II SA/Kr 448/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Daniel Sędziowie: WSA Paweł Darmoń (spr.) WSA Aldona Gąsecka-Duda Protokolant: st. sekr. sąd. Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 sierpnia 2017 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w K. na decyzję Wojewody [...] z dnia 3 lutego 2017 r., znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego skargę oddala. Postanowieniem z dnia 12 maja 2016 r. nr [...] Wojewoda, na podstawie art. 134 k.p.a., stwierdził niedopuszczalność odwołania Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...] od decyzji Prezydenta Miasta K. Nr [...] z 9 kwietnia 2016 r., znak: [...], o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę zamierzenia inwestycyjnego pn.: budowa budynku usługowego z garażem, kanalizacją opadową i zbiornikiem retencyjnym oraz instalacjami wewnętrznymi: wod.-kan., c. o., kotłownią gazową, wentylacji mechanicznej i klimatyzacji, elektryczną i teletechnicznej na działce, likwidacją wew. linii zasilającej parking i oświetlenie na działce nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w K." - gdyż wniesione zostało przez osobę, która nie jest stroną w sprawie. W uzasadnieniu podano, że obszar oddziaływania projektowanego obiektu określony został, jako teren działek nr: [...] [...], [...], [...] obr. [...] i zgodnie z tymi ustaleniami organ administracji architektoniczno-budowlanej I instancji dopuścił do postępowania osoby będące stronami (w rozumieniu art. 28 Prawa budowlanego i art. 28 k.p.a.). Wspólnota Mieszkaniowa przy ul. [...] (wskazująca, iż jest właścicielem działki nr [...]) nie została uznana przez organ I instancji za stronę postępowania zakończonego w/w decyzją. Przedstawione przez Wspólnotę argumenty nie dają podstaw do uznania, że działka ta znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji. Projektowany budynek usytuowany został w odległości 11 m do granicy działki nr [...] oraz 19,9 m do budynku przy ul. [...] (posiadającego w parterze i I piętrze od strony terenu inwestycji pomieszczenia usługowo-biurowe). Wysokość projektowanego obiektu do poziomu attyki wynosi 9,86 m, zatem nie zachodzi przesłanianie obiektu, o którym mowa w § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie - odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń - co uznaje się za spełnione, jeżeli: 1) między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż: a) wysokość przesłaniania - dla obiektów przesłaniających o wysokości do 35 m, b) 35 m -dla obiektów przesłaniających o wysokości ponad 35 m, 2) zostały zachowane wymagania, o których mowa w § 57 i 60. 2. Wysokość przesłaniania, o której mowa w ust. 1 pkt 1, mierzy się od poziomu dolnej krawędzi najniżej położonych okien budynku przesłanianego do poziomu najwyższej zacieniającej krawędzi obiektu przesłaniającego łub jego przesłaniającej części". Wymagania, o których mowa w § 60 warunków technicznych dotyczące nasłonecznienia odnoszą się do pokoi mieszkalnych oraz pomieszczeń przeznaczonych do zbiorowego przebywania dzieci w żłobku, przedszkolu i szkole, z wyjątkiem pracowni chemicznej, fizycznej i plastycznej. Pomieszczenia o takim przeznaczeniu nie znajdują się, od strony ewentualnie zacienianej ściany budynku. Na to postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie złożyła Wspólnota Mieszkaniowa przy ul. [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie prawomocnym wyrokiem z dnia 5 października 2016 r., sygn. akt II SA/Kr 818/16 uchylił zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu tego wyroku WSA wskazał: "Zaskarżone postanowienie naruszyło art. 134 k.p.a., gdyż w kontrolowanej sprawie Wojewoda, jeśli uznaje, iż wnoszący odwołanie nie ma przymiotu strony postępowania, winien umorzyć postępowanie odwoławcze na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a., a nie stwierdzać niedopuszczalności odwołania Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...] (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 stycznia 2016 r. sygn. II OSK 1067/14). Skarżony organ naruszył także art. art. 7 i 77 k.