II SA/Kr 345/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Daniel (spr.) Sędziowie: WSA Kazimierz Bandarzewski WSA Renata Czeluśniak Protokolant: Anna Pałasz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi M.S. na decyzję Wojewody z dnia 12 października 2009 r., nr [...]w przedmiocie pozwolenia na budowę oraz rozbiórki I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana. Decyzją z 30 kwietnia 2009 r. Prezydent Miasta K. zatwierdził projekt budowlany i udzielił Zakładowi "A" Sp. z o.o. pozwolenia na budowę dotyczącego zamierzenia pod nazwą: "Budowa hali magazynowo-biurowej wraz z wewnętrzną instalacją wód.-kań., c.o. i elektryczną oraz rozbiórkę istniejącej wiaty blaszanej na części działki nr [...] i [...], obr. [...] przy ul. [...] w K.". Odwołanie od decyzji wniósł M. S. zarzucając, że został pozbawiony możliwości udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem postanowienia Prezydenta Miasta K. znak: [...] z 3 grudnia 2008 r. dotyczącym odstępstwa od przepisów § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12. 04. 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Podniósł również, że istniejące obecnie wiaty magazynowe blaszane, wybudowane w połowie lat siedemdziesiątych bez wymaganych pozwoleń na budowę, miały mieć charakter prowizoryczny do czasu wybudowania nowych zakładów "B" na Z. Wojewoda [...] decyzją z 12 października 2009 r., znak: [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z 3. 10. 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1 b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu -przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Biorąc pod uwagę powyższą regulację organ odwoławczy nie stwierdził naruszenia prawa poprzez wydanie zaskarżonej decyzji. Inwestor przedłożył także oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz projekt budowlany. Zatwierdzony projekt budowlany jest kompletny i wykonany przez osoby legitymujące się wymaganymi uprawnieniami budowlanymi. Po sprawdzeniu m.in. zgodności projektu budowlanego z ustaleniami ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta K. o ustaleniu warunków zabudowy Nr [...] z 12 września 2007 r., zgodności projektu zagospodarowania działki z przepisami w tym techniczno-budowlanymi oraz z udzieloną postanowieniem Prezydenta Miasta K. znak: [...] z 3 grudnia 2008 r., zgodą na odstępstwo od przepisów 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12. 04. 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie kompletności projektu budowlanego i posiadania wymaganych opinii, uzgodnień, organ odwoławczy nie stwierdził uchybień w powyższym zakresie. Organ odniósł się do zarzutów podniesionych przez odwołującego się wskazując, że art. 9 Prawa budowlanego przewiduje możliwość wyjątkowego odstępstwa od przepisów techniczno-budowlanych. Wniosek do właściwego ministra w sprawie upoważnienia do udzielenia zgody na odstępstwo właściwy organ składa przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę. W niniejszej sprawie odstępstwo udzielone zostało przed wniesieniem przez inwestora wniosku o pozwolenie na budowę przedmiotowej inwestycji i w konsekwencji przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę (data wpływu do Urzędu Miasta K. wniosku o odstępstwo - 8 sierpnia 2008 r., data wydania postanowienia o odstępstwie - 3 grudnia 2008 r., data wpływu wniosku o pozwolenie na budowę - 22 grudnia 2008 r.), co nie jest sprzeczne z treścią ww. art. 9 ww. ustawy. Przepisy nie regulują kwestii uczestnictwa w postępowaniu w sprawie przedmiotowego odstępstwa stron postępowania. Mając powyższe na uwadze, nie jest wadą brak uczestnictwa M. S. w powyższym postępowaniu dotyczącym odstępstwa od przepisów 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. Odwołujący się uzyskał możliwość zaznajomienia się z aktami sprawy dotyczącej udzielonego odstępstwa na etapie postępowania odwoławczego, z