II SA/Kr 328/22

Dnia 14 czerwca 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Darmoń Sędziowie: Sędzia WSA Piotr Fronc (spr.) Sędzia WSA Magda Froncisz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 czerwca 2022 r. sprawy ze skargi J. O. na decyzję nr [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 13 grudnia 2021 r. znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki skargę oddala. Zaskarżoną decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (zwanego dalej MWINB) z dnia 13 grudnia 2021 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania J. O., utrzymano w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. (zwanego dalej PINB) nr [...] z dnia 9 czerwca 2021 r., w której nakazano inwestorowi rozbiórkę płyty obornikowej zlokalizowanej przy ścianie szczytowej budynku gospodarczego na działce nr [...] w miejscowości Z. gmina N. od strony działki nr [...]. Z uzasadnienia powyższego rozstrzygnięcia wynika, że zdaniem organów obu instancji w stanie faktycznym niniejszej sprawy niewątpliwie miała miejsce budowa płyty obornikowej o wymiarach 1,6m x 6,8m. Po analizie zgromadzonego przez PINB materiału dowodowego organ odwoławczy podzielił zdanie organu I instancji w przedmiocie daty budowy tego obiektu. Z pisma Starostwa Powiatowego w W. wynika, że na mapie zasadniczej analogowej, aktualizowanej do 2014r. ww. płyta nie występuje. Jednocześnie z kserokopii opinii rzeczoznawcy majątkowego M. W. z dnia 4 października 2012r. nie wynika, żeby na przedmiotowej działce przy budynku gospodarczym była usytuowana na dzień sporządzania opinii płyta obornikowa. Również na zdjęciach lotniczych z lat 2012 i 2015 oraz z 2017r. brak jest widocznej płyty obornikowej. Powyższy materiał dowodowy zdaniem organów administracyjnych oznacza, że płyta prawdopodobnie istniała na przedmiotowej działce jednak została rozebrana przed datą sporządzenia opinii przez rzeczoznawcę majątkowego, a właściciel wykonał jej remont stanowiący de facto odbudowę. Tym samym organy nie dały wiary skarżącemu, który twierdził, że płyta powstała w latach 70-tych XX wieku, a ocenę tą potwierdza także stan elementów, z których wykonany został przedmiotowy obiekt. Następnie organy wskazały, że w świetle obowiązujących przepisów, tj. art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, budowa płyty obornikowej wymagała zgłoszenia, którego inwestor nie dokonał, dopuszczając się tym samym samowoli budowlanej. Analizując płytę obornikową pod kątem jej zgodności z przepisami organy ustaliły, że lokalizacja obiektu narusza odległości wskazane w przepisach rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie, ponieważ znajduje się poniżej 4 m od granicy z działką sąsiednią. W związku z powyższym, w świetle art. 49b ust. 2 Prawa budowlanego nie jest możliwa legalizacja płyty, co z kolei przesądza o konieczności wydania nakazu rozbiórki na podstawie art. 49b ust. 1 Prawa budowlanego. Od powyższej decyzji J. O. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę, w której zarzucił naruszenie: 1) art. 38 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2021 r., poz. 735ze zmian.), poprzez włączenie w krąg stron postępowania A. F. i Banku [...] w L., podczas gdy ani A. F., ani Bank [...] w L., nie są współwłaścicielami nieruchomości położonej w miejscowości Z., gmina N., stanowiącej działkę nr [...], objętej księgą wieczystą nr [...], prowadzoną przez Sąd Rejonowy w W., VII Zamiejscowy Wydział Ksiąg Wieczystych z siedzibą w N., a jedynym jej właścicielem jest skarżący J. O., 2) art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 §1, art. 80 Kpa poprzez ich niezastosowanie, a w konsekwencji niewywiązanie się przez Inspektor Nadzoru Budowlanego, jak i przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W., z obowiązku wyczerpującego zebrania materiału dowodowego oraz niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych, istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy; 3) art. 7 i art. 77 § 1 i art. 80 Kpa poprzez ich niezastosowanie, a w konsekwencji błędne ustalenia stanu faktycznego sprawy i przyjęcie, że: a) płyta obornikowa zlokalizowana przy ścianie szczytowej budynku gospodarczego na działce nr [...], obręb Z. [...] jednostka ewidencyjna N., położonej w miejscowości Z., gmina N., przed 2012 r. została rozebrana w całości lub uległa całkowitej degradacji i doszło do jej całkowitej odbudowy przez skarżącego J. O. w 2017 r., podczas gdy przedmiotowa płyta obornikowa istnieje w tym miejscu od początku istnienia tego budynku, to jest od lat 60. XX w. i nie była dotąd przebudowywana, ani odbudowywana od jej powstania, a jedynie remontowana, b) przedmiotowa płyta obornikowa została wybudowana w odległości 1,5 m od granicy działki sąsiedniej, podczas gdy w czasie jej wybudowania, w latach 60. XX w. zarówno działka nr [...], jak i działka nr [...] (obecnie działki nr [...] i nr [...]), stanowiły jedną działkę nr [...], która została podzielona postanowieniem Sądu Rejonowego w W., I Wydział Cywilny, z dnia 23 grudnia 2014 r., sygn. akt: I Ns [...] na podstawie operatu [...] z 2012 r., a działka nr [...], umową sprzedaży z 25 września 2017 r. (Rep A nr [...]), została zbyta przez A. F. na rzecz R. G., c) roboty budowalne wykonane w 2018 r. polegające na remoncie przedmiotowej płyty budowalnej stanowiły budowę płyty do składowania obornika wraz z obudową przylegającą bezpośrednio do ściany szczytowej budynku gospodarczego wybudowaną bez wymaganego zgłoszenia zamiaru budowy właściwemu organowi administracji architektoniczno-budowlanej, podczas gdy stanowiły one jedynie remont w rozumieniu art. 3 pkt 8 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jednolity; Dz. U. z 2021 r. poz. 2351 ze zmian.); 4) art. 3 pkt 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2021 r. poz. 2351 ze zmian.), poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że wykonanie w 2017 r, robót budowlanych obejmujących remont przedmiotowej płyty obornikowej stanowi odbudowę, podczas gdy wykonanie tych robót budowlanych stanowi remont w rozumieniu art. 3 pkt 8 Prawa budowlanego, a w konsekwencji te roboty budowlane nie wymagają zgłoszenia, ani uzyskania pozwolenia na budowę; 5) § 6 ust. 5 pkt 4 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie (tekst jednolity: Dz. U. z 2014 r. poz. 81) poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji uznanie, że przedmiotowa płyta obornikowa została wybudowana w odległości od granicy działki sąsiedniej niezgodnej z tym przepisem; 6) art. 49b ust. 1-3 Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym do 19 września 2020 r., w zw. z art. 25 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 471 ze zmian.), poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji przyjęcie, że organ nadzoru budowlanego był zobowiązany nakazać w drodze decyzji rozbiórkę płyty obornikowej zlokalizowanej przy ścianie szczytowej budynku gospodarczego na działce nr [...] w miejscowości Z., gmina N. od strony działki nr [...]; 7) art. 52 Prawa budowlanego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji nakazanie inwestorowi rozbiórki płyty obornikowej zlokalizowanej przy ścianie szczytowej budynku gospodarczego na działce nr [...] w miejscowości Z., gmina N. od strony działki nr [...], podczas gdy skarżący nigdy nie był inwestorem przedmiotowej płyty obornikowej, wybudowanej w latach 60. XX w., to jest przed narodzeniem skarżącego. W konsekwencji powyższych zarzutów wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji wraz z decyzją organu I instancji i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Ponadto skarżący zawnioskował o przeprowadzenie dowodu z dołączonych dokumentów. Organ odwoławczy wniósł w odpowiedzi o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Istota sądowej kontroli administracji publicznej sprowadza się do ustalenia czy w określonym przypadku, jej organy dopuściły się kwalifikowanych naruszeń prawa. Sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 z późn. zm.). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 poz. 329; zwana dalej p.p.s.a.), stanowiąc, że Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ponadto w myśl art. 135 p.p.s.a. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja o nakazie rozbiórki wydana w trybie art. 49 b ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2020 r. poz.1333 ze zm.). W tym miejscu należy nadmienić, że w świetle art. 25 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2020 r., poz. 782) do spraw uregulowanych ustawą Prawo budowlane, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy, przepisy ustawy stosuje się w brzmieniu dotychczasowym. Zgodnie zatem z art. 49b ust. 1 cyt. ustawy, organ nadzoru budowlanego nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego zgłoszenia bądź pomimo wniesienia sprzeciwu przez organ administracji architektoniczno-budowlanej. Ust. 2 z kolei stanowi, że jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1, jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego, oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem, organ nadzoru budowlanego wstrzymuje postanowieniem - gdy budowa nie została zakończona - prowadzenie robót budowlanych oraz nakłada na inwestora obowiązek przedłożenia w wyznaczonym terminie: 1) dokumentów, o których mowa w art. 30 ust. 2 albo art. 30 ust. 2 i 3, albo art. 30 ust. 2 i 4; 2) projektu zagospodarowania działki lub terenu; 3) zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. Z konstrukcji omówionych wyżej przepisów jasno wynika, że każdy przypadek samowoli budowlanej podlega mniej lub bardziej rygorystycznym przepisom prawa, mającym zasadniczo doprowadzić do jej legalizacji. Istotne także jest, że na organie nadzoru budowlanego, w pierwszej kolejności, zawsze ciąży obowiązek zbadania, czy istnieje prawna i techniczna możliwość legalizacji danego obiektu. Dopiero gdy postępowanie wykaże, że z określonych przyczyn legalizacja nie jest możliwa, organ orzeka rozbiórkę samowolnie wzniesionego obiektu budowlanego lub jego części. W niniejszej sprawie organ nadzoru budowlanego zasadnie uznał, że legalizacja nie jest możliwa ze względu na istniejące w dacie orzekania regulacje prawne, które uniemożliwiają budowę płyty obornikowej w miejscu, w którym została ona wzniesiona przez inwestora. Przed omówieniem przyczyn, które wykluczają legalizację w przedmiotowej sprawie należy skupić się na poczynionych przez organy ustaleniach faktycznych, te są bowiem przez skarżącego kwestionowane. Skarżący twierdzi mianowicie, że przedmiotowa płyta nie została przez niego wzniesiona od podstaw, lecz powstała już w latach 60-tych XX wieku, a jedynie została przez niego wyremontowana w 2018 r. Położenie płyty było niezmienne od dnia jej powstania, a fakt, że obecnie znajduje się w bliskiej odległości od sąsiadującej działki jest wynikiem przeprowadzonego podziału geodezyjnego nieruchomości, który doprowadził do powstania nowych działek i granic. W opinii Sądu organy słusznie nie dały wiary powyższym zapewnieniom. Znajdują one bowiem poparcie wyłącznie w twierdzeniach skarżącego oraz w oświadczeniach wskazanych przez niego świadków. Choć zeznania świadków mają równoprawną moc z innymi środkami dowodowym, to w przedmiotowej sprawie okazały się sprzeczne z zebranym przez organ pozostałym materiałem dowodowym. Analiza zdjęć lotniczych znajdujących się na portalu https.