II SA/Kr 469/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Joanna Tuszyńska SWSA Małgorzata Łoboz SWSA Agnieszka Nawara-Dubiel (spr.) po rozpoznaniu w dniu 13 lipca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. W. i K. W. przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej [...] - M. S. na decyzję Wojewody z dnia [...] lutego 2021 r., znak [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu wobec zamiaru wykonania robót budowlanych skargę oddala. Sygn. II SA/Kr 469/21 UZASADNIENIE Starosta Nowotarski decyzją z 5 stycznia 2021 r., znak [...], po rozpatrzeniu zgłoszenia B. i K. W. z 23 grudnia 2020 r., wniósł sprzeciw w sprawie zgłoszenia zamiaru wykonania wiaty widokowej – punktu widokowego na Tatry i Babia Górę na dz. ewid. Nr [...] w Chochołowie. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazano art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że działka stanowiąca teren zgłaszanej inwestycji zlokalizowana jest w terenie objętym obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego dla obszaru Gminy Czarny Dunajec, zatwierdzonym uchwałą nr XVII/174/2020 Rady Gminy Czarny Dunajec z 10.02.2020 r. (Dz.Urz.Woj. Małop.2020.1755), w terenie rolniczym o symbolu R, dla którego, zgodnie z zapisem tego planu możliwe jest lokalizowanie jedynie obiektów towarzyszących szlakom turystycznym i drogom rowerowym. Podkreślono, że działka nr [...] nie posiada bezpośredniego połączenia ze szlakiem turystycznym i drogą rowerową, zatem wiata widokowa na niej usytuowana nie może być traktowana jako obiekt towarzyszący. Z uwagi na niezgodność planowanego zamierzenia budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Starosta Nowotarski wniósł sprzeciw do przedmiotowego zgłoszenia. Od decyzji tej odwołali się inwestorzy. Odwołujący zarzucili, że organ dokonał nieprawidłowej interpretacji ustaleń planu miejscowego, ich zdaniem zapis dotyczący dopuszczalnej lokalizacji obiektów towarzyszących szlakom turystycznym i drogom rowerowym dotyczy punktów wypoczynku i obiektów małej architektury, nie dotyczy natomiast punktów widokowych. Podkreślili, cytując definicję obiektu małej architektury określoną w art. 3 pkt 4 Prawa budowlanego, że projektowana wiata widokowa takim obiektem nie jest. Zatem, zdaniem skarżących, nie było podstaw do wniesienia sprzeciwu. Wojewoda Małopolski decyzją z dnia 26 lutego 2021 r. znak [...], na podstawie art. 80 ust. 1 pkt 2, art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jednolity - Dz.U.2020.1333 ze zmianami) i art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity - Dz.U.2020.256 ze zmianami), utrzymał decyzję sprzeciwu w mocy . Organ odwoławczy w uzasadnieniu wskazał, że zgodnie z § 28 ust. 1 ustaleń planu tereny rolnicze (R), w obrębie których usytuowana jest nieruchomość nr ew. [...], przeznacza się dla: 1) gospodarki rolnej prowadzonej na gruntach rolnych oraz w formach dopuszczonych ustaleniami ust. 2; 2) utrzymania istniejących oraz wprowadzanie nowych zadrzewień i zakrzewień oraz trwałych użytków zielonych w terenach stanowiących obudowę biologiczną cieków wodnych i innych terenach cennych przyrodniczo; 3) funkcji rekreacyjnych w zakresie dopuszczonym ustaleniami ust. 2. 2. Dla terenów, o których mowa w ust. 1, ustala się następujące zasady zagospodarowania: 1) ustala się zakaz wprowadzania nowej zabudowy, z wyjątkiem przypadków dopuszczonych poniżej; 2) z zastrzeżeniem ust. 5, dla istniejącej zabudowy zagrodowej ustala się możliwość jej przebudowy, rozbudowy i nadbudowy, a także możliwość realizacji nowych obiektów związanych z produkcją rolniczą w obrębie istniejących zagród; 3) dopuszcza się lokalizację: a) urządzeń turystycznych, jak: szlaki turystyki pieszej, rowerowej, w tym drogi rowerowe, konnej, narciarstwa biegowego, ścieżki dydaktyczne, wraz z urządzonymi punktami wypoczynku, punkty widokowe itp., b) obiektów małej architektury towarzyszących szlakom turystycznym i drogom rowerowym. c) urządzeń i obiektów gospodarki wodnej, komunikacji, infrastruktury technicznej, zbiorników retencyjnych, zbiorników przeciwpożarowych itp., d) niekubaturowych