czego skorzystał wnosząc pismem z 7 września 2009 r. dodatkowe uwagi w tym zakresie w ramach uzupełnienia odwołania. M. S. zarzucił, że zawarta we wniosku o odstępstwo od warunków technicznych informacja dotycząca historycznej zabudowy [...], jest nieprawdziwa. Organ odwoławczy mając na uwadze, że uzasadnienie przedmiotowego wniosku do Ministra Infrastruktury oparte jest na argumentacji wielowątkowej, a w załączeniu do wniosku przedłożono również opinię konserwatorską Wydziału Kultury i Dziedzictwa Narodowego - Oddział Ochrony Zabytków w Urzędzie Miasta K., znak: [...] z 25 stycznia 2007 r. gdzie nie zgłoszono zastrzeżeń z punktu widzenia konserwatorskiego do inwestycji, nie znalazł podstaw do podważenia prawidłowości przeprowadzonego postępowania w tym zakresie. Wskazano ponadto, że art. 142 kpa przewiduje możliwość zaskarżenia postanowień wydanych w toku postępowania zakończonego wydaną decyzją. W przedmiotowej sprawie postanowienie o udzieleniu zgody na odstępstwo zostało wydane niezależnie od prowadzonego postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Skargę na decyzję Wojewody [...] złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie M. S.. Skarżący zarzucił rażące naruszenie prawa w tym art. 9, art. 35 ust. 1 oraz art. 82 ust 3. ustawy Prawo budowlane, a także rażące naruszenie przepisów postępowania, a to art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 28 oraz art. 107 § 1 w związku z art. 107 § 3 k.p.a. Wniósł w związku z tym o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu l instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowego. W ocenie skarżącego, organ odwoławczy dokonał błędnej oceny stanu prawnego i faktycznego niniejszej sprawy. W szczególności błędnie przyjął, iż zaskarżone orzeczenie jest zgodne z treścią art. 9, art. 35 ust. 1 oraz art. 82 ust. 3 ustawy Prawo budowlane. Powołując się na wyrok NSA z 25 lipca 2008 r., II OSK 905/07 skarżący wskazał, że postanowienie w przedmiocie wyrażenia zgody na odstępstwo od warunków techniczno-budowlanych wydawane jest w toku postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę. Na postanowienie w sprawie wyrażenia zgody na odstępstwo nie przysługuje zażalenie. Decyzja o pozwoleniu na budowę kończy postępowanie, rozstrzygając jednocześnie o istocie sprawy, w tym także w kwestii odstępstwa od przepisów techniczno-budowlanych. W związku z powyższym skarżący w swoim odwołaniu również zaskarżał przedmiotowe postanowienie. Skarżący zaznaczył, że ze względu na funkcje i cel odwołania (art. 127 i 128 k.p.a.) podniesione przez niego w odwołaniu zarzuty dotyczące postanowienia o odstępstwie wskazywały wyraźnie, jakimi wadami objęte jest postanowienie i jaki miało to wpływ na załatwienie sprawy administracyjnej, co do jej istoty w drodze decyzji. Mimo zaskarżenia w drodze odwołania przez skarżącego również postanowienia Prezydenta Miasta K. z 3 grudnia 2008 r. dotyczącego odstępstwa od § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury organ odwoławczy w pisemnym uzasadnieniu decyzji poprzestał tylko na stwierdzeniu, iż nie widzi się podstaw do podważania prawidłowości przeprowadzonego postępowania w tym zakresie. W ocenie strony skarżącej organ II instancji nie wziął pod uwagę faktu, iż zastosowanie odstępstwa od przepisów techniczno-budowłanych nie może powodować zagrożenia życia ludzi lub bezpieczeństwa mienia, ograniczenia dostępności dla osób niepełnosprawnych oraz nie powinno powodować pogorszenia warunków zdrowotno-sanitarnych i użytkowych, a także stanu środowiska, po spełnieniu warunków zamiennych. Zdaniem skarżącego organ odwoławczy badając odwołanie winien z urzędu stwierdzić, iż planowana inwestycja może negatywnie wpływać na życie i zdrowie jak również na środowisko. Nie bez znaczenia jest fakt, iż Inwestorem przedmiotowej inwestycji są Zakłady [...]