II SA/Kr 511/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Nawara-Dubiel Sędziowie: Sędzia WSA Monika Niedźwiedź Sędzia NSA Joanna Tuszyńska (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 lipca 2022 r. sprawy ze skargi P. sp. z o. o. z siedzibą w W. na uchwałę Rady Miasta Krakowa z dnia 2 grudnia 2009 r. Nr LXXXVI 1/1 132/09 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Osiedle Przegorzały" skargę oddala. W dniu 2 grudnia 2009 r. Rada Miasta Krakowa podjęła uchwałę Nr LXXXVII/1132/09 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Osiedle Przegorzały". Pismem z dnia 14 lutego 2022 r. P. sp. z o.o. z siedzibą w W. wezwała Radę Miasta Krakowa do usunięcia naruszenia prawa i uchylenia § 10 pkt 12 in fine uchwały z dnia 2 grudnia 2009 r. Nr LXXXVII/1132/09 w związku z naruszeniem przez ten przepis art. 46 ust. 1 i 1a ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych oraz art. 112 ust. 4 pkt 7 ustawy Prawo telekomunikacyjne i art. 2, art. 22, art. 31. ust. 3 i art. 32 ust. 2 Konstytucji RP, poprzez: a) wprowadzenie zakazu na całym terenie objętym planem miejscowym realizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, mogących znacząco oddziaływać na środowisko; b) naruszenie zasady neutralności technologicznej i nieuzasadnioną dyskryminację technologii mobilnej; c) dyskryminację sektora usług telekomunikacyjnych względem innych usług obejmujących realizację sieci i urządzeń infrastruktury technicznej. W odpowiedzi Rada Miasta Krakowa nadesłała pismo z dnia 15 marca 2022 r., do którego dołączyła stanowisko Prezydenta Miasta Krakowa zawarte w piśmie z dnia 8 marca 2022 r. Równocześnie Rada Miasta Krakowa wyjaśniła, że stanowisko Prezydenta Miasta Krakowa nie jest jej stanowiskiem i ma jedynie charakter informacyjny. Pismem z dnia 21 marca 2022 r. P. sp. z o.o. z siedzibą w W. wniosła skargę na powyższą uchwałę Rady Miasta Krakowa z dnia 2 grudnia 2009 r. Nr LXXXVII/1132/09 w części dotyczącej § 10 pkt 12 in fine, domagając się stwierdzenia jej nieważności w zaskarżonym zakresie. Zaskarżonej decyzji skarżąca Spółka zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 87 ust. 2 i art. 94 Konstytucji RP (Dz. U. nr 78 poz. 483 ze zm.) w związku z art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2021 r. poz. 741 ze zm.) oraz art. 4 ust. 1 i art. 15 ust. 2 pkt 10 w związku z art. 1 ust. 2 pkt 10 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 777, dalej "ustawa o wspieraniu rozwoju" lub "Megaustawa"), poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, co skutkowało przyjęciem uchwały w zaskarżonej części, z pominięciem regulacji rangi konstytucyjnej i ustawowej dla tworzenia aktów prawa miejscowego i wprowadzenia rozwiązań zakazujących lub znacznie utrudniających realizację inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2020 r. poz. 1990 ze zm.), na całym terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego; 2. art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 46 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju, poprzez naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego polegające na wprowadzeniu w zaskarżonej części uchwały rozwiązań, które wprost uniemożliwiają, jak również mogą uniemożliwiać lokalizowania na całym terenie obowiązywania uchwały inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej w rozumieniu ustawy o gospodarce nieruchomościami także w sytuacji, gdy taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi; 3. art. 46 ust. 1-2 Megaustawy w zw. z art. 112 ust. 4 pkt 7 P.t. oraz art. 4 i art. 15 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 3 pkt 19 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawa z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz. U. z 2021 r. poz. 670), poprzez przekroczenie władztwa planistycznego gminy skutkujące sprzecznym z prawem ograniczeniem rozwoju bezprzewodowej sieci telekomunikacyjnej na całym terenie objętym uchwałą, jak również przyjęciem uchwały w zaskarżonej części z naruszeniem zasady neutralności technologicznej, w sposób zagrażający realizacji przez Spółkę swoich zobowiązań przetargowych względem Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej; 4. art. 2, art. 8, art. 20, art. 22, art. 31 ust. 3 i art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP oraz art. 2, art. 37 i art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2021 r. poz. 162) w zw. z art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. z 2021 r. poz. 576), poprzez ich niezastosowanie i