II SA/Kr 364/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aldona Gąsecka-Duda Sędziowie WSA Mariusz Kotulski WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 11 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi Spółki [...] sp. z o.o. z siedzibą w G. na postanowienie nr [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 21 stycznia 2015 r. znak: [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia skargę oddala Postanowieniem z dnia 28 listopada 2014 r. znak: [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w G. nałożył na A. sp. z o.o. grzywnę w wysokości 35000 zł w celu przymuszenia do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym z dnia 13 listopada 2014 r. nr [...] , a wynikającego z decyzji PINB z dnia 21 sierpnia 2014 r. znak [...] Powyższą decyzją nakazano właścicielowi Spółce A. sp. z o.o. - w terminie do dnia 30 września 2014 r. - przeprowadzenie kontroli okresowej polegającej na sprawdzeniu stanu technicznego i przydatności do użytkowania zbiorników stalowych oznaczonych symbolami E-18, E-19, E-20 o pojemności ok. 100 m3 każdy i zbiornika E-21 o pojemności ok. 50 m3, znajdujących się na działce nr [...] , [...] w G. na terenie byłej Rafinerii Nafty " [...] , zgodnie z art. 62 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego oraz przedłożenie ekspertyzy technicznej przedmiotowych zbiorników, która winna określać zakres i sposób (opis i rysunki) wykonania robót budowlanych niezbędnych do doprowadzenia przedmiotowych zbiorników do stanu niestwarzającego zagrożenia życia lub zdrowia ludzi, bezpieczeństwa mienia i środowiska. Ekspertyza winna być sporządzona przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane w specjalności konstrukcyjno-budowlanej bez ograniczeń. Należy przedłożyć aktualne zaświadczenie o przynależności osoby sporządzającej ekspertyzę do właściwej izby samorządu zawodowego. Przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wezwał Spółkę A. sp. z o.o. upomnieniem z dnia 28 października 2014 r. znak: [...] do wykonania powyższego obowiązku, pouczając że jeżeli obowiązek nie zostanie wykonany w terminie 7 dni od daty doręczenia upomnienia, sprawa zostanie skierowana na drogę postępowania egzekucyjnego. Upomnienie doręczone zostało w dniu 31 października 2014 r. W dniu 13 listopada 2014 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wystawił tytuł wykonawczy nr [...] stosowany w egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym, wszczynając postępowanie egzekucyjne w przedmiotowej sprawie. Po doręczeniu zobowiązanej - A. sp. z o.o. odpisu ww. tytułu wykonawczego (w dniu 19 listopada 2014 r.) nie skorzystała ona z prawa zgłoszenia w terminie 7 dni zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, na podstawie art. 33 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, o którym poinformowana została w treści otrzymanego odpisu tytułu wykonawczego. Postanowieniem z dnia 28 listopada 2014 r. znak: [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego zastosował zobowiązanej środek egzekucyjny, nakładając na A sp. z o.o. grzywnę w wysokości 35000 zł przymuszenia do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym z dnia 13 listopada nr [...] . Powyższe postanowienie doręczono zobowiązanej w dniu 3 grudnia 2014 r. Pismem z dnia 10 grudnia 2014 r. zobowiązana Spółka, reprezentowana przez prezesa zarządu – W.S. , złożyła zażalenie na ww. postanowienie organu egzekucyjnego. Postanowieniem nr [...] z dnia 21 stycznia 2015 r. znak: [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. , działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w związku z art. 18 i art. 23 § 1 i 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012 r., poz. 1015 z późn. zm.) utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Odnosząc się do prawidłowości zaskarżonego postanowienia, będącej przedmiotem badania przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w niniejszym postępowaniu zażaleniowym, podniesiono, iż egzekucja w przedmiotowej sprawie dotyczy spełnienia przez zobowiązaną spółkę obowiązku wynikającego z przepisów Prawa budowlanego, orzeczonego decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 21 sierpnia 2014 r. znak: [...] tj. obowiązku przeprowadzenia kontroli okresowej polegającej na sprawdzeniu stanu technicznego i przydatności