II SA/Kr 49/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska Sędziowie : WSA Magda Froncisz (spr.) WSA Małgorzata Łoboz Protokolant : Katarzyna Krawczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi Fundacji [...] w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 16 października 2017 r. znak: [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz strony skarżącej Fundacji [...] w K. kwotę 497 zł (słownie: czterysta dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Prezydent Miasta Krakowa decyzją z [...] czerwca 2017 r. nr [...] ustalił na wniosek R. K. warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Budowa dwóch segmentów budynku handlowo-usługowo-biurowego na wspólnym garażu podziemnym, zjazdem do garażu, wewnętrznym układem drogowym, naziemnymi miejscami postojowymi, infrastrukturą techniczną i wjazdem na działkach nr [...], [...], [...] obr. [...] i częściach działek nr [...], [...], [...], obr. jw. w rejonie ulicy L. w Krakowie". Jako podstawę prawną decyzji organ wskazał art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 w zw. z art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2016 r., poz. 778, obecnie Dz.U. z 2017r., poz. 1073), dalej "u.p.z.p." oraz § 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2003 r., nr 164, poz. 1588), dalej "rozporządzenie". W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że postępowanie wszczęto na wniosek R. K. złożony 24 września 2015 r., zmodyfikowany co do zakresu terenu objętego zamierzeniem inwestycyjnym i charakterystycznych parametrów zabudowy, pismami z 18 kwietnia 2016 r., 20 czerwca 2016 r., 22 czerwca 2016 r. Ponadto dalsze korekty wniosku o ustalenie warunków zabudowy miały miejsce 5 lipca 2016 r. i 8 lipca 2016 r. Wobec powyższego tytuł inwestycji ostatecznie przyjął brzmienie: "Budowa dwóch segmentów budynku handlowo-usługowo-biurowego na wspólnym garażu podziemnym, zjazdem do garażu, wewnętrznym układem drogowym, naziemnymi miejscami postojowymi, infrastrukturą techniczną i wjazdem na działkach nr [...], [...], [...] obr. [...] i częściach działek nr [...], [...], [...], obr. j w. przy ul. O. w Krakowie". Dalej organ I instancji wskazał, że [...] października 2016 r. Prezydent Miasta Krakowa wydał decyzję nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy dla wskazanego w poprzednim akapicie zamierzenia inwestycyjnego. Decyzja ta, na skutek wniesionego odwołania przez R. K. oraz Fundację [...] w K., została decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 16 stycznia 2017 r. uchylona w całości, a sprawa przekazana do ponownego rozpoznania. Mając na uwadze powyższe oraz dalsze korekty i modyfikacje wniosku, organ I instancji ponownie przeprowadził postępowanie, w tym dokonano powtórnej analizy urbanistyczno – architektonicznej, a w jego toku ustalił, że teren określony we wniosku nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, wobec czego postępowanie przeprowadzono na zasadach i w trybie art. 59 i następne u.p.z.p. W toku postępowania pozyskano następujące opinie: Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w Krakowie z [...] października 2016r., [...] listopada 2015 r. (podtrzymanej pismem z 12 lipca 2016 r., z [...] października 2015r., znak: [...], w odniesieniu do terenów przyległych do pasa drogowego; Wydziału Kształtowania Środowiska UMK z [...] października 2015 r., znak: [...] w zakresie ochrony środowiska, Małopolskiego Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w Krakowie z [...] października 2015 r., znak [...] w odniesieniu do melioracji wodnych; Miejskiego Konserwatora Zabytków w Krakowie z [...] października 2015 r., znak [...] w odniesieniu do obiektów objętych ochroną konserwatorską oraz Zespołu Urbanistycznego w protokole nr: [...], [...], [...], [...] odpowiednio z [...] kwietnia 2017 r., [...] czerwca 2016 r., [...] lipca 2016 r., [...] sierpnia 2016 r., jak i opinię Biura Planowania Przestrzennego UMK z [...] października 2015 r., znak: [...] Ponadto organ I instancji wystąpił o uzgodnienia projektu decyzji do Marszałka Województwa Małopolskiego i Ministra Środowiska w kwestii konieczności dokonywania uzgodnień na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 5 u.p.z.p., jednakże w wymaganym do tego terminie organy te stanowiska nie nadesłały, co uprawniało organ w myśl obowiązujących przepisów do przyjęcia dokonania uzgodnienia pozytywnego. W tym stanie sprawy organ l Instancji stwierdził, że spełnione zostały łącznie przesłanki wydania decyzji o warunkach zabudowy, o których mowa w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. W decyzji podkreślono, że jej projekt został sporządzony przez osobę uprawnioną do sporządzania projektu decyzji zgodnie z art. 60 ust. 4 u.p.z.p.. Do przedmiotowej decyzji zostały dołączone, stanowiące jej integralną część: załącznik nr 1 - warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, załącznik nr 2 - część graficzna warunków zabudowy, załącznik nr 3 - część tekstowa wyników analizy urbanistyczno-architektonicznej, załącznik nr 4 - część graficzna wyników analizy urbanistyczno-architektonicznej. Fundacja [...] z siedzibą w K. (dalej "skarżąca") wniosła od powyższej decyzji odwołanie, zarzucając naruszenie: - art. 3 pkt 13 "ustawy z 16 maja 2016 r. o ochronie środowiska" (winno być ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2017 r., poz. 519), dalej "P.o.ś.", poprzez zaniechanie podjęcia przez organ I instancji przy wydawaniu decyzji działań mających na celu obowiązek zachowania równowagi przyrodniczej, - art. 3 pkt 50 P.o.ś. poprzez naruszenie zasady zrównoważonego rozwoju i podjęcie działań sprzecznych z obowiązkiem zachowania równowagi przyrodniczej, - art. 127 ust. 1 P.o.ś., poprzez naruszenie zasady ochrony zwierząt, - art. 6 "ustawy z dnia 16.04.2014 r. o ochronie przyrody" (winno być ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz.U. z 2018 r., poz. 142), dalej "u.o.p.", poprzez błędne przyjęcie, iż na terenie objętym inwestycją nie występują podlegające ochronie formy przyrody, - art. 1 i 2 u.p.z.p., poprzez wydanie orzeczenia naruszającego określony tymi przepisami obowiązek uwzględnienia wymogów z zakresu ładu przestrzennego, - art. 7, art. 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r., poz. 23, obecnie Dz.U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.), dalej "K.p.a.", nakazującego organom administracji publicznej przed wydaniem decyzji administracyjnej zebranie i rozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego. W uzasadnieniu powyższych zarzutów skarżąca wskazała, iż teren przeznaczony pod zabudowę ma szczególne znaczenie z punktu widzenia zasobów przyrodniczych. Obszar planowanej inwestycji położony jest w rejonie miasta, którego intensywność zagospodarowania jest stosunkowo niska. Przeważająca część obszaru to tereny gruntów rolnych, użytków zielonych - łąk i pastwisk oraz terenów zieleni nieurządzonej, stanowiące fragmenty większych kompleksów terenów otwartych. Powstanie kolejnych segmentów handlowo-usługowo-biurowych spowoduje całkowitą dewastację cennych dla Krakowa rejonów przyrodniczych. Dalej podniosła, że na terenie planowanej inwestycji występuje zbiorowisko łąk świeżych, które zgodnie z licznymi opracowaniami są obszarem szczególnie chronionym, który sprzyja bytowaniu różnorodnych gatunków ptaków i małych gryzoni. Jest również ostoją sprzyjająca egzystencji rzadkich gatunków. Powyższych okoliczności, zdaniem Skarżącej, nie uwzględniono w treści decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, z której wynika, że na terenie inwestycji nie występują podlegające ochronie formy przyrody. Dodatkowo skarżąca wskazała, że miejsce to sprzyja wentylacji i regeneracji powietrza, bowiem stanowi obszar wymiany powietrza oraz korytarza powietrza. Dlatego też, z uwagi na cechy środowiska przyrodniczego obszar ten powinien być wykorzystywany do celów użytkowania rolniczego, funkcji rekreacyjno-wypoczynkowej oraz dydaktycznej. Skarżąca zaznaczyła również, że teren zamierzenia inwestycyjnego zlokalizowany jest na obszarze objętym sporządzanym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego "Tonie–Zachód", a inwestycja nie jest zgodna z ustaleniami projektu planu zagospodarowania przestrzennego. Nadto przytoczyła treść art. 3 pkt 13, art. 127 i art. 3 pkt 50 P.o.ś. i wskazała, że rozstrzygnięcie organu I instancji nie respektuje zasad statuowanych w tych przepisach. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z 16 października 2017 r. znak [...], w punkcie 1: uchyliło decyzję organu I instancji w części: I. obejmującej załącznik nr 1 pkt I.2 lit. a tiret pierwsze pt: "warunki pod względem ochrony zieleni" i w tym zakresie orzekło w następujący sposób: "Pod względem ochrony zieleni: - Należy dążyć do zachowania jak największej ilości pozostałych drzew ozdobnych rosnących na terenie planowanej inwestycji, ze szczególnym uwzględnieniem sosen. - Prace ziemne oraz inne prace wykonywane ręcznie, z wykorzystaniem sprzętu mechanicznego lub urządzeń technicznych, wykonywane w obrębie korzeni, pnia lub korony drzew lub w obrębie korzeni lub pędów krzewu, przeprowadza się w sposób najmniej szkodzący drzewom lub krzewom. - Należy odpowiednio zabezpieczyć na czas budowy drzewa i krzewy (korony, pnie, systemy korzeniowe) rosnące na terenie budowy. Zgodnie z przepisami ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (t.jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 2134 z późn. zm.): - nie jest wymagane uzyskanie zezwolenia na usuniecie drzew, których obwód pnia na wysokości 5 cm nie przekracza: a) 80 cm - w przypadku topoli, wierzb, klonu jesionolistnego oraz klonu srebrzystego, b) 65 cm - w przypadku kasztanowca zwyczajnego, robinii akacjowej oraz platanu klonolistnego, c) 50 cm - w przypadku pozostałych gatunków drzew (art. 83f ust. 1 pkt 3 lit. a, b, c). W tym przypadku właściciel nieruchomości jest jednak obowiązany dokonać zgłoszenia do właściwego miejscowo wójta, burmistrza albo prezydenta miasta, a w przypadku, gdy zezwolenie dotyczy usunięcia drzewa lub krzewu z terenu