w rezultacie uznanie, że dopuszczalne jest ustalanie nieostrych i uznaniowych ograniczeń w zakresie warunków lokalizowania stacji bazowych telefonii komórkowej na obszarze objętym uchwałą, powodujących ograniczenie możliwości rozwoju sieci telekomunikacyjnych, przy braku ograniczeń w lokalizowaniu infrastruktury służącej świadczeniu usług w technologii stacjonarnej, co skutkuje ograniczeniem skarżącej możliwości świadczenia usług w technologii mobilnej, tym samym dyskryminując ją na rynku usług telekomunikacyjnych. W uzasadnieniu Spółka podniosła, że jest przedsiębiorcą telekomunikacyjnym wpisanym do rejestru przedsiębiorców telekomunikacyjnych prowadzonego przez Prezesa UKE pod nr [...]. Stosownie do treści art. 48 ustawy o wspieraniu rozwoju, przedsiębiorca telekomunikacyjny w sprawach telekomunikacji, może wnieść do sądu administracyjnego skargę na uchwałę w sprawie uchwalenia planu miejscowego. Postanowienia uchwały w zaskarżonej części dotyczą telekomunikacji, bowiem odnoszą się wprost do lokalizowania urządzeń z zakresu łączności publicznej w rozumieniu art. 6 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomości wchodzących w skład stacji bazowych telefonii komórkowej. Spółka wyjaśniła, że art. 46 ust. 1 Megaustawy wyłącza możliwość wprowadzania w planach zakazów uniemożliwiających lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, podobnie jak i przyjmowania rozwiązań uniemożliwiających lokalizowania takiej inwestycji, jeżeli jest ona zgodna z przepisami odrębnymi. Przedmiotowe zakaz lub rozwiązanie, są prawnie dopuszczalne wyłącznie wówczas, jeżeli istnieje konkretny przepis prawa, który je wprowadza. Innymi słowy, omawiany przepis statuuje preferencje planistyczne dla inwestycji telekomunikacyjnych na terenach objętych planem, czyli ogranicza władztwo planistyczne gminy w zakresie w jakim kształtuje ona zasady lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. W konsekwencji w planie nie można ustanawiać zakazów lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Zdaniem strony skarżącej § 10 pkt 12 zaskarżonej uchwały wprowadza zakaz realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz powodujących szczególne uwarunkowania związane z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko, według przepisów odrębnych za wyjątkiem budowy, remontów i przebudowy dróg publicznych oraz związanych z nimi urządzeń oraz realizacji sieci i urządzeń infrastruktury technicznej z wyłączeniem masztów telefonii komórkowej. Innymi słowy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie zezwala na lokalizowanie inwestycji, które mogą znacząco oddziaływać na środowisko albo wymagają sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko zgodnie z ustawą z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (dalej "ustawa środowiskowa") chyba, że stanowią one budowę, remont i przebudowę dróg publicznych oraz związanych z nimi urządzeń oraz realizację sieci i urządzeń infrastruktury technicznej, ale tylko o ile te urządzenia infrastruktury technicznej nie są masztami telefonii komórkowej. W ocenie Spółki takie postanowienia są niezgodne z prawem. Nie ma bowiem żadnego przepisu odrębnego, zgodnie z którym lokalizacja masztów telefonii komórkowej - nawet tych wymagających przeprowadzenia postępowań z zakresu ochrony środowiska - byłaby sprzeczna. Nie ma więc żadnych podstaw, aby miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego całkowicie wykluczał na całym terenie lokalizowanie masztów telefonii komórkowej kierując się jak należy przypuszczać jakimiś uprzedzeniami do tego typu infrastruktury i nie zwracając uwagi na to, że stanowią one inwestycje celu publicznego, a ich dopuszczalność (w tym pod kątem wpływu na zdrowie ludzi i środowisko naturalne) jest badana na etapie środowiskowym przed zlokalizowaniem inwestycji i już po wybudowaniu przed uruchomieniem. Skarżąca Spółka wskazała także na błędne merytorycznie sformułowanie zakazu, które według uchwały odnosi się do masztu telefonii komórkowej jako przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko oraz powodującego szczególne uwarunkowania związane z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko zgodnie z ustawą środowiskową. Tymczasem maszt telefonii komórkowej - jako konstrukcja wsporcza dla anten i urządzeń nie stanowi przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, gdyż nie jest instalacją emitującą pole elektromagnetyczne, a tylko takie instalacje mogą być zakwalifikowane do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Zdaniem