II SA/Kr 421/13

Kraków, dnia 24 czerwca 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Waldemar Michaldo po rozpoznaniu w dniu 24 czerwca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.U,. na decyzję Wojewody z dnia 23 stycznia 2013 r. znak: [...] w przedmiocie zmiany decyzji o pozwoleniu na rozbudowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji W skardze wniesionej na decyzję Wojewody z dnia [...] stycznia 2013 r. znak: [...] w przedmiocie zmiany decyzji o pozwoleniu na rozbudowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. We wniosku tym podniosła, że przesłanka z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi dotyczy zdarzeń przyszłych, będących spodziewanym skutkiem wykonania aktu lub czynności np. w wyniku działań osób realizujących swoje uprawnienia lub obowiązki. W ocenie skarżącej oczywistym jest, że potencjalne wykonanie przez inwestora robót budowlanych wynikających z ostatecznej decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę doprowadzi do takich zmian, których przywrócenie do stanu poprzedniego np. po uchyleniu decyzji organów pierwszej instancji, byłoby niezwykle trudne i wiązałoby się z koniecznością poniesienia znacznych nakładów. Zdaniem skarżącej zachodzi zatem niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, co stanowi wystarczającą przesłankę do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) dalej jako P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Ustawa wymienia w tym przepisie dwie przesłanki: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślić należy, że wstrzymanie wykonalności decyzji przez sąd administracyjny występuje zawsze na wniosek strony, a co za tym idzie uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu spoczywa na stronie skarżącej. Powołany przepis zobowiązuje wnioskodawcę do wskazania co najmniej jednej z nich oraz uprawdopodobnienia okoliczności stanowiących o zasadności wniosku (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2004 r. sygn. akt FZ 496/04). Nie jest zatem zasadnym wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji, w którym strona nie wskazuje, jakie konkretnie szkody poniesie w razie wykonania tej decyzji, czy też jakie nieodwracalne skutki wykonanie decyzji spowoduje, oraz w sposób przekonywujący nie uzasadnia swojego stanowiska uprawdopodabniając te okoliczności. Dla uprawdopodobnienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji konieczne jest odniesienie się do konkretnych okoliczności, tak aby Sąd miał możliwość ich oceny (Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 10 stycznia 2013 r. sygn. II OZ 1153/12). Oceniając w powyższym kontekście wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji stwierdzić należy, że skarżąca nie przytoczyła żadnych konkretnych okoliczności, które przemawiałyby za udzieleniem jej ochrony tymczasowej w oparciu o art. 61 § 3 P.p.s.a. W szczególności skarżąca nie wskazała jaką szkodę poniesienie lub też jakie nieodwracalne skutki spowoduje wykonanie zaskarżonej decyzji. Podkreślić należy, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym zwraca się uwagę, iż konsekwencje wstrzymania bądź braku wstrzymania zaskarżonej decyzji o pozwoleniu na budowę mogą dotykać w takim samym stopniu inwestora, jak i pozostałe strony tego postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 4 grudnia 2012 r. sygn. akt II OZ 1054/12 stwierdził, że aby Sąd mógł stwierdzić, czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, strona skarżąca musi przytoczyć istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, iż wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest zasadne oraz wskazać dlaczego uznała, że osoba uprawniona do prowadzenia robót budowlanych na podstawie ostatecznej decyzji administracyjnej ma ponosić ujemne skutki związane ze wstrzymaniem jej wykonania, skoro to inwestor ponosi ryzyko prowadzenia robót przed rozpoznaniem skargi przez Sąd i to na nim spoczywać będzie obowiązek przywrócenia stanu poprzedniego, w razie, gdyby okazało się, że w wyniku rozpoznania skargi w dalszym toku postępowania administracyjnego decyzja zostanie uchylona. Mając zatem na uwadze, że skarżąca nie wykazała, iż w wyniku wykonania zaskarżonej decyzji wystąpiłyby skutki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a., sąd działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji niniejszego postanowienia.