. Zarzucił, że organ II instancji nie ustosunkował się do twierdzeń zawartych przez stronę skarżącą w pisemnym uzupełnieniu odwołania z 7 września 2009 roku w zakresie zabudowy w granicach działek. Nadto zaskarżana decyzja nie spełnia wymogów przewidzianych art. 107 § 1. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z 18 maja 2010 r., sygn. akt II SA/Kr 43/10 uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu l instancji oraz uchylił postanowienie Prezydenta Miasta K. z 3 grudnia 2008 r., znak: [...]. Na skutek rozpoznania skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 5 stycznia 2012 r. sygn. akt II OSK 1846/10 uchylił opisany wyżej wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi l instancji. W uzasadnieniu NSA nie podzielił stanowiska Sądu l instancji, że postępowanie w sprawie wyrażenia zgody na odstępstwo od warunków techniczno budowlanych może toczyć się wyłącznie w ramach postępowania wszczętego wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę. Zbytni rygoryzm w tym zakresie jest, zdaniem Sądu, nie do pogodzenia z proinwestycyjną polityką Państwa, jako elementem pobudzania gospodarki, ale zwłaszcza z wolnością zainwestowania terenu, do którego dany podmiot posiada tytuł prawny, czyli de facto z konstytucyjną ochroną prawa własności. Uznanie, że zgoda na odstępstwo jest /wyłącznie/ elementem składowym postępowania zmierzającego do uzyskania pozwolenia na budowę, narażałoby inwestora na niepotrzebne, często olbrzymie, koszty /w przypadku większych inwestycji/ związane z przygotowaniem dokumentacji dołączanej do wniosku o pozwoleniu na budowę, przy czym inwestor, zamierzający wznieść budynek na własnym terenie, nie miałby pewności czy dana inwestycja jest w danym miejscu w ogóle możliwa do zrealizowania. Sąd uznał również za zasadny zarzut skargi kasacyjnej, że Sąd l instancji nie uzasadnił, w jaki sposób uznanie, że postępowanie w sprawie wyrażenia zgody na odstępstwo od przepisów techniczno -budowlanych jest postępowaniem odrębnym od postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowlanego miało wpływ na wynik sprawy. Ponadto Sąd II instancji wskazał, że należy dokonać oceny, czy podniesiona we wniosku kwestia, dotycząca odległości od granicy z nieruchomością sąsiednią i usytuowanie planowanej inwestycji w zbliżeniu do tej granicy, mieści się w pojęciu przepisów techniczno-budowlanych a w konsekwencji, czy w ogóle ma w tym zakresie zastosowanie art. 9 ustawy Prawo budowlane. Podniósł, że oceniając, czy w warunkach danej sprawy może mieć zastosowanie art. 9 ww. ustawy, wskazane jest rozważenie sprawy w aspekcie art. 5. Przepis ten w pkt 8 mówi o odpowiednim usytuowaniu budowy na działce budowlanej, lecz należy go rozumieć w ten sposób, że dotyczy usytuowania w aspekcie wymogów publicznoprawnych, a nie prywatno-prawnych, a więc nie w odniesieniu do granic nieruchomości inwestorów z działkami należącymi do innych właścicieli. Przepis punktu 9 art. 5 wymaga poszanowania występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienia dostępu do drogi publicznej. Ze względu na zmodyfikowaną treść tego przepisu i usytuowanie w ustawie określającej stosunki publicznoprawne, nie pozwała on na takie jego rozumienie, w aspekcie art. 9 /zgody na odstępstwo od warunków technicznych/, iż organ administracji publicznej co do zasady rozstrzyga kwestie o charakterze cywilno-prawnym, sporne pomiędzy właścicielami sąsiednich nieruchomości /działek/. Ewentualne spory pomiędzy właścicielami sąsiadujących nieruchomości w kwestii zbliżenia do granicy, lub przekroczenia warunków uzgodnionych pomiędzy podmiotami sąsiadującymi ze sobą, nie należą do sfery publiczno-prawnej, lecz prywatno-prawnej. Kwestie te, z dziedziny prawa cywilnego, a nie natury techniczno-budowlanej, na co wielokrotnie zwracał uwagę w swym orzecznictwie Trybunał Konstytucyjny, mogą być wyłącznie regulowane ustawą a nie rozporządzeniem określającym przepisy techniczno-budowlane