Spółki, uchwała w zaskarżonej części powoduje także bezprawne ograniczenie skarżącej w możliwości prowadzenia na tym terenie działalności telekomunikacyjnej pozwalającej na świadczenie usług bezprzewodowych za pomocą stacji bazowych wykorzystujących technologię połączeń radiowych, jak również dyskryminuje ją w stosunku do przedsiębiorców świadczących usługi telekomunikacyjne w technologii stacjonarnej. Jest to regulacja niedopuszczalna na gruncie przepisów rangi konstytucyjnej oraz ustawowej, w tym art. 112 ust. 4 pkt 7 Prawa telekomunikacyjnego oraz art. 2, art. 37 i art. 43 ust. 1 Prawa przedsiębiorców w zw. z art. 10 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego. Strona skarżąca stwierdziła, że nie chodzi tu jedynie o sprzeczności z Megaustawą, ale także z zasadą neutralności technologicznej i usługowej, obowiązującą w telekomunikacji na poziomie europejskim, implementowaną w Prawie telekomunikacyjnym (art. 2 ust. 5 w zw. z art. 112 ust. 4 pkt 7 tej ustawy), oraz narzuconą do przestrzegania przez podmioty publiczne, a więc także Gminę Kraków (art. 3 pkt 19 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy o informatyzacji). Rozwój telekomunikacji jako takiej na terenie Unii Europejskiej opiera się na zasadzie neutralności technologicznej, zakazującej państwom członkowskim narzucania lub dyskryminacji jakichkolwiek technologii stosowanych przy wykonywaniu prawa. Zasada neutralności technologicznej jest podstawowym narzędziem stworzenia i utrzymania równoprawnej konkurencji pomiędzy przedsiębiorcami telekomunikacyjnymi oraz zapewniania dostępu użytkowników końcowych do ich usług. Tymczasem uchwała w zaskarżonej części zawiera regulacje naruszające powyższe, bowiem zakazy lub rozwiązania dotyczące inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej odnoszą się wyłącznie do infrastruktury lub sieci służących świadczeniu usług w technologii mobilnej. Niejasne są, w ocenie Spółki, przesłanki przyjęcia przez Radę Miasta Krakowa w uchwale skarżonych postanowień, gdyż zaskarżona uchwała nie zawiera dokładnego i przedmiotowego uzasadnienia. Z pewnością takim uzasadnieniem dla wprowadzonych ograniczeń w lokalizowaniu infrastruktury telekomunikacyjnej dedykowanej sieciom czy urządzeniom telefonii mobilnej nie mogą być ogólne cele uchwały. Strona skarżąca stwierdziła, że jakkolwiek zrozumiałe jest dążenie przez organ uchwałodawczy do ochrony zdrowia mieszkańców, to nie sposób uznać, że tylko i wyłącznie infrastruktura telekomunikacyjna dedykowana telefonii komórkowej może na to zdrowie wpłynąć, a co więcej wpływ taki jest na tyle negatywny, że nawet nie można tego typu przedsięwzięcia poddać procedurze środowiskowej, tak jak każde inne przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko. W ocenie Spółki, wprowadzone rozwiązania co do lokalizowania infrastruktury telekomunikacyjnej, wykładane zarówno przez pryzmat poszczególnych zapisów, jak i całościowo zostały zatem uchwalone wbrew: 1. zakazowi z art. 46 ust. 1 Megaustawy w związku z art. z art. 1 ust. 2 pkt 10 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wprowadzania ograniczeń bezpośrednich co do lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej w rozumieniu przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami na całym terenie objętym uchwałą; 2. nakazowi prawidłowej legislacji, w tym zgodności z przepisami ustawowymi, która ma zastosowanie także do aktów prawa miejscowego; 3. konstytucyjnej zasadzie równości i braku dyskryminacji przy prowadzeniu działalności gospodarczej, w tym wbrew zakazowi ograniczenia swobody działalności gospodarczej przez akt inny niż ustawa. W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta Krakowa wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej. W pierwszej kolejności organ przedstawił przebieg procedury planistycznej. Następnie organ odniósł się do kwestii naruszenia interesu prawnego skarżącej Spółki przez zaskarżoną uchwałę. Organ wskazał, że od 25 października 2019 r. (na skutek wejścia w życie ustawy z dnia 30 sierpnia 2019 r. o zmianie ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych oraz niektórych innych ustaw, Dz. U. z 2019 r. poz. 1815) obowiązuje przepis art. 46 ust. 1a ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, zgodnie z którym nie stosuje się ustaleń planu miejscowego w zakresie ustanowionych zakazów lub przyjętych w nim rozwiązań, o których mowa w ust. 1, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. W ocenie organu, z treści skarg nie wynika, w