nieruchomości wpisanej do rejestru zabytków - wojewódzkiego konserwatora zabytków zamiaru usunięcia drzewa. Zgłoszenie, o którym mowa w art. 83 ust. 4, zawiera imię i nazwisko wnioskodawcy, oznaczenie nieruchomości, z której drzewo ma być usunięte oraz rysunek albo mapkę określającą usytuowanie drzewa na nieruchomości. - nie jest wymagane uzyskanie zezwolenia na usunięcie krzewu albo krzewów rosnących w skupisku o powierzchni do 25 m2 (art. 83 f ust. 1 pkt. 1), - nie jest wymagane uzyskanie zezwolenia na usuniecie krzewów za wyjątkiem krzewów na terenach pokrytych roślinnością pełniącą funkcje ozdobne, urządzoną pod względem rozmieszczenia i doboru gatunków posadzonych roślin, z wyłączeniem krzewów w pasie drogowym drogi publicznej, na terenie nieruchomości wpisanej do rejestru zabytków oraz na terenach zieleni (art. 83 f ust. 1 pkt 2 ), - nie jest wymagane uzyskanie zezwolenia na usuniecie drzew lub krzewów, które rosną na nieruchomościach stanowiących własność osób fizycznych i są usuwane na cele niezwiązane z prowadzeniem działalności gospodarczej (art. 83 f ust. 1 pkt 3 a), - nie jest wymagane uzyskanie zezwolenia na usuniecie drzew lub krzewów owocowych, z wyłączeniem rosnących na terenie nieruchomości wpisanej do rejestru zabytków lub na terenach zieleni. W pozostałych przypadkach o możliwości usunięcia lub przesadzenia kolidujących z planowaną inwestycją drzew i krzewów, ostatecznie rozstrzygną zezwolenie, o którym mowa w art. 83 w związku z art. 83 a ust. 1 ustawy o ochronie przyrody. W przypadku, gdy wymagane jest uzyskanie zezwolenia na usunięcie drzewa lub krzewu z terenu nieruchomości wymagana jest zgodna właściciela tej nieruchomości. Wniosek należy złożyć do właściwego organu, tj. Prezydenta Miasta Krakowa działającego przez Wydział Kształtowania Środowiska UMK, lub, w przypadku zaistnienia okoliczności, o których mowa w art. 90 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie przyrody, do Marszałka Województwa Małopolskiego, działającego przez Dyrektora Zespołu Parków Krajobrazowych Województwa Małopolskiego. W przypadku występowania na terenie inwestycji miejsc lęgowych ptaków/miejsc przebywania nietoperzy/miejsc przebywania chronionych gatunków zwierząt (jeży, łasicowatych), w szczególności na drzewach/krzewach, kolidujących z planowaną inwestycją, przed uzyskaniem: pozwolenia na budowę/ decyzji zezwalającej na usunięcie drzew/krzewów lub usuwaniem drzew lub krzewów, konieczne jest uzyskanie zgody Regionalny Dyrektora Ochrony Środowiska w Krakowie na odstępstwo od zakazów wymienionych w rozporządzeniu Ministra Środowiska w Krakowie w sprawie ochrony gatunkowej zwierząt (Dz. U. poz. 1348) oraz ustalenia warunków kompensacji przyrodniczej, zgodnie z art. 56 ust. 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz.U. z 2016, poz. 2134). Przed złożeniem wniosku o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę inwestor może wystąpić do Wydziału Kształtowania Środowiska UMK z wnioskiem o wydanie uzgodnienia w zakresie ochrony środowiska pod kątem ochrony zieleni, jeżeli uzyskanie tego dokumentu jest niezbędne do decyzji o pozwoleniu na budowę. Podstawa prawna: art. 83, art. 83a, art. 83b, art. 83c, art. 83d, art. 83e, art. 83f, art. 84, art. 85, art. 86, art. 87 ust. 3-8 art. 87a, art. 90 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (t. jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 2134 z późn. zm.)". W punkcie 2 decyzji organ odwoławczy w pozostałym zakresie utrzymał w mocy opisaną na wstępie decyzję organu I instancji z 1 czerwca 2017 r. Jako podstawę prawną decyzji organ odwoławczy wskazał art. 59 ust. 1, art. 56 w związku z art. 64 ust. 1, art. 61 u.p.z.p., § 1 - 9 rozporządzenia oraz art. 127 § 2 w związku z art. 17 pkt 1 i art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że w toku postępowania odwoławczego wystąpił do organu I instancji o uzupełnienie materiału dowodowego, tj. sporządzonej w sprawie analizy z [...] czerwca 2016 r., uzupełnionej [...] kwietnia 2017 r. i jej wyników poprzez wyjaśnienie czy stan zagospodarowania nieruchomości, oznaczonej jako działki nr dz. [...], [...], [...] obr. [...] jedn. ewid. [...], na której znajduje się budynek usługowy "[...]", został uwzględniony przy określaniu średniej wartości wskaźnika powierzchni zabudowy do powierzchni terenu oraz średniej wartości wskaźnika szerokości elewacji frontowej, a także o podanie przedziału w jakim zawiera się wskaźnik udziału powierzchni biologicznej czynnej w obszarze analizowanym. W odpowiedzi na powyższe organ I instancji wyjaśnił, iż w trakcie toczącego się postępowania i opracowywania analizy, budynek "[...]" był w trakcie realizacji a potem odbiorów końcowych i eksploatacji. Budynek ten został uwzględniony przy przeliczeniu średnich dotyczących wskaźnika powierzchni zabudowy do powierzchni terenu oraz szerokości elewacji frontowej. Podano też przedział w jakim zawiera się wskaźnik udziału powierzchni biologicznej czynnej w obszarze analizowanym. Do akt postępowania przedłożono także opinię ornitologiczną z [...] sierpnia 2017 r. Wskazano w niej, iż [...] lipca oraz [...] sierpnia 2017 r. na terenie planowanej inwestycji zostały wykonane kontrole mające na celu wykazać obecność ptaków lęgowych. Wyniki przeprowadzonych obserwacji nie wykazały gniazdowania żadnych ptaków ani też obecności wcześniej zajmowanych gniazd. Zaobserwowano obecność kilku gatunków ptaków zaliczających się do gatunków najniższej troski. Wyjaśniono, iż powodem niskiej wartości jest prawdopodobnie wysoki udział klona jesionolistnego oraz robinii będących gatunkami inwazyjnymi, więc niepożądanymi. Inne czynniki wpływające na ten stan to mała powierzchnia zadrzewienia oraz hałas. Dalej organ odwoławczy przywołał art. 6 ust. 2 pkt 1, art. 59 ust. 1 i art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Zdaniem Kolegium analiza wykonana w czerwcu 2016 r., uzupełniona w kwietniu 2017 r., odpowiada wymogom obowiązującego prawa, a wydana na jej podstawie decyzja zasadnie wskazuje na możliwość ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji. Organ odwoławczy stwierdził, że analiza ta sporządzona została z uwzględnieniem zasad wynikających z rozporządzenia, zawiera część graficzną - mapę poświadczoną za zgodność z oryginałem przyjętym do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, na której prawidłowo zakreślono granice obszaru analizowanego w odległości 249,0 m od granic terenu inwestycji stanowiącego działki: [...], [...], [...] obr. [...] i część działek nr [...], [...]. Z załącznika graficznego wynika, że trzykrotność frontu części działek - od strony ul. L. ma długość 83,0 m. Organ odwoławczy nie znalazł podstaw prawnych do negowania prawidłowości ustalenia obszaru analizowanego w omawianym dokumencie analizy. W części tekstowej dokumentu analizy, charakteryzując teren inwestycji, podano, że teren inwestycji znajduje się w północno-zachodniej części miasta, przy ul. L. i ul. O. . W rejonie tym występują zespoły zabudowy wielorodzinnej i jednorodzinnej, także pojedyncze domy jednorodzinne, wzdłuż ul.L. obserwuje się samodzielną, lokowaną w budynkach mieszkalnych zabudowę usługową. Zwrócono również uwagę, iż teren inwestycji posiada różnicę terenów do wysokości ok. 1,30 m w kierunku wchód-zachód, porośnięty jest roślinnością wysoką i niską. Wskazano także, iż w pobliskim sąsiedztwie istnieje zabudowa usługowa (na dz. nr [...], [...], [...] - sklep [...] "[...]", na dz. nr [...] - gabinet lekarza [...], na dz. nr [...] - sklep [...], na dz. nr [...] - sklep i pracownia [...], na dz. nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] - hurtownia art. [...] W uwzględnieniu powyższego organ uznał, że bezspornym jest, iż projektowana inwestycja stanowić będzie kontynuację dla występujących w obszarze analizowanym obiektów o funkcji usługowej. W obszarze analizowanym znajdują się bowiem działki sąsiednie, dostępne z tej samej drogi publicznej, które pozwalają na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu. Są to m.in. działki nr [...], [...], [...] obr. [...] jedn. ewid. [...] oraz dz. nr [...], obr. [...]. Zdaniem organu, przeprowadzona analiza pozwala również na określenie parametrów nowej zabudowy w zakresie parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu. W szczególności organ, dostrzegając specyficzne uwarunkowania przestrzenne terenu inwestycyjnego, nie znalazł podstaw do zakwestionowania wyznaczonej w sprawie linii nowej zabudowy - od strony ul. O. w odległości 4,0 m od granicy działki drogowej nr [...]. Przeprowadzona analiza wykazała, iż lina zabudowy od strony ul. L.. znajduje się przed granicami terenu inwestycji. Linia zabudowy od strony ul. O. po stronie planowanej inwestycji znajduje się w odległości ok. 6,0 m od granicy z dz. dr. nr [...] obr. [...], jedn. ewid. [...] (ul. O. ) - zabudowa na działce nr [...] i [...] obr. [...], jedn. ewid. [...]