II SA/Kr 308/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Niżnik-Dobosz Sędziowie: WSA Mariusz Kotulski WSA Aldona Gąsecka-Duda (spr.) Protokolant: st. ref. Urszula Czerwińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 kwietnia 2015 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Krakowie – Barbary Kapery sprawy ze skargi Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Olkuszu na uchwałę Nr XXII/194/2012 Rady Gminy Bolesław z dnia 21 grudnia 2012 r. w sprawie ustalenia wzoru deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi stwierdza nieważność załącznika Nr 1 do zaskarżonej uchwały w części tj.: w rubrykach oznaczonych literami D.1. i D.2. w zakresie słów "NR TELEFONU:", a także w rubryce oznaczonej literą K, w jej nazwie w zakresie słów: "OŚWIADCZENIE I" oraz tekstu tej rubryki - "Oświadczam, że jestem świadomy/a odpowiedzialności karnej za podanie danych niezgodnych ze stanem faktycznym". Pismem z dnia 13 lutego 2015 r. Prokurator Rejonowy w Olkuszu wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na uchwałę Nr XXII/194/2012 Rady Gminy Bolesław z dnia 21 grudnia 2012 r. w sprawie ustalenia wzoru deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi składanej przez właścicieli nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy, położonych na obszarze Gminy Bolesław Prokurator domagał się stwierdzenie nieważności tej uchwały w zaskarżonej części, objętej zarzutami obrazy przepisów prawa materialnego, a to: art. 18 ust. 2 pkt. 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym ( Dz. U. z 2013 r., poz. 594 z późn. zm. ), art. 6n ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach ( Dz. U. z 2013 r., poz. 1399 z późn. zm.) oraz art. 23 ust. 1 ustawy o ochronie danych osobowych ( Dz. U. z 2014 r., poz. 1182 z późn. zm.) poprzez nałożenie na składającego deklarację w załączniku do zaskarżonej uchwały zatytułowanym "Deklaracja o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi" obowiązku podania numeru telefonu oraz złożenia oświadczenia zawierającego pouczenie o odpowiedzialności karnej za podanie danych niezgodnych ze stanem faktycznym, podczas gdy wymóg podania numeru telefonu oraz złożenia oświadczenia zawierającego pouczenie o odpowiedzialności karnej za podanie danych niezgodnych ze stanem faktycznym nie znajduje oparcia w podstawie prawnej zaskarżonej uchwały, w szczególności w art. 6n ustawy z dnia 13 września 1996 roku o utrzymaniu czystości i porządku w gminach Rozwijając powyższe zarzuty w uzasadnieniu skargi Prokurator akcentował, że zaskarżona uchwała wskazuje w podstawie prawnej m.in. stanowi art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, który stanowi że na podstawie upoważnień ustawowych, gminie przysługuje prawo stanowienia aktów prawa miejscowego obowiązującego na obszarze gminy. Takim aktem jest przedmiotowa uchwała podjęta na podstawie art. 6n ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, w myśl którego rada gminy, uwzględniając konieczność zapewnienia prawidłowego obliczenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, określi, w drodze uchwały stanowiącej akt prawa miejscowego, wzór deklaracji za gospodarowanie odpadami komunalnymi, składanej przez właścicieli nieruchomości, obejmujący objaśnienia dotyczące sposobu jej wypełniania oraz pouczenie, że deklaracja stanowi podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego. Kwestionowana uchwała, nakładająca na składającego deklarację obowiązek złożenia oświadczenia pod rygorem odpowiedzialności karnej, jest dotknięta wadą albowiem powyższe nie znajduje upoważnienia ustawowego. W oświadczeniu mowa jest o odpowiedzialności przewidzianej w kodeksie karnym za podanie danych niezgodnych ze stanem faktycznym. Jest zatem oczywistym, że formułując oświadczenie o takiej treści uchwałodawca miał na myśli odpowiedzialność karną przewidzianą w art. 233 § 1 kodeksu karnego. W żadnym innym przepisie tej ustawy ustawodawca nie skonstruował bowiem normy regulującej odpowiedzialność karną za składanie fałszywych zeznań/oświadczeń. Na podstawie art. 233 § 1 kodeksu karnego, odpowiedzialności karnej podlega ten, kto składając zeznania mające służyć za dowód w postępowaniu sądowym lub w innym postępowaniu prowadzonym na podstawie ustawy, zeznaje nieprawdę lub zataja prawdę. Warunkiem odpowiedzialności