jaki sposób, w kontekście obowiązujących przepisów ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych oraz postanowień skarżonych planów miejscowych, następuje ograniczenie lub uniemożliwienie prowadzenia działalności przez skarżącą. Zdaniem organu, skarżąca Spółka nie wykazała zatem naruszenia interesu prawnego. Odnosząc się do podniesionych w skardze zarzutów Prezydent Miasta Krakowa wyjaśnił, że obszar objęty ustaleniami zaskarżonej uchwały znajduje się w zachodniej części miasta Krakowa i ma powierzchnię 32 ha. Jest to rejon dawnej wsi Przegorzały. W znacznej części obszar ten zagospodarowany jest zespołami zabudowy jednorodzinnej i znajduje się w Bielańsko Tynieckim Parku Krajobrazowym. W bliskim sąsiedztwie tego obszaru znajdują się Dolina Wisły, Wzgórze św. Bronisławy i Wzgórze Sikornik. Większość obszaru "Osiedle Przegorzały" stanowi zabudowa jednorodzinna mieszkaniowa, wyjątkiem są: teren Akademii Rolniczej w Krakowie, teren campingu, magazyn teatru Groteska, teren ośrodka zdrowia i pawilonu handlowego. Na obszarze o wyróżnia się teren wzdłuż ulic: K. Zamejtasa i A. Szyszko - Bohusza ze względu na zagęszczenie zabudowy mieszkaniowej, jednorodzinnej zlokalizowanej na małych działkach. Przy ul. Przegorzalskiej i Kamedulskiej znajdują się dwa obiekty zabudowy zagrodowej będące reliktami dawnej zabudowy wsi Przegorzały, które funkcjonalnie nie wpasowują się w całość obszaru. Teren obszaru unosi się w kierunku północnym, co stwarza możliwość szerokiego otwarcia widoku na dolinę Wisły z tej części o terenu. Nad obszarem dominuje wzgórze z obiektami Instytutu UJ zwanego Willa A. Szyszko - Bohusza od strony zachodniej. Ulica Bruzdowa doprowadza do terenu pamięci pomordowanych w czasie II Wojny Światowej Glinik (teren pomnika leży poza obszarem objętym planem). Natomiast tereny niezainwestowane stanowią niewielki procent obszaru, będące działkami wewnątrz obecnej sieci drożnej oraz na styku z opracowywanym terenem jako tereny boisk sportowych pomiędzy obszarem "Osiedlem Przegorzały" a ul. Księcia Józefa. W związku z powyższym jako podstawowy cel planu przyjęto ustalenie reguł uporządkowania istniejącej zabudowy, właściwego wykorzystania rezerw terenów dla zabudowy mieszkaniowej oraz warunki kształtowania przestrzeni publicznych. Organ wskazał, że ustalenia planu określają - zgodnie z zasadami zrównoważonego rozwoju - granice i sposób zainwestowania i zagospodarowania terenów, których znacząca część posiada wartości przyrodnicze i krajobrazowe oraz regulują zasady rozwoju terenów mieszkaniowych i usługowych, w celu stworzenia harmonijnie skomponowanego sąsiedztwa terenów zieleni publicznej, z uwzględnieniem: 1) ochrony wartościowych terenów i elementów przyrodniczych, krajobrazowych i kulturowych. 2) użytkowego (w tym publicznego) ich wykorzystywania dla rekreacji i wypoczynku, 3) niezbędnej infrastruktury technicznej i usługowej, służącej ww. celom. W związku z powyższym organ uznał, że wprowadzone ograniczenia są zasadne i celowe z uwagi na ochronę wartości krajobrazowych i kulturowych obszaru. Prezydent Miasta Krakowa wyjaśnił, że ustalony w zaskarżonym planie miejscowym zakaz realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko dotyczy wielu sektorów usług, szczególnie takich, których lokalizacja w obszarze planu nie jest konieczna. Zakazy nie dotyczą inwestycji takich jak: drogi publiczne, czy infrastruktura techniczna inna niż telefonia komórkowa, które są niezbędne do prawidłowego funkcjonowania obszaru. Organ podkreślił, że przepisy ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (dalej: ustawa szerokopasmowa) weszły w życie z dniem 17 lipca 2010 r., a zatem po uchwaleniu zaskarżonego planu. Z kolei od 25 października 2019 r. obowiązuje art. 46 ust. 1a ustawy szerokopasmowej o treści "nie stosuje się ustaleń planu miejscowego w zakresie ustanowionych zakazów lub przyjętych w nim rozwiązań, o których mowa w ust. 1, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi", który ma moc nadrzędna nad zapisami zaskarżonej uchwały, która jest aktem prawa miejscowego. Mając na uwadze powyższe Prezydent Miasta Krakowa uznał, że regulacje zaskarżonego planu miejscowego nie wymagały dostosowania do przepisów tzw. ustawy szerokopasmowej, ponieważ art. 46 ust. 1 i 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, gdyż z jego treści nie da się wyprowadzić normy pozbawiającej gminy prawa kształtowania przestrzeni przez wprowadzanie zakazów czy ograniczeń zabudowy takimi urządzeniami, a inwestor na podstawie ww. przepisów