II SA/Kr 336/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Beata Łomnicka po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 kwietnia 2017 r. wniosku A.B. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi A.B. , B.B.-B. , M.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 22 grudnia 2015 r. nr [...] ; [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy postanawia: 1. utrzymać w mocy zarządzenie referendarza sądowego; 2. odrzucić wniosek o przywrócenia terminu do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy. Pismem z dnia 21 maja 2016 r. skarżący założył wniosek o zwolnienie z kosztów sądowych w postaci wpisu. Zarządzeniem z dnia 29 listopada 2016 r. Sąd wezwał skarżącego A.B. , aby w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, wypełnił i odesłał do tut. Sądu formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej. Jak wynika z akt sprawy (dowód doręczenia w aktach), pismo to zostało skarżącemu skutecznie doręczone w dniu 19 grudnia 2016 r. Termin do nadesłania wypełnionego formularza wniosku upłynął bezskutecznie w dniu 27 grudnia 2016 r. Skarżący nie wykonał nałożonego przez Sąd obowiązku. Zarządzeniem z dnia 8 marca 2017 r. referendarz sądowy pozostawił wniosek bez rozpoznania. Zarządzenie powyższe doręczono prawidłowo skarżącemu w dniu 30 marca 2017 r. W dniu 11 kwietnia 2017 r. do sądu wpłynął sprzeciw, w którym skarżący wniósł o przywrócenie terminu do złożenia nowego wniosku o przyznanie prawa pomocy. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: W myśl art. 260 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2016.718), zwana dalej p.p.s.a., rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W sprawach takich wniesienie sprzeciwu wstrzymuje wykonalność zarządzenia lub postanowienia, a Wojewódzki Sąd Administracyjny orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Zgodnie z art. 257 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu, lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Skarżący nie przesłał uzupełnionego wniosku "PPF", a jedynie w sprzeciwie wniósł o przywrócenie terminu do złożenia nowego wniosku o przyznanie prawa pomocy. Mając na względzie powyższe Sąd uznał, że prawidłowo referendarz sądowy pozostawił wniosek bez rozpoznania. Z przedstawionych powodów, Sąd orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 257 p.p.s.a. w związku z art. 260 p.p.s.a. Odnośnie wniosku o przywrócenie terminu do złożenia nowego wniosku o przyznanie prawa pomocy. Zgodnie z art. 86 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Stosownie do art. 86 § 2 p.p.s.a. przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, jeżeli uchybienie terminu nie powoduje dla strony ujemnych skutków w zakresie postępowania sądowego. Z kolei w myśl art. 88 p.p.s.a. spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Podkreślenia wymaga, że przepisy p.p.s.a. nie zakreślają żadnych terminów, które zawężałyby okres, w jakim strona może wystąpić z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy. Zgodnie z art. 243 § 1 p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Strona ma zatem możliwość złożenia takiego wniosku na każdym etapie postępowania, tak w postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym, jak i przez Naczelnym Sądem Administracyjnym. Jedyna sytuacja, kiedy złożenie wniosku o przyznanie prawa pomocy doznaje ograniczenia, ma miejsce gdy wniosek taki złożony jest po bezskutecznym upływie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi (skargi kasacyjnej, zażalenia). W takim wypadku wniosek strony pozostaje bez wpływu na wezwanie do uiszczenia opłaty (por. postanowienie NSA z 28 maja 2010 r., sygn. akt II FSK 1003/10, dostępne na stronie internetowej: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Z art. 86 § 1 p.p.s.a. wynika jednoznacznie, że dotyczy on jedynie takich czynności, dla których dokonania właściwe przepisy przewidują konkretny termin. Do takich czynności, zgodnie z powyższym wywodem, nie należy złożenie wniosku o przyznanie prawa pomocy, gdyż przepisy mające zastosowanie w procedurze sądowoadministracyjnej nie przewidują terminu do dokonania tej czynności procesowej. Wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy nie jest więc dopuszczalny (postanowienie NSA z 15 grudnia 2016 r., II GZ 1261/16, II GZ 1264/16, II GZ 1266/16). W konsekwencji rozpatrywany obecnie wniosek skarżącego z 11 kwietnia 2017 r. o przywrócenie terminu do wniesienia wniosku o przyznanie prawa pomocy, jako niedopuszczalny, podlega odrzuceniu. W tym stanie sprawy Sąd, na podstawie art. 86 § 1 oraz art. 88 p.p.s.a., orzekł jak w pkt II sentencji postanowienia.