II SA/Kr 311/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Sebastian Pietrzyk (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Monika Niedźwiedź Sędzia WSA Paweł Darmoń Protokolant: sekretarz sądowy Anna Bubula po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 czerwca 2025 r. sprawy ze skargi T. K. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 21 stycznia 2025 r. znak WI-I.7840.7.54.2024.MS w przedmiocie odmowy udzielenia pozwolenia na budowę oraz zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki i projektu architektoniczno-budowlanego oddala skargę. Przedmiotem skargi T. K. – dalej jako "Skarżący", jest decyzja Wojewody Małopolskiego z dnia 21 stycznia 2025 roku, znak: WI-I.7840.7.54.2024.MS utrzymująca w mocy decyzję Starosty Krakowskiego nr AB.III-W.l.529.2024 z 10 czerwca 2024 r., znak: AB.III. W.6740.1.178.2024.EP odmawiającej udzielenia pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki oraz projektu architektoniczno - budowlanego dla inwestycji pn.: "Budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego z częścią usługową i budynku gospodarczego służących gospodarce leśnej, wraz z instalacjami wewnętrznymi wody, kanalizacji sanitarnej, c.o., elektryczną i gazu, budowa instalacji zewnętrznych: wody, kanalizacji sanitarnej, elektrycznej i gazu, budowa dojścia i dojazdu na działce nr [...] w miejscowości O., gmina Z.". Powyższa decyzja została wydana w następujących okolicznościach. W dniu 6 marca 2024 roku Skarżący złożył wniosek o pozwolenie na budowę dla przedmiotowej inwestycji pn.: "Budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego z częścią usługową i budynku gospodarczego służących gospodarce leśnej, wraz z instalacjami wewnętrznymi wody, kanalizacji sanitarnej, c.o., elektryczną i gazu, budowa instalacji zewnętrznych: wody, kanalizacji sanitarnej, elektrycznej i gazu, budowa dojścia i dojazdu na działce nr [...] w miejscowości O., gmina Z." – dalej jako "inwestycja". W związku z tym, że złożony wniosek zawierał nieprawidłowości Starosta za postanowieniem z dnia 18 kwietnia 2024 roku wezwał inwestora (Skarżącego) do złożenia stosownych wyjaśnień, poprawienia projektu oraz do przedłożenia wskazanych dokumentów. Po przeanalizowaniu zgromadzonego materiału dowodowego, w tym złożonych wyjaśnień i uzupełnień w projekcie architektoniczno-budowlanym, organ I instancji w zawiadomieniu z 23 maja 2024 r. poinformował pełnomocnika Inwestora na podstawie art. 79a Kpa, iż nie zostały spełnione (lub wykazane) przesłanki zależne od strony, tj. nie uzupełniano w/w punktów z postanowienia. Wyznaczono dodatkowy termin na uzupełnienie wskazanych braków w termin 7 dni od doręczenia tegoż pisma W dniu 7 czerwca 2024 r. pełnomocnik Inwestora przedłożył kolejne wyjaśnienia. Po ponownym przeanalizowaniu i sprawdzeniu złożonych uzupełnień Starosta Krokowski stwierdził, że braki z postanowienia nie zostały uzupełnione kompletnie, dlatego wydał decyzję odmowną. Odwołanie od tej decyzji złożył Skarżący. Po rozpoznaniu sprawy w wyniku wniesionego odwołania Wojewoda Małopolski decyzją z dnia 21 stycznia 2025 roku utrzymał w mocy decyzję Starosty Krakowskiego. W uzasadnieniu Wojewoda wskazał, że najważniejszą kwestią jest zatem, ustalenie zgodności inwestycji z zapisami MPZP, jak również, czy projektowane budynki faktycznie związane będą z gospodarką leśną - a zatem, czy tego rodzaju zabudowa pozostaje w ścisłym związku z prowadzoną gospodarka leśną. Podkreślił też, że planowana inwestycja przewiduje budowę dwóch nowych obiektów kubaturowych: budynku mieszkalnego jednorodzinnego i budynku gospodarczego wraz z infrastrukturą techniczną, to dodatkowo nie są one związane z prowadzeniem gospodarki leśnej, a z uwagi na rodzaj i przeznaczenie projektowanego zamierzenia inwestycyjnego narusza całkowicie zapisy MPZP. Organ zaznaczył, że na obszarze O. są tereny przeznaczone pod tworzenie nowej zabudowy mieszkaniowej. Jak wynika z zapisów