nie może żądać, aby obszar objęty planem miejscowym był bezwarunkowo otwarty na jego inwestycje. Zdaniem organu, przepisy te nie przyznają przedsiębiorcom telekomunikacyjnym uprawnień do kształtowania polityki przestrzennej na obszarze gminy. Organy gminy mogą w sposób władczy, przy zachowaniu przepisów ustawy, określać warunki zagospodarowania terenu, a ich władztwo zostało omawianą regulacją jedynie ograniczone, a nie zupełnie wykluczone, w zakresie decydowania o lokalizacji stacji bazowych telefonii komórkowej i jej warunkach. Równocześnie zapisy zaskarżonej uchwały umożliwiają realizację inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej w obszarze objętym ustaleniami zaskarżonej uchwały. W związku z powyższym Prezydent Miasta Krakowa uznał, że zarzuty naruszenia przepisów rangi konstytucyjnej, przepisów ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne, przepisów ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych oraz przepisów regulujących działalność gospodarczą prowadzoną przez stronę skarżącą, w zakresie sformułowania ustaleń planistycznych dotyczących zasad lokalizacji stacji telefonii komórkowych na obszarze objętym ustaleniami skarżonego planu, należy uznać za pozbawione podstaw. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Na wstępie należy wyjaśnić, że na mocy § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz. U. z 2020 r. poz. 491 z późn. zm.) w okresie od dnia 20 marca 2020 r. do odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej ogłoszono stan epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2. Zgodnie z przepisem art. 15zzs4 ust. 2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U.2021.2095 t.j. z dnia 2021.11.22) w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID -19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich, wojewódzkie sądy administracyjne przeprowadzają rozprawę wyłącznie przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających prowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym, że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu. W myśl art. 15zzs4 ust. 3 ustawy Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. W rozpoznawanej sprawie strony postępowania zostały wezwane o podanie, czy wnoszą o przeprowadzenie rozprawy zdalnej, a jeżeli tak - to o wskazanie adresu elektronicznego na platformie ePUAP - w terminie 7 dni od dnia doręczenia - pod rygorem przyjęcia, że strona nie ma możliwości technicznych uczestniczenia w rozprawie zdalnej. Pełnomocnik strony skarżącej r.pr. T.L.B. , która powyższe wezwanie otrzymała w dniu 6.06.2022 r. (k.51akt sądowych) nie podała adresu elektronicznego na platformie ePUAP. Dlatego też zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym. Na podstawie art.1 § 1 i § 2 z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2021.137 t.j.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Dz.U.2022.329 t.j.), zwanej dalej "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Sądowa kontrola legalności obejmuje m.in. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej i polega na badaniu zgodności kwestionowanego skargą aktu z przepisami prawa powszechnie obowiązującego (art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a.). Kontrola legalności w niniejszej sprawie dotyczy uchwały Rady Miasta Krakowa z dnia 2 grudnia 2009 r. Nr LXXXVII/1132/09 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Osiedle Przegorzały" (Dz.U. Woj. Małop. z dnia 2009.12.11, Nr 772, poz. 6024). Strona skarżąca prowadząca działalność z zakresu usług telekomunikacyjnych zaskarżyła uchwałę w części obejmującej § 10 pkt 12 in fine. Ma on następujące brzmienie: "Dla ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego ustala się następujące zasady" (...), w tym "zakaz realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz powodujących szczególne uwarunkowania związane z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko, wg przepisów odrębnych za wyjątkiem budowy, remontów i przebudowy dróg publicznych oraz związanych z nimi urządzeń oraz realizacji sieci i urządzeń infrastruktury technicznej z wyłączeniem masztów telefonii komórkowej". Skarżąca Spółka wyczerpała wskazany w przepisach p.p.s.a. tryb wniesienia skargi, poprzedzając ją skierowanym do Rady Miasta Krakowa wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa oraz zachowała termin do jej wniesienia (art. 53 § 2 p.p.s.a., w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 czerwca 2017 r.). Strona skarżąca trafnie wywiodła swój