II SA/Kr 504/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska Sędziowie : Sędzia WSA Aldona Gąsecka-Duda Sędzia WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) Protokolant : Teresa Jamróz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi M.P. na decyzję [....] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 30 grudnia 2010 r., nr [....] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana; III. zasądza od [....] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. na rzecz skarżącej M.P. kwotę 500 zł (pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. W listopadzie 2007 r. J.P. powiadomił Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Powiatu T. o realizacji na działce nr 1 przez M.P.-T. inwestycji niezgodnej z decyzją z [...] lutego 2007 r. ustalającą warunki zabudowy. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego zawiadomieniem z dnia 2 stycznia 2008 r. poinformował inwestora, że zamierza przeprowadzić oględziny terenu inwestycji i dnia 17 stycznia 2008 r. takie oględziny przeprowadzono. Postanowieniem nr [...] z dnia [...] lutego 2008 r., znak: [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wstrzymał prowadzenie robót budowlanych przy rozbudowie i przebudowie tego budynku w związku z faktem stwierdzenia istotnych odstąpień od zatwierdzonego projektu budowlanego. Następnie decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2008 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nałożył na inwestora - P. M.P.-T. obowiązek wykonania projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany w dotychczas wykonanych robotach budowlanych. W związku z nieprawidłowym wykonaniem tego obowiązku przez inwestora, postanowieniem nr [...] z dnia [...] października 2008 r. nałożono obowiązek uzupełnienia i przedłożenia poprawionego projektu zamiennego. W dniu 13 stycznia 2009 r. inwestor przedłożył trzy egzemplarze projektu budowlanego zamiennego, które następnie stały się przedmiotem oceny organu I instancji. Analiza projektu dokonana przez organ I instancji wykazała, że nie jest on zgodny z wymogami ustalonymi w decyzji Burmistrza Miasta Z. z dnia [...] lutego 2007 r. znak: [...] w warunkach zabudowy. W szczególności: 1) zgodnie z projektem biologicznie czynna powierzchnia działki została zmniejszona poniżej dopuszczalnego poziomu 71%, do poziomu 36,7%; 2) budynek posiada trzy kondygnacje, a więc o jedną za wiele w porównaniu z wymogami ww. decyzji. Kwestią sporną jest kwalifikacja ostatniej kondygnacji - organ wskazuje, iż jest to kondygnacja, a strona twierdzi, iż jest to antresola (a nie kondygnacja); 3) odstępstwo od warunków decyzji dotyczy również kąta nachylenia dachu który wynosi od 49- 54 stopni, podczas gdy winien mieścić się w przedziale 52-59 stopni. Po ustaleniu ww. różnic Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Powiatu T. decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2009 r., znak: [...], odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego dla inwestycji polegającej na rozbudowie i przebudowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego na działce nr ewid. 1 obr. [...] w Z. w rejonie ul. [...] w sposób odbiegający od decyzji Burmistrza Miasta Z. znak: [...] z dnia [...] lutego 2007 r. o warunkach zabudowy dla M.P.-T. zam. [...]. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła M.P.-T. . Decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r., Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. utrzymał w mocy decyzję nr [...] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2009 r. znak: [...]. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podano, że postępowanie prowadzone w niniejszej sprawie dotyczyło legalności budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego na działce nr ewid. 1 obr. [...] w rejonie ul.[...]