II SA/Kr 414/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Darmoń Sędziowie: Sędzia WSA Waldemar Michaldo (spr.) Sędzia WSA Iwona Niżnik-Dobosz Protokolant: Katarzyna Paszko-Fajfer po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 maja 2014 r. sprawy ze skargi K. C. na decyzję Wojewody [...] z dnia 17 stycznia 2014 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącego K. C. kwotę 200 zł (dwieście złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z 29 grudnia 2011 r. Starosta [...], na podstawie art. 149 § 2, art. 151 § 1 pkt 1 w związku z art. 145 §1 pkt 4 k.p.a. po rozpatrzeniu wniosku K. C., o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Starosty [...] Nr [...] z 8 kwietnia 2011 r. znak: [...] dotyczącej zatwierdzenia projektu budowanego i udzielenia pozwolenia na budowę: "budynku mieszkalnego jednorodzinnego z wewnętrznymi instalacjami: elektryczną, gazową, wodociągową, kanalizacji sanitarnej i centralnego ogrzewania - na działce nr [...] oraz przyłączami: gazu - z sieci gazowej na działce nr [...] przez działkę nr [...], wody - z sieci wodociągowej usytuowanej na działce nr [...] przez działkę nr [...], kanalizacji sanitarnej - do sieci kanalizacyjnej zlokalizowanej na działce nr [...] -przy ul. M. w B." - odmówił uchylenia ww. decyzji Starosty [...]. W uzasadnieniu organ podał, że postanowieniem z 14 czerwca 2011 r. na wniosek K. C. wznowił, na podstawie art. 145 § t pkt 4 k.p.a., postępowanie w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Starosty [...] z 8 kwietnia 2011 r. znak: [...]. W dniu 5 sierpnia 2011 r. wpłynęła decyzja Wojewody [...] znak: [...] z 4 sierpnia 2011 r. umarzająca postępowanie odwoławcze prowadzone przed organem II instancji w związku z odwołaniem K. C. i odwołaniem B. C.. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda [...] stwierdził m. in., że "postępowanie jest bezprzedmiotowe, ponieważ odwołujący się nie są stronami w tym postępowaniu". Powyższa decyzja została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Od decyzji tej odwołał się K. C. podnosząc, że nie brał udziału w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę zakończonego decyzją Starosty [...] z dnia 8 kwietnia 2011 r. Wskazał, że zgodnie z art. 28 ust. 2 w związku z art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane należało go uznać jako stronę postępowania, gdyż zabudowana działka stanowiąca jego własność znajduje się w obszarze oddziaływania wyznaczonym dla działki nr [...]. Wojewoda [...] działając na podstawie art. 81 ust. 1 pkt 2, art. 82 ust. 3 ustawy Prawo budowlane oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a decyzją z 7 marca 2012 r., znak: [...], utrzymał w mocy ww. decyzję Starosty [...] z dnia 29 grudnia 2011 r. Na przedmiotową decyzję Wojewody [...] K. C. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Prawomocnym wyrokiem z dnia 17 lipca 2013 r., sygn. akt II SA/Kr 678/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił ww. decyzję Wojewody [...] z dnia 7 marca 2012 r. r., w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji Starosty [...] z dnia 29 grudnia 2011 r. Sąd zobowiązał Wojewodę [...] do ustalenia, czy skarżący jest, czy nie właścicielem nieruchomości oznaczonych jako działki nr [...], [...] i [...] położonych w B. i do zebrania na tą okoliczność stosownych dokumentów. W przypadku zaś potwierdzenia tego faktu do zbadania obszaru oddziaływania budynku na którego wydano decyzję o pozwoleniu na budowę w oparciu o przytoczone w wyroku wskazania. Decyzją z dnia 17 stycznia 2014 r. znak: [...] Wojewoda [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. - po ponownym rozpatrzeniu odwołania K. C. - utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia 29 grudnia 2011 r. Rozpoznając sprawę ponownie Wojewoda [...] wskazał, że po uzupełnieniu w trybie art. 136 k.p.a. materiału dowodowego w sprawie ustalił, że wskazane powyżej nieruchomości wchodzą w skład wspólności majątkowej małżeńskiej B. i K. C., czyli skarżący jest ich właścicielem. Dalej organ wskazał, że budynek mieszkalny usytuowany jest w odległości 4 metrów od granicy działki nr [...], w odległości 13,3 metrów od granicy działki nr [...], w odległości ponad 5,6 metrów od granicy działki nr [...], w odległości około 42 metrów od granicy działki nr [...]