. Wyjaśniono także, iż ul. O. jest drogą o statusie drogi wewnętrznej, co oznacza, iż nie stosuje się do niej przepisów o drogach publicznych dotyczących odległości od krawędzi jezdni. Wskazano dodatkowo, iż przed elewację wysunięte są jednak balkony i tarasy o wysięgu ok. 2,0m. Biorąc pod uwagę, że ustalenie linii zabudowy ma na celu zapewnieniu ładu przestrzennego poprzez zapewnienie usytuowania obiektów budowlanych w takich samych odległościach od pasa drogowego, a także ma zapewnić bezpieczeństwo ruchu drogowego i umożliwić zarządcy drogi wykonywanie swoich ustawowych zadań, organ odwoławczy zaakceptował stanowisko organu I instancji, że przeprowadzona analiza wykazała zasadność odstąpienia od wyznaczenia linii zabudowy od ul. L., a wyznaczenia jej od strony ul. O. jako kontynuację i przedłużenie linii wyznaczonej przez elementy typu balkony, tarasy budynków mieszkalnych jednorodzinnych położonych na dz. nr [...], [...] obr. [...] w odległość 4 m od granicy z działką drogową nr [...] obr. [...] jedn. ewid. [...] (ul. O. ). Wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działek stanowiących teren inwestycji tj. [...], [...], [...] obr. [...] i częściach działek nr [...], [...] obr. jw. został on ustalony w decyzji w przedziale od 26% do 28%. Powyższe ustalenia dokonano w oparciu o przepis § 5 ust. 2 rozporządzenia, dopuszczający odstępstwo od ustalenia tego parametru według podstawowej zasady, tj. na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego, jeśli jest to uzasadnione wynikami analizy. Ta zaś podaje, iż w obszarze analizowanym znajdują się działki o zróżnicowanej wielkości i zainwestowaniu. Występują w nim wartości procentowe wskaźników od 5-7% (np. dz. nr [...], [...]), poprzez ok. 12-15% (np. na dz. nr [...], [...] i ok. 19-22% na dz. nr [...], [...], [...]), do ok. 36% (zespół zabudowy szeregowej na dz. nr [...]), zaś średni wskaźnik wyliczony zgodnie z ust. 2 rozporządzenia kształtuje się na poziomie 27%. Dodatkowo organ zauważył, że w załączniku graficznym do analizy urbanistyczno-architektonicznej opisano sposób kształtowania się przedmiotowego parametru na wszystkich działkach znajdujących się w obszarze analizowanym. Zdaniem Kolegium ustalona wartość parametru znajduje uzasadnienie w przeprowadzonej analizie i nie będzie prowadzić do naruszenia ładu przestrzennego. Wartość ta nie odbiega też od wartości zauważonych w najbliższym sąsiedztwie terenu inwestycji, a nadto nawiązuje do średniego wskaźnika w terenie, osiągającego wartość 27%. Zaś dopuszczony w decyzji wz 2% przedział nie narusza zasady należytej konkretyzacji parametru, a jednocześnie uwzględnia względy technologiczne, które mogą wyniknąć przy sporządzaniu projektu budowalnego. Ustalenie wskaźnika udziału powierzchni biologicznie czynnej w wysokości min. 30% również znajduje zdaniem organu uzasadnienie w przeprowadzonej analizie (uzupełnionej 17 sierpnia 2017 r., k. 1076), bowiem powiela wielkości zaobserwowaną w obszarze analizowanym, które zgodnie z analizą kształtują się w przedziale od 40 do 70% - zabudowa mieszkalna jednorodzinna, od 12 do 39% - zabudowa mieszk. wielorodzinna, od 12 do 38% - zabudowa usługowa. Przechodząc do ustalonej w decyzji szerokości elewacji frontowej nowej zabudowy w przedziale od 19 m do 24 m dla każdego z segmentów objętych zamierzeniem inwestycyjnym, organ odwoławczy wskazał, że organ I instancji w sposób dostateczny uzasadnił odstąpienie od zasadniczego sposobu wyznaczania omawianego parametru (§ 6 ust. 1 rozporządzenia) na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym, z tolerancją do 20%. Organ I instancji wyjaśnił, iż, parametr ten dla obiektów o tożsamej funkcji co zamierzenie inwestycyjne, będące przedmiotem niniejszego postępowania, kształtuje się w sposób bardzo zróżnicowany, od 9 m na dz. nr [...] (sklep [...]), przez 16 m na dz. nr [...] (gabinet [...]), 23,5 m na dz. nr [...] (sklep i pracownia [...]), do 36 m na dz. nr [...], [...] [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] (hurt. art. [...]). Zwrócił również uwagę, iż w zespole zabudowy jednorodzinnej, położonej przy ul. C. i O. budynki usytuowane są względem siebie wzdłuż wspólnej granicy, tworząc ciągi elewacji o szerokościach ok 19 m, 20 m, 24 m, a kształt terenu inwestycji o dłuższym boku umożliwia powielenie sumy długości elewacji budynków w zabudowie bliźniaczej tj. w wielkości 19 - 24 m. Nadto organ zauważył, że w załączniku graficznym do analizy opisano sposób kształtowania się przedmiotowej wartości dla wszystkich budynków znajdujących się w obszarze analizowanym. Kolegium zauważyło także, iż budynek usługowy na dz. nr [...], [...], [...] - sklep [...] "[...]", sąsiadujący z terenem inwestycji, posiada szerokość elewacji frontowej w wielkości ok. 31 m (informacja z Miejskiego Systemu Informacji Przestrzennej dostępnej pod adresem: http://msip.um.krakow.pl). Organ podsumował, że sposób ustalenia parametru szerokości elewacji frontowej znajduje potwierdzenie w przeprowadzonej analizie z uwagi na wyżej przedstawione okoliczności, mimo że wartość odbiega od średniej ustalonej dla całego obszaru (wynoszącej 12,23 m). Wartość ustalonego parametru uwzględnia i powiela wielkości charakterystyczne dla zabudowy stanowiącej najbliższe sąsiedztwo terenu inwestycji (zabudowa jednorodzinna w zabudowie bliźniaczej). W zakresie wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki oraz kształtowania geometrii dachu dopuszczono realizację dachu spadzistego o wysokości poziomu okapu od 6,0 m do 6,5 m, jednak nie wyżej niż 234,5 m.n.p.m. i wysokości kalenicy od strony ul. O. na poziomie od 9,0 do 10,0 m, a także dopuszczono realizację dachu płaskiego/stropodachu o wysokości attyki na poziomie od 6,5 m do 9,5 m, jednak nie wyżej niż 233,37 m.n.p.m. Organ zastosował przy ustalaniu parametru wysokości przepis § 7 ust. 4 rozporządzenia, który dopuszcza rezygnację z zastosowania zasadniczych metod wyznaczania tego parametru z § 7 ust. 1-3 rozporządzenia, jeżeli znajduje to uzasadnienie w wynikach analizy. W załączniku graficznym do analizy zobrazowano szczegółowo sposób kształtowania się wysokości budynków w obszarze analizowanym. W analizie podano, że teren inwestycji otaczają budynki kryte dachami połaciowymi o wysokości okapów na poziomie od ok. 2,5 - 4,5 m (np. zabud. mieszk. jednorodz. na dz.[...]), poprzez ok. 6,0 - 6,5 m ( np. na dz. [...], [...], [...], [...]) do ok. 12,0 m (zabud. mieszk. wielorodz. na dz. [...], [...], [...], [...]). Attyka budynku usługowego na dz. nr [...], [...], [...], [...]. [...]. [...]. [...]. [...]. [...]. [...] - znajduje się na poziomie ok.12,0 m. Wysokość do kalenicy kształtuje się w następujący sposób: ok. 6,5-7,0 m (zabud. mieszk jednorodz. np. dz. [...], [...], [...] ) do ok. 13,0 m (dla zabud. mieszk. wielordz. na dz. [...], [...], [...], [...]). Podsumowując organ wskazał, że przeprowadzona analiza wykazała, iż dla projektowanej zabudowy można wyznaczyć przedmiotowy parametr alternatywnie albo w nawiązaniu do wysokości charakterystycznych dla budynków mieszkalnych jednorodzinnych położonych w sąsiedztwie terenu inwestycji np. na dz. [...] - ul. O. , dz. [...], [...], [...], [...] - ul. C. o wysokości okapu oc m do 6,5 m i wysokości do kalenicy 9 - 10, 5 m, albo w nawiązaniu do zabudowy do wysokości charakterystycznych dla zabudowy usługowej poprzez nawiązanie do budynku usługowego położonego płaskiego na poziomie 6,5 m do 9,0 m (wielkość pośrednia, mieszcząca się w przedziale istniejących wartości pomiędzy poziomem attyki nowo wybudowanego marketu "[...]" wynosząca ok. 6,0 m a poziomem kalenic budynków położonych przy ul. C. i L. - wynoszących ok. 10,0 - 10,5 m). Analiza kształtowania się przedmiotowego parametru na działkach stanowiących najbliższe otoczenie potwierdza, iż wielkości zaproponowane przez analizatora nie naruszy zastanego ładu przestrzennego i znajduje potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym. Geometrię dachu dla planowanej zabudowy wyznaczono poprzez ustalenie, że będzie to dach połaciowy o nachyleniu połaci dachowych od 25° do 45° z możliwością zastosowania lukarn i/lub facjat, które nie powinny stanowić więcej niż 50% powierzchni dachu lub dach płaski/stropodach. W analizie wskazano, iż w obszarze występują budynki z dachami płaskimi, dachami połaciowymi z przewagą dwuspadowych, dachy wielospadowe o kącie nachylenia od 20 - 25° do 40 - 45°. Odnotowano okoliczność doświetlania poddaszy różnymi formami m. in.: lukarnami, facjatkami, oknami połaciowymi lub poprzez okna w ścianach szczytowych. Zatem ustalenie dla wnioskowanej decyzji formy pokrycia budynku, jako dachu płaskiego lub dachu połaciowego o nachyleniu połaci dachowych od 25° do 45° z możliwością zastosowania lukarn i/lub facjat, zasługuje na uwzględnienie wobec jej potwierdzenia w stanie zabudowy istniejącej w obszarze analizowanym. Reasumując organ wskazał, że argumentacja dotycząca wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej oraz geometrii dachu podana zarówno w analizie, jak i w załączniku nr 3 do decyzji w omawianym zakresie, jest w pełni przekonywująca i odnosi się do konkretnie opisanego stanu rzeczy, jaki ma miejsce w terenie. Organ podkreślił również, że w sytuacji przedstawienia przez kompetentną w takim przypadku osobę, tj. wpisaną na listę izby architektów lub urbanistów poglądu w sprawie możliwości zrealizowania projektowanej inwestycji we wskazanym terenie, organ nie polemizuje ze stanowiskiem wynikającym z analizy, o ile jest ona prawidłowo sporządzona. Osoba taka posiada bowiem odpowiednie wiadomości, które umożliwiają jej po pierwsze, należytą ocenę istniejącego sposobu zagospodarowania terenu, a po drugie, dają merytoryczne podstawy do ustalenia wskaźników przyszłej zabudowy tak, by nie naruszały zastanego stanu rzeczy. Zatem osoba taka, dzięki swojej wiedzy, daje gwarancję właściwego stosowania cytowanego tu przepisu art. 61 ust. 1 i n. u.p.z.p. Zdaniem organu w przedmiotowej sprawie analiza nie budzi wątpliwości zarówno pod względem merytorycznej, jak również formalnoprawnej poprawności. Wobec zaś szczegółowego podania przez organ w warunkach zabudowy podstaw dokonanych ustaleń, parametrów, z odwołaniem się do uzasadnienia, ujętego w wynikach analizy, stanowiących załącznik do decyzji oraz przy wyjaśnieniu powodów, dla których dowód ten został uznany za miarodajny w sprawie, badana decyzja odpowiada wymogom z art. 107 K.p.a. Zasadnym jest zatem ustalenie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt u.p.z.p., ponieważ wnioskowana zabudowa mieści się w parametrach istniejącej zabudowy usługowej. Przechodząc do pozostałych przesłanek statuowanych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., w zakresie dostępu terenu inwestycji do drogi publicznej (art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p.). organ wskazał, że inwestor pismami z 21 października 2016 r. i z 27 października 2016 r. (k. 654, k. 664) skorygował zakres inwestycji objętej wnioskiem, wnosząc o zmianę zapisów w uprzednio wydanej decyzji przez organ I instancji w zakresie obsługi komunikacyjnej projektowanego obiektu, rezygnując z obsługi komunikacyjnej od strony ul. O. . Wskazał, iż projektowany obiekt będzie posiadał połączenie komunikacyjne z ul. L. poprzez wewnętrzny układ komunikacyjny przy istniejącym pawilonie handlowym. Nadto pismem z 6 kwietnia 2017 r. (k. 828) przedłożył do akt sprawy umowę ustanowienia służebności gruntowej, na mocy której na nieruchomości składającej się z działek nr [...], [...], [...] i [...] ustanowiono prawo nieodpłatnej i nieograniczonej w czasie służebności gruntowej polegającej na prawie przejazdu i przechodu przez działki nr [...], [...], [...], [...] pasem gruntu o szerokości od 5,00 m do 8,40 m oraz na prawie korzystania z tej części gruntu objętej służebnością, a polegającą na wybudowaniu infrastruktury komunikacyjnej w celu zapewnienia obsługi komunikacyjnej inwestycji zaplanowanych na nieruchomości składającej się z działek nr [...], [...], [...], [...] (wypis z aktu notarialnego Rep. A Nr [...], k. 830-848). W aktach sprawy znajduje się też opinia ZIKiT z [...] października 2016 r., potwierdzająca, że teren inwestycji posiada dostęp do drogi publicznej. Wobec powyższego organ uznał, że teren inwestycji obejmujący działki [...], [...], [...] obr. [...] posiada pośredni dostęp do drogi publicznej, jaką jest ul. L. poprzez działki nr [...], [...] i [...]