II SA/Kr 377/18

Dnia 3 kwietnia 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Niżnik-Dobosz po rozpoznaniu w dniu 3 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi G. S. na decyzję Wojewody z dnia [...] czerwca 2015 r., znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. G. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Wojewody z dnia 9 czerwca 2015 r. (znak: [...]) w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Wyrokiem z dnia 3 grudnia 2015 r. (sygn. akt II SA/Kr 955/15), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił przedmiotową skargę. W następstwie wniesionej przez skarżącego G. S. skargi kasacyjnej od ww. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 26 stycznia 2018 r. (sygn. akt II OSK 880/16) uchylił zaskarżony wyrok z dnia 3 grudnia 2015 r. (sygn. akt II SA/Kr 955/15) i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie do ponownego rozpoznania. Po zwrocie akt do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie sprawa została wpisana pod nową sygnaturę, tj. II SA/Kr 377/18. W dniu 28 marca 2018 r. skarżący G. S., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wystąpił z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Wojewody z dnia 9 czerwca 2015 r. (znak: [...]), podnosząc, że zarówno w treści skargi, jak i następnie w treści skargi kasacyjnej oraz pisma rozszerzającego uzasadnienie podstaw kasacyjnych, wskazał on na istnienie szeregu rażących uchybień powstałych w toku postępowania administracyjnego, które – zdaniem skarżącego – skutkowały bezpodstawnym zatwierdzeniem projektu budowlanego oraz udzieleniem inwestorowi pozwolenia na budowę. W ocenie skarżącego, uchybienia te skutkować powinny uchyleniem w całości zaskarżonej decyzji Wojewody, co z kolei prowadzić będzie do pozbawienia kwestionowanej decyzji waloru ostateczności, uniemożliwiając tym samym (dalsze) prowadzenie inwestycji. Jednocześnie według skarżącego w przedmiotowej sprawie zachodzi istotne prawdopodobieństwo uchylenia zaskarżonej decyzji z uwagi na fakt, że zatwierdzony projekt budowlany sprzeczny jest w szczególności z normami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (dalej jako: rozporządzenie), a to: a) § 12 ust. 1, 2 i 5 rozporządzenia, zgodnie z którymi pochylnia wjazdowa nie może być usytuowana w odległości mniejszej niż 1,5 m od granicy działki ewidencyjnej, gdy tymczasem w przedmiotowym stanie faktycznym znajduje się ona tuż przy granicy działek, obok posadowionego muru oporowego, b) § 16 ust. 1 i 2 oraz § 23 ust. 2 rozporządzenia, poprzez niewłaściwe umiejscowienie pomieszczenia na odpady, w sposób uniemożliwiający dotarcie tam osobom niepełnosprawnym oraz wydostanie się z niego w przypadku pożaru, c) § 309 i § 323 rozporządzenia, zgodnie z którymi budynek powinien zaprojektowany być (...) w taki sposób, aby nie stanowił zagrożenia dla higieny i zdrowia użytkowników lub sąsiadów, w szczególności w wyniku: 5) nieprawidłowego usuwania (...) spalin; oraz aby poziom hałasu, na który będą narażeni użytkownicy lub ludzie znajdujący się w ich sąsiedztwie, nie stanowił zagrożenia dla ich zdrowia, a także umożliwiał im pracę, odpoczynek i sen w zadowalających warunkach, gdy tymczasem zaprojektowany dojazd do garażu w inwestycji narusza także normy zawarte w ww. przepisach, d) § 18 ust. 1 w zw. z § 104 ust. 1, 3 i 4 rozporządzenia, poprzez niewłaściwe zaprojektowanie miejsc parkingowych w garażu podziemnym, co prowadzi także do naruszenia § 4 pkt 16 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta N. S. dla obszaru "[...]" zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta N. S. Nr [...] Dodatkowo zdaniem skarżącego, brak wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji doprowadzi do trudnych do odwrócenia skutków prowadzących do konieczności dokonania rozbiórki inwestycji powstałej w oparciu o uchyloną decyzję w przedmiocie pozwolenia na budowę lub do konieczności dokonywania w niej zmian. Ponadto podniesiono, że powyższe, jak i sama inwestycja, powoduje także szkodę po stronie skarżącego w postaci spadku wartości jego nieruchomości, jak też utraty możliwości niezakłóconego zamieszkiwania i korzystania z posiadanej przez niego nieruchomości, a to wobec zrealizowania inwestycji, która będzie zacieniała jego nieruchomość (oraz pomieszczenia w budynku), a także która będzie źródłem hałasu oraz toksycznych spalin, co również w sposób nieodwracalny będzie powodowało u skarżącego szkodę w sferze jego dóbr osobistych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 z późn. zm. – dalej: p.p.s.a.) po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Tym samym, katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia został określony przez ustawodawcę w sposób wyczerpujący i alternatywny. Oznacza to, że Sąd będzie uprawniony do udzielenia stronie ochrony tymczasowej dopiero wówczas, gdy uprawdopodobni ona chociaż jedną ze wskazanych w ww. przepisie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu, z