II SA/Kr 955/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator (spr.) Sędziowie : WSA Jacek Bursa WSA Magda Froncisz Protokolant : st. sekr. sąd. Teresa Jamróz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi G. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia 9 czerwca 2015 r., znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala. Prezydent Miasta N. decyzją z dnia 21 stycznia 2015 r. nr [...] działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane oraz art. 104 K.p.a. po ponownym rozpatrzeniu wniosku o pozwolenie na budowę zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia A. Z. na budowę dla zamierzenia inwestycyjnego pn. budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz z wewnętrznymi instalacjami: wodno – kanalizacyjną, gazową, centralnego ogrzewania, elektryczną, drogami wewnętrznymi wraz z kanalizacją opadową z pompownią wód deszczowych i dołami chłonnymi, z przyłączem wodociągowym i kanalizacji sanitarnej oraz murkiem oporowym na działce nr 4 w obr. [...] przy ul. K. i G. w N.. W uzasadnieniu organ podniósł, że inwestor wystąpił w dniu 10 marca 2014 r., z wnioskiem o pozwolenie na budowę. Postanowieniem z dnia 14 marca 2014 r. organ wezwał inwestora do usunięcia braków formalno – prawnych. W dniu 31.03.2014 r. inwestor wystąpił z wnioskiem o zawieszenie postępowania i zawieszono je w dniu 2 kwietnia 2014 r. Postępowanie podjęto w dniu 16 maja 2014 r. W dniu 27.06.2014 r. wydano pozwolenie na budowę. Wojewoda Małopolski po rozpatrzeniu odwołania w dniu 3.11.2014 r. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia zarzucając nieprzestrzeganie procedur w prowadzonym postępowaniu oraz niekompletność projektu. Organ I instancji wszczął ponowne postępowanie administracyjne powiadamiając wszystkie strony poprzedniego postępowania. Postanowieniem z dnia 20.11.2014 r. wezwano inwestora do usunięcia nieprawidłowości zgodnie z uzasadnieniem uchylonej decyzji powiadamiając wszystkie strony pierwszego postępowania. Do dokumentacji dołączono projekty przyłączy do sieci wodociągowej i kanalizacji sanitarnej oraz projekt murku oporowego w granicy nieruchomości - nie dołączono projektów przyłączy do sieci elektroenergetycznej i gazowej przedkładając w zamian pisma gestorów sieci, a to: firmy T. S.A. Oddział w Krakowie, Rejon Dystrybucji N. oraz Polskiej Spółki Gazownictwa w T. - Rejon Dystrybucji Gazu w N., które informują, że projekty przyłączy do sieci zostaną wykonane po podpisaniu umowy przyłączeniowej, w chwili, gdy budynek fizycznie będzie istniał. Ponadto wyjaśniono, że projekt zjazdu z ulicy K. określony jako brak w dokumentacji projektowej był przedmiotem odrębnego postępowania administracyjnego, które zakończyło się wydaniem decyzji z dnia 20.05.2014 r. o pozwoleniu na budowę zjazdu. Na podstawie przedłożonej, poprawionej dokumentacji i określeniu przez projektanta obszaru oddziaływania obiektu stwierdzono, że strony postępowania ustalone w pierwszym postępowaniu administracyjnym nie ulegną zmianie, w związku z czym nie dokonywano korekty pod kątem ilości stron, tylko poinformowano wszystkie strony o wpłynięciu poprawionej dokumentacji, możliwości zapoznanie się z nią i zgłoszenia ewentualnych uwag lub zastrzeżeń. Zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy prawo budowlane, roboty budowlane można rozpocząć na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. W razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 i 32 ust. 4 Prawa budowlanego, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4 ustawy). Zgodnie z obowiązującym prawomocnym miejscowym planem ogólnym zagospodarowania przestrzennego miasta Nowego Sącza dla obszaru "Nowy Sącz 29 - Śródmieście" zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta Nowego Sącza Nr XLVIII/527/2009 z dnia 15 czerwca 2009 r. działka przedmiotowej inwestycji położona jest w terenie o symbolu [...] obejmującym usługi: handel, gastronomia, edukacja, rzemiosło i mieszkalnictwo. Projektowana inwestycja jest zgodna z tym planem zagospodarowania miasta. Po dokonaniu analizy dokumentacji organ ustalił, że wszelkie wymogi zostały spełnione. Wchodzący w skład projektu budowlanego projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Od tej decyzji odwołanie wniósł G. S. domagając się jej uchylenia. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 7, art. 10 § 1, art. 11, art. 77 § 1, art. 107 § 3 K.p.a., poprzez brak wyznaczenia obszaru oddziaływania projektowanego budynku, co świadczy o prawdopodobieństwie pominięcia w postępowaniu osób, którym przysługuje przymiot strony, co stanowi naruszenie zasady czynnego udziału stron w postępowaniu administracyjnym. Wojewoda Małopolski decyzją z dnia 9 czerwca 2015 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ stwierdził, że zatwierdzony projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami prawomocnego Miejscowego Planu Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego Miasta Nowego Sącza, dla obszaru "Nowy Sącz - 29 Śródmieście", zatwierdzonego Uchwałą Rady Miasta Nowego Sącza Nr XLVIII/527/2009 z dnia 15 czerwca 2009 r. Nieruchomość objęta inwestycją położona jest w terenie o symbolu - [...], obejmującym "Teren zabudowy usługowej i mieszkaniowej". Wysokość projektowanego budynku wynosząca 10,725 m jest zgodna z ustaleniami planu w tym zakresie, także odnośnie usytuowania budynku w granicy z działką nr [...] w obr. [...]. Przedmiotowa inwestycja jest zgodna z § 4 pkt 16 planu odnośnie zapewnienia odpowiedniej liczby miejsc postojowych (na osiem projektowanych mieszkań przypada osiem miejsc garażowych). Wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej dla całej działki wynosi 32,24 % co spełnia wymagania określone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Organ odwoławczy rozpoznając przedmiotową sprawę w zakresie spełnienia wymagań określonych w § 13 ust. 1, § 57 i § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, oparł się na dwóch analizach: "Analizie nasłonecznienia" rys. nr [...], - karta [...] projektu budowlanego, pokazująca cień rzucany przez projektowany budynek na otoczenie, w godzinach od 7.00 do 17.00 w dniach równonocy (21 marca i 21 września), na rzucie w skali 1:500. Z analizy tej wynika, że pokoje mieszkalne w budynku sąsiednim G. S., na działce nr [...] w obrębie [...], mają zapewniony czas nasłonecznienia od godz. 9.00 do godz. 12.00, w związku z czym zapewniony zostaje 3-godzinny czas nasłonecznienia dla wszystkich pomieszczeń w których okna usytuowane są w ścianie południowej budynku, zatem zostają spełnione wymagania o których mowa w § 60 rozporządzenia. Druga to "Analiza przesłaniania" rys. nr [...], - karta nr [...] projektu budowlanego. Analiza ta pokazuje zgodność z przepisem § 13 rozporządzenia, gdyż nie zachodzi sytuacja, w której między ramionami kąta 60 stopni, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż wysokość przesłaniania. Odległości między budynkami są większe niż wysokość przesłaniania. O naruszeniu uzasadnionych interesów osób trzecich można mówić wyłącznie wówczas, gdy naruszone zostały konkretne przepisy, warunki techniczne lub normy obowiązujące w budownictwie. Dokonana analiza zatwierdzonego zaskarżoną decyzją projektu budowlanego wykazała, zdaniem organu, zachowanie przepisów § 12, § 13, § 60, § 271 rozporządzenia. Projektowany budynek od strony wschodniej został usytuowany bezpośrednio przy granicy z działką nr [...] przylegając całą powierzchnią ściany do ściany budynku istniejącego na tej działce, zgodnie z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego. Od strony zachodniej znajduje się poza liniami rozgraniczającymi pasa drogowego ulicy K. w odległości od 2,49 m -5,49 m od granicy działki drogowej. Od strony południowej ściana budynku nie przekracza linii rozgraniczającej pasa drogowego ulicy G. Od północy projektowany obiekt usytuowano w odległości 4,91 m od granicy działki nr [...] G. S., przy równoległym położeniu względem granicy, z niewielkim uskokiem (pomieszczenie do czasowego gromadzenia odpadów stałych) w północno wschodnim narożniku działki w odległości 3,36 m od granicy, ze ścianą bez otworów od strony