. Zdaniem Wojewody [...] analiza materiału dowodowego wykazała, że działki nr [...], [...] i [...] położone w B. stanowiące własność skarżącego znajdują się w odległości od 4 do 13 metrów od działki objętej inwestycją tym samym nie można uznać naruszenia § 12 cytowanego rozporządzenia, § 13 i 60 tego aktu w kwestii zacieniania i ograniczenia nasłonecznienia biorąc pod uwagę nie tylko odległości ale również usytuowanie projektowanego budynku względem innych budynków. Zachowanie wskazanych odległości od zabudowy sąsiedniej jest zgodne z § 271 ust. 1 i § 272 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w zakresie względów bezpieczeństwa przeciwpożarowego. W ocenie organu odwoławczego z analizy projektu budowlanego nie wynika, aby w związku z powstaniem nowej inwestycji miała nastąpić zmiana naturalnego spływu wód opadowych w kierunku działek skarżącego. Dlatego interesu prawnego skarżącego nie można wywodzić z § 29 ww. rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002r., który zakazuje takiego działania w stosunku do nieruchomości sąsiednich. Zdaniem organu nie można uznać, że poprzez lokalizację przedmiotowego budynku mieszkalnego w sposób określony w projekcie budowlanym doszło do naruszenia w stosunku do skarżącego art. 144 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.), stanowiącego, że właściciel nieruchomości powinien przy wykonywaniu swego prawa powstrzymywać się od działań, które by zakłócały korzystanie z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę, wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych. Organ II instancji wskazał, iż z analizy projektu zatwierdzonego omawianą decyzją wynika, że spełnia wymagania § 28 ust. 2 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. stanowiącego, że w razie braku możliwości przyłączenia do sieci kanalizacji deszczowej lub ogólnospławnej, dopuszcza się odprowadzanie wód opadowych na własny teren nieutwardzony, do dołów chłonnych lub do zbiorników retencyjnych. Powyższe w ocenie Wojewody znajduje potwierdzenie w części opisowej i rysunkowej projektu zagospodarowania terenu cyt. "Wody opadowe zostaną rozprowadzone powierzchniowo po terenie własnej działki z zachowaniem istniejącego naturalnego kierunku spływu. Odprowadzenie wód po terenie własnej działki podyktowane jest brakiem kanalizacji deszczowej." Z części rysunkowej projektu zagospodarowania terenu wynika, że nie zaprojektowano oprócz budynku mieszkalnego, przyłączy infrastruktury technicznej, dojścia i dojazdu po terenie działki objętej inwestycją wzdłuż granicy działki nr [...], dwa miejsca postojowe, innych obiektów i urządzeń na tej działce wskazywanych przez skarżącego, które powodowałyby ewentualną zmianę naturalnego spływu wód. Organ zaznaczył, że powierzchnia biologicznie czynna umożliwiająca rozprowadzenie wód opadowych po własnej działce stanowi 70% całej powierzchni działki nr [...]. Tak zawnioskowane zamierzenie budowlane nie dawało podstaw do ustalenia innego kręgu stron postępowania w sprawie tego pozwolenia na budowę. Wojewoda zaznaczył przy tym, iż przy ustalaniu kręgu stron postępowania wzięto, również pod uwagę sposób zagospodarowania działki, rozwiązania projektowe w zakresie posadowienia budynku (różnica poziomu 0,00 budynku w stosunku do terenu wynosi 0,49 metra, która jest właściwa dla jego posadawiania), układ komunikacyjny po działce inwestora. Ocena we wskazanym powyżej zakresie nie wykazała by obszarem oddziaływania inwestycji winny być objęte działki skarżącego, jak również sama działka nr [...] oddzielająca te działki. Podsumowując organ odwoławczy stwierdził, że poza sporem pozostaje, iż nieruchomości skarżącego znajdują się w sąsiedztwie działki, na której zaprojektowano przedmiotowy obiekt budowlany. Jednocześnie brak jest przepisów prawa, które wskazywałyby, że nieruchomości skarżącego