za złożenie fałszywego oświadczenia jest by przepis ustawy , na podstawie której oświadczenie jest składane, przewidywał możliwość odebrania oświadczenia pod rygorem odpowiedzialności. Jeżeli ustawodawca zamierza nadać wymaganym oświadczeniom składanym przez zainteresowane podmioty rygor odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń (zeznań), to rygor ten wprowadza wprost do ustawy i dopiero wówczas, w razie przeniesienia kompetencji do określenia przez organ samorządu wzoru informacji i deklaracji, winien przewidzieć w treści upoważnienia wymóg odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń (zeznań). Artykuł 6n ust. 1 ustawy z dnia 13 września 1996 roku o utrzymaniu czystości i porządku w gminach nie daje możliwości nakładania przez organ stanowiący gminy na podmiot składający deklarację obowiązku potwierdzania danych pod groźbą odpowiedzialności karnej. Zgodnie z treścią powołanego przepisu rada gminy, uwzględniając konieczność zapewnienia prawidłowego obliczenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz ułatwienia składania deklaracji określi w drodze uchwały stanowiącej akt prawa miejscowego, wzór deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi składanej przez właścicieli nieruchomości , obejmujący objaśnienia dotyczące sposobu jej wypełnienia oraz pouczenie, że deklaracja stanowi podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego; uchwała zawiera także informację o terminach i miejscu składnia deklaracji. Wymóg oświadczenia z odwołaniem się do odpowiedzialności karnej nie znajduje oparcia w podstawie prawnej podjętej uchwały. Żaden ze wskazanych w niej przepisów, w szczególności art. 6n ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku gminach nie daje możliwości nakładania przez organ stanowiący gminy na podmiot składający deklarację obowiązku potwierdzenia danych pod groźbą odpowiedzialności karnej. Prezentowane przez skarżącego stanowisko zgodne jest z ukształtowaną linią orzeczniczą oraz poglądami doktryny ( np. wyrok WSA w Krakowie sygn. II SA/Kr 492/14). Nadto we wzorze deklaracji zawarto wymóg zamieszczania danych, które nie są niezbędne do wykonania uchwały, tj. podania numeru telefonu osoby zamieszkałej na terenie nieruchomości ( np. wyrok WSA w Krakowie sygn. II SA/Kr 682/13 ). Wymóg ten nie znajduje oparcia w podstawie prawnej zaskarżonej uchwały, w szczególności art. 6n ustawy z dnia 13 września 1996 roku o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Na marginesie skarżący Prokurator wskazywał także, że organ uchwałodawczy Gminy Bolesław błędnie w podstawie podjęcia zaskarżonej uchwały powołał art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy o samorządzie gminnym , podczas gdy prawidłową podstawą do powzięcia wzmiankowanej uchwały był art. 18 ust. 2 pkt 8 tej ustawy, stanowiący że do wyłącznej właściwości rady gminy należy podejmowanie uchwał w sprawach podatków i opłat w granicach określonych w odrębnych ustawach. W odpowiedzi na skargę Rada Gminy Bolesław wnosiła o oddalenie skargi w części dotyczącej zarzutu dotyczącego obowiązku "podania numeru telefonu" w deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi składanej przez właścicieli nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy, położonych na terenie Gminy Bolesław, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Uzasadniając powyższe Rada Gminy Bolesław wskazywała, że w dacie podejmowania zaskarżonej uchwały przepis art. 6n ust. 1 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, upoważniający do określenia wzoru deklaracji, nie określał dopuszczalnej treści wzoru tej deklaracji. Co do możliwości zamieszczenia w deklaracji danych dotyczących "podania numeru telefonu" zasadne jest stanowisko, że ich wskazanie umożliwia organowi sprawdzenie prawidłowości opłaty, a dane do kontaktu pozwalają na taką kontrolę i służą ułatwieniu kontaktu z mieszkańcem. Przykładowo urzędy skarbowe od wielu lat wymagają podania od podatników i płatników składek co najmniej numeru telefonu celem ułatwienia kontaktu z podatnikami w sprawach dotyczących podatków i opłat. Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 28 listopada 2013 r., sygn. akt K 17/12, uznał, iż dotychczasowy sposób unormowania regulacji prawnych dotyczących gospodarką odpadami komunalnymi należy w konsekwencji uznać za wysoce nie doprecyzowany. Świadczy to nadmiernym pośpiechu ustawodawcy i dużej niekonsekwencji legislacyjnej. Godzi to tym samym w podstawowe prawa obywatelskie przewidziane chociażby w art. 8 kodeksu postępowania administracyjnego, czyli pogłębienia zaufania obywatela do organów państwa, czy w prawa i wolności obywatelskie przewidziane w Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej. Wskazał on także na konieczność poprawy przepisów przez ustawodawcę, które powodowały legislacyjne niejasności. Mając powyższe na uwadze ustawodawca w noweli wprowadzonej ustawą z dnia 28 listopada 2014 r. o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2015, poz. 87), od dnia 1 lutego 2015 r., doprecyzował także treść art. 6m, wprowadzając ust. 1 a i 1 b o treści: 1a. Deklaracja zawiera dane niezbędne do określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. 1 b. Rada gminy określając wzór deklaracji może wymagać podania następujących danych: 1) imię i nazwisko lub nazwę właściciela nieruchomości oraz adres miejsca zamieszkania lub siedziby; 2) adres nieruchomości; 3) dane stanowiące podstawę zwolnienia z opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi; 4) numer telefonu właściciela nieruchomości; 5) adres poczty elektronicznej właściciela nieruchomości; 6) inne informacje niezbędne do wystawienia tytułu wykonawczego. Wskazane zatem w skardze "naruszenia prawa" polegające na nieprawidłowym ustaleniu treści rubryk wzoru deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w zakresie danych dotyczących "podania numeru telefonu" nie wykraczały i nie wykraczają poza obręb upoważnienia ustawowego do jego ustalenia, tj. przepisu art. 6n ust. 1 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, w szczególności w świetle cytowanej nowelizacji. Odnosząc się następnie do zarzuty obrazy prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy o samorządzie gminnym Rada Gminy Bolesław uznawała go za bezzasadny. Jak wyjaśniała, skarżący zaprezentował stanowisko, iż należało w podstawie prawnej zaskarżonej uchwały wskazać art. 18 ust.2 pkt 8 ustawy o samorządzie gminnym (podejmowanie uchwał w sprawie podatków i opłat). Podstawa prawna nałożenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi ustanowiona została w przepisach ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach , w tym w art. 6n ust. 1 tej ustawy, w którym zawarte zostało upoważnienie do podjęcia uchwały określającej wzór deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami. Orzecznictwo sądowe podziela przy tym pogląd sformułowany w wyroku TK z 28 listopada 2013 r., sygn. akt K 17/12, że opłata o której stanowi art. 6h ustawy śmieciowej co prawda ma charakter daniny publicznej w konstytucyjnym rozumieniu, ale nie w rozumieniu podatkowym. Jest ona bowiem świadczeniem pieniężnym, przymusowym, bezzwrotnym, jednostronnym, publicznoprawnym, ale odpłatnym i mającym realizować cele wynikające z przepisów ustawy śmieciowej. Zatem ani przepisy ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja Podatkowa nie znajdują zastosowania przy uchwalaniu zaskarżonej uchwały, ani też przepis art. 18 ust. 2 pkt 8 ustawy o samorządzie gminnym. Bezzasadny jest zatem zarzut obrazy art. 18 ust.2 pkt 15 ustawy o samorządzie gminnym, który wskazuje na wyłączną właściwość rady gminy do stanowienia w innych sprawach zastrzeżonych ustawami do kompetencji rady gminy, tj. w stanie prawnym zaskarżonej uchwały zastrzeżonych ustawą o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (art. 6n ust. 1) . W dalszej części uzasadnienia odpowiedzi na skargę Rada Gminy Bolesław opisała szczegółowo procedurę podjęcia zaskarżonej , przedstawiając też wszelkie związane z nią dokumenty. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 – 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednol. Dz. U. z 2012r., poz. 270 z późn. zm. - oznaczana dalej jako p.p.s.a. ) odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 p.p.s.a. sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami oraz powołana podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Orzekanie w granicach sprawy (art. 135 p.p.s.a.) oznacza sprawę będącą przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność, jako pochodną określonego stosunku administracyjnoprawnego i odbywa się z uwzględnieniem ówcześnie obowiązujących przepisów prawa. Z art. 3 § 2 p.p.s.a. wynika, że sądy administracyjne orzekają m.in. w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej (pkt 5). Wiążącym przedmiotem zaskarżenia jest uchwała Nr XXII/194/2012 Rady Gminy Bolesław z dnia 21 grudnia 2012 r. w sprawie ustalenia wzoru deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi składanej przez właścicieli nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy, położonych na obszarze Gminy Bolesław. Charakteru wiążącego nie mają natomiast wnioski i zarzuty skargi oraz powołana podstawa prawna. Oznacza to m.in., że sąd może orzec odmiennie od wniosków skargi i niezależnie od oceny trafności podnoszonych w niej zarzutów ( tak np. WSA w Krakowie w wyroku z dnia 31 maja 2011r., sygn. akt II SA/Kr 85/11, zam. zb. LEX nr 896586). Zaskarżona uchwała ma charakter aktu prawa miejscowego. Została ona wydana na podstawie art. 6n ustawa z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (tekst. jednol. Dz.U. z 2012, poz.391 - dalej w skrócie u.c.p.g.), który stanowił w dacie jej podjęcia stanowił, że : 1. Rada gminy, uwzględniając konieczność zapewnienia prawidłowego obliczenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, określi, w drodze uchwały stanowiącej akt prawa miejscowego, wzór deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi składanej przez właścicieli nieruchomości, obejmujący objaśnienia dotyczące sposobu jej wypełnienia oraz pouczenie, że deklaracja stanowi podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego. Uchwała zawiera także informację o terminach i miejscu składania deklaracji. 2. Rada gminy w uchwale, o której mowa w ust. 1, może określić wykaz dokumentów potwierdzających dane zawarte w deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Skarga podlegała merytorycznemu rozpoznaniu albowiem prokurator ma legitymację do zaskarżenia aktu prawa miejscowego (art. 8 p.p.s.a. i art. 50 § 1 p.p.s.a.). Artykuł 53 § 3 p.p.s.a. nie wprowadza terminu do wniesienia przez prokuratora skargi na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej. Z art. 52 § 1 p.p.s.a. wynika również brak obowiązku po stronie prokuratora wyczerpania trybu przesądowego przed wniesieniem skargi. Należy zgodzić się z Prokuratorem, że zaskarżona uchwała narusza w sposób istotny obowiązujące przepisy prawa z przyczyn podanych w skardze, co nie dotyczy jedynie zarzucanego błędnie wadliwego wskazania w jej podstawie prawnej art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym ( tekst jednol. Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm. – dalej u.s.g.) W szczególności, wymagane w załączniku do zaskarżonej uchwały dane dotyczące " nr telefonu" podmiotu składającego deklarację wykraczają poza dane niezbędne do prawidłowego obliczenia opłaty za gospodarowanie odpadami. Podanie numeru telefonu można zaliczyć do danych osobowych w rozumieniu art. 6 ust. 1-3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2002 r. Nr 101, póz. 926 z późn. zm.), ponieważ dane te pozwalają na szybkie zidentyfikowanie konkretnej osoby i mogą być gromadzone tylko, gdy spełniona jest któraś z przesłanek określonych w art. 23 ustawy o ochronie danych osobowych. Skoro zaś taki wpis w pouczeniu o sposobie wypełniania deklaracji nie został oznaczony jako fakultatywny, zaskarżona uchwała w kwestionowanej części narusza w sposób istotny przepisy powyższej ustawy oraz upoważnienie zawarte w art. 6n ust. 1-2 u.c.p.g. Bez znaczenie dla oceny powyższego pozostaje fakt opisanych w odpowiedzi na skargę nowelizacji zmian przedmiotowej ustawy poddanej krytyce we wskazywanym orzeczeniu Trybunał Konstytucyjnego. Wręcz przeciwnie późniejsza ingerencja ustawodawcza potwierdza, że uprzednie wprowadzenie w deklaracji kwestionowanego zapisu nie znajdowało podstaw prawnych. Podobnie trafne jest stanowisko Prokuratora, że normy zawarte w art. 6n ust. 1-2 u.c.p.g. nie stwarzają jakichkolwiek podstaw wprowadzenia do deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi składanej przez właściciela nieruchomości klauzuli, zgodnie z którą podmiot podpisujący deklarację oświadczałby, że jest świadomy odpowiedzialności karnej za podanie danych niezgodnych ze stanem faktycznym. Kwestionowana klauzula nie stanowi bowiem objaśnienia dotyczącego sposobu wypełnienia deklaracji. Odnośnie zamieszczenia