o charakterze wykonawczym, a tym samym nie wchodzą w zakres stosowania odstępstwa od tych przepisów. Dodatkowo Sąd II instancji zauważył, iż zasadniczo braki w zakresie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie administracyjnej, przedstawionego Sądowi l instancji nie upoważniają do usunięcia zaskarżonego rozstrzygnięcia bez uprzedniego wezwania organu do nadesłania akt prawidłowo skompletowanych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Stosownie do art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, póz. 1270 ze zm.) zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do dyspozycji z art. 134 § 1 p.p.s.a. Na wstępie trzeba wskazać, że zgodnie z treścią art. 190 p.p.s.a. sąd, któremu sprawa została przekazana związany jest wykładnią dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. A zatem przedmiot sprawy rozpoznawanej w niniejszym postępowaniu został wyznaczony przez treść wyroku NSA z 5. 01. 2012, sygn. akt II OSK 1846/10, którym Sąd II instancji uchylił zaskarżony skargą kasacyjną wyrok WSA w Krakowie z 18 maja 2010 r., sygn. akt II SA/Kr 43/10, Skarga jest zasadna, jakkolwiek nie wszystkie jest zarzuty zasługują na uwzględnienie. Już na wstępie należy zauważyć , że zaskarżona decyzja jaki i poprzedzająca ją decyzja organu l instancji nie spełniają wymogów postępowania administracyjnego w zakresie uregulowanym treścią art. 7, 77 §1 kpa i przede wszystkim art. 107 § 3 kpa. Zgodnie z treścią art. 7 w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes strony. Przepis ten jest dodatkowo skonkretyzowany w treści art. 77 §1, natomiast art. 107 § 3 wymaga aby organy zawarły w decyzji uzasadnienie faktyczne, ze wskazaniem faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn, dla których innym odmówił wiarygodności i mocy dowodowej oraz uzasadnienie prawne z wyjaśnieniem podstawy prawnej decyzji i z przytoczeniem przepisów prawa. Dokonując z tego punktu widzenia oceny decyzji obu instancji należy uznać iż organy nie uczyniły zadość ww. przepisom. Decyzje obu instancji posiadają bowiem lakoniczne uzasadnienia, w których organy nie wskazały jakie względy poza powołaniem przedmiotowego postanowienia z 3 grudnia 2008 r., którym organ l instancji wyraził zgodę na odstępstwo umożliwiające wykonanie ścian bez otworów okiennych i drzwiowych w projektowanym budynku hali magazynowo-biurowej na działce nr [...] obr. [...] bezpośrednio przy granicy z sąsiednimi działkami nr [...] i [...] obr. [...]. Podkreślenia wymaga fakt, że ww. postanowienie Prezydenta M. K. z 3 grudnia 2008 r., którym organ udzielił inwestorowi przedmiotowego przedsięwzięcia zgody na odstępstwo nie posiada prawidłowego uzasadnienia tj. zgodnego z treścią art. 107 § 3 kpa, bowiem ogranicza się ono do wskazania podstawy prawnej udzielenia zgody na odstępstwo oraz do informacji, że zostało poprzedzone wymaganym wnioskiem organu do Ministra Infrastruktury o upoważnienie do udzielenia zgody i do wskazania, że takie upoważnienie zostało udzielone. W ocenie Sądu, fakt, że od postanowienia, wydanego w trybie art. 9 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, o udzieleniu, bądź odmowie udzielenia zgody na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych nie przysługuje środek odwoławczy - gdyż żaden przepis prawa nie przewiduje takiej możliwości - nie zwalnia od jego wnikliwego uzasadnienia - zgodnie z treścią art. 107 § 3 kpa. Postanowienie to podlega bowiem (art. 142 kpa) kwestionowaniu w ramach odwołania od decyzji wydanej w sprawie, a zatem wymaga również uzasadnienia. Mając na uwadze także i to, że w uzasadnieniach decyzji organu l i II instancji brak wykazania powodów, dla których organy uznały ich przedmiotowa hala produkcyjna może być lokowana w granicy z nieruchomością sąsiednią (oznaczoną jako działki nr [...] i [...] ) trzeba zauważyć, że organy nie wykazały argumentów, dla których uznały, iż lokowanie