II SA/Kr 374/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magda Froncisz Sędzia WSA Jacek Bursa Sędzia WSA Mariusz Kotulski (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 18 maja 2017 r. sprawy ze skargi A.L . na postanowienie Wojewody [...] z dnia 12 stycznia 2017 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji; II. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącego A.L. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; III. zarządza na rzecz skarżącego A.L. zwrot kwoty 400 (czterysta) złotych tytułem nadpłaconego wpisu od skargi. Wnioskiem z dnia 25 kwietnia 2016 r. A.L. na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 i 5 k.p.a. wniósł o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta Miasta K. Nr [...] z 5 września 2014 r. (znak: [...]) , w której zatwierdzono projekt budowlany i udzielono W.F. , H.S. i A.S. pozwolenia na budowę zamierzenia inwestycyjnego pn: "Budowa dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej z zagospodarowaniem terenu wraz z instalacjami wewnętrznymi wody, kanalizacji, gazu, elektrycznymi na działce nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w K. wraz z dojazdem przez działkę [...] obr. jw. oraz zjazdem z działki nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w K ". Wnioskodawca wskazał, że będąc właścicielem sąsiadującej z terenem ww. inwestycji działki nr [...] obr. [...] , nie brał udział w postępowaniu administracyjnym w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę. Nadto wnioskodawca poinformował, że o ww. decyzji pozwolenia na budowę dowiedział się 7 kwietnia 2016r., tj. w dacie składania wniosku w trybie dostępu do informacji publicznej. Jako przyczynę wznowienia postępowania zakończonego ww. decyzją wnioskujący wskazał także, iż: "w efekcie wadliwie przyjętych rozwiązań projektowych i wykonawczych mur ogrodzeniowy odchylił się od pionu i przechylił na stronę działki nr [...]". Prezydent Miasta K. postanowieniem z 26 września 2016 r., (znak: [...] ), na zasadzie art. 149 § 3, art. 147 w zw. z art. 145 § 1 k.p.a. odmówił wznowienia postępowania zakończonego ww. ostateczną decyzją Prezydenta Miasta K. Nr [...] z 5 września 2014 r. (znak: [...] ). W uzasadnieniu postanowienia organ I instancji stwierdził, biorąc pod uwagę datę złożenia wniosku o wznowienie postępowania, tj. 25 kwietnia 2016r., że miesięczny termin określony w art. 148 § 1 i 2 k.p.a. został zachowany. Dalej wyjaśnił, że w przedmiotowej sprawie zachodzi konieczność wydania postanowienia o odmowie wznowienia postępowania z przyczyn formalnych (podmiotowych), tj. z powodu braku legitymacji procesowej podmiotu wnioskującego o wznowienie, z powodu niedopuszczalności wznowienia postępowania na wniosek złożony przez podmiot niebędący stroną postępowania. Zażalenie od ww. rozstrzygnięcia złożył A.L. . Wojewoda [...] postanowieniem z dnia 12 stycznia 2017r., nr [...] , działając na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., po rozpatrzeniu ww. zażalenia od postanowienia Prezydenta Miasta K. z 26 września 2016r., utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy doszedł do zgoła odmiennych wniosków niż Prezydent Miasta K. , uznając, że wniosek A.L. z dnia 25 kwietnia o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną ww. decyzją o pozwoleniu na budowę, został złożony po upływie terminu, o którym mowa w art. 148 § 2 k.p.a. Powołując się na orzecznictwo NSA, organ II instancji wskazał, że dla otwarcia biegu terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. nie jest wymagane doręczenie decyzji. Istotne jest, aby do strony dotarła wiadomość o istnieniu decyzji, a zatem uzyskała informacje pozwalające jej zidentyfikować decyzję, której jej nie doręczono w stopniu pozwalającym na sformułowanie żądania wznowienia postępowania. W ocenie Wojewody [...], możliwość przeczytania tablicy informacyjnej, w której treści podane jest m.in. nr decyzji, organ administracji i rodzaj inwestycji jest pierwszą informacją o wydanej decyzji. Data wystąpienia z wnioskiem o podanie dodatkowych informacji czy też o udostępnienie wglądu w dokumentację sprawy (projekt budowlany) świadczy