znajdują się w obszarze oddziaływania tej inwestycji. Skargę na powyższą decyzję Wojewody [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniósł K. C., zarzucając jej : rażące naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, w szczególności art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez: niezebranie materiału dowodowego mającego być podstawą rozstrzygnięcia sprawy, oparcie rozstrzygnięcia w sprawie na materiale niekompletnym oraz brak rozpatrzenia materiału dowodowego w sposób wnikliwy, prawidłowy i wyczerpujący; rażące naruszenie art. 107 § 1 w zw. z § 3 k.p.a., poprzez niewyczerpujące i niepełne uzasadnienie faktyczne i prawne decyzji; rażące naruszenie art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r - Prawo budowlane poprzez jego błędną wykładnię; rażące naruszenie art. 145 § 1 k.p.a. poprzez błędne jego zastosowanie i przeprowadzenie postępowania wznowieniowego w sprawie, która nie została zakończona decyzją ostateczną; rażące naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i niezawieszenie postępowania w przypadku, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego. W wywiedzionej skardze jej autor podniósł, że organ odwoławczy uzasadniając swoją decyzję ustalił, iż skarżący jest właścicielem działek nr [...], [...] i [...]. Następnie organ odwoławczy ustalił, że działki te nie wchodzą w obszar oddziaływania inwestycji objętej przedmiotowym postępowaniem, w związku z czym nie uznał skarżącego za stronę postępowania na podstawie art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Uzasadniając powyższe organ odwoławczy stwierdził, iż podstawą dla ustalenia obszaru oddziaływania w przedmiotowej sprawie są przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W szczególności Wojewoda [...] wywiódł, iż skoro budynek wzniesiony na podstawie pozwolenia na budowę wydanego decyzją Starosty [...] z dnia 8.04.2011 r. spełnia wymagania ww. rozporządzenia (i innych przepisów) odnośnie odległości oraz jego posadowienia w stosunku do granicy działek skarżącego oraz budynków na nich zlokalizowanych, to działki nr [...], [...] i [...] pozostają poza obszarem oddziaływania inwestycji prowadzonej na działce nr [...]. W kontekście powyższego skarżący zarzucił, że zarówno organ I instancji, jak i organ odwoławczy nie zbadały kwestii wpływu zabudowy działki nr [...] (poprzednio [...]) na spływ wód opadowych na tereny położone niżej - wzdłuż ulicy M. - boczna oraz dalej na działki nr ew. [...], [...] i [...]. W szczególności nie przeanalizowano dowodu wskazanego przez skarżącego, tj. ekspertyzy Pracowni Ochrony Środowiska mgr inż. K. K. Z ekspertyzy tej wynika, iż realizacja inwestycji na działce nr [...] oddziaływać może na działki będące własnością skarżącego, a przez to naruszać jego interesy wynikające z § 29 rozporządzenia sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. To zaś jest wystarczającym uzasadnieniem uznania, iż działki, o którym mowa wyżej pozostają w obrębie obszaru oddziaływania inwestycji realizowanej na działce nr [...]. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sad Administracyjny w Krakowie zważył , co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie, niezależnie od przyczyn w niej podniesionych. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2002.153.1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność zaskarżonej decyzji (innego aktu lub czynności) z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb jej wydania lub podjęcia aktu albo czynności będącej przedmiotem zaskarżenia. Wiążące przy tym są przepisy obowiązujące w dacie wydania zaskarżonego aktu. Usunięcie z obrotu prawnego decyzji lub innego aktu może nastąpić tylko wtedy, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy ich wydawaniu organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - zwanej dalej p.p.s.a.