MPZP oraz złącznika graficznego wraz z legendą planu, są to tereny o oznaczeniu "MN" (§ 15), czyli terenu o pełnej dostępności inwestycyjnej. Planowa inwestycja objęta niniejszym wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę, leży jednak poza terenami przeznaczonymi pod zabudowę kubaturową, a zaprojektowana jest na terenach, gdzie jest to całkowicie zakazane o ile nie pozostaje w ścisłym związku z prowadzoną gospodarka leśną – co jednak nie ma miejsca w tej sprawie. Z treści art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a Pb wynika jednoznacznie, iż w sprawie o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę podstawowym obowiązkiem organu jest zbadanie zgodności zaproponowanych rozwiązań z ustaleniami prawa miejscowego. Podkreślono, że plan miejscowy musi być bezwzględnie respektowany. Jego ustalenia kształtują, łącznie z innymi przepisami prawa, sposób wykonywania prawa własności w odniesieniu do konkretnych nieruchomości położonych na jego obszarze. Organ administracji architektoniczno-budowlanej jest związany ustaleniami planu miejscowego (nie może ich podważać). W przypadku, gdy akt prawa miejscowego nie przewiduje jakiejś funkcji na danym terenie lub w inny sposób ogranicza plany inwestycyjne, Inwestor winien się do tych ograniczeń dostosować, bądź może wystąpić o jego zmianę lub zaskarżyć MPZP do sądu administracyjnego, wnosząc o stwierdzenie jego nieważności. Nakazy oraz zakazy wynikające z treści aktów prawa miejscowego mogą być uwarunkowane wieloma czynnikami, np. z regulacji prawa dotyczącego ochrony środowiska, wód podziemnych, czy też zdrowia (bezpieczeństwa) ludzi. Prawo własności nie jest jedynym elementem uwzględnianym w planowaniu przestrzennym. W związku z powyższym, Wojewoda stwierdził, że Starosta Krakowski prawidłowo nałożył na Inwestora postanowienie na podstawie art. 35 ust. 3 Pb o obowiązku usunięcia braków i nieprawidłowości występujących w przedłożonym do zatwierdzenia projekcie budowanym, a następnie odmówił wydania pozwolenia na budowę dla w/w inwestycji, a zarzuty Skarżącego nie zasługują na uwzględnienie. Natomiast mając na uwadze zarzuty proceduralne odwołania wskazujące na naruszenie art. 6 (działania na podstawie przepisów prawa), art. 7 (zasada prawdy obiektywnej), art. 77 § 1 (zbieranie i ocena dowodów) oraz art. 80 (całokształt dowodowy) Kpa organ odwoławczy wskazał, że Organ pierwszej instancji (w tym przypadku Starosta Krakowski) zgromadził materiał dowodowy w sprawie, w sposób umożliwiający prawidłową ocenę kluczowych w sprawie zagadnień. Zaskarżona decyzja zawiera uzasadnienie prawne, które jest wyczerpujące i zgodne z przepisami prawa a tutejszy organ odwoławczy uzasadnienie to uznaje za prawidłowe, jako zawierające w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione i dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Reasumując stwierdzić zatem należy, iż w okolicznościach rozpatrywanej sprawy, prawidłowym rozstrzygnięciem jest decyzja organu I instancji odmawiająca zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla w/w inwestycji. Skargę na powyższą decyzję wniósł T. K., który podniósł zarzuty: 1. naruszenie art, 6, art. 7 art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego i niepodjęcie wszelkich niezbędnych kroków celem dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, co w konsekwencji doprowadziło do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki oraz projektu architektoniczno-budowlanego 2. naruszenie art. 35 ust. 3 ustawy prawo budowlane poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że złożony przez skarżącego wniosek o pozwolenie na budowę zawierał nieprawidłowości, co skutkowało bezpodstawnym nałożeniem na skarżącego obowiązku ich usunięcia w formie postanowienia z dnia 18.04.2024 r. ewentualnie naruszenie art. 35 ust. 3 ustawy prawo budowlane poprzez jego niewłaściwe zastosowanie poprzez nieprecyzyjne i niejasne wymienienie nieprawidłowości w