. Decyzję tą doręczono, między innymi, skarżącej zamiast ustanowionych przez nią w postępowaniu administracyjnym pełnomocnikom. Na tak wydaną decyzję przez organ odwoławczy skarżąca osobiście wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, zarzucając organom administracji naruszenie art. 28 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.) i art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego w zakresie nieprawidłowego ustalenia stron oraz błędów procedury administracyjnej. Ponadto skarżąca powołała się na decyzję Burmistrza Miasta Z. o warunkach zabudowy z dnia [...] września 2009 r. znak: [...], wydanej dla rozbudowy i przebudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego na przedmiotowej działce nr ewd. 1 obręb [...] z której to, w ocenie skarżącej, wynika możliwość zatwierdzenia projektu zamiennego, po niewielkich uzupełnieniach i poprawkach. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 9 września 2010 r., sygn. akt II SA/Kr 641/10 uchylił tylko zaskarżoną decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w uzasadnieniu swojego wyroku z dnia 9 września 2009 r., sygn. akt II SA/Kr 641/10 wskazał, że przedmiotowa decyzja została skierowana do P. M.P.-T. , z pominięciem ustanowionych w sprawie pełnomocników. Po ponownym przeprowadzeniu postępowania odwoławczego organ II instancji decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r., znak [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Powiatu [...] z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...]. W pierwszej kolejności organ odwoławczy wskazał, że cała procedura, przeprowadzona przez organ nadzoru budowlanego od chwili stwierdzenia odstąpień od zatwierdzonego projektu w wykonywanych robotach budowlanych została przeprowadzona w sposób prawidłowy. Nie zasługują na uwzględnienie zarzuty odwołania, zgodnie z którymi mylnie podano podstawę prawną wydanych postanowień - w szczególności podstawy takiej nie mogą stanowić przepisy art. 36 ust. 3 Prawa budowanego, który mówi o maksymalnym terminie do przeprowadzenia postępowania administracyjnego, jak również nie może nią być art. 77 K.p.a., który statuuje zasadę wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego. Organ II instancji w pełni podzielił ustalenia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w zakresie, w jakim ustalił on zakres odstąpień dokonanych przez inwestora od zatwierdzonego projektu budowlanego. W szczególności organ odwoławczy stwierdził, że budynek zrealizowany przez inwestora ma trzy kondygnacje, a ostatnia z nich nie może być klasyfikowana jako antresola na podstawie przepisów technicznych rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Za przyjęciem takiego właśnie rozumowania przemawia między innymi wysokość ostatniej kondygnacji (2,24 metra, a więc powyżej poziomu 2 metrów, tj. minimalnego progu dla kondygnacji - § 3 pkt 16 ww. rozporządzenia) oraz oddzielenie jej stropem od kondygnacji niższej. Organ odwoławczy wskazał ponadto, że prawidłowym jest ustalenie przez organ I instancji zakresu powierzchni czynnej działki. Skoro w decyzji ustalono, że poziom ten nie może być niższy niż 71%, to pozostawienie przez inwestora jedynie 36,7 % powierzchni działki jako biologicznie czynnej jest istotnym odstąpieniem od zakresu określonego w decyzji o warunkach zabudowy. Organ nie zgodził się z twierdzeniem skarżącej, zgodnie z którym fakt, że utwardzenie działki nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę wyłącza stosowanie wymogów decyzji o warunkach zabudowy w tym zakresie. Decyzja określa wyraźnie wielkość działki, która ma dostać biologicznie czynna i nie ma przesłanek, które pozwalałyby na zwolnienie z tego wymogu. Kolejną kwestią jest kąt nachylenia spadu dachu zrealizowanego przez inwestora. Jedynym źródłem prawa, do jakiego winien się dostosować inwestor w zakresie ustalania spadu dachu jest decyzja o warunkach zabudowy. Nie ma podstaw prawnych do przyjęcia, że subiektywna ocena inwestora, zgodnie z którą jej budynek nie odbiega wyglądem od budynków sąsiadujących, stanowi przesłankę do zwolnienia inwestora od obowiązku spełnienia wymogów określonych w decyzji. Odnosząc się do zarzutów odwołania wskazano, że nie zasługują one na uwzględnienie. W szczególności: - wbrew twierdzeniom skarżącej, decyzja organu I instancji zawiera wskazanie