indywidualny interes prawny do zaskarżenia uchwały z art. 48 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 777), który wprost stanowi, że przedsiębiorca telekomunikacyjny oraz Prezes UKE mogą zaskarżyć, w zakresie telekomunikacji, uchwałę w sprawie uchwalenia planu miejscowego. Zgodnie z art.46 ust 1 ustawy o rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Z kolei przepis art.46 ust.1a ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (w brzmieniu od 25 października 2019 r. - Dz.U.2019.1815) stanowi, że nie stosuje się ustaleń planu miejscowego w zakresie ustanowionych zakazów lub przyjętych w nim rozwiązań, o których mowa w ust. 1, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Stosownie do treści art. 75 ust. 1 ustawy o wspieraniu, w brzmieniu nadanym mu ustawą z dnia 12 października 2012 r. o zmianie ustawy o rozwoju usług telekomunikacyjnych oraz niektórych innych ustawy (Dz. U. z 2012 r. poz. 1256), obowiązującym od dnia 16 grudnia 2012 r. (po wykreśleniu ustępów 2-8), przepis art. 48 stosuje się także do planów miejscowych obowiązujących w dniu wejścia w życie ustawy. Dlatego też skarżąca spółka jako przedsiębiorca telekomunikacyjny ma legitymację do wniesienia skargi na przedmiotowa uchwałę (por. wyroki WSA: w Gliwicach z dnia 18 lipca 2014 r. sygn. akt II SA/Gl 179/14; w Krakowie z dnia 29 maja 2014 r., sygn. akt II SA/Kr 160/14; we Wrocławiu z dnia 17 kwietnia 2014 r., sygn. akt II SA/Wr 85/14; w Rzeszowie z dnia 10 lipca 2014 r., sygn. akt II SA/Rz 275/14, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 26 października 2017 r. sygn. akt II SA/Gd 392/17, wyrok NSA dniu 22 stycznia 2020 r., sygn. akt II OSK 568/18 dostępne w CBOSA na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wobec powyższego sąd mógł przystąpić do merytorycznej kontroli zaskarżonej uchwały w granicach interesu prawnego skarżącej Spółki wyznaczonego przepisem art. 48 ustawy o wspieraniu. Zarzuty skargi i ich argumentacja koncentrują się na wymogach, jakie wprowadził przepis art. 46 ust. 1 ustawy o wspieraniu w stosunku do zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w przedmiocie lokalizowania inwestycji celu publicznego w zakresie łączności publicznej Podstawą uwzględnienia skargi na uchwałę dotyczącą planu jest wyłącznie naruszenie obiektywnego porządku prawnego oraz przekroczenie przysługującego gminie, z mocy art. 3 ust. 1 oraz art. 1 u.p.z.p., władztwa planistycznego. Szczegółowe zasady oraz tryb podejmowania uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zawarte zostały w ustawie z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1945, dalej "u.p.z.p."). Regulacje te bezwzględnie wiążą radę gminy w stanowieniu prawa miejscowego, a konsekwencje ich niedotrzymania, określił sam ustawodawca w art. 28 u.p.z.p. Z mocy przywołanego przepisu, naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, istotne naruszenie trybu jego sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Z treści przepisu art. 28 ust. 1 u.p.z.p. wynika, że przewiduje on trzy rodzaje wad planu miejscowego (jak też studium) powodujących jego nieważność, tj. naruszenie zasad sporządzania planu, istotne naruszenie trybu (procedur) jego sporządzania oraz naruszenie właściwości organów uczestniczących w procesie jego sporządzania. Tryb sporządzania planu odnosi się do sekwencji czynności, jakie podejmuje organ w celu doprowadzenia do uchwalenia planu miejscowego począwszy od uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu, a skończywszy na uchwaleniu planu. Zaniechanie którejś z czynności może stanowić istotne naruszenie trybu, skutkujące nieważnością uchwały w całości lub części. Natomiast pojęcie zasad sporządzania planu zagospodarowania przestrzennego należy wiązać ze sporządzeniem aktu planistycznego, a więc merytoryczną zawartością aktu planistycznego (część testowa, graficzna i załączniki), zawartych w nim ustaleń, a także standardów dokumentacji planistycznej. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego stosownie do art. 14 ust. 8 u.p.z.p jest aktem prawa miejscowego. Oznacza to konieczność zachowania wymogów prawidłowej legislacji. Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 22 maja 2002 r., sygn. K 6/02 stwierdził, że: "naruszeniem zasady ochrony zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa byłoby uchwalenie ustawy, w której używane pojęcia są wzajemnie sprzeczne lub też umożliwiają dowolną ich interpretację. (...) z wyrażonej w art. 2 Konstytucji zasady państwa prawnego wynika nakaz przestrzegania przez ustawodawcę zasad poprawnej legislacji. Nakaz ten jest funkcjonalnie związany z zasadami pewności i bezpieczeństwa prawnego oraz ochrony zaufania do państwa i prawa. Zasady te mają szczególnie doniosłe znaczenie w sferze wolności i praw człowieka i obywatela. (...) jako naruszenie wymagań konstytucyjnych oceniać należy takie niejasne i nieprecyzyjne formułowanie przepisu, które powoduje niepewność jego adresatów co do ich praw i obowiązków. Powoduje ono bowiem stworzenie nazbyt szerokich ram dla organów stosujących taki przepis, które w istocie muszą zastępować prawodawcę w zakresie tych zagadnień, które uregulował on w sposób niejasny i nieprecyzyjny. Ustawodawca nie może poprzez niejasne formułowanie tekstu przepisów pozostawiać organom mającym je stosować nadmiernej swobody przy ustalaniu w praktyce zakresu podmiotowego i przedmiotowego ograniczeń konstytucyjnych wolności i praw jednostki. (...) Naruszeniem Konstytucji jest stanowienie przepisów niejasnych, wieloznacznych, które nie pozwalają obywatelowi na przewidzenie konsekwencji prawnych jego zachowań. Należyta poprawność, precyzyjność i jasność przepisów prawnych ma szczególne znaczenie, gdy chodzi o ochronę konstytucyjnych praw i wolności człowieka i obywatela. Adresat normy prawnej musi wiedzieć, jakie jego zachowanie i z jakich przyczyn ma znaczenie prawne." Uwagi te należy odnieść również do stanowienia aktów prawa miejscowego przez prawodawcę lokalnego. W wyroku z dnia 14 stycznia 2020 r., sygn. II OSK 447/18 Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, co następuje: "W treści planu zagospodarowania przestrzennego, stanowiącego zgodnie z art. 14 ust. 8 u.p.z.p., akt prawa miejscowego, niedopuszczalne są postanowienia niedookreślone, czy potoczne. Plan zagospodarowania przestrzennego, jako akt prawa miejscowego powinien zawierać regulacje czytelne - niebudzące wątpliwości interpretacyjnych. Jeżeli tego nie czyni, budząc wątpliwości zasadniczej natury, co do parametrów lokalizacji inwestycji na terenie objętym planem miejscowym, to może stanowić zagrożenie dla standardów państwa prawa, powielając wątpliwości na etapie rozstrzygnięć indywidualnych". Zdaniem sądu zarzuty naruszenia kwestionowanym postanowieniem planu przepisów art. 46 w związku z art. 75 ustawy o wspieraniu ani art. 32 Konstytucji RP nie są zasadne i nie mogą w rezultacie doprowadzić do zastosowania normy z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2016 r. poz. 778), zwanej dalej u.p.z.p., zgodnie z którą istotne naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Postanowienia § 10 pkt 12 in fine przedmiotowej uchwały nie narusza obiektywnie pojętego porządku prawnego obowiązującego w dacie wejścia jej w życie. Zaskarżona w tej części uchwała nie narusza tym samym zasad sporządzania planu miejscowego ani też sąd administracyjny nie dopatrzył się istotnego naruszenia trybu sporządzania planu, bądź naruszenia właściwości organów, co z mocy art. 28 ust. 1 u.p.z.p. skutkowałoby nieważnością uchwały w zaskarżonym zakresie. Jest w sprawie oczywistym i niespornym, że zaskarżony plan został uchwalony w dniu 2 grudnia 2009 r., a zarzuty skargi zasadniczo oparto na treści art. 46 w związku z art. 75 ust. 1 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, a więc na akcie późniejszym wobec planu, będącego aktem prawa miejscowego. Sąd wojewódzki podziela w pełni pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 czerwca 2016 r. sygn. akt II OSK 2470/14, że niespełnienie przez miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego wymagań określonych w art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych nie skutkuje możliwością stwierdzenia jego nieważności przez sąd administracyjny z powodu naruszenia zasad sporządzania planu miejscowego, jeżeli plan ten zaczął obowiązywać przed dniem wejścia w życie cytowanej wyżej ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. Objęcie tych planów sankcją nieważności musiałoby wiązać się z wyraźnym postanowieniem ustawodawcy w tej kwestii, którego nie da się wywieść z samego tylko odesłania w stosunku do planów miejscowych obowiązujących w dniu wejścia w życie ustawy do art. 46, jak również do art. 48 (dostępny w CBOSA na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z mocy art. 75 ustawy o wspieraniu, w jej pierwotnym brzmieniu, art. 46 ust. 1 miał zastosowanie również do planów miejscowych obowiązujących w dniu jej wejścia w życie, lecz tryb dostosowania takich planów do wymagań z art. 46 ust. 1 przewidziano