieważności. Redakcja przepisu oraz nadzwyczajny charakter tej instytucji nie pozwala na stosowanie wykładni rozszerzającej i dlatego działanie organu w trybie stwierdzenia nieważności wymaga innego podejścia do sprawy i zasadniczo różni się od postępowania prowadzonego w trybie zwykłym. Przedmiotem postępowania w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji jest wyłącznie zbadanie, czy w danej sprawie wystąpiła przesłanka określona w art. 156 § 1 K.p.a. Rozstrzygnięcie kończące takie postępowanie może polegać na stwierdzeniu nieważności decyzji lub odmowie stwierdzenia nieważności (art. 158 § 1 K.p.a.) albo na stwierdzeniu, że wydanie decyzji nastąpiło z naruszeniem prawa (art. 158 § 2 K.p.a.). Nie jest dopuszczalna w ramach postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji ocena innych zagadnień; w szczególności organ nadzorczy nie może rozstrzygać co do meritum zagadnień będących przedmiotem postępowania w trybie zwykłym. Tryb kontroli sądowoadministracyjnej decyzji wydanej w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej jest zawężony i odbywa się w oparciu o przepisy prawa obowiązujące w dniu wydania decyzji, której postępowanie dotyczy. K.p.a. nie zawiera legalnej definicji "rażącego naruszenia prawa", chociaż jest to jedna z przesłanek do stwierdzenia nieważności decyzji, wymieniona w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Treść pojęcia "rażące naruszenie prawa" ukształtowana została przez orzecznictwo i doktrynę. W orzecznictwie podkreśla się, że z rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia wtedy, gdy treść decyzji jest jednoznacznie sprzeczna z treścią określonego przepisu prawa i gdy rodzaj tego naruszenia powoduje, iż decyzja taka nie może być akceptowana jako rozstrzygnięcie wydane przez organy praworządnego państwa (patrz: B. Adamiak, J. Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", Wyd. C.H. BECK, Warszawa 2006 str. 743). Rozstrzygające dla oceny, czy zachodzą przesłanki stwierdzenia nieważności z powodu rażącego naruszenia jest stan prawny z dnia wydania decyzji. Na taką ocenę nie może mieć wpływu ani późniejsza zmiana prawa, ani tym bardziej zmiana interpretacji prawa. Analogiczne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 czerwca 2007 r. w sprawie I OSK 996/06 (publ. LEX nr 354687) stwierdzając, że przy ustalaniu cech rażącego naruszenia prawa należy uwzględniać zasadę trwałości decyzji administracyjnej oraz istotę sankcji nieważności decyzji administracyjnej, której zastosowanie powoduje pozbawienie mocy prawnej decyzji ze skutkiem ex tunc. Nie każde zatem naruszenie przepisów prawa jest naruszeniem rażącym. Rażące naruszenie prawa to naruszenie normy prawnej niebudzącej wątpliwości interpretacyjnych, a przekroczenie prawa musi być jasne i niedwuznaczne. Odnosząc powyższe uwagi do rozpoznawanej sprawy, Sąd w składzie orzekającym doszedł do przekonania, że nie zaistniała w niej przesłanka nieważności, o której stanowi art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Przede wszystkim wskazać należy, że SKO w [...] stwierdziło nieważność decyzji Starosty [...] z dnia 2 listopada 2011 r., którą zmieniono na wniosek strony decyzję z dnia 20 listopada 2009 r. – pozwolenie na wytwarzanie odpadów z elementami zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie odzysku i zbierania odpadów. W ocenie organu orzekającego w sprawie Starosta [...] dopuścił się rażącego naruszenia prawa, gdyż w podstawie prawnej decyzji zmieniającej pozwolenie wskazał art. 155 K.p.a. zamiast art. 192 Prawa ochrony środowiska. Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło również, że przepis art. 192 ustawy Prawo ochrony środowiska jest przepisem szczególnym względem postanowień Kodeksu postępowania administracyjnego i powinien być stosowany w pierwszej kolejności przed rozwiązaniami zamieszczonymi w K.p.a. Sąd orzekający w niniejszej sprawie nie zgadza się z tak postawionymi tezami. Przede wszystkim wskazać należy, że zgodnie z art. 192 Prawa ochrony środowiska przepisy o wydawaniu pozwolenia stosuje się odpowiednio w przypadku zmiany jego warunków. Natomiast stosownie do 155 K.p.a. decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, lub przez organ wyższego stopnia, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Przepis art. 155 K.p.a. ustanawia zatem oprócz przesłanki w postaci zgody strony, która