II SA/Kr 453/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Paweł Darmoń SWSA Tadeusz Kiełkowski SWSA Agnieszka Nawara-Dubiel (spr.) po rozpoznaniu w dniu 20 lipca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. S. na decyzję Wojewody z dnia 26 stycznia 2021 r., znak [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu od zgłoszenia robót budowlanych skargę oddala. A. S. w dniu 15 lipca 2020 r. zgłosił Staroście K. zamiar wykonania robót budowlanych pn.: Wykonanie utwardzenia w postaci drogi żwirowej oraz wykonanie kortu tenisowego o nawierzchni mączki ceglanej na dz. nr [...] w m. B. gm. Z.. Starosta [...] decyzją z 24 lipca 2020 r., znak: [...], wniósł sprzeciw od tego zgłoszenia. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazał art. 30 ust. 6 pkt 1 i 2, art. 82 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity - Dz.U.2020.1333) -zwanej dalej Pb oraz art. 104 k.p.a. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że zgłaszane roboty budowlane dotyczące wykonania utwardzenia w postaci drogi żwirowej wymagają uzyskania pozwolenia na budowę, ponieważ droga jest budowlą stanowiącą obiekt liniowy, a roboty budowlane dotyczące wykonania kortu tenisowego naruszają ustalenia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectw B. B., U. i Z. w gminie Z. - w części obejmującej tereny od południowej krawędzi drogi powiatowej nr [...] K w kierunku północnym, zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Gminy Z. z dnia 13 lipca 2018 r. (Dz. Urz. Województwa M. z 2018 poz. 5430) - dalej mpzp. Po rozpatrzeniu odwołania wniesionego od tej decyzji przez A. S. Wojewoda decyzją z 26 stycznia 2021 r., znak [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że inwestycja objęta zgłoszeniem obejmuje wykonanie utwardzenia terenu żwirem, które ma pełnić funkcję drogi o szerokości 3,5 i długości 8,7 m, oraz wykonanie kortu tenisowego o nawierzchni z mączki ceglanej o wymiarach 18 m x 36 m, na dz. nr [...] w B.. W katalogu robót budowlanych zwolnionych w art. 29 - 31 Pb z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę i podlegających zgłoszeniu nie została wymieniona budowa drogi, zatem budowa drogi żwirowej nie może być zrealizowana w trybie zgłoszenia i wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Norma przepisu art. 29 ust. 2 pkt 5 Pb dotyczy przypadku, gdy utwardzenie powierzchni gruntu nie prowadzi do powstania samodzielnej budowli. Dla rozróżnienia budowli w postaci utwardzonej powierzchni gruntu od robót budowlanych o takim charakterze, decydujące znaczenie ma to, że w przypadku budowli - utwardzenie gruntu jest dokonywane dla stworzenia obiektu budowlanego o oznaczonej funkcji. Powyższe znajduje potwierdzenie w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 4 grudnia 2019 r, sygn. akt II SA/Kr 1040/19. Zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 9 Pb: Pozwolenia na budowę nie wymaga budowa boisk szkolnych oraz boisk, kortów tenisowych, bieżni służących do rekreacji. Przedmiotowa inwestycja planowana jest do realizacji na działce nr [...] w m. B. gm. Z.. Działka ta znajduje się w terenie objętym zapisami przywołanego mpzp. Zgodnie z załącznikiem graficznym do ustaleń planu, działka objęta inwestycją zlokalizowana jest w obszarze oznaczonym symbolem 1 RM/RU - Tereny zabudowy zagrodowej z terenami produkcji rolnej. Zgodnie z § 39 ust. 2 pkt 1 i 2 mpzp, jako podstawowe przeznaczenie terenów 1 RM/RU ustala się m.in.: obiekty i urządzenia związane z produkcją rolną, hodowlą, ogrodnictwem i szkółkarstwem; budynki mieszkalne w zabudowie zagrodowej, z zastrzeżeniem ust. 3 pkt 2. Dopuszcza się na tym terenie realizację budynków gospodarczych, garaży, wiat, dojazdów niewydzielonych, miejsc parkingowych, placów manewrowych i postojowych, ciągów pieszych, obiektów małej architektury, ogrodzeń, zieleni urządzonej, obiektów i urządzeń sieci infrastruktury technicznej. Zgodnie z § 39 ust. 3 pkt i 2 mpzp w terenie 1RM/RU dopuszcza się możliwość budowy wyłącznie budynku mieszkalnego w zabudowie zagrodowej oraz budynków związanych z produkcją rolniczą prowadzoną na tym terenie, zlokalizowanych w jednym kompleksie. Zgodnie z § 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jednolity - Dz.U.2019.1065), przez zabudowę zagrodową należy rozumieć w szczególności budynki mieszkalne, budynki gospodarcze lub inwentarskie w rodzinnych gospodarstwach rolnych, hodowlanych lub ogrodniczych oraz w gospodarstwach leśnych. Przy ustalaniu więc czy dany obiekt stanowi zabudowę zagrodową należy uwzględnić przede wszystkim charakter inwestycji, która powinna być związana z prowadzeniem gospodarstwa rolnego przez inwestora (wyrok NSA z 17 listopada 2010 r., II OSK 1100/09). Zgodnie z powyższym należy stwierdzić, że kort tenisowy nie mieści się w pojęciu zabudowy zagrodowej, gdyż nie jest to obiekt związany jest z prowadzeniem gospodarstwa rolnego i, pomimo funkcji rekreacyjnej, nie stanowi uzupełnienia zabudowy zagrodowej. Z ustaleń mpzp wynika, że na terenie zabudowy zagrodowej z terenami produkcji rolnej dopuszcza się realizację dojazdów niewydzielonych, natomiast ustalenia te nie przewidują możliwości realizacji kortu tenisowego. Ustalenia mpzp przewidują możliwość realizacji kortów tenisowych na obszarze oznaczonym symbolem 1-6US - Tereny sportu i rekreacji (§ 37 ust. 1 i ust. 3 pkt 1a) mpzp). Reasumując, zgłaszane roboty budowlane dotyczące wykonania utwardzenia w postaci drogi żwirowej na dz. nr [...] w m. B. gm. Z. nie spełniają warunków określonych w art. 29 - 31 Pb, dlatego też nie mogą być zrealizowane w trybie zgłoszę-i wymagają uzyskania pozwolenia na budowę. Natomiast zgłaszane roboty budowlane dotyczące budowy kortu tenisowego o nawierzchni mączki ceglanej na ww. działce sa niezgodne z ustaleniami obowiązującego mpzp dla tego terenu. Opisaną wyżej decyzję zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie A. S., zarzucając jej naruszenie przepisów postępowania mający istotny wpływ na rozstrzygnięcie, a to: 1. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., 80 k.p.a 107 §1,3 k.p.a., poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego oraz niewyczerpujące zebranie i błędne rozpatrzenie całości materiału dowodowego, brak sporządzenia odpowiedniego uzasadnienia, przez co wydano decyzję, która narusza słuszny interes obywateli; 2. art. 8 k.p.a., poprzez nieprzyczynienie się przez organ do starannego i zgodnego z przepisami prawa prowadzenia postępowania mającego zagwarantować równość wobec prawa oraz podważenie zasady dotyczącej pogłębiania zaufania obywatela do organów państwa; 3. art. 9 k.p.a. poprzez uchylenie się od obowiązku należytego i wyczerpującego, informowania odwołującego o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogły mieć wpływ na ustalenie jej praw i obowiązków będących przedmiotem prowadzonego postępowania administracyjnego. Zarzucono również naruszenie przepisów prawa materialnego, a to: 1. art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane poprzez uznanie, iż do realizacji budowy jednostanowiskowego kortu tenisowego niezbędne jest uzyskanie przez inwestora pozwolenia na budowę, 2. art 30 ust. 6 pkt 2 ustawy Prawo budowlane poprzez uznanie, iż przedmiotowe zgłoszenie w zakresie budowy jednostanowiskowego kortu tenisowego narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego 3. art 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. w zw. z art 64 ust. 1 i ust. 3 Konstytucji RP oraz art 21 ust. 1 Konstytucji RP poprzez naruszenie zasady wolności zabudowy. Na podstawie tych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody oraz poprzedzającej decyzji Starosty [...] w części dotyczącej sprzeciwu wobec realizacji budowy jednostanowiskowego kortu tenisowego, a także o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi podkreślono, że zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego dla budowy kortu tenisowego nie jest wymagane uzyskanie przez inwestora decyzji o pozwoleniu na budowę. W niniejszej sprawie chodzi o kort tenisowy służący prywatnym celom właścicieli nieruchomości. Nie jest to inwestycja komercyjna, a ma za zadanie jedynie zaspokajanie potrzeb właścicieli nieruchomości związanych z rekreacją i aktywnym wypoczynkiem. Zdaniem skarżącego przeznaczenie takie jest zgodne z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który dla tego terenu przewiduje przeznaczenie podstawowe - zabudowę zagrodową z terenami produkcji rolniczej i przeznaczenie dopuszczane - budynki gospodarcze, garaże, wiaty, dojazdy niewydzielone, miejsca parkingowe, place manewrowe i postojowe, ciągi piesze, obiekty małej architektury, ogrodzenia, zieleń urządzoną. Nie ulega przy tym wątpliwości, że jedną z głównych funkcji terenu oznaczonego jako zabudowa zagrodowa jest wypełnienie funkcji mieszkaniowej dla rolnika (Skarżący prowadzi na przedmiotowym terenie winnice). Potrzeby związane z zamieszkiwaniem obejmują także funkcje życiowe jak wypoczynek, czy rekreacja, które wykraczają poza obręb budynku mieszkalnego. Nie ulega więc wątpliwości, iż cele życiowe związane np. z wypoczynkiem wiążą się bezpośrednio z funkcją mieszkaniową, poza tym kort służyć ma do gier i zabaw dzieci, zatem skoro wykorzystywany jest w celach prywatnych i służy do zabaw dzieci i wypoczynku dorosłych nie można przyjąć, że obiekt ten związany jest z funkcją usługową lub usługowo-sportową, jak próbuje wykazać to Organ I instancji. Podkreślić przy tym należy, iż brak jest w polskim prawie jakiegokolwiek przepisu, który nakazywałby osoby mieszkające na wsi traktować inaczej, aniżeli innych obywateli i zmuszać ich do zmiany funkcji gruntu, stanowiącego ich siedlisko, gdy będą mieli ochotę wybudować kort tenisowy, boisko do siatkówki czy basen. Nadto takie stanowisko narusza wprost art. 32 ust. 1 Konstytucji RP. Podobnego zdania jest [słusznie] Naczelny Sąd Administracyjny, który w Wyroku z dnia 23.10.2008 r. sygn. akt: II OSK 1285/07 wprost wskazał, iż budowa w zabudowie zagrodowej niewielkich obiektów budowlanych, przeznaczonych dla rekreacji rolnika powinna zostać uznana za uzupełnienie funkcji mieszkaniowej. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego dopiero wyraźne wykluczenie możliwości określonego rodzaju zabudowy w ustaleniach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w tym zabudowy uzupełniającej funkcje podstawowe, rodziłby dopiero skutek w postaci zakazu takiej zabudowy (por. wyrok NSA z dnia 23.10.2008 r. sygn. akt: II OSK 1285/07). Nadto podkreślić należy, iż prawo do swobodnego zagospodarowania terenu (art. 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym) oraz prawo wolności zabudowy (art. 4 Prawa budowlanego) są zasadami, które ograniczenia w wykorzystaniu prawa własności nieruchomości nakazują postrzegać jako wyjątki. Dla stwierdzenia przez organ administracji publicznej, iż wykluczony jest określony sposób wykorzystania własności nieruchomości, w tym jej zabudowa, niezbędne jest wskazanie konkretnego przepisu prawa powszechnie obowiązującego, w tym konkretnego ustalenia planu miejscowego, który wprost zakazywałby określonej zabudowy, co w okolicznościach rozpatrywanej sprawy nie miało miejsca. Tymczasem podniesienia wymaga, iż organ w żaden sposób nie odniósł się w uzasadnieniu decyzji do ewentualnych okoliczności działających na korzyść Strony. Organ całkowicie pominął tę kwestię nie tylko nie wskazując, jakie fakty działałyby na korzyść strony, ale nie wskazał także, że okoliczności takie nie istnieją. Zdaniem skarżącego organ nie podjął wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, przyjmując przy tym dowolną, a nie swobodną ocenę dowodów, podważając zasadę dotyczącą pogłębiania zaufania obywatela do organów państwa. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie i w całości podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Na wstępie należy wskazać, że na mocy § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz. U. poz. 491 z późn. zm.) w okresie od dnia 20 marca 2020 r. do odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej ogłoszono stan epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2. Do dnia dzisiejszego stan epidemii nie został odwołany. Zgodnie z art. 15zzs4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zmianami) - w brzmieniu obowiązującym w dacie wyznaczania posiedzenia - w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu, chyba że przeprowadzenie rozprawy bez użycia powyższych urządzeń nie wywoła nadmiernego zagrożenia dla zdrowia osób w niej uczestniczących (ust. 2). Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów (ust. 3). Na mocy art. 15zzs4 zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 15 czerwca 2021 r. niniejsza sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2021 r. poz. 137 z późn. zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.), dalej zwana p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a., aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji według tak określonych kryteriów Sąd doszedł do wniosku, że jest ona prawidłowa, a zarzuty skargi nie mogą odnieść skutku. W pierwszej kolejności należy zaaprobować stwierdzenie, że w niniejszej sprawie znajdowała zastosowanie ustawa Prawo budowlane w brzmieniu sprzed nowelizacji dokonanej ustawą z 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2020.471 ze zmianami), bowiem na mocy art. 25 tej ustawy "Do spraw uregulowanych ustawą zmienianą w art. 1, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, przepisy ustawy zmienianej w art. 1 stosuje się w brzmieniu dotychczasowym". Wspomniana nowelizacja weszła w życie 19 września 2020 r., a postępowanie w kontrolowanej sprawie wszczęto 15 lipca 2020 r. tj. w dacie dokonania zgłoszenia. Zgodnie z przepisem art. 29 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane pozwolenia na budowę nie wymaga budowa boisk szkolnych oraz boisk, kortów tenisowych, bieżni służących do rekreacji. Jednakże w myśl art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane budowa taka wymaga zgłoszenia. Jak z tego wynika organy rozstrzygające niniejszą sprawę wszczęły postępowanie we właściwym trybie. Zgodnie z art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy Prawo budowlane organ administracji architektoniczno-budowlanej wnosi sprzeciw, jeżeli budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy, inne akty prawa miejscowego lub inne przepisy. Na podstawie tego właśnie przepisu od dokonanego przez inwestora zgłoszenia wniesiono sprzeciw. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do oceny, czy budowa kortu tenisowego na działce nr [...] w m. B. gm. Z. jest zgodna z obowiązującym w tym terenie miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego tj. z zapisami uchwały Nr [...] Rady Gminy Z. z dnia 13 lipca 2018 r. (Dz. Urz. Województwa z 2018 poz. 5430) w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectw B. B., U. i Z. w gminie Z. - w części obejmującej tereny od południowej krawędzi drogi powiatowej nr [...] w kierunku północnym. Działka objęta inwestycją zlokalizowana jest w planie w obszarze oznaczonym symbolem 1 RM/RU - Tereny zabudowy zagrodowej z terenami produkcji rolnej. Dopuszczalny sposób zagospodarowania tego terenu został określony w § 39 planu miejscowego: "§ 39. 1. Wyznacza się Tereny zabudowy zagrodowej z terenami produkcji rolniczej oznaczone na rysunku planu symbolem 1RM/RU i Tereny zabudowy zagrodowej oznaczone na rysunku planu symbolem 1RM. 2. Ustala się przeznaczenie terenów 1RM/RU i 1RM: 1) przeznaczenie podstawowe: a) obiekty i urządzenia związane z produkcją rolną, hodowlą, ogrodnictwem i szkółkarstwem, b) budynki mieszkalne w zabudowie zagrodowej, z zastrzeżeniem ust. 3 pkt 2), c) obiekty związane ze świadczeniem usług agroturystycznych w terenie 1RM, 2) przeznaczenie dopuszczalne: a) budynki gospodarcze, garaże, wiaty, b) dojazdy niewydzielone, miejsca parkingowe, place manewrowe i postojowe, ciągi piesze, c) obiekty małej architektury, ogrodzenia, zieleń urządzona, d) obiekty, urządzenia, sieci infrastruktury technicznej. 3. Ustala się następujące sposoby zagospodarowania i warunki zabudowy terenów 1RM/RU i 1RM: 1) w terenie 1RM budynki, o których mowa w ust. 2 pkt 1 mogą być realizowane jako jednofunkcyjne i wielofunkcyjne, 2) w terenie 1RM/RU dopuszcza się możliwość budowy wyłącznie budynku mieszkalnego w zabudowie zagrodowej oraz budynków związanych z produkcją rolniczą prowadzoną na tym terenie, zlokalizowanych w jednym kompleksie, 3) w terenie 1RM łączna powierzchnia zabudowy terenów wykorzystywanych w ramach przeznaczenia, o którym mowa w ust. 2 pkt 2 lit. a), nie może przekroczyć 40% powierzchni działki budowlanej możliwej do zabudowy, zgodnie z maksymalnym wskaźnikiem powierzchni zabudowy, 4) w terenie 1RM/RU łączna powierzchnia zabudowy terenów wykorzystywanych w ramach przeznaczenia, o którym mowa w ust. 2 pkt 2 lit. a), nie może przekroczyć 30% powierzchni działki budowlanej możliwej do zabudowy, zgodnie z maksymalnym wskaźnikiem powierzchni zabudowy, 5) maksymalny wskaźnik powierzchni zabudowy (...) 7) minimalny wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej (...) 8) wymagana minimalna ilość miejsc parkingowych dla nowo realizowanych obiektów – nie ustala się ze względu na specyfikę sposobu zagospodarowania terenu, 9) obowiązuje urządzanie pasów zieleni o charakterze izolacyjnym wzdłuż granic działki w wypadku lokalizacji obiektów i urządzeń produkcji rolnej w sąsiedztwie zabudowy mieszkaniowej, 10) obowiązuje uszczelnianie powierzchni magazynowania i przechowywania środków ochrony roślin oraz zakaz przechowywania tych środków na terenach otwartych, 11) sposób zagospodarowania terenu musi uwzględniać zapewnienie możliwości gromadzenia odpadów przed ich wywozem w obrębie terenu lokalizacji obiektu z zabezpieczeniem przed zagrożeniami zanieczyszczeniem wód i gruntu, 12) forma architektoniczna zabudowy musi spełniać następujące wymagania (...)