. Zastrzeżeń Kolegium nie wzbudziły również ustalenia, że istniejące uzbrojenie terenu inwestycji jest wystarczające dla zamierzenia budowalnego (art. 61. ust. 1 pkt 3 u.p.z.p.). Zgodnie z pkt 4 lit. a załącznika nr 1 do decyzji zaopatrzenie w wodę, energię elektryczną oraz wykonanie ogrzewania gazowego jest możliwe w oparciu o realizację stosownych przyłączy, na warunkach dysponentów sieci. W aktach sprawy znajdują się też aktualne warunki techniczne, potwierdzające zaopatrzenie planowanej inwestycji w wodę, energię elektryczną i cieplną oraz sposób odprowadzania ścieków i gospodarowania odpadami, wystawione przez dysponentów poszczególnych sieci. Istniejące uzbrojenie terenu - w tym w zakresie obsługi komunikacyjnej od ul. L. - jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, zaś w załączniku nr 1 do decyzji pkt II.4 lit. e ustalony został wskaźnik liczby miejsc postojowych dla projektowanego zamierzenia - zgodnie z art. 54 pkt 2c w zw. z art. 64 ust. 1 i art. 67 ust. 3 u.p.z.p., § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz.U. z 2003 r., nr 164, poz. 1589), oraz przy uwzględnieniu wytycznych ujętych w uchwale nr LIII/723/12 Rady Miasta Krakowa z dnia 29 sierpnia 2012 r. Program obsługi parkingowej dla miasta Krakowa. Nie budzi również wątpliwości organu, że teren objęty wnioskiem nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne zgodnie z treścią art. 10a ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, zaś decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Zatem w ocenie Kolegium spełnione zostały przesłanki wynikające z art. 61 ust. 2-5 u.p.z.p. W zakresie uchylenia decyzji w części obejmującej warunki w zakresie ochrony zieleni, organ odwoławczy wskazał, że ustalenia przez organ I instancji oparte zostały na przepisach u.o.p. obowiązujące w dacie orzekania przez organ I instancji. Kolegium w części obejmującej załącznik nr 1 pkt I.2 lit. a tiret pierwsze uchyliło decyzję organu I instancji i orzekło w tym zakresie merytorycznie, uwzględniając aktualny stan prawny regulujący kwestie ochrony zieleni i zasad dotyczących ewentualnej wycinki drzew znajdujących się na terenie inwestycji, bowiem przepisy ustawy o ochronie przyrody ww. zakresie uległy zmianie. Warunki w zakresie ochrony uzupełniono o informacje, iż w przypadku występowania na analizowanym terenie, u szczególności na drzewach/krzewach, kolidujących z planowaną inwestycją, miejsc lęgowych ptaków miejsc przebywania nietoperzy / miejsc przebywania chronionych gatunków zwierząt (jeży, łasicowatych), przed uzyskaniem: pozwolenia na budowę/ decyzji zezwalającej na usunięcie drzew/ krzewów lub usuwaniem drzew lub krzewów, konieczne jest uzyskanie zgody Regionalny Dyrektora Ochrony Środowiska w Krakowie na odstępstwo od zakazów wymienionych w rozporządzeniu Ministra Środowiska w Krakowie w sprawie ochrony gatunkowej zwierząt (Dz.U. poz. 1348) oraz ustalenia warunków kompensacji przyrodniczej, zgodnie z art. 56 ust. 2 u.o.p. Wobec braku powyższej informacji w treści warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, Kolegium orzekło jak w sentencji. Odnosząc się do zarzutu skarżącej, że zapisy decyzji o ustaleniu warunków zabudowy nie chronią w sposób dostateczny występujących na terenie inwestycji form przyrody podlegającej ochronie, przez co decyzja narusza szereg przepisów ustawy i ochronie przyrody oraz ochronie środowiska, organ odwoławczy wskazał, że teren inwestycji nie leży na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 u.o.p. lub otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy. Ustanowienie formy ochrony wymaga, zgodnie z art. 44 tej ustawy, podjęcia stosownej uchwały lub rozporządzenia. Okoliczność, iż na nieruchomości, jak twierdzi skarżąca, występują ptaki czy rzadka roślinność nie powoduje samo przez się konieczności uzgodnienia projektu decyzji o ustalenie warunków zabudowy z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska. Nadto organ zauważył, że w przedmiotowej sprawie została wydania opinia Wydziału Kształtowania Środowiska Urzędu Miasta Krakowa (dalej także jako: "WKŚ UMK") z [...] października 2015 r., znak: [...] w zakresie ochrony środowiska. W opinii tej zwrócone uwagę na okoliczności, o których pisze skarżąca, że "Łąki w Toniach" opisane jako "największy zwarty obszar łąkowy w Krakowie", został zgłoszony w 2007 r. do rejestru Małopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Przyrody jako miejsce występowania chronionych gatunków zwierząt i roślin. Wskazano, że informacje o licznym występowaniu chronionych gatunków na Łąkach w Toniach znajdują potwierdzenie również w innej dokumentacji, w tym we wnioskach o objęcie tego terenu ochroną prawną oraz w obserwacjach pracowników WKŚ UMK. Podano, że znaczenie przedmiotowego terenu, a także całego obszaru Łąk w Toniach nie ogranicza się do pełnienia roli siedliska i ostoi chronionych gatunków, ale obejmuje istotne znaczenie środowiskowe i klimatyczne. WKŚ UM stwierdził występowanie na terenie inwestycji drzew i krzewów ozdobnych, m.in. topoli, klonów, w tym jesionolistych, jesionu, ligustry, lilak, sumak, robini akacjowej, sosny a także drzew i krzewów, których parametry mieszczą się w zakresie pozwalających na ich usunięcie bez zezwolenia. Organ wskazał, że opinia WKŚ UMK nie wykazała, aby na terenie inwestycji występowały szczególnie chronione gatunki ptaków. Skarżąca również nie przedstawiła żadnych dowodów na okoliczność, że przedmiotowa nieruchomość stanowi teren o szczególnym znaczeniu przyrodniczym. Nadto organ zwrócił uwagę na położenie przedmiotowej nieruchomości, która oddzielona jest od terenu tzw. Łąk w Toniach", stanowiących zwarty obszar Łąkowy w Krakowie, osiedlem domów jednorodzinnych. Teren inwestycji położony jest w sąsiedztwie ruchliwego parkingu przy sklepie "[...]" oraz zabudowy domów jednorodzinnych. Położenie nieruchomości może powodować, że teren ten jest mało atrakcyjny do gniazdowania się ptaków w okresie lęgowym. Potwierdza to również opinia ornitologiczna przedłożona do akt sprawy, przygotowana na zlecenie Inwestora. Niemniej jednak decyzja została uzupełniona o zapisy, które w sytuacji potwierdzenia występowania określonych ptaków chronionych zobowiązują Inwestora do uzyskania przed pozwolenia na budowę/ decyzji zezwalającej na usunięcie drzew/krzewów lub usuwaniem drzew lub krzewów, zgody Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Krakowie i w ocenie Kolegium zapis ten w powiązaniu z przepisami bezwzględnie obowiązującymi dotyczącymi ochrony przyrody wystarczająco reguluje kwestia ochrony form przyrody, które występują bądź mogą pojawić się na terenie inwestycji w toku prowadzonego dalej procesu inwestycyjnego. Fundacja [...] z siedzibą w K. wniosła na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów prawa administracyjnego materialnego, tj.: 1. art. 156 pkt 4 K.p.a. poprzez brak prawidłowej reprezentacji strony tj. R. K. - przedsiębiorcy prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą [...] R. K. w postępowaniu przed organem l oraz II Instancji i dokonywanie przez organ czynności wobec pełnomocnika - A. L. , która stroną postępowania administracyjnego nie była ani nie reprezentowała skutecznie ww. strony, przez co organ II instancji wydał decyzję obarczoną kwalifikowaną wadą nieważności przewidzianą w art. 156 pkt 4 K.p.a. polegającą na skierowaniu decyzji do podmiotu, który zgodnie z przepisami prawa materialnego nie mógł być posiadaczem uprawnień wynikających z decyzji o warunkach zabudowy, a zatem nie mógł być stroną w sprawie; 2. naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji I instancji dotkniętej wadą nieważności, podczas gdy organ II instancji powinien na podstawie art. 138 § 1 pkt. 2 K.p.a. uchylić powyższą decyzję w całości i umorzyć w całości postępowanie I instancji. Z ostrożności procesowej skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów prawa administracyjnego procesowego w stopniu mogącym mieć istotne znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy tj.: 1. art. 7 i art. 77 w zw. z art. 80 K.p.a. poprzez brak właściwego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy niezbędnego do jej załatwienia, dokonanie przez organ dowolnej i wybiórczej, a nie swobodnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego i ustalenia na tej podstawie, iż wszelkie okoliczności w sprawie zostały dostatecznie udowodnione, 2. art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. poprzez pominięcie przez organ l Instancji interesu społecznego oraz słusznego interesu obywatela i uwzględnienie wyłącznie interesu R. K. - przedsiębiorcy prowadzącego działalność gospodarcza pod nazwą [...] R. K., 3. art. 8 w związku z art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. poprzez naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów administracyjnych. Mając na uwadze powyższe zarzuty, na podstawie art. 145 § 1 pkt. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej "P.p.s.a.", skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości i rozważenie stwierdzenia nieważności decyzji I instancji na podstawie art. 135 P.p.s.a., ewentualnie, na podstawie art. 145 § pkt. 1 lit. c P.p.s.a. o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz decyzji l instancji. W uzasadnieniu zarzutów skarżąca podniosła m.in., że pismem z 24 października 2016 r. inwestor ponownie zmienił zakres inwestycji, zamieniając w opisie terenu inwestycji cz. działki nr [...] na cz. działki nr [...]. Treść przedmiotowego pisma wraz z nazwą inwestycji wskazuje więc zdaniem skarżącej, że inwestor rezygnuje z realizacji inwestycji na części działki nr [...] na rzecz części działki [...]. Skarżąca podniosła, że organ l Instancji pismem z 28 marca 2017 r. poinformował strony postępowania o ponownym rozpatrzeniu sprawy dotyczącej ustalenia warunków zabudowy, wskazując, że inwestor pismami z 21 października 2016 oraz z 27 października 2016 r. dokonał korekty zamierzenia inwestycyjnego w zakresie obsługi projektowanego budynku i w związku z tym aktualnie inwestycja obejmuje działki nr [...], [...], [...] oraz część działek nr [...],[...] oraz nr [...], a w związku z tym nastąpiła także odpowiednia zmiana nazwy inwestycji, która obejmuje powyższe działki. W tym miejscu skarżąca wskazała, że organ l instancji w sposób błędny wskazał zakres inwestycji, skoro inwestor pismem z 27 października 2017 r. zrezygnował z realizacji inwestycji na części działki nr [...] na rzecz części działki nr [...]. Tak też wynika z treści nazwy inwestycji, która została przytoczona w piśmie z 27 października 2016 r. Dokumentem z 20 marca 2017 r. inwestor udzielił pełnomocnictwa A. L. do występowania w imieniu inwestora przed właściwymi organami, urzędami instytucjami oraz do składania niezbędnych oświadczeń w trakcie załatwiania wszystkich niezbędnych czynności formalno-prawnych związanych z uzyskaniem warunków zabudowy oraz opracowania kompletnego projektu budowlanego oraz uzyskania prawomocnej decyzji o pozwoleniu na budowę oraz przeprowadzenia procedur zgłoszeń robót budowlanych dla inwestycji: "Budowa dwóch budynków handlowo-biurowych na wspólnym garażu podziemnym, zjazdem do garażu z wewnętrznym układem drogowym, naziemnymi miejscami postojowymi oraz infrastrukturą techniczną na dz. nr [...], [...], [...] obr. [...] częściach dz. nr [...] i [...], [...] obr. [...] w rejonie ul. L. w Krakowie". Wskazując na powyższe Fundacja podniosła, że dokument pełnomocnictwa z 20 marca 2017 r. budzi wątpliwości, bowiem zgodnie z intencją inwestora wyrażoną w piśmie z 27 października 2016 r. inwestycja swym zakresem obejmuje działkę nr [...], a nie [...], jak wskazuje pełnomocnictwo. Zarzuciła, że organ nie wzywał do wyjaśnienia powyższych sprzeczności. Wobec treści dokumentu pełnomocnictwa z 20 marca 2017 r. skarżąca podniosła, że pełnomocnik nie posiadał uprawnienia do zmian zakresu inwestycji dokonanej 6 kwietnia 2017 r. oraz 4 maja 2017 r. Powyższe uchybienia nie zostały jednak w żaden sposób usunięte zarówno przed organem l jak i II instancji. Tego typu uchybienie stanowi de facto brak prawidłowej reprezentacji strony w postępowaniu. To z kolei oznacza, że strona de iure nie bierze udziału w postępowaniu, skoro nie jest beneficjentem działań wadliwie umocowanego pełnomocnika. Jednocześnie taki wadliwy pełnomocnik bierze udziału w postępowaniu, mimo że nie łączy go skuteczny stosunek prawny z właściwą stroną. Płynie stąd wniosek, że po pierwsze strona w omawianej sytuacji jest pominięta w postępowaniu, więc jeżeli nie ma w tym jej winy, może domagać się wznowienia postępowania, na podstawie art. 145 § 1 pkt. 4 K.p.a. Po drugie decyzja skierowana do wadliwego pełnomocnika, którego nie łączy ze stroną skuteczny stosunek prawny jest w istocie decyzją skierowaną do osoby nie będącej stroną, co oznacza, że decyzja taka jest nieważna w myśl art. 156 § 1 pkt 4 K.p.a. Skarżąca przywołała tezy z literatury i orzecznictwo odnośnie oceny prawidłowości udzielanych pełnomocnictw i konsekwencji ich wadliwości. Podniosła, że powyższe uchybienia powodują zdaniem skarżącej, że zasadnym staje się również zarzucenie organowi I instancji naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 w zw. z art. 80 K.p.a. Zdaniem skarżącej organ administracyjny był zobowiązany do wezwania strony do potwierdzenia czynności z udziałem jej pełnomocnika A. L. z uwagi na brak udzielonego pełnomocnictwa. Podsumowując Fundacja zarzuciła naruszenie art. 80 K.p.a., poprzez nieustalenie faktycznego zakresu inwestycji po wprowadzonych zmianach pomimo występujących sprzeczności. W ww. kontekście zarzucono również naruszenie art. 107 § 3 K.p.a. poprzez nieodniesienie się organu odwoławczego do kwestii niezbadanych przez organ I instancji, a tym samym nie wypełnienie obowiązku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. W ocenie skarżącej uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie zawiera wszystkich wymaganych elementów, składających się na prawidłowo skonstruowanie uzasadnienie, pozwalające na ustalenie motywów, którymi kierował się organ przy podejmowania decyzji. Skarżąca postawiła zarzut naruszenia art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a., poprzez pominięcie przez organ l instancji interesu społecznego oraz słusznego interesu obywatela i uwzględnienie wyłącznie interesu inwestora. Organ wydając przedmiotową decyzję w zupełności pominął szereg kluczowych okoliczności, które mają negatywny wpływ na możliwość zrealizowania w tym miejscu inwestycji o charakterze handlowo-biurowo-usługowej. Okoliczności te mają olbrzymie znaczenie dla możności realizacji inwestycji w znaczeniu praktycznym. Organ jednak pomimo tych faktów podnoszonych wielokrotnie przez skarżącą, zupełnie zbagatelizował je, wydając decyzję o warunkach zabudowy. Organizacja ekologiczna wskazywała bowiem, iż wzmożony ruch samochodów osobowych oraz dostawczych, który zwiększy się w trakcie realizacji inwestycji raz po jej zakończeniu, ma negatywny wpływ nie tylko dla mieszkańców ul. O. oraz C. , ale przede wszystkim na znajdujące się na tym terenie walory przyrodnicze. Skarżąca obszernie opisała charakterystykę przyrodniczą otoczenia terenu inwestycji, wskazując m.in., że niektóre chronione gatunki żyjące na omawianym terenie wymienione są w załącznikach do tzw. Dyrektywy Ptasiej, Dyrektywy Siedliskowej, II Konwencji ochrony czynnej. Miejsce to kwalifikowane jest nie tylko jako siedlisko, czyli miejsce występował rzadkich gatunków, ale także, jako ostoja tj. obszar sprzyjającym egzystencji rzadkich chronionych gatunków wymienionych w Rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 9 października 2014 r. w sprawie gatunków dziko występujących grzybów objętych ochroną. Ponadto obszar ten w 2007 r. został zgłoszony do rejestru Małopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Przyrody, jako miejsce występowania chronionych gatunków zwierząt i roślin. Skarżąca podniosła, że w dokumencie opracowanym w związku z uchwalanym aktualnie miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, tj. "Prognozie oddziaływania na środowisko" wskazano na występowanie na tym terenie cennych gatunków ptaków, płazów i motyli (słonka, bekas, gąsiorek, derkacz, czapla biała. Zdaniem skarżącej wszelkie wskazane powyżej okoliczności pozostają w sprzeczności ze stanowiskiem organu, który wskazuje, iż skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów wskazujących na fakt realizacji inwestycji na terenie o szczególnym znaczeniu przyrodniczym. Dodatkowo skarżąca wskazała, że zgodnie z opinią Wydziału Kształtowania Środowiska z [...] października 2015 r. teren ten stanowi również obszar wymiany powietrza oraz korytarz przewietrzania, będącego podstawowym elementem ochrony klimatu i regeneracji powietrza Krakowa. W strefie kształtowania systemu przyrodniczego, obszar ten wchodzi w skład obszaru węzłowego ECONET- PL, będącego element europejskiej sieci integrującej obszary o istotnym znaczeniu ekosystemowym. Sieć ECONET-POL została opracowana w latach 1995-96 i pokrywa 46% kraju. Składa się ona z obszarów węzłów łączących je korytarzy ekologicznych, wyznaczonych na podstawie takich kryteriów, jak naturalność różnorodność, reprezentatywność, rzadkość, wielkość. Wszystko to w Krakowie, mieście klęski żywiołowej, jednym z najbardziej zanieczyszczonych miast w Europie pod względem występującego zanieczyszczenia powietrza. Z uwagi na cechy środowiska przyrodniczego, obszar ten powinien być wykorzystywany do celów użytkowania rolniczego, funkcji rekreacyjno-wypoczynkowej oraz dydaktycznej. Z pewnością teren ten nie nadaje się do budowania na nim lokali handlowych, usługowych wraz z drogami dojazdowymi, które w znaczny sposób wpłyną negatywnie, na jakość funkcjonującego w tym miejscu środowiska. Aktualnie planowana inwestycja wkracza w głąb obszarów, o których mowa powyżej. Zmiany w zagospodarowaniu obszaru skutkować będą szeregiem negatywnych oddziaływań w odniesieniu do poszczególnych komponentów środowiska. Dodatkowo występująca aktualnie sytuacja braku planu zagospodarowania przestrzennego umożliwia inwestorowi zabudowę tego terenu budynkiem handlowo-usługowym na podstawie indywidualnej decyzji administracyjnej, co spowoduje powstanie zabudowy niedostosowanej gabarytem i charakterem do zabudowy istniejącej oraz charakteru okolicy, w tym, zabudowy z minimalnym udziałem zieleni. Tym samym wpłynie to zdecydowanie na obniżenie wartości krajobrazu i środowiska przyrodniczego. Prognozowana wyżej zmiana będzie miały negatywny wpływ na środowisko i prowadzić będzie do zubożenia istniejących zasobów przyrodniczych wskutek zniszczenia lub wyparcia jego najbardziej wrażliwych, wartościowych elementów. W wyniku realizacji inwestycji nastąpi wzrost emisji zanieczyszczeń pyłowych i gazowych do powietrza. Realizacja inwestycji poprzez stworzenie lokali handlowych, usługowych i biurowych spowoduje również wzrost ilości źródeł emisji zanieczyszczeń pochodzenia komunikacyjnego. Zabudowa obszaru spowoduje, więc zmniejszenie terenów zieleni z jednoczesnym zwiększeniem oddziaływań głównie hałasu, zanieczyszczenia powietrza i wód w otoczeniu dróg, parkingów i zabudowy usługowej. Bardziej uczęszczane mogą być również tereny cenne przyrodniczo w sąsiedztwie granic obszaru. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi Kolegium wskazało, że zakres umocowania pełnomocnika wbrew stanowisku skarżącej nie budzi wątpliwości. Stwierdziło, że przed organem I instancji toczyło się tylko jedno postępowanie z wniosku R. K., a zatem nie nastręczało trudności odniesienie pełnomocnictwa do konkretnej sprawy. W piśmie z 9 kwietnia 2018 r. inwestor R. K. wniósł o przeprowadzenie dowodu na podstawie art. 106 § 3 P.p.s.a. z dokumentu stanowiącego oświadczenie uczestnika odnośnie pełnomocnictwa stwierdzającego, że pełnomocnictwo udzielone A. L. obejmowało pełen zakres umocowania bez żadnych ograniczeń oraz że dla uniknięcia wątpliwości zatwierdza wszystkie czynności pełnomocnika. Na rozprawie pełnomocnik inwestora wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016 r., poz. 1066) stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zgodnie z treścią art. 3 P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 P.p.s.a.). Należy podkreślić w tym miejscu, że w świetle art. 134 § 1 P.p.s.a., Sąd nie ma obowiązku, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, do badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (por. wyrok NSA z 11 października 2005 r., sygn. akt: FSK 2326/04 – powołane orzeczenia dostępne na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Zgodnie z treścią art. 145 § 1 P.p.s.a. w przypadku, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi Sąd oddala skargę w oparciu o art. 151 P.p.s.a. Wskazać również należy, że zgodnie z art. 133 § 1 P.p.s.a. Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, iż sąd przy ocenie legalności decyzji bierze pod uwagą okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z 9 lipca 2008 r., sygn. II OSK 795/07, LEX nr 483232). Mając na uwadze wskazane powyżej kryterium legalności Sąd stwierdza, że skarga zasługiwała na uwzględnienie, choć podniesione w niej zarzuty są chybione. Zaskarżona decyzja narusza jednak przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co w świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. skutkuje jej uchyleniem. W niniejszej sprawie kontroli sądu administracyjnego podlegała decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta Krakowa w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, wydana na podstawie przepisów u.p.z.p., a w szczególności art. 61 tej ustawy. Na wstępie trzeba wskazać, że zgodnie z art. 4 ust. 1 i 2 u.p.z.p. ustalenie warunków zabudowy terenu następuje zasadniczo w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, zaś w razie braku takiego aktu prawa miejscowego – w decyzji o warunkach zabudowy. Stwierdzenie to potwierdza brzmienie art. 59 ust. 1 u.p.z.p. W niniejszej sprawie brak jest obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu inwestycji, która to okoliczność nie jest kwestią sporną pomiędzy stronami. Trzeba podkreślić, co słusznie zauważył organ odwoławczy, że prawo do zabudowy jest podstawowym prawem związanym w wykonywaniem prawa własności nieruchomości. Zgodnie z art. 6 ust. 2 u.p.z.p. każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich. Trafnie stwierdził organ również, że wobec faktu, iż wnioskiem inwestora zostało objęte zamierzenie inwestycyjne polegające budowie na budowie budynku biurowo-usługowego, poza sporem pozostaje, iż w niniejszej sprawie istniały podstawy do przeprowadzenia postępowania na zasadach i w trybie art. 59 i nast. u.p.z.p. oraz to, że przedmiotowe postępowanie było prowadzone w pierwszej instancji przez organ właściwy. Zasadnie także organ wskazał, że decyzja o warunkach zabudowy jest aktem administracyjnym związanym. Oznacza to, że organ administracji publicznej nie działa w warunkach uznania administracyjnego, a rozstrzygnięcie, podejmowane po przeprowadzeniu postępowania, warunkowane jest całkowicie ustalonym stanem faktycznym i przepisami prawa. Jeżeli inwestycja spełnia wszystkie warunki, od których łącznej realizacji art. 61 ust. 1 u.p.z.p. uzależnia możliwość wydania decyzji o warunkach zabudowy, organ administracji publicznej jest obowiązany wydać taką decyzję zgodnie z wnioskiem inwestora. W pierwszej kolejności Sąd odnosi się jednak do najdalej idącego zarzutu skargi dotyczącego nieważności zaskarżonej decyzji. Sąd w pełni akceptuje w tym zakresie stanowisko zawarte w odpowiedzi na skargę. W szczególności zakres pełnomocnictwa, mimo wielokrotnie modyfikowanego opisu zamierzonej inwestycji, nie budził istotnych wątpliwości co do granic umocowania w sprawie A. L. przez R. K.. Nie sposób przyjąć, jak chce skarżąca, że poprzez zmianę oznaczenia jednej z działek, na terenie której planowano inwestycję, umocowanie stało się nieaktualne. Trzeba tu podkreślić, że mimo wielu zmian treści wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, organ cały czas prowadził jedno postępowanie, od czasu ostatniego uchylenia przez Kolegium pod tą samą sygnaturą. Również działania strony, której dotyczyło domniemane pozbawienie reprezentacji i brak udziału, czyli inwestora, ewidentnie wskazują na akceptowanie i popieranie działań pełnomocnika. Powyższej oceny nie mogły zmienić przywołane przez skarżącą obszernie tezy z orzecznictwa i literatury, z którymi Sąd w składzie orzekającym w pełni się zgadza, ale które nie mogą skutkować skutecznym zakwestionowaniem w niniejszej sprawie przedmiotowego pełnomocnictwa (Kodeks Postępowania administracyjnego Komentarz red. R. Hauser re. M. Wierzbowski 2015, A. Wróbel w: M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, LEX 2013, teza 2 do art. 32, A. Matan, w: G. Łaszczyca, Cz. Martysz, A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Tom l, LEX 2010, teza 3 do art. 33, wyrok WSA w Gliwicach z 9 grudnia 2016 r., sygn. l SA/GI 894/16, wyrok WSA w Gdańsku z 15 stycznia 2008 r., sygn. l SA/Gd 914/07). W szczególności skarżąca trafnie podniosła, że organ administracji publicznej powinien brać pod uwagę z urzędu rodzaj udzielonego pełnomocnictwa w każdym stadium postępowania i nie powinien dopuścić do udziału w postępowaniu osoby, która albo w ogóle nie legitymuje się należytym pełnomocnictwem, pełnomocnictwo dotyczy innej sprawy, niż rozstrzygana w postępowaniu albo pełnomocnik zamierza podjąć czynności, do których nie jest umocowany. W sprawie niniejszej zachodziła tożsamość postępowania, a zakres pełnomocnictwa nie budzi wątpliwości Sądu. Trzeba podkreślić, że zmiana działek objętych terenem inwestycji jednoznacznie wynika ze zmiany koncepcji obsługi komunikacyjnej, to jest z ul. O. – dz. [...], na ul. L. przez parking "[...]" – dz. [...]. Podsumowując ten wątek należy wskazać, że w sprawie nie zaistniały przesłanki wznowienia, o których mowa w art. 145 § 1 pkt. 4 K.p.a., ani też nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 4 K.p.a.. Należy wskazać również, że bezsporne między stronami było zaistnienie w sprawie przesłanek określonych w pkt 2-4 art. 61 ust. 1 u.p.z.p., co nie budzi też wątpliwości Sądu. Skarżąca kwestionując całość inwestycji nie sformułowała także żadnych konkretnych zarzutów dotyczących ustalonych parametrów planowanego zamierzenia. Sąd nie dostrzegł uchybień w uzasadnieniu odnośnie ustalenia linii zabudowy, przyjętych parametrów wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki oraz geometrii dachu. Organy należycie wyjaśniły przyjęte wyjątki od typowego przebiegu linii zabudowy i średnich wartości wskazanych wyżej parametrów dla obszaru analizy. W analizie zawarto stosowne, wymagane rozporządzeniem uzasadnienie zastosowanych wyjątków. Zakres dokonywanej analizy urbanistyczno-architektonicznej winien bowiem zależeć od charakteru zamierzonego i zgłoszonego we wniosku przedsięwzięcia inwestycyjnego. Kolejno należy przypomnieć, że zgodnie z art. 60 ust. 1 u.p.z.p. decyzję o warunkach zabudowy wydaje wójt, burmistrz albo prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4 ustawy i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi. Jak wynika z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu (pkt 1); teren ma dostęp do drogi publicznej (pkt 2); istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego (pkt 3); teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskana przy sporządzeniu poprzednio obowiązujących miejscowych planów (pkt 4); decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi (pkt 5). Z kolei elementy, jakie powinna zawierać decyzja o warunkach zabudowy, zostały wymienione przez ustawodawcę w art. 54 u.p.z.p. stosowanym, na podstawie art. 64 ust. 1 u.p.z.p., odpowiednio do decyzji o warunkach zabudowy. Szczegółowy sposób ustalania w decyzji o warunkach zabudowy wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego został określony w rozporządzeniu. Zgodnie z § 9 ust. 1 rozporządzenia, warunki i wymagania dotyczące nowej zabudowy i zagospodarowania terenu ustala się w decyzji o warunkach zabudowy, zawierającej część tekstową i graficzną. Stosownie natomiast do przepisu § 9 ust. 2 wyniki analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, zawierające część tekstową i graficzną, stanowią załączniki do decyzji o warunkach zabudowy. Zgodnie z § 1 rozporządzenie określa sposób ustalania w decyzji o warunkach zabudowy wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w tym wymagania dotyczące ustalania: 1) linii zabudowy; 2) wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu; 3) szerokości elewacji frontowej; 4) wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki; 5) geometrii dachu (kąta nachylenia, wysokości kalenicy i układu połaci dachowych). W myśl zaś § 3 ust. 1 rozporządzenia, w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p. W myśl § 3 ust. 2 rozporządzenia wyraźnie określono, że granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy zasadniczej lub w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej - przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać w skali 1:500 lub 1:1.000. Granice obszaru wyznacza się w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. Warunki te nie zostały w sprawie spełnione, z przyczyn podanych poniżej, choć granice obszaru analizy wyznaczono prawidłowo; zasadnie przyjęto odległość 249,0 m od granic terenu inwestycji stanowiącego działki: [...], [...], [...] obr. [...] i część działek nr [...], [...], jako że z załącznika graficznego wynika, że trzykrotność frontu części działek - od strony ul. L. ma długość 83,0m. Trafnie również organ uznał, że projektowana inwestycja spełnia warunek kontynuacji funkcji dla występujących w obszarze analizowanym obiektów o funkcji usługowej. W obszarze analizowanym znajdują się bowiem działki sąsiednie, dostępne z tej samej drogi publicznej, które pozwalają na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu. Są to m.in. działki nr [...], [...], [...] obr. [...] jedn. ewid. [...] oraz dz. nr [...], obr. [...]