- tj. w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mających istotny wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Wojewody [...] z dnia 17 stycznia 2014 r. utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] z dnia 29 grudnia 2011 r. o odmowie uchylenia - po wznowieniu postępowania - decyzji Starosty [...] z dnia 29 grudnia 2011 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Tytułem wstępu wskazać należy, że postępowanie w przedmiocie wznowienia postępowania administracyjnego, stanowi nadzwyczajny tryb weryfikacji decyzji ostatecznej i wprowadza wyjątek od zasady trwałości takich decyzji określonej w art. 16 § 1 k.p.a. W niniejszym postępowaniu skarżący jako podstawę wznowienia wskazał art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Przepis ten stanowi, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Zaznaczyć należy, że zgodnie ze stanowiskiem orzecznictwa i judykatury jeżeli osoba składająca wniosek o wznowienie postępowania twierdzi, że jako strona postępowania bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, to weryfikacja tych twierdzeń może nastąpić dopiero po wznowieniu postępowania. Wiąże się to bowiem z ustaleniem rzeczywistego istnienia wskazanych we wniosku o wznowienie podstaw, to jest tego, czy wnioskodawca jest stroną i czy z powodu pominięcia go nie brał on udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji, której dotyczy wniosek (por. wyroki Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 19 października 2011 r., sygn. akt II OSK 1406/10, z dnia 5 grudnia 2007 r., sygn. akt II OSK 1621/06 , z dnia 22 stycznia 2008 r., sygn. akt II OSK 1892/06). W tym miejscu należy zwróć uwagę, iż prawomocnym wyrokiem z dnia 17 lipca 2013 r. sygn. akt II SA/Kr 678/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił wydaną uprzednio w niniejszej sprawie decyzję Wojewody [...] z dnia 7 marca 2012 r. utrzymującą w mocy decyzję Starosty [...] z dnia 29 grudnia 2011 r. o odmowie uchylenia, po wznowieniu postepowania, decyzji Starosty [...] z dnia 29 grudnia 2011 r. W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd wskazał, że Wojewoda [...] stwierdzając, iż K. C. nie posiada przymiotu strony w kontrolowanym postępowaniu, nie wskazał w oparciu o jakie dowody ustalił tę okoliczność. W szczególności Sąd zwrócił uwagę, że organ odwoławczy w uzasadnieniu wydanej przez siebie decyzji wskazał tylko, iż cyt. "nadmienia się, że skarżący nie posiada przy drodze wewnętrznej oznaczonej jako działka nr [...] żadnej nieruchomości. Nieruchomości oznaczone jako działki [...], [...] i [...] są własnością Pani B. C.". W aktach administracyjnych nie znajdują się natomiast żadne wiarygodne dowody okoliczność tą potwierdzające. W śród wskazań co do dalszego prowadzenia postępowania Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie nakazał w przedmiotowym wyroku Wojewodzie [...] ustalić, czy skarżący jest czy nie jest właścicielem nieruchomości oznaczone jako działki [...], [...] i [...], a jeżeli okazało by się że właścicielem tym jest, organ odwoławczy zgodnie ze wskazówkami Sądu winien zbadać obszar oddziaływania budynku, na którego wydano przedmiotową decyzję o pozwoleniu na budowę. W zaskarżonej obecnie decyzji z dnia 17 stycznia 2014 r. Wojewoda [...] stwierdził, że działki nr [...], [...] i [...] wchodzą w skład wspólności majątkowej małżeńskiej B. i K. C., a zatem skarżący K. C. jest ich właścicielem. Stwierdzić należy, że powyższe ustalenia organu są błędne. Podana przez B. C. i K. C. w piśmie z dnia 2 grudnia 2013 r. informacja, iż pozostają oni w związku małżeńskim od dnia 6 stycznia 1990 r. i od tego czasu istnieje między nimi wspólność majątkowa małżeńska nie oznacza, tak jak przyjął to Wojewoda [...], iż ww. działki stanowią współwłasność majątkową skarżącego i jego żony. Dokumentem potwierdzającym prawo własności do nieruchomości i określającym jej stan prawny są księgi wieczyste, które zgodnie z treścią art. 5 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (Dz. U. z 2001 r. Nr 124, poz. 1361 ze zm.), korzystają z rękojmi wiary publicznej ksiąg wieczystych. Wskazany art. 5 stanowi, że w razie niezgodności między stanem prawnym nieruchomości ujawnionym w księdze wieczystej, a rzeczywistym stanem prawnym treść księgi rozstrzyga na korzyść