dowodów i faktów na jakich się opiera, a także odnosi się do przepisów prawa i decyzji, na jakich podstawie została wydana; - nie można zgodzić się ze skarżącą w zakresie, w jakim żąda ona, by organ I instancji przy prowadzeniu każdego postępowania osobno zwracał się do organu uprawnionego do ustalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w celu ustalenia, czy w trakcie trwania postępowania został wydany taki właśnie plan - w szczególności dlatego, że strona nie twierdzi, że taki plan faktycznie został uchwalony. Jedynym źródłem prawa w tym zakresie pozostaje decyzja Burmistrza Miasta Z. o ustaleniu warunków zabudowy. Na koniec organ wskazał, że dokonana przez skarżącego wykładnia przepisu art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego obarczona jest błędem. Skarżąca bowiem twierdzi, że w przypadku złożenia projektu budowlanego zamiennego, bez względu na jego poprawność merytoryczną, organ ma obowiązek jego zatwierdzenia i nie ma żadnej możliwości jego weryfikacji. Z treści art. 51 ust. 1 pkt. 3 Prawa budowlanego wynika, że "przepisy projektu budowlanego stosuje się odpowiednio do zakresu tych zmian" (chodzi o zmiany w rozumieniu odstępstw od zatwierdzonego projektu). Z przepisu tego wynika, że zakres zmian musi odpowiadać tym samym wymogom prawnym, co sam projekt, a w szczególności winien odpowiadać decyzji o warunkach zabudowy wydanych dla określonej nieruchomości. Przyjęcie interpretacji skarżącej, poza swoją oczywistą sprzecznością z przepisami prawa, oznaczałoby stworzenie możliwości obejścia wymogów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego bądź decyzji o warunkach zabudowy, co oznacza, że jest to interpretacja prowadząca do skutków niezgodnych z prawem. Skargę na wyżej opisaną decyzję do sądu administracyjnego złożyła M.P.-T. . Zaskarżonej decyzji zarzuciła: 1) naruszenie art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, poprzez dowolne i nie poparte konkretnymi przepisami prawa uznanie lub nie uznanie właścicieli działek będących lub nie w obszarze oddziaływania obiektu, jako strony postępowania; 2) naruszenie art. 10 § 2 K.p.a., ze względu na brak doinformowania strony o zakończeniu postępowania dowodowego, a co za tym idzie brak możliwości wypowiedzenia się strony co do zebranego materiału dowodowego i zgłoszenia żądań przed wydaniem decyzji. W oparciu o powyższe zarzuty wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji organu I instancji. Skarżąca podniosła, że organ odwoławczy nie odniósł się do wszystkich zarzutów podniesionych w odwołaniu z dnia 12 marca 2009 r. w tym przede wszystkim dotyczących naruszenia art. 28 Prawa budowlanego. Zgodnie z ogólnie przyjętą linią orzecznictwa sądowo - administracyjnego interesy osób trzecich, w szczególności osób posiadających działki sąsiednie, muszą być chronione, ale ta ochrona nie może pozbawiać inwestora możliwości zgodnego z prawem i wiedzą techniczną zabudowania działki gruntu, do której posiada on uprawnienia. Właściciel działki budowlanej, ma prawo do korzystania z niej zgodnie z przeznaczeniem i on właśnie w ramach obowiązujących przepisów prawnych, postanowień planu zagospodarowania przestrzennego i zgodnych z nimi warunków zabudowy, może podejmować inwestycję. Skarżąca wskazała, że osoba która złożyła wniosek do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego jest właścicielem nieruchomości sąsiedniej tj. działek oznaczonych nr ewd. 2 i 3 obr. [...], które od strony północnej nawet nie graniczą z działką inwestycyjną na której projektowany jest budynek, a odległość projektowanej rozbudowy wynosi 18,20 metra. Odległość ta jest więc większe niż minimalna wymagana rozporządzeniem w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Projektowany obiekt nie jest zaliczony do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. z 2004 r. Nr 257, poz. 2573 z późn. zm.). Jest to obiekt o przeznaczeniu mieszkalnym jednorodzinnym, a więc z zakresu działalności nieuciążliwej. Zatem wyjaśnienia przez organ wymaga czy osoba wnosząca o przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego J.P. , zam. ul. [...], znajduje się w kręgu podmiotów, o których mowa w art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego jako właściciel nieruchomości znajdującej się w obszarze oddziaływania projektowanego obiektu w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, a w skutek tak przeprowadzonego postępowania ustalenie czy krąg stron postępowania w ogóle został ustalony prawidłowo. W załączeniu do skargi złożono kopię ostatecznej decyzji Burmistrza Miasta Z. o warunkach zabudowy z dnia 23 września 2009 r. znak : [...], wydanej dla rozbudowy i przebudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego na przedmiotowej działce nr ewd. 1 obręb [...] ul. [...] z której to, w ocenie skarżącej, wynika możliwość zatwierdzenia projektu zamiennego, po niewielkich uzupełnieniach i poprawkach. Skarżąca wskazała, że organy miały możliwość uzyskania informacji od organu odpowiedniego w zakresie planowania przestrzennego w tym wypadku Burmistrza Miasta Z. , o możliwości uzyskania decyzji o warunkach zabudowy potwierdzającej zgodność inwestycji z tymi przepisami, zaś organ odwoławczy miał możliwość uzyskania informacji o wydaniu takiej decyzji, jednak w skutek zaniedbania polegającego na naruszeniu w postępowaniu odwoławczym art. 36 § 2 w związku z art. 35 K.p.a. ograniczona została możliwość uzupełnienia materiału dowodowego przez stronę (brak informacji na przykład o sygnaturze sprawy). Postępowaniem takim naruszony został art. 7 i art. 77 K.p.a. Dodatkowo podniesiono, że przez naruszenie przez organy obu instancji art. 10 § 1 K.p.a., uniemożliwiono stronie wypowiedzenie się co do zebranego materiału dowodowego i złożenie zastrzeżeń, w tym między innymi informacji w sprawie uzyskania decyzji o warunkach zabudowy potwierdzającej zgodność inwestycji z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wniósł o jej oddalenie w całości podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zakwestionowanej decyzji. Wskazał również, że dopiero w skardze po raz pierwszy skarżąca powołała się na wydaną [...] września 2009 r. decyzję ustalająca warunki zabudowy, a tym samym w toku postępowania administracyjnego organy nie wiedziały o takiej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna, aczkolwiek nie wszystkie zarzuty w niej zawarte są uzasadnione. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonej decyzji nie doszło do naruszenia przepisów prawa, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 P.p.s.a.). Co istotne, sądy administracyjne jedynie kontrolują działalność organów administracji, nie mając - co do zasady - żadnych uprawnień do zastępowania administracji przy wykonywaniu przez nie zadań publicznych. Tym samym sąd administracyjny nie może rozstrzygać spraw administracyjnych niejako "w zastępstwie" organów administracji. W tej sprawie organ II instancji naruszył jedną z podstawowych zasad postępowania administracyjnego. Tą zasadą jest zasada zapewnienia czynnego udziału strony w toku postępowania administracyjnego, zawarta w art. 10 K.p.a. Zgodnie z powołanym przepisem organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Odstąpienie od tego obowiązku jest dopuszczalne tylko wówczas, gdy dotyczyłoby ono załatwienia sprawy nie cierpiącej zwłoki ze względu na niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia ludzkiego albo ze względu na grożącą niepowetowaną szkodę materialną (art. 10 § 2 K.p.a.). W tej sprawie żadna z powyższych przesłanek uzasadniających nie zastosowanie zasady czynnego udziału strony w toku postępowania administracyjnego nie ma miejsca. Zasada ta dotyczy każdego etapu postępowania, w tym również postępowania odwoławczego (tak Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 21 stycznia 2010 r., sygn. akt III SA/Kr 423/09, opub. w LEX nr 559843). Istotą sporu w tej sprawie było ustalenie, czy projekt budowlany zamienny sporządzony w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego jest zgodny z prawem. Przy czym o zgodności z prawem można mówić wówczas, gdy projekt ten jest zgodny zarówno z przepisami technicznymi dotyczącymi