urządzeń i obiektów związanych z produkcją i infrastrukturą rolniczą, w tym płyt gnojowych, zbiorników i silosów magazynowych; Organ odwoławczy, po analizie zgromadzonego materiału dowodowego pod kątem całości ustaleń planu miejscowego, w szczególności cytowanego powyżej § 28 podzielił stanowisko organu pierwszej instancji wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Z ustaleń planu jednoznacznie wynika, że tereny rolnicze, oznaczone w planie miejscowym symbolem R, co do zasady nie są przeznaczone do jakiejkolwiek nowej zabudowy. Branymi pod rozwagę w niniejszej sprawie wyjątkami od tej reguły są: już istniejące gospodarstwa (zabudowa zagrodowa), dla których dopuszczalna jest realizacja nowych obiektów związanych z produkcją rolniczą, urządzenia turystyczne (szlaki turystyki pieszej, rowerowej, w tym drogi rowerowe, konnej, narciarstwa biegowego, ścieżki dydaktyczne, wraz z urządzonymi punktami wypoczynku, punkty widokowe) oraz obiekty małej architektury towarzyszące szlakom turystycznym i drogom rowerowym. Jak wynika z akt sprawy, działka nr [...] znajdująca się w terenie R jest niezabudowana oraz nie posiada połączenia ze szlakiem turystycznym i drogą rowerową. Wiata, jak słusznie zauważyli odwołujący, nie jest obiektem małej architektury. Zatem jedynym podlegającym analizie w niniejszej sprawie może być zapis § 28 ust. 2 pkt 3a planu. Dalej organ odwoławczy wskazał na rozumienie pojęcia "punkt widokowy". Portal Wkipedia podaje następująca definicję: punkt widokowy - miejsce lub punkt topograficznie wyniesiony w terenie, z którego układ wizualny obszaru widzenia dla obserwatora jest szeroki i daleki. Punkt widokowy może być wyposażony w urządzenia obsługi ruchu turystycznego oraz infrastrukturę informacyjno-porządkową. Punkty widokowe dzielimy: • ze względu na działalności człowieka: o naturalne - wzniesienia, zbocza gór, skarpy, szczyty, skałki, o sztuczne - wieże widokowe, mola, tarasy, • ze względu na kąt widzenia: o punkty widokowe pełne - z pełnym kątem widzenia 360", o punkty widokowe szerokie - z szerokim kątem widzenia powyżej 180", o punkty widokowe ograniczone - obejmujące mały kąt widzenia poniżej 180°, w którym w polu widzenia znajduje się tylko szczególny fragment obiektu. Zatem, zgodnie z cytowaną definicją, za punkt widokowy należy uznać miejsce, z którego można obserwować rozległą, atrakcyjną widokowo panoramę lub szczególny fragment krajobrazu. Wyróżniamy punkty widokowe naturalne (m.in. wzniesienia, skarpy i zbocza) oraz sztuczne (m.in. wieże i platformy widokowe). Sztuczne punkty widokowe powstają na szlakach turystycznych lub na terenach atrakcyjnych turystycznie. Wieże i platformy mają niewątpliwy wpływ na krajobraz, stanowiąc albo interesujące uzupełnienie krajobrazu naturalnego (np. na szczycie wzniesienia), albo też zaburzając estetykę lub krajobraz miejsca. Punktami widokowymi mogą być również elementy architektury: wieże kościołów, baszty, wieże ratuszowe lub wieże radiowo-telewizyjne. Z powyższych rozważań wynika, że miejsce widokowe, by mogło stać się punktem widokowym winno być miejscem publicznym, ogólnie dostępnym, zatem musi być zlokalizowane w pobliżu szlaku turystycznego lub innego traktu. Winno być tak usytuowane aby każdy turysta mógł bez ograniczeń z tego miejsca korzystać. Z akt sprawy wynika, że nieruchomość będąca terenem zgłaszanej inwestycji takim miejscem nie jest. Ponadto, jak wynika z załączonego szkicu usytuowania w terenie (karta nr 1 akt administracyjnych I inst.) miejsce lokalizacji wiaty nie wskazuje na to aby spełniało warunki uzasadniające lokalizację w tym miejscu punktu widokowego. Z pewnością miejsce to nie jest żadnym z charakterystycznych punktów terenu opisanych powyżej, nie jest także miejscem najwyżej położonym na rozpatrywanym terenie. Z uwagi na powyższe, organ odwoławczy podzielił stanowisko Starosty Nowotarskiego, że zgłoszona wiata widokowa nie spełnia ustaleń § 28 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru Gminy Czarny Dunajec, zatem zgodnie z art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, który mówi: Organ administracji architektoniczno-budowlanej wnosi sprzeciw, jeżeli: (...) 2) budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy, inne akty prawa miejscowego lub inne przepisy należało wnieść sprzeciw. Skargę na decyzje Wojewody Małopolskiego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie złożyli B. W. i K. W., wnosząc o jej uchylenie. W uzasadnieniu skarżący podali, że nie zgadzają się z argumentami zawartymi w uzasadnieniu decyzji, bo w znacznej części organ oparł się na definicjach zaczerpniętych z portalu internetowego Wikipedia, który to portal zawiera subiektywne rozważania, niepoparte podstawą prawną z przytoczeniem przepisów prawa oraz zawiera sprzeczności. W szczególności kwestionują to, że punkt widokowy powinien mieć charakter "publiczny". Wskazano dalej, że zgodnie z art. 107 § 1 Kpa decyzja administracyjna powinna zawierać m. in. uzasadnienie faktyczne i prawne, a rozważania takie w tej kategorii się nie mieszczą. W związku z faktem, że większość zagadnień dot. punktu widokowego oraz zasadnicza część uzasadnienia przedmiotowej decyzji opiera się na portalu internetowym Wikipedia należy podkreślić z całą stanowczością, że zgodnie z wyrokiem sygn. Akt I GSK 356/20 - "Wikipedia jest "wolną encyklopedią", w której każdy może samodzielnie przeredagować treść, a zatem nie może ona stanowić rzetelnego źródła wiedzy oraz nie stanowi "innych dokumentów prawa krajowego i Unii Europejskiej". Stanowisko takie zostało również ugruntowane w orzecznictwie sądów administracyjnych co potwierdza m. in. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 16 stycznia 2020 r., sygn. Akt I SA/Bk 692/19. Poinformowali, że ich działka tj. działka o nr [...] jest położona w miejscowości Chochołów, na zboczu góry Krowiarki o wysokości 906 m, w odległości około 100 m od jej wierzchołka. Ze względu na brak zalesień (wokół i poniżej są pola i łąki) oraz położenie na dużej wysokości z przedmiotowej działki rozciąga się panorama całych Tatr, zaś z drugiej strony rejonu Babiej Góry. Właśnie ze względu na doskonałe walory krajobrazowe, szeroką panoramę i widoki mają zamiar wykonać wiatę widokową - punkt widokowy na Tatry i Babią Górę. Wskazali, że zgodnie z § 28 planu, nie budzi żadnej wątpliwości, że urządzone punkty wypoczynku muszą być zlokalizowane przy szlakach turystyki pieszej, natomiast nie odnosi się to do punktów widokowych, które nie muszą jak określono w uzasadnieniu towarzyszyć szlakom turystycznym i drogom rowerowym. Zdaniem skarżących, zgłoszony zamiar wykonania wiaty widokowej - punkt widokowy na Tatry i Babią Górę na działce ewid. nr [...] w miejscowości I Chochołów jest zgodny z wymaganiami §28 ust, 2 pkt.3) lit, a) miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Czarny Dunajec. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Na wstępie należy wskazać, że na mocy § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz. U. poz. 491 z późn. zm.) w okresie od dnia 20 marca 2020 r. do odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej ogłoszono stan epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2. Do dnia dzisiejszego stan epidemii nie został odwołany. Zgodnie z art. 15zzs ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zmianami) w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. poz. 875) w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu, chyba że przeprowadzenie rozprawy bez użycia powyższych urządzeń nie wywoła nadmiernego zagrożenia dla zdrowia osób w niej uczestniczących (ust. 2). Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów (ust. 3). Na mocy art. 15zzs4 zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 8 czerwca 2021 r. niniejsza sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2021 r. poz. 137 z późn. zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.), dalej zwana p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a., aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Jako podstawa prawna wydania zaskarżonej decyzji wskazany został art. 30 ust. 6 pkt. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1333 z późn. zm.), zgodnie z którym organ administracji architektoniczno-budowlanej wnosi sprzeciw, jeżeli budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy, inne akty prawa miejscowego lub inne przepisy. Zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt. 14 lit. c ustawy prawo budowlane, nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę, natomiast wymaga zgłoszenia, o którym mowa w art. 30, budowa wolno stojących wiat - o powierzchni zabudowy do 35 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki. Zgłoszenie skarżących z dnia 23 grudnia 2020 r. dotyczyło wykonania "wiaty widokowej – punkt widokowy na Tatry i Babią Górę". Zgodnie z art. 5 pkt. 15c ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1098), punkt widokowy oznacza miejsce lub punkt topograficznie wyniesiony w terenie, z którego układ wizualny obszaru widzenia dla obserwatora jest szeroki i daleki. Punkt widokowy został zatem w przepisach zdefiniowany i nie ma on w żadnym wypadku charakteru jakiejkolwiek budowli, a jedynie stanowi fragment przestrzeni - miejsce lub punkt oznaczony w terenie, o wskazanych w przytoczonej wyżej definicji cechach (układ wizualny obszaru widzenia dla obserwatora jest szeroki i daleki), zatem w ogóle nie jest i nie może być przedmiotem zainteresowania organów architektoniczno – budowlanych, bo nie podlega ustawie prawo budowlane. W szczególności punkt widokowy – zgodnie z powyższą definicją ustawową - nie jest tożsamy z platformą widokową, która stanowi już rodzaj budowli. Przytoczone przez organ w zaskarżonej decyzji cechy punktu widokowego w potocznym znaczeniu są prawidłowe. Punkty widokowe z reguły są publicznie dostępne – prowadzą do nich wyznaczone trasy, ścieżki lub schody, czasem teren punktu ogrodzony jest barierami, o ile ma to poprawić bezpieczeństwo turystów itp. Dobry widok z własnej nieruchomości nie jest w potocznym rozumieniu tego słowa uznawany za "punkt widokowy", raczej używa się pojęcia "działka widokowa". Natomiast "wiata" w przepisach nie została zdefiniowana. Powszechnie natomiast w orzecznictwie sądowym wskazuje się, że wiata to najczęściej samodzielna lekka budowla, posiadająca dach, niekiedy ściany, której celem jest ochrona miejsca, rzeczy przed oddziaływaniem atmosferycznym - deszczem, śniegiem, wiatrem. Za podstawowe cechy wiaty uznaje się wsparcie danej budowli na słupach stanowiących podstawowy element konstrukcyjny i wiążący budowlę trwale z gruntem oraz brak trwałych ścian (tak np. NSA w wyroku z dnia 24 listopada 2020 r. sygn. II OSK 1973/20). W niniejszej sprawie zatem zgłoszenie w istocie dotyczy wyłącznie budowy wiaty. Poza sporem w sprawie pozostaje, że działka [...], na której skarżący planowali wykonać objęte zgłoszeniem roboty budowlane, położona jest w Chochołowie i znajduje się według ustaleń obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru Gminy Czarny Dunajec, w obszarze oznaczonym symbolem R. Zgodnie z § 28 tego planu, są to tereny rolnicze, przeznaczono na: 1) gospodarkę rolną prowadzoną na gruntach rolnych oraz w formach dopuszczonych ustaleniami ust. 2; 2) utrzymanie istniejących oraz wprowadzanie nowych zadrzewień i zakrzewień oraz trwałych użytków zielonych w terenach stanowiących obudowę biologiczną cieków wodnych i innych terenach cennych przyrodniczo; 3) funkcji rekreacyjnych w zakresie dopuszczonym ustaleniami ust. 2. Zgodnie z § 28 ust. 2 mpzp, "dla terenów, o których mowa w ust. 1, ustala się następujące zasady zagospodarowania: 1) ustala się zakaz wprowadzania nowej zabudowy, z wyjątkiem przypadków dopuszczonych poniżej; 2) z zastrzeżeniem ust. 5, dla istniejącej zabudowy zagrodowej ustala się możliwość jej przebudowy, rozbudowy i nadbudowy, a także możliwość realizacji nowych obiektów związanych z produkcją rolniczą w obrębie istniejących zagród; 3) dopuszcza się lokalizację: a) urządzeń turystycznych, jak: szlaki turystyki pieszej, rowerowej, w tym drogi rowerowe, konnej, narciarstwa biegowego, ścieżki dydaktyczne, wraz z urządzonymi punktami wypoczynku, punkty widokowe itp., b) obiektów małej architektury towarzyszących szlakom turystycznym i drogom