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane poprzez niedokładne wyjaśnienie okoliczności sprawy w zakresie oceny istnienia legitymacji strony skarżącej do udziału w postępowaniu administracyjnym w charakterze strony. Z racji podnoszonych przez nią okoliczności, jaki i bliskiego sąsiedztwa z terenem inwestycji organ zawarł zbyt ogólnikowe rozważania, nie odnosząc się do podnoszonej potencjalnej możliwości wpływu inwestycji na zagospodarowanie i korzystanie z działki strony skarżącej. Nadto organ pominął, iż strona skarżąca w kontrolowanej sprawie złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania w czasie, kiedy decyzja I instancji nie miała jeszcze waloru ostateczności w związku z wniesieniem odwołania przez inne strony postępowania – [...] sp. z o.o. oraz [...] sp. z o.o., stąd zachodziła konieczność rozpatrzenia tego wniosku, ewentualnie wskazania, iż odwołanie zostało wniesione w terminie. Stwierdzenie niedopuszczalności odwołania jest właściwym sposobem zakończenia postępowania jedynie w sytuacji, gdy odwołanie podmiotu, który nie brał udziału w postępowaniu, zostało wystosowane po upływie terminu na wniesienie tego środka zaskarżenia przez strony postępowania. Warunkiem skuteczności czynności procesowej - wniesienia odwołania - jest bowiem zachowanie ustawowego terminu do jej dokonania. Podmiot, który w postępowaniu przed organem pierwszej instancji nie został uznany za stronę postępowania i któremu nie doręczono decyzji, może wnieść odwołanie w terminie biegnącym dla którejkolwiek ze stron tego postępowania, którym decyzję tę doręczono". Po ponownym rozpoznaniu sprawy Wojewoda postanowieniem z 1 lutego 2017 r. orzekł o przywróceniu Wspólnocie Mieszkaniowej przy ul. [...], terminu do wniesienia odwołania, a następnie decyzją z dnia 3 lutego 2017 r., znak [...] Na podstawie art. 81 ust. 1 i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U.2016.290 ze zmianami) i art. 105, 138 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 poz. 23 ze zmianami) - zwaną dalej k.p.a. - umorzył postępowanie odwoławcze w tej sprawie. Uzasadniając to rozstrzygnięcie organ odwoławczy wskazał, że w postępowaniu administracyjnym w sprawie wydania decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę ww. zamierzenia inwestycyjnego, obszar oddziaływania projektowanego obiektu określony został, jako teren działek nr: [...], [...], [...] [...] obr[...] i zgodnie z tymi ustaleniami organ administracji architektoniczno-budowlanej I instancji dopuścił do postępowania osoby będące stronami (w rozumieniu art. 28 Pb i art. 28 k.p.a.). Wspólnota Mieszkaniowa przy ul. [...] (wskazująca, iż jest właścicielem działki nr [...]) nie została uznana przez organ I instancji za stronę postępowania zakończonego inkryminowaną decyzją. Zgodnie z dyspozycją art. 127 k.p.a., odwołanie od decyzji wydanej w I instancji służy stronie. Stronami mogą być osoby fizyczne i osoby prawne (art. 29 k.p.a.). W w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę w sprawach wszczętych po dniu 11 lipca 2003 r. zastosowanie znajduje art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, regulując kwestię kręgu stron na zasadzie lex specialis w stosunku do art. 28 kodeksu postępowania administracyjnego. Z kolei z art. 3 pkt 20 wynika, że przez "obszar oddziaływania obiektu" należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Jego ustalenie dla konkretnego obiektu budowlanego należy do projektanta projektu budowlanego. Z analizy akt sprawy wynika, że działka nr [...] znajduje poza obszarem oddziaływania inwestycji. Przedstawione przez Wspólnotę argumenty nie dają podstaw do uznania, że działka ta znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji, zatem brak jest uzasadnienia, aby współwłaściciele tej działki brali udział w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji nr [...] z 9 marca 2016 r. Projektowany budynek usytuowany został od strony zachodniej w odległości 11 m do granicy działki skarżącej nr [...] oraz w odległości 9,0 m od strony południowej do granicy tej działki. Odległość projektowanego budynku do najbliżej usytuowanej ściany budynku skarżącej (posiadającego w parterze i I piętrze od strony terenu inwestycji pomieszczenia usługowo-biurowe) wynosi 19,9 m. Wysokość projektowanego obiektu od poziomu terenu do poziomu attyki wynosi 9,86 m, zatem nie zachodzi przesłanianie obiektu, o którym mowa w § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie cyt.: "7. Odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń - co uznaje się za spełnione, jeżeli: 1) między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż: a) wysokość przesłaniania - dla obiektów przesłaniających o wysokości do 35 m, (...) 2) zostały zachowane wymagania, o których mowa w § 57 i 60. 2. Wysokość przesłaniania, o której mowa w ust. 1 pkt 1, mierzy się od poziomu dolnej krawędzi najniżej położonych okien budynku przesłanianego do poziomu najwyższej zacieniającej krawędzi obiektu przesłaniającego lub jego przesłaniającej części". Projektowany obiekt nie wpływa na możliwość zabudowy działki skarżącej w odległości 4,0 m od granic: wschodniej i północnej tej działki nr [...]. Wymagania, o których mowa w § 60 ww. warunków technicznych dotyczące nasłonecznienia odnoszą się do pokoi mieszkalnych oraz pomieszczeń przeznaczonych do "zbiorowego przebywania dzieci w żłobku, przedszkolu i szkole, z wyjątkiem pracowni chemicznej, fizycznej i plastycznej". Budynek skarżącej w północno-wschodnim narożniku (parter i I piętro) posiada pomieszczenia usługowo-biurowe. Cień od projektowanego budynku jaki pada na północno-wschodni narożnik działki skarżącej pomiędzy godziną 7°° a 8°° nie wpływa na możliwość potencjalnej zmiany sposobu użytkowania pomieszczeń budynku skarżącej obecnie użytkowanych jako biurowo usługowe. Realizacja inwestycji nie skutkuje ograniczeniami dla działki skarżącej w dostępie do mediów (woda prąd...) jak również w dostępie do drogi publicznej. Inwestycja nie wpływa także na warunki ochrony przeciwpożarowej. Wskazano, iż działka granicząca z terenem inwestycji nr [...] stanowi ogólnodostępną drogę a projektowana inwestycja nie wpływa na możliwość korzystania z tej drogi przez skarżącą. Ograniczenia, które nie są wynikiem istnienia przepisów prawnych, nie dają podstawy do uznania danego podmiotu za stronę postępowania, wówczas może istnieć interes faktyczny, a nie interes prawny. Zdaniem organu obszar oddziaływania został prawidłowo określony, działka nr [...] nie znajduje się w tym obszarze, zatem skarżącej Wspólnocie Mieszkaniowej przy ul. [...] nie przysługuje przymiot strony. Z tego względu zaistniały przesłanki do zastosowania przepisu art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a., który stanowi, że organ administracji wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odwoławczego. Opisaną wyżej decyzję zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Wspólnota Mieszkaniowa [...]. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: 1) Art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. poprzez orzeczenie o niedopuszczalności odwołania, pomimo że odwołanie wniesione zostało przez podmiot, który powinien być uznany za stronę postępowania, 2) Art. 138 § 2 k.p.a. przez rezygnację z wydania decyzji uchylającej decyzję organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, 3) Art. 153 p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie wskazań Sądu co dalszego postępowania wyrażonych w wyroku WSA w Krakowie z dnia 5 października 2016 r. (sygn. akt II SA/Kr 818/16) 4) Art. 10 § 1 k.p.a. poprzez niedopuszczenie uprawnionego podmiotu do udziału w postępowaniu i w konsekwencji rezygnację z realizacji zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym, 5) Art. 28 ust 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 290) poprzez błędną ocenę istnienia legitymacji Skarżącego do udziału w postępowaniu administracyjnym w charakterze strony, 6) Art. 8 k.p.a. przez rezygnację z realizacji zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa, 7) Art. 11 k.p.a. poprzez rezygnację z realizacji zasady przekonywania, 8) Art. 7 i 77 k.p.a. poprzez nieprawidłowe przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego, Na podstawie