do użytkowania zbiorników stalowych oznaczonych symbolami E-18, E-19, E-20 o pojemności ok. 100 m3 każdy i zbiornika E-21 o pojemności ok. 50 m3, znajdujących się na działce nr [...] w G. na terenie byłej Rafinerii Nafty "[...] i przedłożenia ekspertyzy technicznej ww. zbiorników, sporządzonej przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane w specjalności konstrukcyjno-budowlanej bez ograniczeń, która winna określać zakres i sposób (opis i rysunki) wykonania robót budowlanych niezbędnych do doprowadzenia przedmiotowych zbiorników do stanu niestwarzającego zagrożenia życia lub zdrowia ludzi, bezpieczeństwa mienia i środowiska. Organ stwierdził, iż przy ustaleniu wysokości nakładanej na zobowiązaną spółkę grzywny w celu przymuszenia, zastosowanie znajduje art. 121 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, gdyż egzekwowanym obowiązkiem nie jest rozbiórka budynku lub jego części, co obligowałoby organ egzekucyjny do wyliczenia grzywny na podstawie § 5 ww. artykułu, a obowiązek przeprowadzenia kontroli okresowej polegającej na sprawdzeniu stanu technicznego i przydatności do użytkowania zbiorników wskazanych w decyzji Powiatowego Inspektora z dnia 21 sierpnia 2014 r. znak: [...] i przedłożenia ekspertyzy technicznej przedmiotowych zbiorników. Mając na uwadze, iż zobowiązana spółka jako spółka z ograniczoną odpowiedzialnością zgodnie z art. 12 ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych (Dz. U. z 2013 r., poz. 1030 z późn. zm.), jest osobą prawną najwyższą kwotą grzywny, jaka mogła zostać orzeczona w niniejszej sprawie wobec wyżej wymienionej była kwota 50000 zł. Zatem nałożona skarżonym postanowieniem grzywna w wysokości 35000 zł mieści się w wymiarze określonym przepisem art. 121 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W kwestii wysokości nałożonej na zobowiązaną grzywny w celu przymuszenia wskazano, że ustawodawca wprowadzając w art. 121 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji tylko górne granice kwot tych grzywien, pozostawił organowi egzekucyjnemu swobodę ustalania ich wysokości w konkretnym przypadku. Organ egzekucyjny, ustalając wysokość grzywny w celu przymuszenia, kieruje się zasadami racjonalnego działania (art. 7 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji) i niezbędności (art. 7 § 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji). Grzywna w celu przymuszenia ma doprowadzić do wykonania przez zobowiązanego egzekwowanego obowiązku, skłonić go do tego, by zamiast jej zapłaty wykonał obowiązek. Grzywna by spełniła swój cel, musi być dla zobowiązanego na tyle dotkliwa, by zmusiła go do wykonania obowiązku (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 września 2009 r. sygn. akt II OSK 1483/08, opub. w http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie organu odwoławczego nałożenie zaskarżonym postanowieniem grzywny w wysokości 35000 zł jest zasadne. Mając na uwadze wskazane powyżej zasady celowości i skuteczności działań podejmowanych przez organ egzekucyjny w celu doprowadzenia do wykonania egzekwowanego obowiązku, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uznaje grzywnę we wskazanej powyżej wysokości za niezbędny, a zarazem wystarczający środek przymuszający zobowiązaną spółkę do wykonania ciążącego na niej obowiązku. Stwierdzono, iż organ egzekucyjny ustalając taką wysokość grzywny nie naruszył granic uznania administracyjnego, a przesłanki podjętego w tym zakresie rozstrzygnięcia wyjaśnił w uzasadnieniu skarżonego postanowienia, wskazując między innymi na potencjalne zagrożenie dla życia i zdrowia ludzi oraz środowiska, jakie mogłoby powstać w razie rozszczelnienia przedmiotowych zbiorników, w których składowane są substancje żrące. Podkreślono także, iż w niniejszym przypadku grzywna w celu przymuszenia może być nałożona na zobowiązanego tylko raz. Szczególnie więc w takiej sytuacji wysokość grzywny powinna realnie wpływać na wykonanie egzekwowanego obowiązku (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 kwietnia 2011 r. sygn. akt II OSK 745/10, opub. w http://orzeczenia.nsa.gov.pl; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2006 r. sygn. akt II OSK 49/06, opub. w Lex nr 355305). Zaznaczono, że nałożona zaskarżonym postanowieniem grzywna w celu przymuszenia nie została określona w najwyższej możliwej do