postanowieniu z dnia 18.04.2024 r. 3. naruszenie art. 35 ust. 1 i 3 ustawy prawo budowlane w zw, z § 19 uchwały Nr XXXII/128/2005 Rady Gminy Z. z dnia 20.12.2005 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na obszarze Gminy Z., w graniach administracyjnych miejscowości O. (dalej jako "MPZP") poprzez ich błędną wykładnię i uznanie, że projektowane zamierzenie inwestycyjne narusza zapisy planu miejscowego, w szczególności w zakresie tego, że przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne nie jest związane z prowadzeniem gospodarki leśnej 4. naruszenie art. 3 ustawy o lasach poprzez jego błędne zastosowanie i uznanie, że przedmiotowa nieruchomość, na której ma być realizowana inwestycja, jest gruntem leśnym 5. naruszenie art. 5 ustawy o lasach poprzez jego błędne zastosowanie i laznanie, że skarżący miał obowiązek dostarczyć zgodę organu nadzorującego, o którym mowa w tym przepisie, na projektowane zamierzenie inwestycyjne 6. naruszenie art. 35 ust. 5 ustawy prawo budowlane w zw. z § 19 ust. 4 pkt 3 MPZP poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że organy administracji architektoniczno-budowlanej mają obowiązek sprawdzić, czy projekt budowlany faktycznie został zaprojektowany w związku z prowadzeniem szkółki leśnej stanowiącą formę prowadzenia gospodarki leśnej 7. naruszenie art. 107 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i niewskazanie w decyzji podstawy prawnej, na podstawie której organ pierwszej instancji odmówił wydania pozwolenia na budowę. Powołując się na powyższe wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie z racji jej bezzasadności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935), dalej "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). W myśl art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy, gdy sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi Sąd oddala skargę w oparciu o art. 151 p.p.s.a. Wskazać również należy, że zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, iż sąd przy ocenie legalności decyzji bierze pod uwagą okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. uzasadnienie do wyroku NSA z 9 lipca 2008 r., sygn. II OSK 795/07). Skarga nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Na gruncie niniejszej sprawy, która dotyczy pozwolenia na budowę organ był zobligowany, w świetle art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 725 z późn. zm.) - dalej jako "PrBud" zweryfikować: 1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z: a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, b) wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, c) ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie: a) (uchylona), b) (uchylona), c) kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego, d) (uchylona); 3a) dołączenie: a) wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, b) oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10; 4) posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych na podstawie: a) kopii dokumentów, o których mowa w art. 34 ust. 3d pkt 1 - w przypadku uprawnień niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane, b) danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane - w przypadku uprawnień wpisanych do tego rejestru; 4a) przynależność projektanta i projektanta sprawdzającego do właściwej izby samorządu zawodowego na podstawie: a) zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 - w przypadku osób niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane, b) danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane - w przypadku osób wpisanych do tego rejestru. 