przedmiotowej hali ścianą bez otworów okiennych i drzwiowych o wysokości 7 m i długości (od strony lokowanej bezpośrednio w granicy z działką sąsiednią) ponad 30 m jest uzasadnione - mimo jednoznacznego sprzeciwu strony skarżącej. Należy zatem podkreślić, że nie tylko postanowienie dopuszczające odstępstwo, ale także decyzje obu instancji nie wyjaśniają, na czym miałyby polegać szczególne okoliczności - o których mowa w art. 9 ust. 1 ustawy Prawo budowlane - uzasadniające udzielnie przedmiotowego odstępstwa Mając na uwadze treść art. 9 ust. 1 Prawa budowlanego, który stanowi, że odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych, o których mowa w art. 7 dopuszcza się w przypadkach szczególnie uzasadnionych oraz, że odstępstwo nie może powodować zagrożenia życia ludzi lub bezpieczeństwa mienia oraz nie powinno powodować pogorszenia warunków zdrowotno-sanitarnych i użytkowych, a także stanu środowiska, po spełnieniu określonych warunków zamiennych - nie można w żaden sposób ocenić, czy w sprawie poddanej kontroli Sądu zaszły uzasadnione okoliczności, dopuszczające odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych w odniesieniu do ww. przedsięwzięcia budowlanego. Nie wiadomo bowiem jakimi względami kierowały się organy orzekające w sprawie pozwolenia na budowę hali magazynowo-biurowej na części działek nr [...] i [...]. W ocenie Sądu w sprawie zachodziła potrzeba dokonania szczególnie wnikliwej oceny przez organy orzekające w przedmiotowej sprawie, gdyż skarżący biorący czynny udział w postępowaniu dotyczącym udzielenia pozwolenia na budowę zarzucał organom brak uzasadnionych powodów do lokowania przedmiotowej hali bezpośrednio w granicy z należącą do niego nieruchomością (działki nr [...] i [...]) oraz na naruszenie jego interesu prawnego wynikającego z własności. W piśmie z 6 marca 2009 r. sformułował swoje zarzuty i obawy, wskazując m. in. , że lokowanie hali w granicy będzie uciążliwe, spowoduje zaciemnienie posiadanej przez niego nieruchomości, stanowi również zagrożenie dla środowiska i dla samego skarżącego. Trzeba zauważyć, że przedłożonego do akt sprawy projektu budowlanego przedmiotowej inwestycji bynajmniej nie wynika, że na terenie, którym dysponuje inwestor (działki nr [...] oraz [...]) nie było innej możliwości usytuowania przedmiotowej hali tj. przy zachowaniu odległości wymaganej treścią § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. Mając na uwadze powyższe trzeba zauważyć, że w uzasadnieniu decyzji l instancji Prezydent M. K. zawarł co prawda zastrzeżenia M. S. wniesione w postępowaniu, ale odnosząc się do nich poprzestał na wskazaniu, że zatwierdzony projekt jest zgodny z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z 12.09. 2007. r. oraz na powołaniu ww. postanowienia z 3.12. 2008 r. o zgodzie na odstępstwo, dodatkowo wskazując, że " po analizie projektu można stwierdzić, że projektowany budynek na działkach nr [...] i [...] nie przesłania światła budynku mieszkalnego położonego na działce nr [...]." W ocenie Sądu tak ograniczone uzasadnienie nie spełnia wymogów art. 107 § 3 kpa, a nadto wskazuje, że organ nie rozpoznał wnikliwie sprawy (w tym zarzutów M. S.) do czego był zobowiązany treścią art. 7 i 77 §1 kpa. Niepełne jest także uzasadnienie decyzji organu II instancji, w którym Wojewoda [...] ustosunkował się tylko do kwestii dopuszczalności toczenia postępowania o odstępstwo przed wszczęciem postępowania o pozwolenie na budowę, nie odnosząc się do samego odstępstwa i jego zasadności. Warto podnieść, że na rozprawie pełnomocnik inwestora pytany o powody wystąpienia przez inwestora o odstępstwo pozwalające na lokowanie hali w granicy z działką sąsiednią, w sytuacji gdy dysponuje znacznie większym terenem (dz. nr [...]) nie był w stanie udzielić odpowiedzi. Wskazał również, że nie dysponuje wiedzą na temat tego co obecnie znajduje się na działce nr [...]