II SA/Kr 51/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Kiełkowski po rozpoznaniu w dniu 16 marca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. J. na postanowienie Nr [...] [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowalnego w K. z dnia 31 października 2019 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia postanawia odrzucić skargę Upomnieniem z dnia 4 lipca 2019 r., znak [...], wydanym na podstawie art. 15 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z. wezwał wskazaną w tymże upomnieniu osobę (osobą tą nie jest skarżąca) do wykonania obowiązku orzeczonego w decyzji tegoż organu z dnia 4 lipca 2018 r., znak [...] Pismem z dnia 12 lipca 2019 r. adresat upomnienia wniósł na nie zażalenie. Postanowieniem Nr [...] z dnia 31 października 2019 r., znak [...], [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowalnego w K., działając na podstawie art. 134 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U z 2018 r. poz. 2096 ze zm.) w zw. z art. 18 oraz 23 § 1 i 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1438 ze zm.) – stwierdził niedopuszczalność zażalenia. Pismem z dnia 6 listopada 2019 r. B. J. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższe postanowienie Nr [...] [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowalnego w K. z dnia 31 października 2019 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi, akcentując, że skarżąca nie była stroną postępowania zakończonego wydaniem zaskarżonego postanowienia ani nie wykazała interesu prawnego we wniesieniu skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Podstawową przesłanką dopuszczalności skargi jest złożenie jej na akt lub czynność (bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania) objęte zakresem właściwości rzeczowej sądu administracyjnego, określonym – zasadniczo – w art. 3 § 2 i 3 oraz art. 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej "p.p.s.a."). Z art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. wynika, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. Wyznaczając zakres postanowień zaskarżalnych do sądu administracyjnego ustawodawca nie posłużył się zatem – jak w odniesieniu do decyzji – klauzulą generalną, lecz metodą enumeracji pozytywnej – w tym sensie, że wymienione zostały określone kategorie postanowień, na które skarga przysługuje. A contrario pozostałe postanowienia nie mogą być samoistnym przedmiotem kontroli sądowej. Gdy idzie o postępowanie egzekucyjne i zabezpieczające, wydane w nim postanowienie – aby mogło być przedmiotem skargi – musi należeć do kategorii postanowień, na które służy zażalenie. Postanowienie o stwierdzeniu niedopuszczalności zażalenia do tej kategorii nie należy. Wspomniane postanowienie, wydawane przez organ odwoławczy, jest od razu ostateczne – nie przysługuje od niego żaden zwyczajny środek prawny, w szczególności zażalenie. Wydane w postępowaniu egzekucyjnym lub zabezpieczającym postanowienie o niedopuszczalności zażalenia z pewnością nie ma też znamion innego przedmiotu zaskarżenia, wobec czego rozważanie dopuszczalności wniesienia na nie skargi w kontekście innego przepisu niż art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. w założeniu nie wchodzi w rachubę. Pogląd, że skarga na postanowienie stwierdzające niedopuszczalność zażalenia jest niedopuszczalna, jawi się jako ugruntowany w orzecznictwie sądów administracyjnych. Na ogół jest on formułowany na tle postępowania jurysdykcyjnego, niemniej jednak – zdaniem Sądu – odnosi się również do postępowania egzekucyjnego (zob. np. postanowienie WSA w Krakowie z 7 grudnia 2015 r. sygn. II SA/Kr 1235/15 i postanowienie NSA z 27 kwietnia 2016 r. sygn. I OSK 587/16; postanowienie WSA w Krakowie z 21 października 2016 r. sygn. II SA/Kr 939/16 i postanowienie NSA z 7 lutego 2017 r. sygn. II OSK 49/17). Niezależnie od powyższego trzeba zauważyć, że skarżąca wniosła skargę na akt wydany w postępowaniu, w którym nie była stroną – akt skierowany wyłącznie do innej osoby. Implikuje to również niedopuszczalność skargi z uwagi na brak legitymacji skargowej, o której mowa w art. 50 p.p.s.a. Z powyższych względów skarga podlega odrzuceniu, stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., o czym Sąd orzekł w sentencji postanowienia.