5) (uchylony). Analiza akt sprawy oraz przede wszystkim uzasadnienia zaskarżonej decyzji prowadzi do wniosku, że organy pełnym zakresie uczyniły zadość spoczywającym na nim obowiązkom. Organy w należyty sposób zbadały i zweryfikowały kompletność oraz wewnętrzną spójność projektu budowlanego, a także prawidłowo oceniły jego zgodność z przepisami powszechnie obowiązującego prawa, w tym z przepisami uchwały Nr XXXII/128/2005 Rady Gminy Z. z dnia 20 grudnia 2005 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na obszarze Gminy Z. nr 12 w granicach administracyjnych miejscowości O. (opubl. w Dz. Urz. Woj. Małop. z 22 lutego 2006 roku, Nr 89, poz. 541) – dalej jako "plan miejscowy", "mpzp". W wyniku przeprowadzonej oceny organy uznały, że projektowana inwestycja jest niezgodna z inwestycja z planem miejscowym. Jak wynika z akt sprawy przedmiotowa inwestycja znajduje się w terenach zieleni leśnej oznaczonych symbolem: 12.ZL.1 – tereny zieleni leśnej. Zgodnie z § 19 mpzp: "1. Wyznacza się tereny zieleni leśnej, oznaczone na rysunku planu /"ZL"/. 2. Jako przeznaczenie podstawowe terenu dla terenów wymienionych w ust. 1 ustala się: lasy (tj. tereny lasów i potencjalnych zalesień). 3. Jako przeznaczenie dopuszczalne terenu na określonych w ust. 1 terenach ustala się możliwość realizacji: 1) ogólnodostępnych niekubaturowych urządzeń turystyki i rekreacji tj. ścieżek rowerowych i szlaków turystycznych z towarzyszącymi elementami małej architektury (jak wiaty, siedziska, ławki, platformy widokowe) w uzgodnieniu z zarządcą lasu; 2) dojść pieszych, ścieżek rowerowych i dojazdów nie wydzielonych w planie (wyłącznie po drogach leśnych), w uzgodnieniu z zarządcą lasu; 3) zachowanie nie wydzielonych liniami rozgraniczającymi wód otwartych. 4. Jako zasady zagospodarowania terenu i warunki zabudowy ustala się: 1) dostosowanie obiektów i urządzeń przeznaczenia dopuszczalnego do wymogów i charakteru przeznaczenia podstawowego; 2) zachowanie proporcji, aby łączna powierzchnia terenów związanych z przeznaczeniem dopuszczalnym nie stanowiła więcej niż 10% pow. przeznaczenia podstawowego danego obszaru ustalenia (po uzgodnieniu z zarządcą lub właścicielami); 3) w celu ochrony przed nadmiernym rozproszeniem zabudowy wprowadza się zakaz realizacji nowych obiektów kubaturowych w obszarze tego użytkowania, za wyjątkiem obiektów bezpośrednio służących działalności leśnej; 4) spełnienie warunków zapisanych w rozdziale II i IV podstawowych wymogów wynikających z zasad ogólnych zagospodarowania terenu i warunków zabudowy obowiązujących w całym obszarze gminy oraz warunków obowiązujących dla stref polityki przestrzennej w ramach zasieku terenowego tych stref; 5) spełnienie wymogów wynikających z zasad uzbrojenia terenu określonych w rozdziale V." Lektura przytoczonego powyżej § 19 mpzp określającego szczegółowe zasady zagospodarowania na obszarach przeznaczonych pod się tereny zieleni leśnej ("ZL") prowadzi do wniosku, że na obszarach tych obowiązuje zakaz budowy obiektów kubaturowych, z tym zastrzeżeniem, że możliwe jest wybudowanie takich obiektów, które bezpośrednio służącą działalności leśnej. Przedmiotowy plan miejscowy nie zawiera definicji "działalności leśnej". W tym zakresie należy odwołać się do znaczenia językowego. Zgodnie ze "Słownikiem języka polskiego" przez "działalność" należy rozumieć zespół działań podejmowanych w jakimś celu (por. https://sjp.pwn.pl/slowniki/dzia%C5%82alno%C5%9B%C4%87.html). Według natomiast "Encyklopedii leśnej" przez "działalność leśną" należy rozumieć ogół czynności prawnych i faktycznych w lasach lub na ich rzecz składających się na gospodarkę leśną, działalność administracyjną oraz działalność poza gospodarką leśną, bezpośrednio dotyczącą zasobów przyrody (por. https://encyklopedialesna.com/haslo/dzialalnosc-lesna/). Przez "gospodarkę leśną" natomiast należy rozumieć, zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 28 września 1991 roku o lasach (t.j. Dz. U. z 2024 roku, poz. 530 ze zm.) działalność leśną w zakresie urządzania, ochrony i zagospodarowania lasu, utrzymania i powiększania zasobów i upraw leśnych, gospodarowania zwierzyną, pozyskiwania - z wyjątkiem skupu - drewna, żywicy, choinek, karpiny, kory, igliwia, zwierzyny oraz płodów runa leśnego, a także