orzeczenia w tym przypadku wysokości, tj. 50000 zł, stanowiąc 70 % wskazanej w art. 121 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji maksymalnej wysokości, w jakiej można było ją orzec wobec osoby prawnej, jaką jest A., sp. z o.o. Zobowiązany może uwolnić się od nałożonej na niego grzywny, wykonując egzekwowany obowiązek. Odnosząc się do uwag zawartych w zażaleniu, wskazać należy, iż w ocenie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nie sposób zarzucić Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego by wydając zaskarżone postanowienie z dnia 28 listopada 2014 r. znak: [...] działał z rażącym naruszeniem prawa. Zaznaczono, iż decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 21 sierpnia 2014 r. znak: [...] , którą nałożono na zobowiązaną spółkę egzekwowany obowiązek, pozostaje w obrocie prawnym i zobowiązana winna ją wykonać. Organ egzekucyjny, tj. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego jest ww. decyzją związany i tym samym zobligowany do stosowania środków egzekucyjnych, w tym grzywny w celu przymuszenia, w celu doprowadzenia do wykonania wynikającego z niej obowiązku, w sytuacji gdy zobowiązana obowiązku tego nie wykonuje pomimo wezwania jej do jego wykonania oraz pomimo wszczęcia wobec niej postępowania egzekucyjnego w tej sprawie. Skargę na powyższe postanowienie złożyła w ustawowym terminie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie A. sp. z o.o. z siedzibą w G. wnosząc o jej uchylenie z powodu wydania z rażącym naruszeniem prawa. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K,. wniósł o jej oddalenie w pełni podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.", sądy administracyjne powołane są do kontroli działalności administracji publicznej, w tym w zakresie legalności postanowień i stosują środki określone w ustawie (art. 1 i art. 3 P.p.s.a.). W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, a zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. W pierwszej kolejności należy wyraźnie stwierdzić, że w tej sprawie ani organy administracyjne ani Sąd nie może dokonywać ustaleń objętych innymi postępowaniami administracyjnymi niż to, które zostało zaskarżone. Nie jest dopuszczalnym badanie zasadności samego nałożenia na skarżącą Spółkę obowiązku przeprowadzenia okresowej kontroli polegającej na sprawdzeniu stanu technicznego i przydatności do użytkowania zbiorników stalowych oznaczonych symbolami E-18, E-19, E-20 o pojemności ok. 100 m3 każdy i zbiornika E-21 o pojemności ok. 50 m3, znajdujących się na działce nr [...] w G. na terenie byłej Rafinerii Nafty "[...] oraz przedłożenia ekspertyzy technicznej sporządzonej przez osobę mająca stosowne uprawnienia obejmującej ocenę stanu technicznego ww. zbiorników, która winna określać zakres i sposób (opis i rysunki) wykonania robót budowlanych niezbędnych do doprowadzenia przedmiotowych zbiorników do stanu niestwarzającego zagrożenia życia lub zdrowia ludzi, bezpieczeństwa mienia i środowiska. Także organy administracji w postępowaniu egzekucyjnym nie mają żadnych możliwości badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym, co wprost wynika z art. 29 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2014 r., poz. 1619 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie "u.p.e.a.". Przedmiotem tej sprawy jest zaskarżone postanowienie utrzymujące w mocy postanowienie o zastosowaniu wobec skarżącej Spółki środka egzekucyjnego w postaci grzywny. Tylko to postanowienie o nałożeniu grzywny podlega ocenie Sądu w tej sprawie. Zgodnie z art. 119 u.p.e.a. grzywnę w celu przymuszenia nakłada się, gdy egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku znoszenia lub zaniechania albo obowiązku wykonania czynności, a w szczególności takiej czynności, której z powodu jej charakteru nie może spełnić inna osoba za zobowiązanego. Nie ulega więc wątpliwości, że warunkiem nałożenia grzywny jest stan potencjalnej możliwości wykonania danego obowiązku przez zobowiązanego. Postępowanie egzekucyjne w rozpoznawanej przez Sąd sprawie zainicjował z urzędu Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Powiatu G. , wystawiając w dniu 13 listopada 2014 r. tytuł wykonawczy, w którym organ egzekucyjny (będący jednocześnie wierzycielem) zobowiązał skarżącą Spółkę do wykonania w trybie postępowania egzekucyjnego w