//miip.geomalopolska.pl/imap wykazała, że zarys płyty pojawił się na zdjęciach wykonanych dopiero w latach 2019-2020, natomiast na zdjęciach z 2009 r. oraz 2018 r. nie widać, aby istniała tam jakakolwiek płyta. Potwierdza to analiza fotometrycznych zdjęć lotniczych w wersji analogowej z 2012 r. i 2015 r., otrzymanych od Głównego Geodety Kraju. Płyta nie występuje także na mapie zasadniczej analogowej prowadzonej dla miejscowości Z. i aktualizowanej do 2014 r. Organy oparły się ponadto na opinii rzeczoznawcy majątkowego z dnia 4 października 2012 r., sporządzonej w związku z planowanym podziałem spadku, która to opinia szczegółowo opisuje działkę skarżącego oraz znajdujące się na niej zabudowania. W opinii wskazano, że wokół budynku biegnie betonowy chodnik, natomiast nie było tam mowy o istniejącej płycie obornikowej, której z racji na jej rozmiary (długość blisko 7 m), nie można było nie zauważyć. Analiza powyższych dowodów doprowadziła organy nadzoru do słusznego zdaniem Sądu wniosku, że nawet, jeżeli płyta obornikowa w dawnych latach rzeczywiście istniała, o czym twierdzą skarżący oraz powołani przez niego świadkowie, to z biegiem lat przestała istnieć. Przeprowadzone przez skarżącego prace budowlane nie były zatem remontem zniszczonego obiektu ale de facto jego całkowitą odbudową. W tej sytuacji rację miały organy, które wskazując na regulacje prawne wynikające z art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego wskazały, że przeprowadzone przez skarżącego prace, polegające na odbudowie obiektu budowlanego, stanowią budowę. W myśl art. 29 ust. 1 pkt 1 lit. b cyt. ustawy pozwolenia na budowę nie wymaga budowa płyt do składowania obornika, natomiast konieczne jest w tym przypadku dokonanie odpowiedniego zgłoszenia (art. 30 ust. 1 pkt 1 lit.b), którego to zgłoszenia skarżący nie dokonał, dopuszczając się tym samym samowoli budowlanej. Jak wskazano na wstępie, stwierdzenie przez organy nadzoru, że obiekt budowlany został wzniesiony bez wymaganego zgłoszenia pociąga za sobą konsekwencje przewidziane w art. 49 b Prawa budowlanego. Legalizacja samowoli budowlanej nie jest w świetle art. 49b ust. 2 możliwa, ponieważ budowa narusza przepisy w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem. Decyduje o tym położenie płyty, która jest oddalona od sąsiedniej działki o 1,5 m. Tymczasem zgodnie z § 6 ust. 5 pkt 4 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie (tj. Dz.U. z 2014r. poz.81 z póżn.zm.) odległość otwartych zbiorników na produkty pofermentacyjne w postaci płynnej oraz płyt do składowania obornika powinna wynosić co najmniej 4 m od granicy działki sąsiedniej. Zgodnie z § 6 ust. 6 dopuszcza się sytuowanie płyt obornikowych w mniejszych odległościach tylko w przypadku, gdy będą przylegać do tego samego rodzaju budowli rolniczych na działce sąsiedniej, który to przypadek w niniejszej sprawie nie zachodzi. Skoro zatem obiekt będący przedmiotem postępowania narusza minimalne odległości, o których mowa w powołanym wyżej § 6 ust. 5 rozporządzenia, nie jest możliwa jego legalizacja, a orzeczony nakaz rozbiórki znajduje uzasadnienie w przepisach Prawa budowlanego. W konsekwencji bezzasadne okazały się zgłoszone przez skarżącego zarzuty naruszenia przepisów postępowania w postaci art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Zebrany w sprawie materiał dowodowy był wystarczający do poczynienia ustaleń faktycznych. Fakt, że wynik tych ustaleń jest sprzeczny z twierdzeniami i interesem skarżącego nie oznacza, że dokonane ustalenia są błędne. Organ miał prawo ocenić zgromadzony materiał dowodowy w sposób swobodny i zdaniem Sądu tych granic nie przekroczył. Twierdzenia skarżącego i powołanych przez niego świadków zostały wzięte pod uwagę, organy nie twierdziły bowiem, że płyta obornikowa nigdy nie istniała. Przeprowadzona analiza doprowadziła je do wniosku, że płyta mogła kiedyś istnieć, jednakże zdjęcia lotnicze, które są obiektywnym dowodem wskazują, że na początku lat 2000-nych obiekt ten już nie istniał i pojawił się w obrazie zdjęć dopiero w 2019 r. Powyższe oznacza, że wbrew twierdzeniom skarżącego inwestorem spornego obiektu nie byli poprzedni właściciele nieruchomości, lecz sam skarżący. Jeżeli zaś