sprzedaż tych produktów oraz realizację pozaprodukcyjnych funkcji lasu. Zestawiając powyższe z cytowanymi przepisami planu miejscowego (§ 19 mpzp) należy skonkludować, że dopuszczona w planu miejscowym zabudowa kubatura musi spełniać warunek bezpośredniego związania z działalnością leśną, a więc taką, która ściśle wiąże i łączy się z procesami urządzania, ochrony i zagospodarowaniem lasu. Projektowana natomiast inwestycja dotyczy "budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego z częścią usługową i budynku gospodarczego służących gospodarce leśnej, wraz z instalacjami wewnętrznymi". Nie budzi wątpliwości, że budynek mieszkalny jednorodzinny nie stanowi obiektu bezpośrednio służącego działalności leśnej. Kwestią ewentualnej dalszej oceny mogłoby być rozważenie, czy budowa samego tylko budynku gospodarczego służącego gospodarce leśnej spełniałoby wymóg bezpośredniości, który wynika z § 19 ust. 4 pkt. 3 mpzp, niemniej jednak w realiach niniejszej sprawy okoliczność ta jest pozbawiona istotnego znaczenia. Uznanie bowiem, jak też słusznie uczyniły to organy, że budynek mieszkalny jednorodzinny nie stanowi obiektu bezpośrednio służącego działalności leśnej oznacza, że przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne jest niezgodne z planem miejscowym, a dokładnie z § 19 ust. 4 pkt. 3 mpzp. To z kolei w świetle art. 35 ust. 5 PrBud w zw. z art. 35 ust. 3 i 35 ust. 1 pkt. 2 lit. a) PrBud stanowi podstawę do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę. Odnosząc się natomiast w tym zakresie do zarzutów skargi, to należy podkreślić, że Skarżący w uzasadnieniu swojej skargi dokonuje swoistej korekty zamierzenia inwestycyjnego i sprowadza on swoją inwestycję jedynie do budynku gospodarczego związanego z prowadzaniem szkółki leśnej. Jak wynika jednak z treści wniosku oraz przedłożonego przez Skarżącego projektu podstawowa część inwestycji kubaturowej dotyczy budowy budynku "mieszkalno – usługowego" (por. np. k. 11 projektu budowlanego). Tym samym argumentacja Skarżącego zmierzająca do wykazania ścisłego związku z działalnością leśną szkółki leśnej nie koresponduje w pełni z treścią wynikającego ze złożonego wniosku zamierzenia inwestycyjnego. Z tego też względu podniesione w skardze w tym zakresie zarzuty oraz argumenty nie mogą być uznane za prawidłowe. Nieuzasadnione są również zarzuty skonstruowane wokół postanowienia Starosty Krakowskiego z dnia 18 kwietnia 2024 roku (por. k. 24 a.a.). Wskazanym postanowieniem organ na zasadzie art. 35 ust. 3 PrBud wezwał Skarżącego do usunięcia określonych nieprawidłowości w przedłożonym przez inwestora (Skarżącego) projekcie, przy czym dostrzeżone przez organ nieprawidłowości miały związek z zapisami planu miejscowego a wezwanie wynikające z postanowienia z dnia 18 kwietnia 2024 roku miało na celu usunięcie tych nieprawidłowości. Wobec treści planu miejscowego, a w szczególności cytowanego powyżej § 19, zasadnie organ wezwał Skarżącego o wykazanie zgodności projektu z planem miejscowym, co obejmowało m.in. dostarczenie stosownej zgody właściwego organu sprawującego nadzór na gospodarką leśną (§ 19 ust. 3 pkt. 2 mpzp) czy wykazanie istnienia dla inwestycji dostępu do drogi publicznej. Wbrew zarzutom skargi wynikające z postanowienia z dnia 18 kwietnia 2024 roku wezwanie zostało sformułowane w sposób precyzyjny i jego treść nie budzi wątpliwości. Co więcej, jak wynika z akt sprawy wezwanie to na etapie postępowania administracyjnego nie budziło wątpliwości również samego inwestora, który za pismem z dnia 15 maja 2024 roku odpowiedział na to wezwanie wskazując, że uzupełnił wszystkie braki, o które był wzywany przez organ. W wyniku uzupełnienia tych braków inwestor m.in. zmienił nazwę inwestycji i wskazał ponadto, że kwestia zjazdu jest na etapie uzgodnień z zarządcą drogi. Jedynie na marginesie, w kontekście odpowiedzi z dnia 15 maja 2024 roku można zwrócić uwagę, że inwestor nie odnosi się faktycznie do