tych zarzutów strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody w całości oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta K. z 9 kwietnia 2016 r., a także o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi wskazano, że w analizowanym stanie faktycznym sprawy oddziaływanie polega na zacienieniu wschodniej części działki skarżącego, co uniemożliwi w świetle norm zawierających tzw. warunki techniczne m.in. dalszą zabudowę tej nieruchomości, jak i inne formy zmiany sposobu użytkowania tej części działki. Należy zdaniem skarżącej przyjąć, że projektowany obiekt będzie oddziaływał w tym zakresie na działkę Wspólnoty. Teren inwestycji jest stosunkowo niewielki, a lokalizacja na nim budynku o funkcji usługowej oznacza znaczne zbliżenie projektowanego obiektu budowlanego do granic działki i tym samym zbliżenie do granic działki Wspólnoty, co ograniczy wykorzystanie nieruchomości Wspólnoty zgodne z jej celem społeczno-gospodarczym. Realizowany obiekt powoduje m.in. znaczne zacienienie tej działki, co uniemożliwia jej dalszą zabudowę w przyszłości. Argument ten został już przytoczony w odwołaniu reprezentowanej Wspólnoty, lecz Wojewoda w żaden sposób nie ustosunkował się do niego. Nie uwzględniono również, że działka stanowiąca drogę wewnętrzną oddzielająca działkę skarżącego od terenu inwestycji będzie stanowiła strefę komunikacji z realizowaną inwestycją. Skala tej inwestycji prowadzi do wniosku, że jej realizacja będzie generowała znaczny ruch komunikacyjny wywołujący immisje oddziałujące na nieruchomość Wspólnoty, co dodatkowo przesądza o konieczności uznania skarżącej za stronę postępowania. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie i w całości podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.- zwanej dalej p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 ustawy). Dokonana w powyższym zakresie kontrola zaskarżonej decyzji prowadzi do wniosku, że jest ona prawidłowa, a skarga wniesiona w niniejszej sprawie jest bezzasadna i jako taka podlega oddaleniu. Decydujące znaczenie dla rozpoznania sprawy ma pojęcie strony postępowania w rozumieniu art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r prawo budowlane (Dz. U. Nr 89, poz. 414 ze zm.). W sprawie dotyczącej pozwolenia na budowę przymiot taki posiadają: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujący się w obszarze oddziaływania obiektu. Przepis ten reguluje kwestię kręgu stron postępowania na zasadzie lex specialis w stosunku do art. 28 k.p.a. .Artykuł 3 pkt 20 prawa budowlanego stanowi, że przez "obszar oddziaływania obiektu" należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Natomiast interes prawny uprawniający do udziału w postępowaniu administracyjnym w charakterze strony (art. 28 k.p.a.) musi znajdować oparcie w przepisach prawa materialnego. Sam interes prawny wyrażać się winien w możliwości zastosowania normy prawa materialnego w konkretnej sytuacji konkretnego podmiotu prawa. Nie może być on jedynie potencjalny. Zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie podkreślany jest realny i aktualny charakter interesu prawnego wynikający z zastosowania konkretnej normy prawnej. Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu wyroku z dnia 20 października 2016 r , sygn.. II OSK 246/16 ,LEX 2169080 – "celem regulacji art. 28 ust 2 prawa budowlanego było przesądzenie, że osoby trzecie mogą skutecznie kwestionować zamierzenie inwestycyjne jedynie wówczas, gdy mają w sprawie interes prawny i tylko w takim zakresie, w jakim zamierzenie to koliduje z ich uzasadnionym interesem opartym na konkretnym przepisie prawa materialnego. Samo subiektywne odczucie określonego podmiotu, że inwestycja oddziałuje na jego nieruchomość nie jest wystarczające do uznania, że nieruchomość ta jest usytuowana w obszarze oddziaływania danego przedsięwzięcia. Ograniczenie w zagospodarowaniu terenu nie może być następstwem wzrostu obciążeń czy uciążliwości dla otoczenia związanych z przyszłym użytkowaniem obiektu budowlanego, jeżeli nie jest oparte na konkretnym przepisie obowiązującego prawa". Wspólnota Mieszkaniowa przy ul. [...] opiera swoją legitymację na art. 28 ust. 2 ustawy prawo budowlane jednak z analizy akt sprawy wynika, że działka nr [...] znajduje poza obszarem oddziaływania inwestycji polegającej na budowie budynku usługowego z garażem, kanalizacją opadową i zbiornikiem retencyjnym oraz instalacjami wewnętrznymi: wod.