rowerowym, c) urządzeń i obiektów gospodarki wodnej, komunikacji, infrastruktury technicznej, zbiorników retencyjnych, zbiorników przeciwpożarowych itp., d) niekubaturowych urządzeń i obiektów związanych z produkcją i infrastrukturą rolniczą, w tym płyt gnojowych, zbiorników i silosów magazynowych; 4) ustala się wskaźniki wykorzystania terenu dla zabudowy, o której mowa w pkt 2: a) intensywności zabudowy - od 0 do 1,0, b) powierzchni zabudowy - nie więcej niż 0,5, c) powierzchni terenu biologicznie czynnego - nie mniej niż 50%; 5) na terenach oznaczonych symbolem "RB" dopuszcza się lokalizację budynków gospodarczych w formie szałasów, kolib, związanych z obsługą bacówek, wraz z urządzeniami infrastruktury technicznej; 6) budynki gospodarcze (szałasy, koliby), o których mowa w pkt 5, mogą być lokalizowane wyłącznie w związku z prowadzeniem hodowli owiec w liczbie nie mniejszej niż 100 sztuk i tylko na czas prowadzenia tej hodowli, jako zagospodarowanie tymczasowe, do rozbiórki po zakończeniu prowadzenia hodowli; nie dopuszcza się ich adaptacji na inne cele; dopuszcza się wyłącznie budynki o tradycyjnej formie i konstrukcji drewnianej, o wysokości do kalenicy dachu stromego 7 m i o powierzchni zabudowy nie przekraczającej 60 m2." Z powyższego wynika, że problem w sprawie w sprawie sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy na działce [...] w Chochołowie, położnej na obszarze obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w terenie R o ustaleniach wyżej przytoczonych, możliwe jest wybudowanie wiaty. Zdaniem Sądu rozpoznającego niniejsza sprawę, budowa wiaty w tym terenie nie jest zgodna z ustaleniami planu miejscowego, dlatego zaskarżona decyzja jest prawidłowa. W pierwszej kolejności wskazać należy, że teren oznaczony w planie jako "R" przeznaczony został w pierwszej kolejności na gospodarkę rolną prowadzoną na gruntach rolnych, obowiązuje też co do zasady zakaz wprowadzania nowej zabudowy, z wyjątkami, które w ust. 2 § 28 planu zostały enumeratywnie wymienione. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego, konstytucyjnym źródłem prawa i tak jak każdy inny akt prawny podlega wykładni. Oznacza to, że skoro plan ten w terenach rolnych jasko zasadę wprowadza zakaz nowej zabudowy, tereny oznacza jako rolne, a jedynie na zasadzie wyjątku dopuszcza pewne od tego zakazu odstępstwa, to powinny być one interpretowane ściśle, a nie rozszerzająco. Rację ma również organ, że wykładnia zapisów planu powinna odbywać się jednocześnie w kontekście całości wszystkich ustaleń planistycznych. Z przytoczonej treści § 28 ust. 2 planu, jedyne dopuszczalne sposoby zagospodarowania terenu odmienne od przeznaczenia podstawowego (gospodarki rolnej), które mogą być rozważane w niniejszej sprawie, opisane zostały w § 28 pkt. 3 lit. a i b. Niewątpliwie rację mają skarżący, że opisane w § 28 ust. 2 pkt. 3 lit. b "obiekty małej architektury towarzyszące szlakom turystycznym i drogom rowerowym" nie odpowiadają pojęciu wiaty, w znaczeniu już wyżej przytoczonym. Po pierwsze dlatego, że wiata nie jest obiektem małej architektury, a po wtóre dlatego, że jej posadowienie nie "towarzyszy szlakom turystycznym i drogom rowerowym". Pozostają zatem wymienione w § 28 ust. 2 pkt. 3 lit. a "urządzenia turystyczne, jak: szlaki turystyki pieszej, rowerowej, w tym drogi rowerowe, konne, narciarstwa biegowego, ścieżki dydaktyczne, wraz z urządzonymi punktami wypoczynku, punkty widokowe itp." Objęta zgłoszeniem wiata nie mieści się także i w tych kategoriach, po pierwsze dlatego, że nie jest "punktem wypoczynku", który towarzyszy szlakom turystycznym jakiegokolwiek wymienionego wyżej rodzaju. Jeśli zaś chodzi o punkty widokowe to jak już wyżej wyjaśniono, nie stanowią one żadnego rodzaju budowli, a jedynie dogodne widokowo miejsce/ punkt w terenie. Wobec powyższego ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego na terenie działki skarżących nie dopuszczają tego rodzaju zabudowy, zatem zaskarżona decyzja jest prawidłowa i odpowiada prawu. Wobec powyższego skarga jako nieuzasadniona została oddalona na zasadzie art. 151 p.p.s.a.