tej granicy. Takie usytuowanie projektowanego budynku nie narusza § 12 rozporządzenia to jest minimum 4 m dla budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę granicy, oraz 3 m dla budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy. Odległość między budynkiem projektowanym a istniejącymi na działce sąsiedniej nr 3 obr. 30, wynosi 8,72 m to jest powyżej 8,0 m. Pozwala to na stwierdzenie zgodności z § 271 rozporządzenia dotyczącego wymaganych odległości między budynkami ze względu na przepisy przeciwpożarowe. Przedmiotowy projekt budowlany w tym projekt zagospodarowania działki został pozytywnie uzgodniony z rzeczoznawcą do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych. Inwestor przedstawił oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Projekt budowlany jest kompletny i został wykonany i sprawdzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane. Inwestor posiada uzgodnienia i opinie, oraz zapewnienia dostaw energii elektrycznej, wody, gazu i odprowadzenia ścieków i deszczówki, oraz warunki przyłączenia obiektu do sieci wodociągowej, kanalizacyjnej, opadowej, gazowej i elektroenergetycznej, a także decyzję Prezydenta Miasta N. z 29.05.2014 r. udzielającą A. Z. pozwolenia na budowę zjazdu z ul. K. na działkach nr [...] i [...] w obr. [...] w N. Organ odwoławczy stwierdził ponadto, że w zaskarżonej decyzji został wskazany obszar oddziaływania. Ponadto autor projektu budowlanego w odpowiedzi na postanowienie organu I instancji z 20.11.2014 r. w trakcie postępowania o wydanie pozwolenia na budowę, przedłożył między innymi odrębny projekt zagospodarowania terenu zawierający określenie oddziaływania inwestycji na tereny sąsiednie, z którego wynika, że projektowana inwestycja nie narusza uzasadnionych interesów osób trzecich, jednakże z uwagi na możliwość przyszłych działań inwestycyjnych na terenie sąsiednich działek nr [...] i nr [...], nr [...] (ulica G.) i nr [...] (ulica K.), wymienione działki zostały objęte obszarem oddziaływania projektowanego obiektu. Należy zauważyć, że obszar oddziaływania obiektu wyznaczony przez organ I instancji odpowiada temu wskazanemu przez autora projektu budowlanego. W związku z planowaną budową przedmiotowego budynku w bezpośrednim sąsiedztwie istniejącego na działce nr [...] w obrębie [...] budynku mieszkalno-usługowego, będącego współwłasnością R. M., została sporządzona ekspertyza techniczna, opracowana przez mgr inż. P. Ż. posiadającego stosowne uprawnienia do projektowania bez ograniczeń w specjalności konstrukcyjno - budowlanej, z której wynika, że projektowany budynek nie spowoduje pogorszenia stanu bezpieczeństwa budynku istniejącego i nie ograniczy jego przydatności do użytkowania. Organ II instancji uznał, że przedmiotowy projekt budowlany spełnia kryteria określone w obowiązujących przepisach w szczególności w art. 35 ust.1, art. 32 ust. 4, a także art. 34 ust. 1, ust. 2 i ust. 3 Prawa budowlanego. Od tej decyzji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniósł G. S. domagają się jej uchylenia. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie § 12 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 5 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego przewidującego pochylnię wjazdową w odległości mniejszej niż 1,5 metra od granicy działki ewidencyjnej; art. 28 Prawa budowlanego w związku z art. 10 § 1 K.p.a. poprzez brak wyznaczenia obszaru oddziaływania projektowanego obiektu i nieustalenie kręgu stron postępowania; art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. poprzez nieustalenie w sposób prawidłowy i zupełny stanu faktycznego sprawy; art. 107 § 3 w związku z art. 9 K.p.a. poprzez zbyt skrótowe, ogólnikowe i niepełne uzasadnienie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu autor skargi podniósł, że treść decyzji nie wskazuje na to jakiego charakteru uwagi wniósł do dokumentacji projektowej R. M., w jakiej formie procesowej organ skierował do projektanta wszystkie zastrzeżenia oraz w jaki sposób ustalił, że nie stanowią one przeszkody do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Organy administracyjne pominęły fakt, że projektowany obiekt budowlany narusza § 12 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 5 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego przewidującego pochylnię wjazdową w odległości mniejszej niż 1,5 metra od granicy działki ewidencyjnej oraz przewidującego usytuowanie nowej zabudowy w odległości ok. 3 metrów od okna znajdującego się w ścianie istniejącego na działce sąsiedniej budynku. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski wniósł o jej oddalenie podtrzymując przy tym argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji i postanowień z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych - o ile ich naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. treść wydanej decyzji lub postanowienia. Przepis art. 134 § 1 p.p.s.a. stanowi, iż sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tak więc sąd administracyjny, nie będąc związany granicami skargi, ocenia legalność decyzji administracyjnej w szerokim zakresie niezależnie od trafności zarzutów sformułowanych w skardze jak i ponad te zarzuty - w razie stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego bądź postępowania mającego wpływ na wynik postępowania. Przedmiotem rozpoznania sądu w niniejszej sprawie jest skarga złożona przez podmiot uznany przez organy administracji za stronę postępowania o pozwolenie na budowę dla inwestycji znajdującej się w sąsiedztwie, aczkolwiek nie bezpośrednim zamierzenia inwestycyjnego jakim miało być budowa budynku mieszkaniowego wielomieszkaniowego. Organy nie wskazały w jaki sposób ustaliły krąg stron tego postępowania i dlaczego za stronę uznały skarżącego. Sam jednak fakt, iż był on stroną tego postępowania w sensie formalnym nie oznacza, iż osoba ta jest stroną w sensie materialnym tj. czy jej nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji. Wskazać przede wszystkim należy, iż zgodnie z dyspozycją art. 50 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej; P.p.s.a.). Uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Ustawodawca nie ustanowił zatem zasady, że skarżącym w postępowaniu sądowym może być strona postępowania administracyjnego (niezależnie od tego czy faktycznie spełniała kryteria by za stronę tego postępowania powinna być uznana) ale podmiot który ma interes prawny w skarżeniu decyzji. Jak się wydaje interes prawny o którym stanowi w art. 50 P.p.s.a. należy utożsamiać z interesem prawnym o jakim mowa w art. 28 K.p.a. Zgodnie z tym przepisem stroną (postępowania administracyjnego) jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Z kolei interes prawny w tym znaczeniu rozumiany jest jako oparta na przepisach prawa materialnego (w orzecznictwie występuje także pogląd, że także mogą być to przepisy prawa procesowego) sytuacja prawna danego podmiotu który w oparciu o te przepisy może żądać od organu konkretnych czynności lub w stosunku do którego to organ może nakładać obowiązki czy też ograniczenia. Za przyjęciem tej koncepcji przemawia fakt, iż mimo, że pojęcie podmiotu uprawnionego do wniesienia skargi zostało oderwane od pojęcia strony charakterystycznej dla postępowania administracyjnego, konstrukcja art. 50 § 1 P.p.s.a. nie zrywa powiązania z definicją strony na gruncie art. 28 K.p.a., bowiem o sytuacji podmiotów decydują podobne przesłanki wiążące się z jednej strony z materialnoprawnym charakterem legitymacji oraz związkiem pomiędzy sferą indywidualnych praw i obowiązków wnoszącego skargę a zaskarżonym aktem lub czynnością organu administracji. Istotne jest tu rzeczywiste powiązanie pomiędzy sytuacją prawną podmiotu a przedmiotem postępowania (por. wyrok NSA z dnia 18 marca 2011 r., sygn. akt I OSK 741/10). Zatem skarżący, o którym mowa w pierwszym zdaniu art. 50 § 1 P.p.s.a., musi mieć w złożeniu skargi interes prawny rozumiany jako istnienie związku między sferą jego indywidualnych praw i obowiązków a zaskarżonym aktem lub czynnością. Skarga może bowiem dotyczyć tylko jego "własnej sprawy administracyjnej," rozumianej jako przewidziana w