danego rodzaju inwestycji, zawartymi w szczególności w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.), jak i przepisami określającymi zasady zagospodarowania przestrzennego danego terenu. W tym drugim zakresie będą to albo miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, albo decyzja ustalająca warunki zabudowy. Z akt sprawy wynika, że co do obszaru przedmiotowej inwestycji zostały wydane następujące decyzje ustalające warunki zabudowy: decyzja z [...] lutego 2007 r. ustalającą warunki zabudowy oraz decyzja z dnia [...] września 2009 r. ustalająca warunki zabudowy. Obie decyzje znajdują się w aktach sprawy i zawierają różniące się między sobą parametry realizacji inwestycji na tym samym terenie. Mimo, że w tej sprawie organ II instancji orzekał w grudniu 2010 r., to w żadnym zakresie nie odniósł się do zgodności co do warunków zabudowy wynikających z decyzji z dnia [...] września 2009 r. W ocenie Sądu organ odwoławczy powinien wiedzieć, że w odniesieniu do tej samej inwestycji została wydana decyzja ustalająca warunki zabudowy z dnia [...] września 2009 r., a tym samym zasadnym było przeprowadzenie postępowania w sprawie oceny zgodności projektu budowlanego zamiennego co do tej właśnie decyzji. O wydaniu takiej decyzji Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego był już poinformowany w skardze wniesionej przez skarżącą na poprzednią decyzję tego organu ze stycznia 2010 r. i to wprost wynika z treści poprzedniej skargi. Tym samym o ile rzeczywiście w poprzednio prowadzonym postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego mógł nie wiedzieć o wydaniu w dniu [...] września 2009 r. decyzji ustalającej warunki zabudowy, to po uchyleniu tej decyzji (z [...] stycznia 2010 r.) przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 9 września 2010 r., sygn. akt II SA/Kr 641/10 organ odwoławczy taka wiedzę winien posiadać. Tym samym powinien był ocenić zgodności projektu budowlanego zamiennego z kolejną decyzją ustalającą warunki zabudowy. Jeżeli decyzja ta nie znajdowała się w aktach sprawy (mimo informacji skarżącej o dołączeniu jej do skargi wniesionej na decyzję Wojewódzkiego Inspektora z [...] stycznia 2010 r.), to należało zawiadomić skarżąca o możliwości wypowiedzenia się co do zebranego w sprawie materiału dowodowego. W ten oto bowiem sposób, nie tylko organ respektowałby zasadę wynikającą z art. 10 § 1 K.p.a., ale również strona miałaby możliwość ewentualnego złożenia tej właśnie decyzji ustalającej warunki zabudowy z września 2009 r. Tym samym w tej sprawie, pominięcie zastosowania art. 10 § 1 K.p.a. miało istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Nie można bowiem pominąć, że sama strona przedkładając kolejną decyzje ustalająca warunki zabudowy – doprowadziłaby do wydania innej treści decyzji w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego oraz rozważenia przez organ odwoławczy zgodności warunków zabudowy z tej "nowej" decyzji w stosunku do projektu budowlanego zamiennego. Pozostałe zarzuty zawarte w skardze nie są zasadne. W tej sprawie podmiotem uprawnionym do wszczęcia postępowania z urzędu w przedmiocie badania zgodności realizowanej inwestycji z pozwoleniem na budowę był Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Powiatu [...]. Takie postępowanie wobec skarżącej zostało wszczęte zawiadomieniem Powiatowego inspektora z dnia 2 stycznia 2008 r. o zamiarze przeprowadzenia oględzin terenu inwestycji. Okoliczność, że organ ten wszczął postępowanie w wyniku swoistego "impulsu", jakim było zawiadomienie J.P. nie ma istotnego znaczenia. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego może bowiem w dowolny sposób (z dowolnych źródeł) powziąć informację o ewentualnej realizacji inwestycji niezgodnie z pozwoleniem na budowę czy też zgłoszeniem. Racje ma skarżąca podnosząc, że w każdym postępowaniu organ administracji ustala krąg stron, mając na uwadze interes prawny osób, których dotyczyć mogą skutki decyzji kończącej postępowanie. Organ administracji powinien więc rozważyć, czy J.P. ma przymiot strony w tym postępowaniu. Nawet jednak w przypadku, gdyby nietrafnie uznano J.P. za stronę doręczając mu decyzję w sprawie, nie czyniąc go adresatem jakiegokolwiek obowiązku lub uprawienia – to takie uchybienie w tej sprawie nie miałoby istotnego znaczenia i samo nie uzasadniałoby uchylenia zaskarżonej decyzji. Sąd nie dostrzegł również naruszenia przez organy administracyjne prawa w zakresie trybu prowadzonego postępowania na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego. W tej sprawie naruszenie art. 10 § 1 K.p.a. skutkowało brakiem należytego zebrania materiału dowodowego, czym naruszono art. 7 w związku z art. 77 § 1 K.p.a. obowiązek wyczerpującego zebrania całego materiału dowodowego. Brak zaś uwzględnienia decyzji ustalającej warunki zabudowy z dnia [...] września 2009 r. należy traktować jako istotny dowód w tej sprawie, który nawet gdyby nie był znany organowi odwoławczemu (a powinien być znany) – uzasadnia przyjęcie spełnienia przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. Jest to przesłanka wznowieniowa postępowania administracyjnego, sprowadzająca się do okoliczności wyjścia na jaw istotnej dla sprawy okoliczności faktycznej lub nowego dowodu istniejącego w dniu wydania decyzji (a tak jest w tej sprawie), nie znanego organowi (jak sam organ to twierdzi i w zaskarżonej decyzji ani słowem na tą nową decyzję ustalająca warunki zabudowy nie powołuje się). Zgodnie zaś z art. 145 § 1 pkt 1b P.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Regulacja powyższa prowadzi do wniosku, że naruszenie prawa będące podstawą do wznowienia postępowania administracyjnego powoduje konieczność uwzględnienia skargi i to niezależnie od tego, czy uchybienie to miało wpływ na wynik sprawy. Dodatkowo jak zostało to już wskazane, organ odwoławczy naruszył art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. poprzez nie zebranie wyczerpującego materiału dowodowego, a także art. 10 § 1 K.p.a. w zakresie pominięcia skarżącej z umożliwienia jej czynnego udziału w toku postępowania odwoławczego. To z kolei stanowi naruszenie przepisów prawa procesowego mające istotny wpływ na wynik sprawy i stanowi dodatkową przesłankę uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uznał, że w tej sprawie uzasadnionym będzie dokonanie uchylenia decyzji organu odwoławczego, a to dlatego, że naruszenie prawa sprowadziło się do braku uwzględnienia decyzji z dnia [...] września 2009 r. ustalającej warunki zabudowy. Zgodnie z art. 141 § 4 P.p.s.a. ponownie prowadząc postępowanie należy w szczególności zbadać, czy na tym terenie nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego a jeżeli tak, to o jakiej treści. Jeżeli nie obowiązuje plan miejscowy, należy ocenić zgodność projektu budowlanego zamiennego z decyzją ustalająca warunki zabudowy z dnia [...] września 2009 r. znak: [...] (ewentualnie zapytać skarżącą, czy nie wydano innej jeszcze decyzji w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy w zakresie tej inwestycji). Dokonując takich ustaleń należy zbadać, czy przedstawiony projekt budowlany zamienny jest zgodny z warunkami zabudowy (lub warunkami planu przestrzennego), czy nie jest zgodny i czy niezgodność może być usunięta w wyznaczonym terminie. Należy również ustalić, czy J.P. powinien być stroną w tym postępowaniu i czy ewentualnie inne jeszcze osoby nie powinny być stronami. Sąd nie przesądza również kwestii, czy w wyniku rozpoznawania odwołania skarżącej, organ odwoławczy może zastosować art. 138 § 2 K.p.a. Będzie to uzależnione od ustaleń stanu faktycznego sprawy i zgromadzonego materiału dowodowego. Na tym etapie kontroli zaskarżonej decyzji Sąd nie może przesądzić kwestii zastosowania art. 138 § 2 K.p.a. Mając powyższe na uwadze należy skargę uwzględnić i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b i c P.p.s.a. Sąd uchylić zaskarżoną decyzję. O wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji orzeczono na podstawie art. 152 P.p.s.a. O kosztach orzeczono w oparciu o art. 200 P.p.s.a., z tym że zwrot kosztów postępowania obejmuje zwrot kwoty uiszczonego przez skarżącą wpisu sądowego.