II SA/Kr 365/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Brachel - Ziaja po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Prezydenta Miasta Krakowa na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 6 grudnia 2010 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić stronie skarżącej wniesiony w sprawie wpis w kwocie 100 (sto) zł. Prezydent Miasta Krakowa wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 6 grudnia 2010 r. nr [...]. Postanowieniem tym SKO uchyliło postanowienie Prezydenta Miasta Krakowa o uznaniu zarzutów zobowiązanej w postępowaniu egzekucyjnym za nieuzasadnione i umorzył postępowanie w pierwszej instancji. Zgodnie z art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późniejszymi zmianami - oznaczona dalej jako p.p.s.a.) uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Z treści § 2 cytowanego przepisu wynika, że uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Organ orzekający w I instancji nie jest uprawniony do zaskarżenia rozstrzygnięcia organu odwoławczego. Stanowisko takie jest ugruntowane w orzecznictwie sądów administracyjnych (np. postanowienie NSA z 2 marca 2006 r. sygn. II GSK 387/05, LEX nr 197511; postanowienie NSA z 1 lutego 2006 r. sygn. I OSK 386/05, LEX nr 194022; wyrok NSA z 7 grudnia 2005, sygn. I OSK 521/05 LEX nr 189858). Opiera się ono na założeniu, że art. 50 p.p.s.a. ukształtował postępowanie przed sądem administracyjnym jako spór dwóch podmiotów: skarżącego oraz organu administracji, którego działanie lub zaniechanie było przyczyną wniesienia skargi. Taka struktura postępowania determinuje krąg podmiotów uprawnionych do wniesienia skargi. Nie należy do nich organ administracji, który wydał w danej sprawie rozstrzygnięcie. Przyjęcie odmiennego stanowiska nadawałoby temu organowi dwojakie uprawnienia - władcze w zakresie rozstrzygania sprawy administracyjnej i uprawnienia strony, która kwestionuje poprzez skargę zapadłe w sprawie rozstrzygnięcie. Sąd administracyjny rozstrzygałby wówczas spór pomiędzy organami administracji orzekającymi w sprawie w I i II instancji. Przyjęcie takiej konstrukcji nie jest dopuszczalne w świetle obecnego uregulowania kontroli działalności administracji publicznej dokonywanej przez sądy administracyjne. Skarżący Prezydent Miasta Krakowa działał w niniejszej sprawie na mocy przyznanych mu ustawowo kompetencji, a nie jako podmiot, którego interesu prawnego dotyczy postępowanie. Wobec powyższego skargę w niniejszej sprawie należało odrzucić jako niedopuszczalną na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. W myśl art. 232. § 1 pkt 1 sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego, dlatego też orzeczono jak w pkt 2 postanowienia.