już o posiadaniu wiedzy o decyzji. Organ odwoławczy uznał zatem, że to dzień 30 września 2014 r. jest dniem gdy wnioskujący dowiedział się o decyzji. Otrzymanie dodatkowych informacji w odpowiedzi na wystąpienie o informację publiczną nie stanowi dowodu na zachowanie terminu do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, A.L. , wniósł o uchylenie ww. postanowienia Wojewody [...] . Skarżący zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: art. 7 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego; art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niezebranie w sposób wyczerpujący i rozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności nieustalenie czy zawieszenie tablicy informacyjnej dawało faktyczną możliwość uzyskania wiedzy o wydanej przez Prezydenta Miasta K. decyzji, w sytuacji gdy tablica ta znajdowała się na terenie prywatnym oraz w znacznej odległości od drogi publicznej co powodowało utrudniony do niej dostęp i zapoznanie z jej treścią; - art. 80 k.p.a. poprzez niedokonanie na podstawie całokształtu materiału dowodowego oceny czy udowodniona została okoliczność, kiedy skarżący powziął faktycznie informację o wydaniu decyzji przez Prezydenta Miasta K. , a co za tym idzie od kiedy należy liczyć termin do wznowienia postępowania; - art. 148 § 2 k.p.a. poprzez przyjęcie, iż wniosek A.L. z dnia 25 kwietnia 2016 roku o wznowienie postępowania zakończonego prawomocną decyzją Prezydenta Miasta K. wydaną 30 września 2014 roku został złożony po upływie terminu, podczas gdy przedmiotowy wniosek został złożony z zachowaniem30 dniowego terminu, po uzyskaniu przez A.L. informacji o wydanej decyzji nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej "P.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 P.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego, jak i przepisów postępowania – o ile ich naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. na treść wydanej decyzji lub postanowienia. Przepis art. 134 § 1 P.p.s.a. stanowi, iż sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tak więc sąd administracyjny, nie będąc związany granicami skargi, ocenia legalność decyzji administracyjnej w szerokim zakresie, niezależnie od trafności zarzutów sformułowanych w skardze, jak i ponad te zarzuty – w razie stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego bądź postępowania mającego wpływ na wynik postępowania. Skarga jest zasadna. Po pierwsze, wskazać należy na sprzeczność występującą pomiędzy powołaną w zaskarżonym rozstrzygnięciu podstawą prawną – tj. art. 138 § 2 k.p.a. (orzeczenie o przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji), a zawartym w sentencji postanowienia wyrzeczeniem o utrzymaniu w mocy zaskarżonego postanowienia. Z uzasadnienia postanowienia Wojewody [...] można wnioskować, że jego intencją było utrzymanie w mocy postanowienia organu I instancji o odmowie wznowienia przedmiotowego postępowania. Jednakże organ odwoławczy swoje rozstrzygniecie oparł na innej podstawie prawnej niż Prezydent Miasta K. (który badał czy wnioskodawcy przysługuje status strony dokonując analizy obszaru oddziaływania konkretnego obiektu), stwierdzając, że nastąpiło naruszenie przepisu art. 148 § 2 k.p.a. warunkującego dopuszczalność złożenia wniosku o wznowienie. Przepis art. 148 Kpa stanowi, że podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania (§ 1). Termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji (§ 2). Istotnie, jak wskazał skarżony organ, za "dzień, w którym strona dowiedziała się o decyzji" uznać należy dzień, w którym strona powzięła wiadomość o jej istnieniu, przy czym elementami tej wiedzy - niezależnie od źródła, z którego ona pochodzi - jest fakt wydania decyzji i przedmiot zawartego w niej rozstrzygnięcia. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że zwrot "strona dowiedziała się o decyzji" należy rozumieć w ten sposób, że strona uzyskała informacje pozwalające zidentyfikować decyzję, której jej nie doręczono, w stopniu pozwalającym na sformułowanie żądania wznowienia postępowania. Chodzi więc tu o takie dane, jak nazwa organu, który decyzję wydał oraz sposób rozstrzygnięcia sprawy. Nie jest natomiast konieczne dokładne poznanie pełnej treści decyzji, w tym jej daty, czy numeru. Wystarczy, jeżeli strona posiadła informację, czego dana decyzja dotyczy. Dowiedzenie się o rozstrzygnięciu oznacza pozyskanie wiadomości o tym, jakiej sprawy dotyczyła decyzja, czy była to decyzja pozytywna bądź negatywna, czy też w inny sposób kończąca postępowanie. Bez znaczenia z punktu widzenia zachowania terminu jest okoliczność, że strona nie dołożyła należytej staranności w celu zdobycia tej wiadomości (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 września 2014 r., sygn. akt II OSK 674/13, LEX nr 1664450). Zatem kluczową dla rozstrzygnięcia sprawy okolicznością było ustalenie, kiedy w taki właśnie sposób dowiedział się o decyzji skarżący. Organ I instancji uznał, że był to dzień 7 kwietnia 2016r., tj. data składania przez skarżącego wniosku w trybie dostępu do informacji, na który wskazał sam skarżący w skierowanym do organu I instancji piśmie z dnia 24 sierpnia 2016 r. Przede wszystkim należy mieć na uwadze, na co trafnie wskazał organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji, że przepis art. 148 § 1 K.p.a. wymaga, aby strona w rzeczywistości znalazła się w posiadaniu informacji o zapadłej decyzji, zaś organ administracji jest zobowiązany z urzędu do zbadania zachowania terminu do złożenia wniosku o wznowienie. Przypomnieć w tym miejscu należy, że organ prowadzący postępowanie administracyjne, obowiązany jest przestrzegać zasady prawdy obiektywnej, wyrażonej w art. 7 K.p.a. Oznacza to, że powinien on podjąć wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Zgodnie bowiem z art. 7 K.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują z urzędu lub na wniosek stron wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny (art. 75 § 1 K.p.a). Organ administracji publicznej obowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 K.p.a.). Ponadto stosownie do art. 80 Kpa organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Okoliczność faktyczna może być uznana za udowodnioną, jeżeli strona miała możność wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów (art. 81 K.p.a.). Z przedstawionych wyżej przepisów postępowania wynika, że obowiązek dokładnego wyjaśnienia wszystkich istotnych dla danej sprawy okoliczności faktycznych spoczywa na organie administracji. Prawidłowe zastosowanie przepisów prawa materialnego będzie możliwe tylko wówczas, gdy zostaną wszechstronnie wyjaśnione wszystkie okoliczności faktyczne sprawy, a stronie zostanie zapewniony czynny udział w każdej fazie postępowania. W niniejszej sprawie nie zostały jednakże zachowane wymogi wynikające z tych przepisów. Organ II instancji zupełnie zignorował oświadczenie skarżącego w tym zakresie, zupełnie arbitralnie wywodząc, że bieg terminu do złożenia przedmiotowego wniosku rozpoczął się z dniem wywieszenia przez inwestora tablicy informacyjnej. Skarżący powołał w skardze różne okoliczności obiektywnie uniemożliwiające zapoznanie się z ww. tablicą, które nie zostały zweryfikowane przez organ administracyjny. Skarżący nie miał bowiem żadnych możliwości przedstawienia swoich racji wcześniej, na etapie postępowania administracyjnego (np. w odwołaniu) bowiem organ I instancji doszedł do zgoła odmiennych wniosków uznając, że wniosek A.L. został złożony w terminie przewidzianym w art. 148 § 1 k.pa. Podkreślić należy, że całkowicie nieuzasadnione są wnioski organu odwoławczego, iż o przedmiotowej decyzji o pozwoleniu na budowę skarżący dowiedział się (lub mógł się dowiedzieć) z "tablicy informacyjnej oraz dodatkowych wyjaśnień udzielanych kolejnymi pismami PINB z 17 listopada 2014r. oraz z 1 czerwca 2015r." Otóż z treści powołanych pism PINB nie wynika informacja, że Prezydent Miasta K. wydał decyzję Nr [...] z 5 września 2014 r. (znak: [...] ) ani nawet, że w ogóle wydano jakąś decyzję o pozwoleniu na budowę na działce nr [...] obr [...] . Natomiast z protokołu czynności kontrolnych z dnia 26 listopada 2014r. wynika, że "zalecono aby tablica informacyjna umieszczona była w widocznym miejsce na placu budowy". Zatem inwestor lekceważąc wynikające