II SA/Kr 436/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Nawara - Dubiel po rozpoznaniu w dniu 24 sierpnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Stowarzyszenia [...] w G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 29 stycznia 2015 r., znak: [...] w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Decyzją z dnia 19 listopada 2014 r., znak: [...], po rozpatrzeniu wniosku z dnia 3 czerwca 2014r. złożonego przez [...] Sp. z o.o. Sp.k. w R. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia, Burmistrz (woj. [...]) określił na rzecz wnioskodawcy środowiskowe uwarunkowania realizacji dla przedsięwzięcia polegającego na "zrealizowanej rozbudowie prowadzonej stacji narciarskiej o wyciąg krzesełkowy, system sztucznego zaśnieżania i oświetlenie na zboczu [...] w miejscowości R., Gmina [...], Powiat [...]". Decyzją z dnia 29 stycznia 2015 r., znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], po rozpoznaniu odwołań utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Stowarzyszenie [...] w G. wniosło na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 r., poz. 270 ze zm. - zwanej dalej p.p.s.a.) wniesienie skargi do Sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie tego aktu lub czynności w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., należy wiązać z sytuacją, która może powstać (hipotetycznie), gdy zaskarżony do sądu akt administracyjny zostanie wykonany, a następnie, na skutek uwzględnienia skargi, akt ten zostanie wzruszony. Z treści przytoczonego przepisu jednoznacznie wynika, że wniesienie skargi nie pociąga za sobą automatycznego skutku suspensywności i wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu zależy od oceny sądu, czy istnieją przesłanki uzasadniające takie rozstrzygnięcie (por. T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak - Molczyk, M. Romańska - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2005, s. 294 i n.). Wniosek skarżącego o wstrzymanie zmierza więc do zastosowania przez sąd wyjątkowej instytucji, jaką jest wstrzymanie wykonania ostatecznej decyzji lub postanowienia. Trzeba przy tym zaznaczyć, że wstrzymaniu podlegają jedynie te akty administracyjne, które nadają się do wykonania. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. znajduje zatem co do zasady zastosowanie tylko w odniesieniu do tych decyzji, które nakładają określony obowiązek na oznaczony podmiot. Wykonanie aktu administracyjnego należy z kolei rozumieć jako doprowadzenie w sposób dobrowolny lub w trybie egzekucji do pewnego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Należy przy tym zauważyć, że omawiany wniosek strony skarżącej dotyczy wstrzymania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia. Istota i treść takiej decyzji polega wyłącznie na wskazaniu pewnych wymogów dotyczących ochrony środowiska, jakie powinny być wzięte pod uwagę przy wydawaniu rozstrzygnięć bezpośrednio związanych z realizacją konkretnej inwestycji/przedsięwzięcia. Zgodnie bowiem z art. 72 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. nr 188 poz. 1227 z późn. zm.), wydanie wspomnianej decyzji następuje – co do zasady - przed uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę. Tym samym dopiero ten ostatni akt, a nie decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizacje inwestycji, formułuje określone obowiązki względem oznaczonego inwestora. Bez znaczenia pozostaje w tej mierze fakt, że zaskarżona decyzja stanowi element szerszego procesu inwestycyjnego, a w tym konkretnym wypadku postępowania legalizacyjnego, skoro samodzielnie nie uprawnia ona do pojęcia określonych działań. W konsekwencji należy więc uznać, że zaskarżona decyzja i decyzja ją poprzedzająca nie nadają się do wykonania i zaskarżona decyzja jako taka nie podlega wstrzymaniu. Dlatego też wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. Powyższe stanowisko zostało również zaaprobowane w orzecznictwie (zob. postanowienie WSA w Poznaniu z dnia 1 kwietnia 2014 r., II SA/Po 1349/13; postanowienie WSA w Poznaniu z dnia 20 lutego 2014 r., II SA/Po 12/14; postanowienie NSA z dnia 11 lutego 2014 r., II OZ 123/14; postanowienie NSA z dnia 16 stycznia 2014 r., II OSK 3139/14; postanowienie WSA w Poznaniu z dnia 28 stycznia 2014 r., IV SA/Po 31/14 – Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Odnosząc te uwagi do specyfiki sytuacji w rozważanej sprawie, a to, że środowiskowe uwarunkowania realizacji dotyczą przedsięwzięcia polegającego na "zrealizowanej rozbudowie prowadzonej stacji narciarskiej o wyciąg krzesełkowy, system sztucznego zaśnieżania i oświetlenie na zboczu [...] w miejscowości R., Gmina [...], Powiat [...]" należy ubocznie wskazać, że bez znaczenia dla rozstrzygnięcia przedmiotowego wniosku – z uwagi na specyfikę instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji - pozostaje fakt, że równolegle toczy się postępowanie w sprawie legalizacji samowoli budowlanej. Mając na uwadze określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności w całości lub w części, a to niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w niniejszej sprawie nie zachodzą hipotetycznie, bowiem przedsięwzięcie polegające na rozbudowie istniejącej i prowadzonej stacji narciarskiej o wyciąg krzesełkowy, system sztucznego zaśnieżania i oświetlenie na zboczu [...] zostało już zrealizowane i toczy się wobec niego postępowanie legalizacyjne. Brak więc sytuacji grożącego hipotetycznie niebezpieczeństwa. Zupełnie inną, ale także bez znaczenia dla rozstrzygnięcia przedmiotowego wniosku jest kwestia, czy postępowanie legalizacyjne zakończy się po myśli inwestora. W tej sytuacji Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a..