II SA/Kr 324/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Człowiekowska po rozpoznaniu w dniu 30 września 2021 r. na posiedzeniu niejawnym skargi kasacyjnej od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia [...] lipca 2021 r. w sprawie ze skargi B. J. na postanowienie nr [...] Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia 27 stycznia 2021 r., znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia postanawia: odrzucić skargę kasacyjną. Postanowieniem z dnia 14 lipca 2021 r., II SA/Kr 324/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę B. J. na postanowienie nr [...] Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia 27 stycznia 2021 r., znak: [...]. Odpis ww. postanowienia wraz z pouczeniem o terminie i sposobie wniesienia skargi kasacyjnej doręczono B. J. w dniu 16 sierpnia 2021 r. W dniu 18 sierpnia 2021 r. skarżąca wniosła osobiście sporządzone pismo zatytułowane zażaleniem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.), od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 2-4, art. 161 § 1 oraz art. 220 § 3, przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Stosownie do art. 175 § 1 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, z zastrzeżeniem § 2-3. Wymogi formalne skargi kasacyjnej określa art. 176 § 1 p.p.s.a. Ponadto skarga kasacyjna powinna zadość m. in. wymaganiom przewidzianym dla pisma strony (art. 176 § 2 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 178 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie o odrzuceniu skargi wydane zostało na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Jest to postanowienie kończące postępowanie w sprawie, od którego przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, o czym stanowi art. 173 § 1 p.p.s.a. Skarżąca – mimo prawidłowego pouczenia o możliwości zaskarżenia postanowienia z dnia 14 lipca 2021 r. w drodze skargi kasacyjnej - wniosła na powyższe postanowienie pismo zatytułowane zażaleniem. W tym miejscu wskazać należy, że samo mylne oznaczenie pisma procesowego nie powinno prowadzić do jego odrzucenia. A zatem nazwanie skargi kasacyjnej zażaleniem nie przesądza tym, jaki jest to środek zaskarżenia, lecz ustawa, w tym przypadku art. 173 § 1 p.p.s.a. Charakter pisma powinien zostać ustalony na podstawie jego treści, nie zaś po tytule. Niewłaściwe oznaczenie rodzaju pisma nie może wywołać dla strony ujemnych skutków, jeżeli z treści pisma wynika, jaki jest jego rodzaj. Pismo powinno być bowiem w miarę możliwości rozpoznane zgodnie z intencją strony (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 lipca 2021 r., sygn. III OZ 531/21 oraz powołana tam literatura, orzeczenia.nsa.gov.pl). W tym kontekście istotne znaczenie ma art. 46 § 1 p.p.s.a., który stanowi, że każde pismo strony powinno zawierać, m.in., oznaczenie rodzaju pisma (art. 46 § 1 pkt 2 ustawy) i osnowę wniosku lub oświadczenia (art. 46 § 1 pkt 3 ustawy). Oznaczenie rodzaju pisma polega na wskazaniu określenia zgodnego z treścią pisma i nazwą, jaką takiemu pismu nadają przepisy ustawy (np. zażalenie bądź skarga). Z kolei osnowa wniosku lub oświadczenia to merytoryczna treść, jaką wniosek lub oświadczenie zawiera. Winno z niej wynikać, jaki jest faktyczny zamiar wnoszącego pismo. W zasadzie oba omawiane elementy pisma strony powinny ze sobą korelować. Trudności interpretacyjne stwarza sytuacja, gdy treść pisma i wynikający z niej zamiar wnoszącego pismo nie są zgodne z oznaczeniem pisma. W takich sytuacjach priorytet należy przyznać treści pisma, bowiem z niej wynika intencja strony (tak: przywołane powyżej postanowienie NSA z 30 lipca 2021 r.). W ocenie Sądu z treści pisma B. J. wynika dostatecznie wyraźnie, że jej zamiarem było zaskarżenie postanowienia odrzucającego skargę, wobec czego niezależnie od oznaczenia takiego pisma, należało jest potraktować jako skargę kasacyjną, skoro taki środek przysługuje od postanowienia o odrzuceniu skargi wydanego na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Konsekwencją powyższego musiało być zbadanie, czy pismo spełnia wymogi formalne skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem prawnym, którego wymogi określa art. 176 § 1 i 2 p.p.s.a., a także art. 175 p.p.s.a., z którego wynika, że skarga kasacyjna musi być sporządzona przez określone tam podmioty, w pierwszej kolejności przez adwokata lub radcę prawnego (§ 1). Podkreślenia wymaga przy tym, że zgodnie z art. 177a p.p.s.a., jeżeli skarga kasacyjna nie spełnia wymagań przewidzianych w art. 176, innych niż przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, przewodniczący wzywa stronę do usunięcia braków w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. Oznacza to, że brak formalny skargi polegający na sporządzeniu jej przez osobę nieuprawnioną w rozumieniu przepisów art. 175 p.p.s.a., jak też brak przywołania w skardze podstaw kasacyjnych stanowią braki nieusuwalne skargi kasacyjnej, o których usunięcie nie wzywa się strony (tak m.in. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 stycznia 2012 r., I OZ 1088/11 oraz postanowienie z 5 kwietnia 2006 r., II OZ 349/06). Takim właśnie brakiem obarczona jest w przedmiotowej sprawie skarga kasacyjna, mylnie nazwana zażaleniem, sporządzona osobiście przez B. J., nie zaś przez radcę prawnego lub adwokata, stosownie do wymogów art. 175 § 1 p.p.s.a. Podkreślić należy, że obowiązek ustanowiony w art. 175 § 1 p.p.s.a. ma charakter bezwzględny, co oznacza, że żadne szczególne okoliczności nie uprawniają strony do osobistego sporządzenia skargi kasacyjnej. Skoro zatem z treści skargi kasacyjnej, jak też z akt sprawy nie wynika, aby B. J. uprawniona była do osobistego sporządzenia skargi kasacyjnej, skargę kasacyjną należało odrzucić na podstawie art. 178 p.p.s.a., o czym Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.