z prawa obowiązki nie umieścił wcześniej tablicy informacyjnej w widocznym miejscu. Z akt sprawy nie wynika, także jednoznacznie kiedy inwestor uczynił zadość temu obowiązkowi, którego wykonanie nakazali mu inspektorzy przeprowadzający kontrolę terenu budowy. Jednocześnie sam fakt, że skarżący posłużył się w piśmie z dnia 30 września 2014r. (którego brak w aktach sprawy, a jest jedynie kserokopia odpowiedzi organu na nie) sformułowaniem "budowy dwóch budynków mieszkalnych w zabudowie bliźniaczej na dz. nr [...] obr. [...] " nie oznacza jeszcze, że miał od wówczas wiedzę o wskazanej wyżej decyzji o pozwoleniu na budowę. Zatem powoływane przez skarżącego okoliczności nie zostały przez organ odwoławczy wyjaśnione. W tej zaś sytuacji nieuprawnione byłoby twierdzenie, że stan faktyczny sprawy jest oczywisty i nie ma żadnych wątpliwości, co do zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a kwestia dowiedzenia się przez skarżącego o decyzji 30 września 2014r.(jak twierdzi organ II instancji) jest bezsporna i niepodważalna. Stanowi to naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. Nadto podkreślenia wymaga, że skarżący wniosek o wznowienie oparł na dwóch podstawach, tj. na art. 145 § 1 pkt 4 i art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Powzięcie wiadomości o wydaniu decyzji stanowi początek biegu terminu do złożenia wniosku jedynie w sytuacji przesłanki wymienionej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Skoro zatem strona powołała się na przesłankę określoną w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., rzeczą organu było w pierwszej kolejności zobowiązanie wnioskodawcy do skonkretyzowania, jaki dowód lub jaka okoliczność faktyczna nieznana organowi w dacie wydawania decyzji wyszła na jaw, a która w ich ocenie stanowi podstawę do wznowienia postępowania oraz w jakiej dacie wnioskodawcy powzięli wiadomość o tej przesłance. Nie ustalenie powyższego stanowi naruszenie art. 7, 77 i 80 k.p.a. Wskazać przy tym należy, że stosownie do art. 107 § 3 Kpa uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Obowiązek uzasadniania decyzji powiązany jest z zasadą przekonywania (art. 11 Kpa) oraz zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa (art. 8 Kpa). Uzasadnienie decyzji powinno umożliwiać kontrolę poprawności decyzji, w tym również przez Sąd, który - sprawując kontrolę w oparciu o powołane na wstępie przepisy ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - nie zastępuje organu w podaniu motywów uzasadnienia decyzji o oznaczonej treści. Nadto, w ocenie Sądu również organ I instancji podjął wadliwe rozstrzygnięcie. W przypadku, gdy strona wnioskująca o wznowienie postępowania podaje jako jego podstawę fakt pominięcia w jej tym postępowaniu, czyli przesłankę określoną z pkt 4 wymienionego przepisu, to organ nie może odmówić wznowienia postępowania postanowieniem wydanym na podstawie art. 149 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego. Po złożeniu podania o wznowienie organ winien wszcząć tzw. postępowanie wstępne w sprawie wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia. W tej fazie organ może wypowiedzieć się jednie co do zarzutów, a nie ich podstaw, gdyż przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania organ administracji bada wyłącznie, czy wniosek o wznowienie postępowania oparty jest o ustawowe przesłanki enumeratywnie wymienione w przywołanym powyżej 145 § 1 Kodeksu oraz czy podanie o wznowienie postępowania zostało wniesione z zachowaniem terminów przewidzianych w art. 148 Kodeksu. Tylko w przypadku ujawnienia, iż podanie o wznowienie nie wskazuje przesłanek z art. 145 § 1 Kodeksu, bądź nie został zachowany termin do jego złożenia - z art. 148 Kodeksu, organ administracji może na podstawie art. 149 § 3 Kodeksu wydać postanowienie odmawiające wznowienia postępowania. Organ I instancji uznał, że w niniejszej sprawie podanie o wznowienie postępowania wniesione zostało z zachowaniem ustawowego terminu, a strona wnioskująca powołała się na przyczyny enumeratywnie wymienione w art. 145 § 1 Kodeksu. Na tym etapie postępowania w zasadzie powinny zakończyć rozstrzygnięcie tej sprawy. Po zbadaniu przez organ w pierwszej fazie postępowania, że zachodzą formalne przesłanki wznowienia: tzn. po ustaleniu decyzji ostatecznej, której dotyczy wniosek, stwierdzeniu, że pochodzi od strony oraz że został wniesiony w ustawowym terminie i oparty został na przyczynach wznowienia wymienionych w art. 145 § 1 k.p.a. organ zobligowany jest do wydania postanowienia o wznowieniu postępowania w oparciu o art. 149 § 1 k.p.a. Nie może zatem organ w tym pierwszym etapie przeprowadzić ustaleń co do zaistnienia przesłanek wznowienia, jak to uczynił w przedmiotowym postępowaniu. Po zweryfikowaniu wymogów formalnych wstępny etap postępowania może zatem zakończyć się albo postanowieniem o wznowieniu postępowania (przy pozytywnym ustaleniu zachowania wymogów formalnych wniosku - art. 149 § 1 k.p.a.), względnie postanowieniem o odmowie wznowienia (w sytuacji ustalenia niedopuszczalności wznowienia postępowania z przyczyn podmiotowych czy przedmiotowych względnie z uwagi na złożenie go z uchybieniem terminu - art. 149 § 3 Kodeksu). W trybie tym można odmówić wznowienia postępowania jedynie z przyczyn formalnych a nie materialnych podczas, gdy przy przesłance określonej w art. 145 § 1 pkt 4 Kodeksu - ocena legitymacji wnoszącego wniosek o wznowienie powinna być przeprowadzona w postępowaniu co do przyczyn wznowienia, tj. po formalnym wznowieniu postępowania na mocy art. 149 § 1 Kodeksu. Jeżeli bowiem wznowienie postępowania następuje z przyczyny określonej w pkt 4 cytowanego przepisu, organ rozpatrujący dopuszczalność wznowienia nie bada, czy podmiot wnoszący podanie istotnie ma przymiot strony w zakończonym kwestionowaną decyzją, gdyż kwestia ta staje się przedmiotem badania, ustaleń i oceny w postępowaniu prowadzonym dopiero po wydaniu postanowienia, o jakim mowa w art. 149 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 1 lutego 2008 r., sygn. akt II OSK 1981/06, Lex nr 510752). Tak więc w przypadku wskazania w podaniu o wznowienie, jako podstawy wznowienia, przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego badanie, czy podmiot występujący z podaniem ma przymiot strony winno nastąpić łącznie z badaniem zaistnienia określonej w tym przepisie przesłanki, zgodnie z regułami prawa procesowego, czyli w toku wznowionego postępowania. Podsumowując, w myśl aktualnie jednoznacznych poglądów prezentowanych w orzecznictwie i doktrynie, w przypadku wniosku o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. (niezawiniony brak udziału w postępowaniu) organ w zasadzie ma obowiązek wznowić postępowanie na podstawie art. 149 § 1 k.p.a., a następnie w toku wznowionego postępowania zbadać, czy osoba składająca wniosek jest stroną postępowania i czy faktycznie przyczyny wznowienia postępowania miały miejsce (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 4 listopada 2016r., II SA/Kr 1056/16, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 18 lipca 2016 r., II SA/Gl 259/16, LEX nr 2098267; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 9 października 2015 r., II SA/Po 542/15, LEX nr 1932844). W konkluzji powyższego stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie organ odwoławczy nie podjął właściwych działań w celu wyjaśnienia istotnych dla podjęcia rozstrzygnięcia okoliczności, dotyczących zachowania terminu do złożenia podania o wznowienie postępowania, zaś przyjęty przez Prezydenta Miasta K. tryb załatwiania sprawy nie był właściwy. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 135 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchylił decyzje organów obu instancji. Ponownie rozpoznając sprawę, organ uwzględni ocenę prawną i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone przez Sąd w niniejszym uzasadnieniu, stosownie do treści art. 153 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wobec uwzględnienia skargi Sąd na podstawie art. 200 oraz art. 205 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi zasądził od organu na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania, jak w pkt II sentencji wyroku. O zwrocie nadpłaconego wpisu orzeczono jak w pkt III wyroku na podstawie art. 225 p.p.s.a.