tego, kto przez czynność prawną z osobą uprawnioną według treści księgi nabył własność lub inne prawo rzeczowe. Ze znajdujących się w aktach administracyjnych odpisów ksiąg wieczystych dla działek nr [...], [...] i [...] (księgi wieczyste nr [...], nr [...] i nr [...], aktualnych na dzień 7 listopada 2013 r.) wynika, że właścicielem przedmiotowych działek jest żona skarżącego B. C., która jako jedyna wpisana jest w dziale II – "Własność" ww. ksiąg wieczystych. Nadto ze znajdujących się w aktach sprawy kserokopii aktów notarialnych z dnia 26 listopada 1996 r. Rep. A. nr [...] oraz z dnia 29 października 1997 r. Rep. [...] także nie wynika, aby nabywane przez B. C. nieruchomości wchodziły w skład majątku wspólnego małżonków B. i K. C.. Wskazać należy, że krąg stron w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę wyznacza przepis art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Przepis ten stanowi, że stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Jak już zostało to zaznaczone powyżej z akt administracyjnych przedmiotowej sprawy wynika, że skarżący nie jest właścicielem (ani współwłaścicielem) przedmiotowych działek, nie przysługuje mu także w stosunku do nich prawo rzeczowe w postaci użytkowania wieczystego o czym świadczą jednoznacznie wypisy z ksiąg wieczystych jak i treść ww. aktów notarialnych. Tym samym nie może on skutecznie uzyskać statusu strony w postępowaniu w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Starosty [...] Nr [...] z 8 kwietnia 2011 r. znak: [...]. Zaznaczyć w tym miejscu trzeba, że zgodnie z treścią art. 10 ustawy o księgach wieczystych w sytuacji w której stan prawny ujawniony w księdze wieczystej jest niezgody z rzeczywistym stanem prawnym nieruchomości, osoba której prawo nie jest wpisane lub jest wpisane błędnie albo jest dotknięte wpisem nieistniejącego obciążenia lub ograniczenia, może żądać usunięcia niezgodności. Jeżeli zatem skarżący twierdzi, że jest razem z żoną właścicielem przedmiotowych nieruchomości, powinien na mocy ww. art. 10 złożyć pozew (do sądu rejonowego właściwego według miejsca położenia nieruchomości) w sprawie o usunięcie niezgodności między stanem prawnym nieruchomości ujawnionym w księdze wieczystej, a rzeczywistym stanem prawnym. Materiał dowodowy zgromadzony dotychczas w rozpoznawanej sprawie wskazuje w sposób niebudzący wątpliwości, że skarżący nie jest właścicielem przedmiotowych nieruchomości, a zatem nie jest stroną postępowania zakończonego decyzją z dnia 8 kwietnia 2011 r. znak: [...] dotyczącą zatwierdzenia projektu budowanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Tym samym zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja Wojewody [...] z dnia 17 stycznia 2014 r. jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji wydane zostały z naruszeniem przepisu art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Na końcu zaznaczyć należy, że w orzecznictwie sądowym poddano analizie sytuację, w której z wnioskiem o wznowienie postępowania z przyczyny wymienionej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. wystąpił podmiot, nie będący w rzeczywistości stroną. W wyroku z dnia 19 października 2011 r., sygn. akt II OSK 1406/10, Naczelny Sąd Administracyjny zajął stanowisko, że wyrazem ustalenia, iż podanie o wznowienie postepowania wniósł podmiot niebędący stroną, będzie decyzja wydana na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. odmawiająca uchylenia decyzji dotychczasowej z powodu braku podstawy do wznowienia przewidzianej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Z przedstawionych powyżej względów Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt.1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art.135 p.p.s.a. orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji jak i decyzji ją poprzedzającej. O kosztach postępowania orzeczono w pkt II wyroku na mocy art. 200 p.p.s.a. w zw. z art.205 § 1 p.p.s.a.. Rozpoznając sprawę ponownie organy prowadzące postępowanie zobowiązane będą uwzględnić powyższe uwagi Sądu stosownie do treści art. 153 p.p.s.a.