tym zastrzeżeniem, że akt ten nadaje się do wykonania i wymaga wykonania. W doktrynie i orzecznictwie ugruntował się pogląd, zgodnie z którym obowiązek przedstawienia okoliczności uprawdopodabniających zaistnienie przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa wyłącznie na wnioskodawcy. Musi on przy tym wskazać konkretne okoliczności, które umożliwią Sądowi dokonanie oceny, czy wstrzymanie zaskarżonego rozstrzygnięcia jest w danej sytuacji uzasadnione (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 stycznia 2015 r., sygn. akt I OZ 1236/14, LEX nr 1624317). Nie ulega zatem wątpliwości, że wniosek o wstrzymanie wykonania aktu objętego skargą wymaga od skarżącego powołania się na tego rodzaju szczególne okoliczności, które będą przemawiały – w danej sprawie – za odstąpieniem przez Sąd od generalnej zasady wykonalności ostatecznych decyzji administracyjnych. Mając na uwadze powyższe zdaniem Sądu, rozpatrywany wniosek skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie. Wskazywane przez skarżącego potencjalne niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków prowadzących do konieczności dokonania rozbiórki inwestycji powstałej w oparciu o uchyloną decyzję w przedmiocie pozwolenia na budowę lub do konieczności dokonywania w niej zmian, nie może stanowić przesłanki uzasadniającej wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Podobnie za okoliczność taką nie może być uznana podnoszona przez skarżącego ewentualna – na wypadek uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonej decyzji – szkoda mająca wystąpić po jego stronie, a przejawiająca się w spadku wartości jego nieruchomości, jak też utraty możliwości niezakłóconego zamieszkiwania i korzystania z posiadanej przez niego nieruchomości, wobec zrealizowania inwestycji, która będzie zacieniała jego nieruchomość (oraz pomieszczenia w budynku), a także która będzie źródłem hałasu oraz toksycznych spalin, co również w sposób nieodwracalny będzie powodowało u skarżącego szkodę w sferze jego dóbr osobistych. Wymaga bowiem w tym miejscu podkreślenia, że wykonanie każdej decyzji o pozwoleniu na budowę prowadzi, ze swej istoty, do zmian w rzeczywistości. Niemniej jednak nie jest to proces nieodwracalny, gdyż jego odwrócenie zależy jedynie od możliwości technicznych inwestora. Wstrzymanie wykonania decyzji o pozwoleniu na budowę nie może być zatem postrzegane jako instytucja, która ma na celu powstrzymać proces inwestycyjny w ogóle, skoro inwestor dysponuje już ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę i zgodnie z treścią art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 1332 z późn. zm.) jest on uprawniony do rozpoczęcia robót budowlanych objętych treścią udzielonego pozwolenia. Tym samym, Sąd oceniając podniesione we wniosku o wstrzymanie wykonania okoliczności powinien wziąć pod uwagę, zarówno interesy strony skarżącej, jak i uczestników postępowania, a wśród nich inwestora, dla którego wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji udzielającej pozwolenia na budowę stanowić może dolegliwość, mogącą nierzadko spowodować większą szkodę niż ta, która powstałaby na skutek kontynuowania robót budowlanych w oparciu o zaskarżoną decyzję. Należy jednak zaznaczyć, że w przypadku, w którym doszłoby do wyeliminowania takiej decyzji z obrotu prawnego to inwestor, a nie skarżący poniesie straty wynikające z rozpoczęcia procesu inwestycyjnego i to on przede wszystkim podejmuje ryzyko gospodarcze niekorzystnego dla niego rozstrzygnięcia sądu administracyjnego. Dlatego też samo twierdzenie skarżącego, że wykonanie zaskarżonej decyzji doprowadzi do powstania trudnych do odwrócenia skutków oraz wyrządzenia nieodwracalnej szkody z przywołanych powyżej powodów, nie może być wystarczające do wstrzymania jej wykonania. W ocenie Sądu również przytoczone przez skarżącego w uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji argumenty w zakresie, w jakim wskazał on m.in., na istnienie szeregu rażących uchybień powstałych w toku postępowania administracyjnego, w tym na naruszenie przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, nie uzasadniają wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W istocie są one bowiem zarzutami merytorycznymi do decyzji, zaś na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, Sąd nie bada zasadności skargi. W tym zakresie podkreślić należy, że zaskarżona decyzja będzie podlegać kontroli Sądu, pod względem jej zgodności z prawem, dopiero w toku merytorycznego rozpoznania sprawy. Postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji stanowi jedynie postępowanie o charakterze wpadkowym, a zapadłe w tym przedmiocie rozstrzygnięcie ma wyłącznie charakter tymczasowy i traci moc z dniem wydania przez sąd orzeczenia uwzględniającego skargę, bądź uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę (art. 61 § 6 p.p.s.a.). Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.