. W związku z powyższym przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ musi szczegółowo i jednoznacznie wykazać, dlaczego uznał - rozstrzygając o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzielając pozwolenia na budowę przedmiotowej hali magazynowo- biurowej - że w sprawie zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek uzasadniający odstępstwo polegające na lokowaniu hali w bezpośrednim zbliżeniu z nieruchomością skarżącego, (por. wyrok NSA z 18. 01. 2002 r. IV SA/1756/98 Sąd nie podziela natomiast zarzutu skarżącego w kwestii dotyczącej wydania postanowienia dopuszczającego odstępstwo przed wszczęciem postępowania o zatwierdzenie projektu budowlanego i wydania pozwolenia na przedmiotową inwestycje budowlaną. Jak wynika z ust. 3 art. 9 ustawy Prawo budowlane, wniosek w sprawie upoważnienia do udzielenia zgody na odstępstwo przez właściwy organ składa się przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę ( przepis art. 9 ust. 3 zd. pierwsze), natomiast brak wymogu wystąpienia w wnioskiem o udzielenie zgody na odstępstwo po wszczęciu postępowania o wydanie decyzji o zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę. W ocenie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie, postępowanie w sprawie wyrażenia zgody na odstępstwo od warunków techniczno-budowlanych może toczyć się nie tylko w ramach postępowania wszczętego wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę, ale może ono toczyć się przed wszczęciem tego postępowania. Należy zatem podzielić pogląd wyrażony m. in w wyroku z NSA z 5 stycznia 2010, sygn. akt II OSK 1846/10, Lex 1113771), że uznanie, iż zgoda na odstępstwo jest (wyłącznie) elementem składowym postępowania zmierzającego do uzyskania pozwolenia na budowę, narażałoby inwestora na niepotrzebne, często olbrzymie koszty (w przypadku większych inwestycji) związane z przygotowaniem dokumentacji dołączanej do wniosku o pozwoleniu na budowę, przy czym inwestor, zamierzający wznieść budynek na własnym terenie, nie miałby pewności czy dana inwestycja jest w danym miejscu w ogóle możliwa do zrealizowania. A zatem prowadzenie postępowania o odstępstwo i wydanie postanowienia wyrażającego zgodę na odstępstwo w dniu 3. 12. 2008 r., podczas gdy wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę przedmiotowej hali został złożony przez inwestora w dniu 22. 12, 2008 r. nie narusza prawa. Tym niemniej fakt, że zgoda na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych wydana została w odrębnym postępowaniu , prowadzonym tylko z udziałem inwestora (bez udziału skarżącego ) powinien spowodować, że organy ze szczególną starannością rozpatrzą zarzuty strony nie biorącej udziału w postępowaniu o odstępstwo, a powyższe znajdzie odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. Mając to na uwadze Sąd uznał, że w sprawie niniejszej brak jest koniecznych ustaleń i rozważań organu l i lI instancji dotyczących zatwierdzenia przedmiotowego projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę z odstępstwem, w szczególności gdy brak prawidłowego uzasadnienia w samym postanowieniu o odstępstwo, co prowadzi do wniosku, że nastąpiło naruszenie przepisów postępowania administracyjnego: art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 k.p.a., nakładających na organ administracji obowiązek wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Braki postępowania wyjaśniającego spowodowały, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej ja decyzji organu l instancji nie zawierają pełnego uzasadnienia faktycznego i prawnego. Wyeliminowanie tych wad powinno nastąpić w toku ponownego rozpatrzenia sprawy. W związku z tym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy -. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270) orzekł jak w punkcie l sentencji. Na podstawie art. 152 p.p.s.a. orzeczono, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana.