II SA/Kr 460/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tadeusz Kiełkowski po rozpoznaniu w dniu 8 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżącej S. K. o wstrzymanie wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2018 r., znak [...], oraz decyzji Wójta Gminy L. G. z dnia 14 grudnia 2017 r., znak [...] w sprawie ze skargi S. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 12 lutego 2018 r., znak [...], w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy postanawia oddalić wniosek W skardze z dnia 9 marca 2018 r. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 12 lutego 2018 r., znak [...], w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy skarżąca S. K. zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu tego wniosku skarżąca podała, że zachodzi niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków prawnych. Wskazano w tym kontekście, że: "Skarżąca jest w posiadaniu informacji, iż inwestor wystąpił do Starosty [...] o zmianę pozwolenia na budowę. Natomiast w świetle notoryjnego faktu, iż wnioskodawca nie posiada zdolności prawnej, zachodzi prawdopodobieństwo graniczące z pewnością, iż zaskarżona decyzja musi zostać wyeliminowana z obrotu prawnego, gdyż zmiana pozwolenia na budowę dla obiektu zlokalizowanego na działce nr [...] w S. Ż. została wydana na organy, a nie na istniejący podmiot prawny, bowiem w obrocie prawnym występuje osoba prawna [...] Spółka Partnerska" [...], a nie "M. N.-S., W. J., Z. Z. - Spółka Partnerska". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. W myśl art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, zwanej dalej "p.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wstrzymanie przez sąd wykonania zaskarżonego aktu lub czynności ma charakter wyjątkowy. Strona skarżąca, dążąc do wstrzymania wykonania decyzji, musi uprawdopodobnić, że istnieją przesłanki uzasadniające odstąpienie od zasady wykonalności orzeczeń ostatecznych (por. T. Woś, w: T. Woś, H. Knysiak-Sudyka, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2016, s. 556-557; postanowienie NSA z 14 maja 2014 r., I OZ 363/14, CBOSA). Samo żądanie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub powołanie się przez wnioskodawcę na ustawowe przesłanki bez wskazania, na czym one polegają w realiach konkretnej sprawy, w żaden sposób nie uzasadnia uczynienia zadość temu żądaniu. Innymi słowy, dokonywana przez sąd ocena wystąpienia w określonym przypadku przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku, która powinna być spójna i odnosząca się do konkretnej sytuacji wnioskodawcy. Zatem w celu wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenie skutków wnioskodawca ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających stwierdzić, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne (por. postanowienie WSA w Łodzi z dnia 13 stycznia 2017 r., II SA/Łd 996/16, CBOSA). Niebezpieczeństwo zaistnienia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków musi wynikać z racjonalnej oceny zakresu, zasad i trybu wykonania aktu w czasie zawisłości skargi w danej sprawie sądowoadministracyjnej (postanowienie WSA w Krakowie z 6 marca 2017 r., II SA/Kr 736/16, CBOSA). Ponadto wstrzymanie wykonania może dotyczyć tylko takich aktów i czynności, które bezpośrednio nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez wykonanie aktu administracyjnego należy zaś rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Przymiot wykonalności mają zasadniczo akty wywołujące skutki materialnoprawne, nakładające na adresata określone obowiązki bądź przyznające uprawnienia (por. T. Woś, tamże, s. 560-562; postanowienie NSA z 8 stycznia 2015 r., II OZ 1376/14, CBOSA). Transponując poczynione ustalenia na grunt niniejszej sprawy, należy w pierwszej kolejności zauważyć, że decyzja w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy nie podlega wykonaniu i nie wymaga wykonania w przytoczonym rozumieniu. Już z tej przyczyny wniosek strony skarżącej o udzielenie ochrony tymczasowej, zdaniem Sądu, nie może być uwzględniony. Niezależnie od powyższego, trzeba zaznaczyć, że twierdzenia formułowane przez skarżącą w uzasadnieniu wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej, które odwołują się do wniosku o zmianę pozwolenia na budowę tudzież nieposiadania przez wnioskodawcę zdolności prawnej – nie wskazują ani nie uprawdopodabniają niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. Wspomniane argumenty nie naprowadzają też na żadne szczególne, wyjątkowe okoliczności, w których można by upatrywać uzasadnienia dla podjęcia rozstrzygnięcia o skutku suspensywanym wobec zaskarżonej decyzji. Także z tej przyczyny, zdaniem Sądu, nie ma podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżanej decyzji. Na marginesie należy też dodać, że decyzja organu I instancji, również objęta wnioskiem skarżącej – jako zaskarżona odwołaniem, w wyniku którego orzekł organ odwoławczy – wykonaniu w założeniu nie podlega. Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Sąd nie bada merytorycznie sprawy ani nie ocenia legalności zaskarżonej decyzji. Niepodobna zatem na tym etapie odnosić się do twierdzeń strony skarżącej w tej mierze. Z tych względów, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a, Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.