chodzi o krąg stron postępowania, to zarzut skarżącego, że A. F. oraz Bank [...] w L. niezasadnie zostali uznani przez organ za uczestników postępowania jest nieuzasadniony. Jak stanowi art. 28 k.p.a., stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowania albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Jednocześnie z odpisu księgi wieczystej nr [...] wynika, że A. F. oraz Bank [...] w L. są ujawnieni jako współwłaściciele nieruchomości, na której znajduje się przeznaczony do rozbiórki obiekt budowlany. Rację miał zatem organ uznając wszystkich współwłaścicieli tej nieruchomości za strony przedmiotowego postępowania. Stroną postępowania jest bowiem nie tylko podmiot, którego bezpośrednio decyzja dotyczy, ale również podmiot, na którego mogą rozciągać się jakiekolwiek (negatywne i pozytywne) skutki decyzji. Przepisem prawa materialnego, który określa krąg stron w postepowaniu prowadzonym na podstawie art. 48 Prawa budowlanego niewątpliwie jest art. 52 tej ustawy. Zgodnie z jego treścią obowiązki objęte decyzjami wydawanymi na podstawie art. 48, art. 49b, art. 50a oraz art. 51 Prawa budowlanego mogą być nakładane na inwestora, właściciela lub zarządcy obiektu budowlanego. Te właśnie podmioty powinny być stronami w sprawach prowadzonych między innymi na podstawie art. 48 Prawa budowlanego (tak też NSA w wyrok NSA z dnia 6 grudnia 2016 r. sygn. akt II OSK 595/15, opub. w Lex nr 2227848). Odnosząc się finalnie do wniosku skarżącego o przeprowadzenie dowodu z dokumentów w postaci sporządzonej w dniu 24 sierpnia 2021 r. inwentaryzacji płyty gnojowej oraz opinii technicznej z dnia 10 lutego 1992 r., należy wskazać, że zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a. Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Powyższa regulacja dopuszcza zatem przeprowadzenie dowodów w postępowaniu sądowoadministracyjnym, należy jednak pamiętać, że sąd administracyjny nie dokonuje ustaleń faktycznych w zakresie objętym sprawą administracyjną, a obowiązek wydania wyroku na podstawie akt sprawy, rozumiany jako oparcie rozstrzygnięcia na istotnych w sprawie faktach udokumentowanych w aktach i stanowiących przedmiot analizy sądu administracyjnego, oznacza orzekanie na podstawie materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy oraz zakaz wykraczania poza ten materiał (wyrok NSA z dnia 11 maja 2022 r. sygn. akt II GSK 88/19). Przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentów jest możliwe, w świetle art. 106 § 3 p.p.s.a., jeżeli łącznie spełnione są dwa warunki, tj. jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości oraz nie spowoduje to nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Dopuszczalność wyjaśnienia istotnych wątpliwości musi być oceniana na tle konkretnej, rozpatrywanej sprawy i w aspekcie okoliczności, które mają wpływ na treść jej rozstrzygnięcia. Postępowanie dowodowe przed sądem administracyjnym i w konsekwencji dokonywanie przez ten sąd ustaleń faktycznych jest dopuszczalne w zakresie uzasadnionym celami postępowania administracyjnego i powinno umożliwiać sądowi dokonywanie ustaleń, które będą stanowiły podstawę oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji (wyrok NSA z dnia 28 kwietnia 2022 r. sygn. akt II FSK 2260/19). W przedmiotowej sprawie nie istniały niezbędne do wyjaśnienia wątpliwości, które uzasadniałyby przeprowadzenie dodatkowych dowodów. W opinii Sądu, wszelkie wątpliwości zostały usunięte w toku postępowania administracyjnego, a zgromadzony materiał dowodowy, w szczególności w postaci dokumentacji zdjęciowej – jest w przedmiotowej sprawie rozstrzygający. Ponadto skarżący nie wskazał, co zamierzał udowodnić powyższymi dokumentami, a wątpliwości tych nie rozstrzyga nawet ich analiza, bowiem nie świadczą one o tym, że przed rokiem 2018 r. płyta obornikowa istniała, tak jak twierdzi skarżący. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.