administracji obowiązku wynikającego z decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 28 sierpnia 2014 r. znak: [...] nakazującej przeprowadzenie kontroli stanu technicznego opisanych powyżej zbiorników oraz przedłożenie ekspertyzy. Tytuł wykonawczy stanowi podstawę wszczęcia i prowadzenia egzekucji i podlega wystawieniu przez wierzyciela zgodnie z treścią art. 26 § 1 u.p.e.a., który stanowi, że organ egzekucyjny wszczyna egzekucję administracyjną na wniosek wierzyciela i na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego, sporządzonego według ustalonego wzoru. Wzór ten zawiera treść określoną w art. 27 u.p.e.a., a ponadto umożliwia elektroniczne przetwarzanie danych zawartych w tytule wykonawczym. Mając na uwadze treść ww. przepisu należy wskazać, że organ egzekucyjny prawidłowo zastosował tytuł wykonawczy TW-2 (stosowany do egzekucyjni obowiązków o charakterze niepieniężnym), zgodnie z rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 16 maja 2014 r. w sprawie wzorów tytułów wykonawczych stosowanych w egzekucji administracyjnej (Dz. U. z 2014 r., poz. 650). Tytuł egzekucyjny został wystawiony poprawnie, a w szczególności znalazły się w nim wszystkie wymagane przepisami prawa elementy. Zgodnie z art. 29 § 1 u.p.e.a. organy w tej sprawie trafnie uznały za dopuszczalne prowadzenie egzekucji przedmiotowego obowiązku wskazując, że obowiązek przeprowadzenia kontroli i przedłożenia ekspertyzy może być egzekwowany w oparciu o przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zgodnie z art. 15 § 1 u.p.e.a. egzekucja administracyjna może być wszczęta, jeżeli wierzyciel, po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, przesłał mu pisemne upomnienie zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego. Postępowanie egzekucyjne może być wszczęte dopiero po upływie 7 dni od dnia doręczenia tego upomnienia. Z akt sprawy wynika zaś, że już w dniu 31 października 2014 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego doręczył skarżącej Spółce upomnienie (akta administracyjne sprawy, karta nr [...] ). Niewątpliwie nałożenie grzywny celem wykonania obowiązku wynikającego z ostatecznej decyzji administracyjnej jest surowym środkiem zmierzającym do wykonania danej decyzji, a więc zmierzającym do respektowania prawa. Stosowanie tego środka stanowi podstawowy sposób wyegzekwowania obowiązku. Trafnie więc w tej sprawie organ egzekucyjny w pierwszej kolejności zastosował grzywnę w celu przymuszenia zobowiązanej Spółki (strony skarżącej) do wykonania obowiązku wynikającego z decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 21 sierpnia 2014 r. znak: [...] nakazującej przeprowadzenie okresowej kontroli i sporządzenie ekspertyzy. Zgodnie z art. art. 7 § 2 u.p.e.a. i art. 119 § 1 i 2 u.p.e.a. w postępowaniu egzekucyjnym winno stosować się środki egzekucyjne mniej dotkliwe, jeżeli tylko mogą one doprowadzić do wykonania obowiązku. Takim środkiem jest w tej sprawie grzywna w celu przymuszenia, która powinna doprowadzić do wykonania decyzji administracyjnej. Jak już zostało to wyjaśnione, grzywnę w celu przymuszenia nakłada się w szczególności w wypadku, gdy ciążący na zobowiązanym obowiązek może być spełniony tylko osobiście przez niego lub gdy użycie innego środka egzekucyjnego jest niemożliwe albo niecelowe. Kontrola zbiorników, którymi dysponuje skarżąca Spółka, niewątpliwie wymaga jej udziału chociażby w dopuszczeniu do samych zbiorników osoby kontrolującej. Grzywna ta jest formą nacisku mającą na celu skłonienie zobowiązaną Spółkę poprzez dolegliwość finansową do określonego zachowania się. Potwierdzają to art. 125 i 126 u.p.e.a. zgodnie z którymi, w razie wykonania obowiązku przez zobowiązana stronę nałożone na nią grzywny, o ile nie zostały uiszczone lub ściągnięte podlegają umorzeniu w drodze postanowienia wydanego na wniosek zobowiązanego podmiotu. Natomiast grzywny uiszczone lub ściągnięte mogą być zwrócone w całości lub w części. Ustawodawca wprowadził w art. 121 § 2 i 3 u.p.e.a. górne granice grzywien, zgodnie z którymi w przypadku osoby prawnej jednorazowo nałożona grzywna nie może przekraczać kwoty 50 000 zł, a suma nakładanych wielokrotnie takich grzywien nie może łącznie przekroczyć kwoty 200 000 zł. Pozostawiono organowi egzekucyjnemu swobodę ustalania ich wysokości w konkretnym przypadku. Nie jest to