zakresu wezwania. Inwestor był bowiem wezwany przez organ do wykazania istnienia dostępu do drogi publicznej, natomiast w odpowiedzi inwestor odnosi się do zjazdu z drogi, wskazując, że zjazd będzie objęty odrębnym opracowaniem. Trzeba jednak podkreślić, że pojęcie dostępu do drogi publicznej nie jest tożsame z pojęciem zjazdu, w związku z czym stanowisko inwestora w tym zakresie w ogóle nie odnosiło się w tym zakresie do treści wezwania organu. Niezależnie inwestor nie uczynił zadość także pozostałym punktom wezwania. Zasadnie zatem organ odmówił udzielenia pozwolenia na budowę. Odnosząc natomiast do podniesionych zarzutów naruszenia przepisów postępowania, to trzeba zauważyć, że organ sprawę, w pierwszej kolejności powinien ustalić w sposób wyczerpujący i dokładny stan faktyczny, a następnie dokonać jego oceny prawnej (por. np. uzasadnienia do wyroków: NSA z dnia 9 lutego 2011 r., sygn. II OSK 263/10, NSA z dnia 11 czerwca 2013 r., sygn. II OSK 2417/12). Prawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy stanowi warunek konieczny do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Niewyjaśnienie lub niedostateczne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy może prowadzić do wydania wadliwej decyzji. Realizując zasadę prawdy obiektywnej, na podstawie art. 7 i 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 572 z późn. zm.) - dalej jako "k.p.a.", organ jest zobowiązany do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Zakres i przedmiot postępowania wyjaśniającego determinują przepisy prawa materialnego, bowiem to normy prawa materialnego przesądzają o przedmiocie sprawy i okolicznościach prawnie istotnych. W postępowaniu wyjaśniającym należy również uwzględnić specyfikę danej sprawy - inność i odrębność okoliczności, które stanowią o stanie faktycznym (por. np. uzasadnienie do wyroku NSA z dnia 19 maja 2021, sygn. I OSK 251/21). Organ powinien zatem w sposób adekwatny do potrzeb ustalić stan faktyczny i nie pozostawić żadnych niewyjaśnionych istotnych dla sprawy okoliczności. Dokonana natomiast przez organ ocena zgromadzonego materiału powinna zostać przeprowadzona zgodnie z zasadami swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.), a motywy którymi kierował się organ powinny zostać szczegółowo wyjaśnione w uzasadnieniu do wydanej decyzji. Przedmiotem niniejszej sprawy – jak wskazano już powyżej – było udzielenie udzielenia pozwolenia na budowę, w związku z tym organ był zobligowany do zweryfikowania zgodności przedłożonego przez inwestora projektu budowlanego z przepisami a w razie dostrzeżenia określonych braków wezwać wnioskodawcę do jego poprawienia (por. cytowany powyżej art. 35 ust. 1 i ust. 3 PrBud). Z akt sprawy wynika, że organy tym obowiązkom uczyniły zadość. Organ wskazał na określone wady przedłożonego projektu i wezwał do jego poprawienia. Sąd nie dopatruje się w tym zakresie w działaniu organów naruszenia przepisów postępowania. Również Skarżący nie precyzuje na czym w istocie miałoby polegać naruszenie przepisów postępowania, poza, powołanymi już powyżej, zarzutami dotyczącymi niejasności treści postanowienia z dnia 18 kwietnia 2024 roku czy nieprawidłowej interpretacji przepisów planu miejscowego. Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art. 107 § 1 pkt. 4 K.p.a., to należy wskazać, że jakkolwiek organ nie wskazał wprost na art. 35 ust. 5 pkt. 1 PrBud, który to przepis stanowił podstawę do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę, a powołał tylko art. 35 ust. 3 PrBud, to jednakże to uchybienie nie miało czy tez usterka nie miała wpływu na wynik sprawy, w związku z czym nie może to samoistnie stanowić podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji. Niezależnie od podniesionych zarzutów Sąd nie dopatrzył się jakichkolwiek podstaw, które mogłyby stanowić o uchyleniu zaskarżonej decyzji. Ze względu na powyższe Sąd na zasadzie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.