. Prawidłowo również organ uzasadnił wyznaczenie linii zabudowy od strony ul. O. jako kontynuację i przedłużenie linii wyznaczonej przez sąsiednią zabudowę (balkony, tarasy budynków mieszkalnych jednorodzinnych położonych na dz. nr [...], [...] obr. [...] w odległość 4 m od granicy z drogą (ul. O. ), na działce nr [...]. Nie budzi zastrzeżeń Sądu także uzasadnienie ustalenia wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w dopuszczalnym przedziale od 26% do 28% na podstawie § 5 ust. 2 rozporządzenia oraz wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej na poziomie 30%. Natomiast ustalając szerokość elewacji frontowej organ winien był bardziej szczegółowo uzasadnić dopuszczenie dużego zakresu 19-24 m, szczególnie biorąc pod uwagę, że na inwestycję miały składać się dwa budynki, a ww. szerokość miała dotyczyć każdego z nich. Brak też rozwiązań zmuszających inwestora do zachowania wystarczającej odległości miedzy "segmentami", co dopiero gwarantowałoby zachowanie kontynuacji ciągu elewacji zabudowy bliźniaczej w tej samej linii zabudowy wzdłuż ul. O. . Natomiast uzasadnienie przyjęcia wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki oraz kształtowania geometrii dachu, jak również posiadanie przez teren inwestycji dostępu do drogi publicznej, Sąd ocenia jako wystarczające. W każdej sprawie o ustalenie warunków zabudowy konieczne jest sporządzenie analizy architektoniczno-urbanistycznej przez podmiot uprawniony, przy czym na organie spoczywa - wynikający z art. 80 K.p.a. w związku z art. 7 K.p.a. - obowiązek dokonania oceny takowej analizy pod kątem zgodności z przepisami prawa, a także wskazań wiedzy, doświadczenia życiowego i logicznego rozumowania, dokładnie w taki sam sposób, w jaki ocenić należy każdy dowód z opinii biegłego (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 15 kwietnia 2010 r., sygn. II SA/Kr 49/10). O ile w obszarze objętym analizą znajduje się już obiekt lub obiekty o funkcji podobnej co zamierzona inwestycja (w tym przypadku funkcji usługowej) oraz zbliżonych parametrach, zaś nie zachodzą negatywne przesłanki, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 2 - 5 u.p.z.p., rzeczą organu administracji publicznej jest wówczas wkomponowanie inwestycji w istniejące otoczenie przy uwzględnieniu zamiaru inwestora, przepisów określonych w rozporządzeniu, względnie także regulacji odrębnych związanych np. z ochroną środowiska (w tym różnych form ochrony przyrody), czy korzystaniem z dróg publicznych. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że kontrolowana decyzja w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy podlegała uchyleniu, ponieważ wadliwie określono przedmiot inwestycji, a części graficzne decyzji i analizy nie odzwierciedlają aktualnego stanu obszaru analizowanego i nie korespondują z częścią tekstową decyzji i analizy. Należy podkreślić, że kopia mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. przedstawiająca wyniki analizy oraz cechy zabudowy i zagospodarowania terenu jest jednym z podstawowych dokumentów w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy. Jego treść i forma nie może być niejednoznaczna i budzić wątpliwości. Kopia mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. powinna być także aktualna i odzwierciedlać obecny (teraźniejszy) stan rzeczy istniejący na danym terenie. Mapa, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. pozostaje aktualna, tak długo jak stan faktyczny odzwierciedlony na niej nie ulega zmianie (por. wyrok NSA z 20 lutego 2018 r., sygn. II OSK 1032/16). Treść części tekstowej analizy nie może być sprzeczna z częścią graficzną analizy. Skoro załącznik do decyzji o warunkach zabudowy składa się z części tekstowej i graficznej analizy, to w celu oceny ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu konieczne jest nie tylko porównanie tekstu analizy z tekstem decyzji, ale i odniesienie się do części graficznej analizy. Podstawą bowiem stwierdzenia wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu są łącznie: część tekstowa oraz część graficzna analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Wszystkie zatem istotne ustalenia dotyczące istnienia kontynuacji funkcji i przewidzianych przepisami prawa parametrów inwestycji powinny być dokonanie przez organ na podstawie prawidłowo sporządzonej analizy urbanistycznej. Część graficzna analizy jest uszczegółowieniem części tekstowej i ustalenia obu tych załączników do decyzji o warunkach zabudowy muszą być odczytywane łącznie. Powinna ona także stanowić odzwierciedlenie części tekstowej i nie może być z nią sprzeczna. Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy należy podkreślić, że nie było wystarczające działanie organu odwoławczego, który wystąpił do organu I instancji o uzupełnienie materiału dowodowego, skoro w wyniku uzupełnienia na części graficznej decyzji oraz analizy na działkach nr dz. [...], [...], [...] obr. [...] jedn. ewid. [...], nie naniesiono znajdującego się tam budynku usługowego "[...]". Powyższe ma tym większe znaczenie, że budynek ten, skądinąd słusznie, uwzględniono przy określaniu średniej wartości wskaźnika powierzchni zabudowy do powierzchni terenu oraz średniej szerokości elewacji frontowej, wskaźnika udziału powierzchni biologicznej czynnej w obszarze analizowanym. Nieaktualność w tym zakresie map będących załącznikami do decyzji potwierdzają prócz powyższego inne dokumenty zalegające w aktach administracyjnych jak mapy i dokumentacja fotograficzna. Z uwagi na stwierdzone i wykazane przez Sąd rozbieżności pomiędzy częścią opisową i graficzną przedmiotowej analizy, nie można było na jej podstawie dokonać ustalenia okoliczności istotnych dla oceny spełnienia przesłanek z art. 61 ust. 1 u.p.z.p., zwłaszcza ustanowionej w pkt 1 zasady dobrego sąsiedztwa. Przechodząc do dalszej oceny analizy będącej podstawą wydanej w sprawie decyzji należy wskazać, że w sprawie decyzją I instancji ustalono warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego o nazwie "Budowa dwóch segmentów budynku handlowo-usługowo-biurowego na wspólnym garażu podziemnym, zjazdem do garażu, wewnętrznym układem drogowym, naziemnymi miejscami postojowymi, infrastrukturą techniczną i wjazdem na działkach nr [...], [...], [...] obr. [...] i częściach działek nr [...], [...], [...], obr. jw. w rejonie ulicy L. w Krakowie". Organ II instancji wydał decyzję reformatoryjną, zmieniając zapisy dotyczące kwestii ochrony zieleni, szczegółowo przytoczone w pierwszej części uzasadnienia. Należy tu wskazać, że budzi zastrzeżenia Sądu określenie samego przedmiotu postępowania. Zgodnie z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, ostatecznie zmodyfikowanym oświadczeniem pełnomocnika inwestora z 4 maja 2017r., wskazano, że dotyczy on budowy "dwóch segmentów budynku (...) na wspólnym garażu podziemnym (...)". Zatem wniosek o ustalenie warunków zabudowy dotyczył nie jednego, a dwóch budynków połączonych garażem. Organy zlekceważyły przy tym, że rozstrzygnięcie w sprawie, czy chodzi o jeden czy o dwa odrębne budynki, stanowiło zasadniczy punkt odniesienia dla określenia parametrów planowanej inwestycji. Zgodnie bowiem z art. 55 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. decyzja o warunkach zabudowy wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę. Ww. przepisy wprost przesądzają, iż decyzja o ustaleniu warunków zabudowy jest wiążąca dla organu administracji architektoniczno-budowlanej przy wydawaniu decyzji o pozwolenie na budowę i ocenie projektu budowlanego, będącej następnym etapem procesu inwestycyjnego. Organ w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę winien więc wykazać zgodność projektu budowlanego z ustaleniami zawartymi w decyzji o warunkach zabudowy. Podobna regulacja zawarta jest także w ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2017 r., poz. 1332 ze zm.). Mianowicie art. 35 ust. 1 pkt 1 tej ustawy stanowi, iż przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Jak zasadnie wskazuje Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 20 czerwca 2017 r. sygn. II OSK 2639/15 związanie wynikające z art. 55 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. oznacza nie tylko obowiązek organu budowlanego wynikający z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane (sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy), lecz oznacza przede wszystkim zakaz postępowania wbrew oznaczonym wymogom decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Ustalenie tych warunków w decyzji o warunkach zabudowy to nie tylko oznaczenie parametrów samego planowanego obiektu, ale także ustalenie innych warunków i zasad, które powinna spełniać planowana inwestycja. Wynika to z funkcji decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, która polega na określeniu dopuszczalności danego zamierzenia inwestycyjnego z punktu widzenia przepisów prawa, oraz na wskazaniu warunków i zasad, którym inwestycja powinna odpowiadać. Wprawdzie decyzja o ustaleniu warunków zabudowy ma odmienny charakter od decyzji o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego – jest to decyzja, która określa urbanistyczno-architektoniczne ramy, w jakich dane przedsięwzięcie może być realizowane, to jednak jest jednym z etapów procesu inwestycyjnego. Na dalszym etapie tego procesu decyzja ta warunkować będzie konkretne rozwiązania zawarte w projekcie budowlanym i przez pryzmat decyzji o pozwoleniu na budowę oraz przepisów regulujących podstawy do jej wydania - także w aspekcie techniczno-budowlanym, właściwy organ oceniał będzie konkretne rozwiązania zawarte w projekcie budowlanym w zakresie ich zgodności z decyzją o ustaleniu warunków zabudowy. W tym znaczeniu decyzja o ustaleniu warunków zabudowy nie może abstrahować od rozwiązań i regulacji zawartych w ustawie Prawo budowlane. Jednym ze wskazań, jakie z tych reguł wynika jest wypracowana przez orzecznictwo koncepcja, iż wadliwym jest wydanie pozwolenia na budowę dla obiektów budowlanych (budynków) tj. więcej niż jednego obiektu, które jako część wspólną mają jedynie garaż podziemny, w sytuacji kiedy pozwolenie dotyczy tylko jednego obiektu (por. wyrok WSA w Krakowie z 11 stycznia 2018 r., sygn. II SA/Kr 1064/17). Zgodnie bowiem z art. 2 pkt 3 ustawy Prawo budowlane ilekroć w ustawie jest mowa o budynku - należy przez to rozumieć taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Jeżeli zatem mamy do czynienia z wieloma obiektami, które są trwale związane z gruntem, wydzielone z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiadają fundamenty i dach to fakt ich połączenia na poziomie podziemnym nie czyni z nich jednego obiektu. Są to odrębne obiekty budowlane jedynie funkcjonalnie ze sobą związane. W tym sensie nie może być traktowany jako jeden budynek, zespół obiektów (dwa lub więcej) niepołączonych ze sobą częściami naziemnymi w stopniu pozwalającym na stwierdzenie, że jest to jeden obiekt w sensie architektonicznym. W istocie obiekty nazywane w niniejszej sprawie "segmentami", mają stanowić dwa odrębne budynki, niepołączone nad powierzchnią ziemi. To, że oba budynki mają być "połączone" kondygnacją podziemną oznacza jedynie funkcjonalne ich powiązanie, a nie przesądza o rodzaju zamierzonej inwestycji. Warto też zwrócić uwagę, że w kontekście zagospodarowania przestrzennego, ładu urbanistycznego, parametrów zabudowy, istotne znaczenie mają właśnie obiekty nad powierzchnią ziemi, a nie ich części podziemne (por. wyrok NSA z 15 czerwca 2016 r., sygn. II OSK 2484/14). Za wadliwe należy uznać ustalenie w decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji nazwanej budową jednego budynku złożonego z segmentów, gdy w istocie postępowanie dotyczyło dwóch budynków połączonych jedynie garażem podziemnym (por. wyrok WSA w Krakowie z 1 kwietnia 2016 r., sygn. II SA/Kr 25/16). Ustalenie warunków zabudowy dla jednego albo dwóch budynków ma zasadnicze znaczenie, albowiem niektóre parametry architektoniczne w tej sprawie wyznaczano odrębnie dla każdego z obu budynków, a niektóre parametry urbanistyczne łącznie dla obu. Jeden parametr wyznaczony łącznie dla obu budynków pozwala inwestorowi na duży zakres swobody w dostosowywaniu tego parametru do każdego z budynków z zachowaniem jednej zasady: łącznie dla obu budynków taki parametr nie może być przekroczony. Na przedstawionym przez inwestora przy wniosku - rysunku koncepcji i projekcie zagospodarowania terenu wyraźnie widać, że zamiarem inwestora będzie budowa dwóch odrębnych budynków, z których każdy będzie trwale związany z gruntem, każdy z tych budynków będzie wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród (ścian) budowlanych oraz każdy z tych budynków będzie posiadał odrębny dach i odrębne fundamenty. Okoliczność istnienia wspólnego dla obu budynków garażu nie może zmieniać poglądu, co do zamierzenia obejmującego budowę dwóch odrębnych budynków. Posadowienie dwóch segmentów (budynków) na wspólnym fundamencie oznacza konieczność wyznaczenia wskaźnika powierzchni, jako łącznego dla całej powierzchni nowej zabudowy, zaś pozostałych parametrów dla każdej bryły z osobna (por. wyrok WSA w Krakowie z 28 lutego 2018 r., sygn. II SA/Kr 1683/17). Konkludując należy wskazać, iż nie jest dopuszczalnym wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę dla budynków połączonych jedynie garażem podziemnym, gdy zamierzenie nazwane jest budową jednego tylko obiektu (nawet złożonego z segmentów). W konsekwencji nie jest dopuszczalnym ustalenie warunków zabudowy dla takiego przedsięwzięcia. Powtórzyć trzeba, że w niniejszej sprawie organy wprawdzie ustalały parametry zabudowy dla dwóch "segmentów" planowanej zabudowy, ale w ocenie Sądu nie można uznać, że są to segmenty, ale odrębne obiekty w rozumieniu ustawy Prawo budowlane. Zatem treść decyzji w wyrzeczeniu ustalająca warunki zabudowy dla budowy budynku dwóch segmentów budynku (jednego) handlowo-usługowo-biurowego na wspólnym garażu podziemnym, jest sprzeczna z dalszą częścią decyzji i jej uzasadnieniem. Wynika bowiem z niego, że przedsięwzięcie dotyczy budowy dwóch architektonicznie niezależnych obiektów połączonych jedynie garażem podziemnym, które w rozumieniu ustawy Prawo budowlane są odrębnymi obiektami budynkami. W oparciu o taką decyzję właściwy organ architektoniczno-budowlany nie mógłby legalnie wydać decyzji o pozwoleniu na budowę. Jak mowa wyżej, z uwagi na fakt, że i planowane zamierzenie w rozumieniu ustawy Prawo budowlane to w istocie budowa dwóch budynków, pozwolenie na budowę musiałoby dotyczyć właśnie dwóch budynków, tymczasem wiążąca decyzja o warunkach zabudowy ustala te warunki dla dwóch segmentów budynku, a zatem jednego obiektu. W tym stanie rzeczy skarżona decyzja jak i też poprzedzająca ją decyzja organu I instancji jako wadliwe winny zostać wyeliminowane z obrotu prawnego. Odnosząc się natomiast do obszernie uzasadnionych w skardze zarzutów naruszenia przepisów dotyczących ochrony przyrody i ochrony środowiska Sąd podziela artykułowaną przez skarżącą troskę o zachowanie wartościowego przyrodniczo obszaru "Tonie", w tym "Tonie-Zachód", zarówno ze względu na walory biologiczne, jak i rolę, jaką obszar ów odgrywa w przewietrzaniu zanieczyszczonego Krakowa. Jednakże na gruncie przywołanych przepisów powszechnie obowiązujących, w tym u.p.z.p., tak organy, jak i sąd administracyjny, nie miały możliwości działania bez konkretnej podstawy prawnej, w oparciu o ogólne zasady u.o.p. i u.o.ś. Przepisy te, mające w odniesieniu do sprawy niniejszej charakter jedynie generalnych postulatów, nie mogą być podstawą odmowy ustalenia warunków zabudowy w sytuacji, gdy w sprawie nie stwierdzono występowania na terenie planowanej inwestycji gatunków chronionych czy gniazdowania ptactwa. Najważniejsze w tym kontekście jednak jest, że teren inwestycji nie wkracza bezpośrednio w ww. obszar łąkowy, ale jest wciśnięty pomiędzy osiedle mieszkaniowe, z budynkami zawierającymi funkcję usługową, a nieuwzględniony na części graficznej, a uwzględniony w części tekstowej analizy sklep "[...]". Nie sposób zatem uznać, że zabudowanie otoczonej budynkami enklawy, naruszy istotnie walory przyrodnicze tego obszaru, czego nie można utożsamiać z interesem faktycznym mieszkańców sąsiednich domów mieszkalnych. W tej kwestii Sąd uznaje uzasadnienie zaskarżonej decyzji za całkowicie poprawne. W tym zakresie skuteczną tamę dla tego typu inwestycji mogą postawić dopiero procedowane miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego, w tym przywoływany przez skarżącą. Końcowo należy podkreślić, że uchwałą Rady Miasta Krakowa nr XCII/2413/18 z dnia 10 stycznia 2018 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Tonie-Zachód" (Dz.Urz. Woj.Mał. z 2018 r., poz. 747), przyjęto plan obejmujący przedmiotowe działki. Uchwała została ogłoszona 24 stycznia 2018 r. i na poprzednim etapie procedury planistycznej (przed uchwaleniem), projekt tego planu nie mógł mieć znaczenia dla ustalania przedmiotowych warunków zabudowy. Natomiast obecnie, o ile ww. plan nie zostanie zakwestionowany w stosownym postępowaniu, organy będą zmuszone wziąć pod uwagę jednoznaczną treść art. 4, a także art. 65 u.p.z.p.. W przypadku, gdyby brak było podstaw do umorzenia postępowania, w ponownie prowadzonym postępowaniu organy będą zobligowane do poprawnego sporządzenia analizy architektoniczno-urbanistycznej, która winna uwzględniać powyżej zawarte wskazania prawne. Organy w uzasadnieniach decyzji winny zawrzeć również wskazane przez Sąd kwestie. Ponownie rozpoznając sprawę organ mógłby wydać decyzję o ustaleniu warunków zabudowy dla przedmiotowego przedsięwzięcia jedynie po korekcie wniosku o jej wydanie dokonanej przez inwestora. Postępowanie o ustalenie warunków zabudowy toczy się bowiem na wniosek i wnioskiem organ jest związany w zakresie rodzaju przedsięwzięcia dla którego warunki zabudowy ustala. Podsumowując powyższe rozważania należy stwierdzić, że w rozpoznawanej sprawie organ II instancji bez dostatecznej podstawy faktycznej i prawnej uznał, że wydana przez organ I instancji decyzja jest prawidłowa, czym naruszył art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a., w zw. z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Mając to na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, zgodnie z regulacją z art. 135 P.p.s.a., iż sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Skoro także i decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem wskazanych wyżej przepisów, jej uchylenie stało się konieczne, o czym Sąd orzekł, jak w pkt I sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł w pkt II sentencji, na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a., zasądzając od organu na rzecz strony skarżącej 497 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Na zasądzoną kwotę składa się koszt zastępstwa procesowego w wysokości 480 zł - wynagrodzenie pełnomocnika – radcy prawnego - określone w § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015 r. poz. 1804 ze zm.) oraz uiszczona opłata skarbowa od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł. Wpisu sądowego od skargi strona skarżąca nie uiściła, korzystając ze zwolnienia podmiotowego w tym zakresie, na podstawie art. 24 ust. 1 ustawy o działalności pożytku publicznego i wolontariacie (t.j. Dz.U z 2018 r. poz. 450).