uznanie całkowicie dowolne, ponieważ jego granice zostały określone w art. 121 u.p.e.a. w związku z art. 7 § 2 i 3 u.p.e.a. oraz art. 125 i 126 u.p.e.a. W tej sprawie organ egzekucyjny wymierzając skarżącej Spółce grzywnę w wysokości 35 000 zł zawarł dostateczne uzasadnienie wysokości tak nałożonej grzywny. Zasadnie powołano się na konieczność utrzymywania w należytym stanie technicznym przedmiotowych zbiorników, które posiadały liczne miejsca korozji tak płaszczy zbiorników, jak i zaworów oraz krućców stalowych. Wypełnienie tych zbiorników zasiarczonym ługiem sodowym (od 2004 r.) jako substancją żrącą zarówno wpływa negatywnie na stan techniczny samych zbiorników (zwłaszcza w miejscach korozji), jak i może spowodować niekontrolowany wypływ zgromadzonych w nich substancji żrących. Zbiorniki te przed dniem 21 sierpnia 2014 r. nie były poddawane regularnym kontrolom ich stanu technicznego. Mając powyższe na uwadze oczywistym było podjęcie takich działań przez organ egzekucyjny, aby wyeliminować potencjalne zagrożenie dla życia i zdrowia ludzi oraz środowiska, jakie mogłoby powstać w razie rozszczelnienia przedmiotowych zbiorników, w których składowane są substancje żrące. Tym samym tak podyktowana ochrona zdrowia i życia ludzi oraz ochrona środowiska uzasadniała wymierzenie grzywny w wysokości 35000 zł. Okoliczność, że skarżąca Spółka mimo nałożenia na nią obowiązku przeprowadzenia kontroli i wiedząc o takim stanie technicznym swoich zbiorników, nie poddała się temu obowiązkowi, a więc uznała za mało znaczące ochronę takich wartości jak życie i zdrowie ludzkie oraz zabezpieczenie przed katastrofą ekologiczną – także stanowi argument uzasadniający wymierzenie grzywny w wysokości określonej w postanowieniu Powiatowego Inspektora z dnia 28 listopada 2014 r. Rację mają organy administracji, że w takiej sytuacji wysokość grzywny powinna realnie wpływać na wykonanie egzekwowanego obowiązku (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 kwietnia 2011 r. sygn. akt II OSK 745/10, opub. w http://orzeczenia.nsa.gov.pl; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2006 r. sygn. akt II OSK 49/06, opub. w Lex nr 355305). Oczywistym jest, że skarżąca Spółka ma do wyboru albo przeprowadzić kontrolę zbiorników albo zapłacić grzywnę, której i tak wysokość stanowi 70 % wskazanej w art. 121 § 2 u.p.e.a. maksymalnej wysokości. Nie ulega wątpliwości, że w tej sprawie organ egzekucyjny ustalając wysokość grzywny w celu przymuszenia uwzględnił w szczególności takie zasady postępowania egzekucyjnego jak zasadę racjonalnego działania i zasadę niezbędności. Organ egzekucyjny zastosował wobec zobowiązanego podmiotu taką dolegliwość, która w ocenie organu jest niezbędna (konieczna) do realizacji ciążącego na zobowiązanej Spółce obowiązku i zaprzestania stosowania tej dolegliwości, jeżeli obowiązek zostanie spełniony. Jak podnosi się w orzecznictwie sądowym (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 października 2014 r., sygn.. akt I OSK 1466/14, opub. w LEX nr 1551163), nie można z treści art. 121 u.p.e.a. wywodzić obowiązku uzasadniania wysokości zastosowanej grzywny w celu przymuszenia możliwościami finansowymi zobowiązanego podmiotu. Taki podmiot może się uwolnić od nałożonego obowiązku uiszczenia grzywny, wykonując ciążący na nim obowiązek o charakterze niepieniężnym. Przy czym jak wynika z akt sprawy okoliczności co do możliwości finansowych wykonania kontroli lub zapłaty grzywny nie podnosiła sama skarżąca Spółka. Skarga skarżącej Spółki jest przy tym tak ogólna, że zarzucany zaskarżonemu postanowieniu zarzut wydania go z rażącym naruszeniem prawa nie znajduje żadnego uzasadnienia. Ani skarżąca Spółka nie podała, na czym w jej mniemaniu miałoby polegać owe "rażące naruszenie prawa", ani też Sąd takiego naruszenia nie dostrzega. Należało zatem przyjąć, że w rozpoznawanej sprawie organ egzekucyjny ustalając wysokość grzywny nałożonej na skarżącą Spółkę nie naruszył granic uznania administracyjnego wyznaczonych przez powołane wyżej przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Tym samym Sąd nie stwierdzając naruszenia przepisów prawa procesowego (postępowania egzekucyjnego), będąc ograniczony tylko do oceny legalności zaskarżonego postanowienia, uznał skargę za niezasadną, a tym samym podlegającą, stosownie do art. 151 P.p.s.a, oddaleniu.