przepisach prawa administracyjnego możliwość konkretyzacji uprawnień i obowiązków stron stosunku administracyjnego (vide postanowienie NSA z dnia 27 stycznia 2011 r., sygn. akt II FSK 2500/10). Jak zasadnie wskazuje Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 10 czerwca 2015 r. II SA/Gd 679/14 przymiot strony w rozumieniu art. 28 k.p.a. nie zależy od jakiegokolwiek zainteresowania wynikiem sprawy, a jedynie od interesu prawnego, który należy rozumieć jako interes wynikający z normy prawa materialnego, przy czym aby interes ten stanowił podstawę zakwalifikowania określonego podmiotu jako strony postępowania musi pozostawać w bezpośrednim, konkretnym, indywidualnym i aktualnym związku z postępowaniem w określonej sprawie administracyjnej. Stwierdzenie istnienia takiego interesu wymaga zaistnienia związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawa administracyjnego materialnego a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegającą na tym, że akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację prawną podmiotu w zakresie jego pozycji materialnoprawnej. Od interesu prawnego dającego prawa strony należy odróżnić interes faktyczny, który nie jest chroniony przez obowiązujące normy prawne. W przypadku bowiem interesu faktycznego dany podmiot jest bezpośrednio zainteresowany korzystnym dla siebie rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, ale nie może tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa, mającymi stanowić podstawę skutecznego żądania stosownych czynności organu. Interes faktyczny w postępowaniu administracyjnym może mieć więc każdy, kto ze względu na swoją rzeczywistą sytuację lub subiektywne przekonanie, jest zainteresowany rozstrzygnięciem danej sprawy administracyjnej. Z pojęcia strony postępowania administracyjnego zostały jednak wykluczone podmioty, które mogą wykazać się jedynie posiadaniem interesu faktycznego w takim, a nie innym rozstrzygnięciu (LEX nr 1751474). Pogląd prawny o którym mowa wyżej znajduje potwierdzenie także we w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego. I tak w wyroku z dnia 13 listopada 2012 r. I OSK 2633/12 orzekł on, iż legitymacja do złożenia skargi została oparta na kryterium interesu prawnego, co oznacza, że ze skargą może wystąpić - co do zasady - podmiot, który wykaże związek między chronionym przez przepisy prawa materialnego interesem prawnym a aktem lub czynnością organu administracji publicznej. Kryterium "interesu prawnego" ma charakter materialnoprawny. Innymi słowy interes prawny podmiotu wnoszącego skargę do sądu przejawia się, tym, że działa on bezpośrednio we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienia z nałożonego obowiązku. Akt, czynność lub bezczynność organu administracji musi dotyczyć interesu prawnego skarżącego, który musi być własny, indywidualny i oparty o konkretny przepis prawa powszechnie obowiązującego (LEX nr 1325020). Z kolei w wyroku z dnia 28 sierpnia 2013 r. I OSK 478/12 Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że pojęcie "strony" (art. 50 § 1 p.p.s.a.) jest kategorią prawa materialnego. Oznacza to, że interes prawny wnoszącego skargę musi znajdować oparcie w przepisach prawa materialnego powszechnie obowiązującego, niekiedy może mieć swoje źródło w przepisach o postępowaniu. Oznacza to, że status strony postępowania sądowoadministracyjnego nie może wynikać li tylko z faktycznego traktowania podmiotu, niemającego legitymacji procesowej jako strony (LEX nr 1372097) (por. także wyrok NSA z 22 listopada 2012 r. I OSK 3719/12). Zważyć w sprawie należy, iż dotyczy ona pozwolenia na budowę. Postępowanie to w stosunku do ogólnych norm prawa administracyjnego zostało zmodyfikowane, jeżeli chodzi o pojęcie strony tego postępowania, gdyż ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane Dz. U. z 2006 r. nr 156, póz. 1118 z późn. zm. (dalej; ustawa) w art. 28 ust 2 wprowadziło zapis, iż stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Z kolei obszar odziaływania obiektu został zdefiniowany w art. 3 pkt 2 ustawy, jako teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 października 2007 r. II OSK 1321/2006 wyraził stanowisko, iż "w postępowaniu w sprawie o pozwolenie na budowę obszar oddziaływania obiektu, o którym mowa w art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, właściwy organ wyznacza każdorazowo na potrzebę konkretnej sytuacji biorąc pod uwagę indywidualne cechy projektowanego obiektu oraz sposób zagospodarowania terenu w jego otoczeniu, uwzględniając treść nakazów i zakazów zawartych w przepisach odrębnych, które wprowadzają ograniczenia w zagospodarowaniu terenu związane z projektowanym obiektem budowlanym". Podobne stanowisko wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 1 grudnia 2008 r. II OSK 1508/2007 oraz 9 października 2007 r. II OSK 1321/06. Z kolei w wyroku z dnia 16 lutego 2011 r. II OSK 304/2010 Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, iż wobec braku wyraźnego wskazania przez ustawodawcę przepisów, na podstawie których dochodzi do wyznaczenia terenu w otoczeniu obiektu budowlanego, przyjąć należy, że są to wszystkie powszechnie obowiązujące przepisy prawa, wprowadzające określonego rodzaju ograniczenia, czy też utrudnienia w zakresie zagospodarowania, ale również dotychczasowego korzystania z tego terenu. Stanowisko to podziela także sąd rozpoznający niniejszą sprawę. Przyjąć zatem należy, iż stroną postępowania sądowego w sprawie o pozwolenie na budowę może być tylko taki podmiot (właściciel, użytkownik wieczysty lub zarządca nieruchomości sąsiedniej) któremu planowana inwestycja może utrudniać, ograniczać lub w inny sposób negatywnie oddziaływać na jego nieruchomość, przy czym utrudnienia czy ograniczenia te muszą być oparte o przepisy prawa materialnego. Sam negatywny stosunek do planowanej inwestycji, przekonanie, że niekorzystnie wpłynie na dotychczasowe zagospodarowanie terenu i będzie uciążliwa nie wystarcza by podmiot taki uznać za stronę. Podmiot ubiegający się o status skarżącego (uprawnionego do wniesienia skargi) musi wskazać normę prawną na podstawie której doza on ograniczeń w razie realizacji planowanej inwestycji. Normy takiej nie wskazał skarżący. W skardze podnosi zarzuty dotyczące innych osób (zastrzeżeń jakie złożył R. M.) oraz kwestię sytuowania planowanego obiektu w nadmiernym zbliżeniu do innego budynku ze ścianą z oknem. Z kolei w piśmie procesowym a dnia 22 października (załącznik do protokołu rozprawy) zarzuca planowanej inwestycji niezgodność z przepisami technicznymi w zakresie projektowanych w garażu podziemnym miejsc postojowych tj. ich szerokości. Zarzuty te odnoszą się wiec nie do jego sytuacji prawnej. Profesjonalny pełnomocnik skarżącego pytany na rozprawie w dniu 3 grudnia 2015 ro o interes prawny skarżącego oświadczył, iż interes ten upatruje w że w nieprawidłowo zaprojektowane miejsca parkingowe utrudnią parkowanie w garażu podziemnym i dlatego będą mieszkańcy tego budynku będą parkować na ulicy – drodze publicznej, co utrudni korzystanie z niej. Okoliczności ponoszone przez skarżącego, jego argumentacja zdaje się świadczyć wyłącznie o interesie faktycznym - sprzeciwia się jego zdaniem niekorzystnej dla niego inwestycji, która wzmoże ruch na sąsiednich ulicach (kwestia parkowania) ale zastrzeżenia te nie są oparte na żadnej normie prawa materialnego. Nie podaje argumentacji, że inwestycja w jakikolwiek sposób niekorzystnie może wpłynąć na jego nieruchomość w związku z normami techniczno-budowlanymi, czy też spowoduje ograniczenia w zagospodarowaniu jego działki z uwagi na te normy, a odległości działki skarżącego i sytuowanego na nim budynku oraz jej rozmiar a także parametry planowanej inwestycji zdają się wykluczać taką możliwość. W tym stanie rzeczy sąd uznał, iż skarżący nie wykazał się interesem prawnym w skarżeniu decyzji tj. związkiem między sferą jego indywidualnych praw i obowiązków a zaskarżonym aktem. Z przedstawionych wyżej względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, uznając skargę za nieuzasadnioną, orzekł o jej oddalenie w oparciu przepis art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.