w deklaracji pouczeń należy mieć na uwadze, że upoważnienie ustawowe dopuszcza tylko jedno, a mianowicie że deklaracja stanowi podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego. Wprowadzenie do deklaracji kwestionowanego oświadczenia oznacz zatem przekroczenie upoważnienia ustawowego wynikającego z art. 6n ust. 1-2 u.c.p.g. Podstawy prawnej dla wprowadzenia przedmiotowej klauzuli brak także w innych regulacjach analizowanej ustawy, czy również w art. 233 § 1 k.k., stanowiącym, że odpowiedzialności karnej podlega ten, kto składając zeznanie mające służyć za dowód w postępowaniu sądowym lub w innym postępowaniu prowadzonym na podstawie ustawy, zeznaje nieprawdę lub zataja prawdę. W tym zakresie należy stwierdzić, że warunkiem odpowiedzialności za złożenie fałszywego oświadczenia jest by przepis ustawy, na podstawie której oświadczenie jest składane, przewidywał możliwość odebrania oświadczenia pod rygorem odpowiedzialności karnej. Jeżeli ustawodawca zamierza nadać wymaganym oświadczeniom składanym przez zainteresowane podmioty rygor odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń (zeznań), to rygor ten wprowadza wprost do ustawy i dopiero wówczas, w razie przeniesienia kompetencji do określenia przez organ samorządu wzoru informacji i deklaracji, winien przewidzieć w treści upoważnienia wymóg pouczenia o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń (zeznań). Penalizacja określonych zdarzeń prawnych może bowiem nastąpić wyłącznie wprost przepisami rangi ustawowej. Zaskarżona uchwała w kwestionowanej części została wydana nie tylko z istotnym naruszeniem art. 6n ust. 1-2 u.c.p.g., czy przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych, lecz także art. 94 Konstytucji RP, w myśl którego organy samorządu terytorialnego ustanawiają akty prawa miejscowego obowiązujące na obszarze działania tych organów na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie. Stan taki prowadzi też do naruszenia zasady praworządności, wyrażonej w art. 7 Konstytucji RP. Jest również sprzeczny z dyspozycją art. 40 ust. 1 u.s.g. Powyższe uchybienia rodzą koniczność stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały w kwestionowanej części, co obejmuje załącznik Nr 1 do przedmiotowej uchwały w części, tj.: w rubrykach oznaczonych literami D.1. i D.2 w zakresie słów " NR TELEFONU", a także w rubryce oznaczonej literą K, w jej nazwie słów " OŚWIADCZENIE I" oraz tekstu tej rubryki – "Oświadczam, że jestem świadomy/a odpowiedzialności karnej za podanie danych niezgodnych ze stanem faktycznym." W ramach wywołanej skargą kontroli zaskarżonego aktu prawa miejscowego nie stwierdzono natomiast innych naruszeń przepisów prawa materialnego, a także związanych z właściwością czy trybem podjęcia uchwały, będących podstawą do jej eliminacji z obrotu prawnego w pozostałości. Zaskarżona uchwała została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego z dnia 31 grudnia 2012 r., pod poz. 7910 i myśl § 4 ust. 2 weszła w życie po upływie 14 dni od dnia jej ogłoszenia. W dacie kontroli przedmiotowa uchwała nie była aktem obowiązującym albowiem utraciła moc w związku z brzmieniem § 4 i 7 uchwał Rady Gminy Bolesław Nr XXV/232/2013 Rady Gminy Bolesław z dnia 11 lipca 2013 r. w sprawie ustalenia wzoru deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi składanej przez właścicieli nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy oraz warunków i trybu składania deklaracji za pomocą środków komunikacji elektronicznej (Dz. Urz. Woj. Małopolskiego z dnia 16 lipca 2013 r., poz. 4542), którymi postanowiono, że w dniu wejścia w życie niniejszej uchwały 1 września 2013 r. traci moc uchwała Nr XXII/194/2012 z dnia 21 grudnia 2012 r. Rady Gminy Bolesław w sprawie ustalenia wzoru deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi składanej przez właścicieli nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy, położonych na obszarze Gminy Bolesław. W okresie obowiązywania przedmiotowa uchwała w zaskarżonej części mogła jednakże wywołać różne skutki prawne. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku, biorąc za podstawę art. 147 § 1 p.p.s.a. Dodatkowo należy wyjaśnić, że zgłoszono przez Radę Gminy Bolesław żądanie zasądzenia na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania nie znajduje podstaw prawnych.