nabyła prawo na wzruszenie decyzji oraz dopuszczalność zmiany takiej decyzji przez przepisy prawa, dodatkową przesłankę jaką jest to, że za wzruszalnością tej decyzji muszą również przemawiać względy interesu społecznego lub słusznego interesu strony. Należy mieć na uwadze, iż organ administracji publicznej na zasadzie uznania administracyjnego stosuje przepis art. 155 K.p.a. Działanie takie wymaga od organu respektowania postanowień art. 7 K.p.a., w konsekwencji wykorzystania posiadanych możliwości w celu pozytywnego załatwienia sprawy dla strony, jeżeli nie sprzeciwiają się temu konkretne racje interesu społecznego (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Wydanie 9, Wydawnictwo C.H. Beck Warszawa 2008, s. 721). Obowiązkiem organu rozpoznającego sprawę w trybie art. 155 K.p.a. jest zatem oprócz badania legalności decyzji objętej wnioskiem strony, badanie interesu społecznego i słusznego interesu strony w odniesieniu do stanu faktycznego i prawnego tej sprawy. Poprawnie odczytana treść art. 192 Prawa ochrony środowiska świadczy jednoznacznie o tym, że przepisy dotyczące wydania pozwolenia stosuje się odpowiednio w przypadku zmiany jego warunków. Przepis ten jednoznacznie wskazuje, że podmiot, któremu udzielono pozwolenia określonego w art. 181 Prawa ochrony środowiska, uprawniony jest do uzyskania zmiany jego warunków w drodze decyzji administracyjnej. Zaprezentowana wykładnia art. 192 ustawy nie pozostaje w sprzeczności z procesową regulacją art. 155 K.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 lutego 2013 r., sygn. akt II OSK 2368/12 wyraził pogląd w pełni akceptowany przez Sąd, że zmiana warunków pozwolenia jest możliwa wówczas, gdy spełnione są określone przesłanki materialonprawne (art. 192 ustawy), zaś z punktu widzenia proceduralnego dokonywana jest w trybie przepsiów Kodeksu postępowania administracyjnego, a konkretnie art. 155 K.p.a. Taki pogląd prezentowany jest również w doktrynie i orzecznictwie. W celu umożliwienia odzwierciedlenia zmian zachodzących w warunkach pozwolenia w art. 192 komentowanej ustawy określono, że w postępowaniu tym znajdują zastosowanie przepisy o wydaniu pozwolenia. Należy mieć na uwadze również to, że z procesowego punktu widzenia odbędzie się to w trybie art. 155 K.p.a., którego stosowanie w tej kategorii spraw przez ustawodawcę nie zostało wyeliminowane (M. Pawłusiewicz, glosa do wyroku NSA z dnia 26 listopada 2001 r., OSA 7/01, OSP 2003, z. 1, poz. 13). ( K.Gruszecki, Komentarz do art. 192 ustawy –Prawo ochrony środowiska ). Tym samym nie można uznać, jak chciałby tego SKO w [...], że pomiędzy art. 192 Prawa ochrony środowiska a art. 155 K.p.a. istnieje relacja typu lex specialis – lex generalis. Obowiązująca w dniu wydania decyzji Starosty [...] treść Prawa ochrony środowiska nie określała żadnej szczegółowej regulacji umożliwiającej dokonanie zmiany pozwolenia dotyczącego zbierania i odzysku odpadów, w związku z czym zastosowanie powinna znaleźć ogólna norma art. 155 K.p.a. Zwrócić należy uwagę jeszcze na jedną kwestię, mianowicie wbrew opinii SKO w [...] nawet błędne powołanie w podstawie prawnej decyzji art. 155 zamiast art. 192 Prawa ochrony środowiska nie mogłoby Stanowic wystarczającej podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] jako rażąco naruszającej prawo. Zgodnie z jednolitym poglądem orzecznictwa niepowołanie w sentencji decyzji przepisu stanowiącego podstawę prawną rozstrzygnięcia, bądź jego błędne wskazanie nie uzasadnia nieważności decyzji wskazanej w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Błędne powołanie podstawy prawnej stanowi wadę formy decyzji, a wiec jest naruszeniem art. 107 § 1 K.p.a. Już choćby z tego względu rozstrzygnięcie wydane w niniejszej sprawie jest niezgodne z obowiązującymi przepisami prawnymi. Jednakże w rozpoznawanej sprawie Staroście [...] nie można zarzucić nawet takiego naruszenia prawa, gdyż organ ten właściwie zastosował w sprawie zmiany pozwolenia art. 155 K.p.a. Skoro wspomniany Starosta uznał, że wnioskodawca zrealizował wszelkie materialne przesłanki uzasadniające zmianę treści pozwolenia to tym samym miał uprawnienie do zmiany tego pozwolenia w myśl. art. 155 K.p.a. W tym stanie rzeczy z uwagi na naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił obie zaskarżone decyzje. Orzeczenie o kosztach znajduje oparcie w art. 200 powołanej ustawy.