." Zdaniem Sądu organy obu instancji doszły do prawidłowego wniosku, że w świetle powyższych zapisów, a zwłaszcza w świetle brzmienia ust. 2 i 3 § 39 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie jest możliwe wybudowanie kortu tenisowego na działce nr [...] w m. B. gm. Z.. Nie mieści się on ani w zakresie przeznaczenia podstawowego (obiekty i urządzenia związane z produkcją rolną, hodowlą, ogrodnictwem i szkółkarstwem, budynki mieszkalne w zabudowie zagrodowej), ani dopuszczalnego (budynki gospodarcze, garaże, wiaty, dojazdy niewydzielone, miejsca parkingowe, place manewrowe i postojowe, ciągi piesze, obiekty małej architektury, ogrodzenia, zieleń urządzona, obiekty, urządzenia, sieci infrastruktury technicznej). Z kolei § 39 ust. 3 pkt 2 wprost i ściśle wskazuje, że w terenie 1RM/RU dopuszcza się możliwość budowy wyłącznie budynku mieszkalnego w zabudowie zagrodowej oraz budynków związanych z produkcją rolniczą prowadzoną na tym terenie, zlokalizowanych w jednym kompleksie. Nie można zgodzić się ze skarżącym, że planowany przez niego kort tenisowy w istocie stanowi realizację funkcji mieszkaniowej. Lokalny prawodawca nie tylko zdefiniował omawiany teren jako "teren zabudowy zagrodowej z terenami produkcji rolniczej", ale bardzo szczegółowo określił w jaki sposób teren ten może być zagospodarowany. Nie przewidział przy tym możliwości tworzenia w tym terenie kortów tenisowych (ani wskazywanych w skardze basenów czy boisk do siatkówki). W ramach postępowania w trybie zgłoszeniowym organy administracji architektoniczno – budowlanej, a także sąd administracyjny nie są uprawnione do oceny zapisów obowiązującego planu miejscowego, a zwłaszcza jego zgodności z Konstytucją RP. Zarzut naruszenia art. 32 Konstytucji przez miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie mógł więc być przedmiotem analizy. Trzeba przy tym przypomnieć, że zgodnie z art. 87 ust. 2 Konstytucji źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej są na obszarze działania organów, które je ustanowiły, akty prawa miejscowego. Takim aktem prawa miejscowego jest również miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, a sposoby i możliwości kwestionowania zapisów planu, które miałyby naruszać przepisy aktów prawnych wyższego rzędu zostały określone w ustawie o samorządzie gminnym oraz w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Na chwilę obecną przytoczony wyżej § 39 określający dopuszczalny sposób zagospodarowania działki skarżącego ma moc powszechnie obowiązującą i ani organy administracji publicznej oceniające dokonane zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych, ani sąd administracyjny kontrolujący tę sprawę, nie mają możliwości jego niezastosowania. W świetle przytoczonych wyżej zapisów planu miejscowego Sąd nie mógł również podzielić stanowiska zaprezentowanego w cytowanym w skardze wyroku NSA z dnia 23.10.2008 r. sygn. akt: II OSK 1285/07, w szczególności zaś z wnioskiem, że "dopiero wyraźne wykluczenie możliwości określonego rodzaju zabudowy w ustaleniach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w tym zabudowy uzupełniającej funkcje podstawowe, rodziłby dopiero skutek w postaci zakazu takiej zabudowy". Słusznie Wojewoda zwrócił uwagę, że możliwości realizacji kortów tenisowych dopuszcza się w innym obszarze planu miejscowego – w § 37 dla terenów sportu i rekreacji oznaczonych na rysunku planu symbolem 1-6US. Reasumując Sąd całkowicie podziela wykładnię przepisów obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dokonaną przez organy orzekające w niniejszej sprawie, zgodnie z którą ten akt prawa miejscowego nie dopuszcza na wnioskowanym terenie lokalizacji kortu tenisowego. W kontrolowanym postępowaniu organy obu instancji prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego, a także dochowały wszystkich wymogów wynikających z przepisów postępowania. Zarzuty skargi w obu tych kwestiach są bezzasadne. Z powyższych względów skargę oddalono na podstawie art. 151 p.p.s.a.