-kan., c. o., kotłownią gazową, wentylacji mechanicznej i klimatyzacji, elektryczną i teletechnicznej na działce, likwidacją wew. linii zasilającej parking i oświetlenie na działce nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w K. . Argumenty strony skarżącej nie zasługują na uwzględnienie. Rozważania organu wynikające z uzasadnienia zaskarżonej decyzji są wystarczająco szczegółowe a kwestia braku interesu prawnego Wspólnoty została dokładnie wyjaśniona. Trafnie i zgodnie z dokumentacją znajdującą się w projekcie budowlanym wskazano, że zachowano odległość projektowanego budynku do najbliżej usytuowanej ściany budynku skarżącej. Nie zachodzi przesłanianie obiektu. Budynek skarżącej w północno-wschodnim narożniku (parter i I piętro) posiada pomieszczenia usługowo-biurowe. Cień od projektowanego budynku jaki pada na północno-wschodni narożnik działki skarżącej pomiędzy godziną 7°° a 8°° nie wpływa na możliwość potencjalnej zmiany sposobu użytkowania pomieszczeń budynku skarżącej obecnie użytkowanych jako biurowo usługowe. Realizacja inwestycji nie skutkuje ograniczeniami dla działki skarżącej w dostępie do mediów (woda prąd...) jak również w dostępie do drogi publicznej. Inwestycja nie wpływa także na warunki ochrony przeciwpożarowej. Działka granicząca z terenem inwestycji nr [...] stanowi ogólnodostępną drogę a projektowana inwestycja nie wpływa na możliwość korzystania z tej drogi przez skarżącą. Ograniczenia, które nie są związane z istnieniem konkretnego przepisu prawa nie dają podstawy do uznania danego podmiotu za stronę postępowania, bowiem przemawiają wyłącznie za istnieniem interesu faktycznego w korzystnym rozstrzygnięciu sprawy. Obszar oddziaływania inwestycji w rozpoznawanej sprawie został prawidłowo określony, jako teren działek : [...],[...],[...] obr. [...]. Wspólnota Mieszkaniowa przy ul. [...] nie ma przymiotu strony. Brak, bowiem możliwego wpływu inwestycji na zagospodarowanie i korzystanie z działki nr [...] należącej do Wspólnoty, co w żaden sposób nie zostało przez skarżącą wykazane. Jedynie ogólne stwierdzenia zawarte w skardze a dotyczące ewentualnej "możliwości innego niż obecny sposobu zagospodarowania" tej działki są gołosłowne i pozbawione konkretnego odniesienia do okoliczności faktycznych sprawy. Skarżąca nie wskazała jak ma jej zdaniem przebiegać dalsza zabudowa nieruchomości. Ze znajdującej się na k - 95-100 akt administracyjnych analizy zacieniania i przesłaniania wykonanych dla dnia 21 marca i 21 września dobitnie wynika, że w dniu 21 marca projektowany obiekt rzuca cień pomiędzy godzina 7.00 a 8.00 na północno wschodni narożnik budynku przy ul. [...] i zacienia w tym czasie 3 skrajne okna lokalu biurowego na I piętrze i witrynę wejściową sklepu [...] na parterze. W godzinach od 8.00 do 18.00 projektowany budynek nie rzuca cienia na żaden z budynków sąsiednich. Samo powoływanie się przez skarżącą na zagrożenie zacienieniem wschodniej części działki oraz zwiększenie na skutek realizacji inwestycji ruchu komunikacyjnego w żaden sposób nie ogranicza uprawnień właścicielskich, bowiem są to normalne uciążliwości związane z funkcjonowaniem w ścisłym [...] K.. Wbrew twierdzeniom skargi organ zastosował się do wskazań wynikających z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 5 października 2016 r sygn. akt II SA/Kr 818/16, stosownie do art. 153 p.p.s.a. Zaskarżoną decyzję wydano w oparciu o prawidłowe przepisy (art. 105 , art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a.), ustalenia organu zostały przeprowadzone w zgodzie z art. 7 i 77 § 1 k.p.a , a następnie wnikliwie i trafnie rozważone. W świetle powyższego bezzasadne są argumenty podniesione w skardze. Z tych względów skarga wniesiona w niniejszej sprawie podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.