w uchylonych już ust. 2-8 art. 75. Przepisy te przewidywały "dostosowanie" przez rady gmin treści m.p.z.p. do wymogów art. 46 ust. 1 lub wojewodę, który był zobowiązany "zmienić plan" poprzez wydanie zarządzenia zstępczego. W żadnym z tych przepisów ustawodawca nie przewidywał sankcji nieważności dla tych ustaleń m.p.z.p. obowiązujących w dniu wejścia w życie ustawy z dnia 7 maja 2010 r., które nie odpowiadały wymogom art. 46 ustawy o wspieraniu, licząc się niewątpliwie ze skutkami daleko idącymi, jakie niesie stwierdzenie nieważności całości lub części aktu generalnego, na podstawie którego wydawane są decyzje administracyjne. Na skutek zmiany ustawy o wspieraniu dokonanej nowelą z dnia 12 października 2012 r. uchylono przepisy art. 75 ust. 2-8, a więc przepisy zobowiązujące właściwe organy do dostosowania, w określonym terminie, m.p.z.p. do wymogów art. 46 ust. 1. Jednakże, ani w ustawie z dnia 7 maja 2010 r., ani też w ustawie zmieniającej z dnia 12 października 2012 r. ustawodawca nie zawarł przepisu, który groziłby sankcją nieważności w stosunku do przepisów planu miejscowego obowiązującego w dniu wejścia w życie ustawy z dnia 7 maja 2010 r., który nie koresponduje z wymogami art. 46 ust. 1 powołanej ustawy (por. wyroki WSA we Wrocławiu: z dnia 17 kwietnia 2014 r., sygn. akt II SA/Wr 85/14; z dnia 8 stycznia 2015 r., sygn. akt II SA/Wr 665/14, dostępne j.w.). Za trafnością tego poglądu, który sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela, przemawiają założenia ustawodawcy wynikające z uzasadnienia do projektu noweli z 2012 r., których celem było zrezygnowanie z konieczności dostosowywania przez gminy treści miejscowych planów do wymagań ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych i wprowadzenie zasady, zgodnie z którą nie stosuje się ustaleń planów miejscowych w zakresie ustalonych zakazów lub przyjętych rozwiązań, których realizacja uniemożliwia lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Umożliwia to realizację inwestycji telekomunikacyjnych zgodnych z przepisami odrębnymi, pomimo ustalenia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego zakazów realizacji takich inwestycji, bez konieczności wydawania w tym zakresie odrębnych rozstrzygnięć. Oznacza to, że postanowienia planów miejscowych obowiązujące przed wejściem w życie ustawy o wspieraniu powinny być wykładane w świetle przepisów art. 46 ust. 1 i 2 tej ustawy w taki sposób, aby usuwać zakazy i przeszkody w lokalizowaniu inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. Przepis art. 46 ust. 2 w związku z art. 75 ust. 1 ustawy o wspieraniu należy tak odczytywać, że w sytuacji, gdy przedsiębiorca telekomunikacyjny będzie zamierzał realizować inwestycję celu publicznego z zakresu łączności publicznej na danym terenie objętym planem miejscowym uchwalonym przed datą 17 lipca 2010 r., a obowiązujące postanowienia planu będą zawierać zakazy albo będą przyjmować rozwiązania uniemożliwiające lokalizowanie tych inwestycji, to wówczas organ administracji publicznej załatwiający sprawę pozwolenia na budowę inwestycji z zakresu łączności publicznej obowiązany będzie pomijać te zapisy planu miejscowego, które wprowadzają opisane ograniczenia pod warunkiem, że taka inwestycja będzie zgodna z przepisami odrębnymi. Taka wykładnia przepisu art. 46 ust. 2 w związku z art. 75 ust. 1 ustawy o wspieraniu jest dozwolona i konieczna ze względu na fakt polepszenia sytuacji prawnej przedsiębiorcy telekomunikacyjnego na rynku inwestycji celu publicznego dotyczących telekomunikacji, czemu służyć mają przepisy tej ustawy. Prawidłowe stosowanie tego przepisu należy także oprzeć o wykładnię systemową, a więc mając na uwadze jego powiązanie z otoczeniem. Hierarchiczna budowa systemu prawa umożliwia usuwanie sprzeczności (niejasności) między normami wyższymi i niższymi poprzez uznanie, że w takim wypadku te ostatnie tracą moc prawną. Zapewnienie tego, by system prawa zachował wewnętrzną harmonię należy tak do prawodawcy, jak i do organów stosujących prawo w związku z dokonywaniem właściwej jego wykładni. Ważne jest również dla interpretacji art. 46 w związku z art. 75 ustawy o wspieraniu zastosowanie wykładni funkcjonalnej, gdyż znaczenie decydujące ma nie znaczenie słowne ustawy, lecz zawarte w nim dążenie do realizacji celu, jakim jest niewątpliwie w tym wypadku przyspieszenie i ułatwienie przedsiębiorcy telekomunikacyjnemu realizowanie inwestycji telekomunikacyjnych (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 9 września 2015 r., sygn. akt II SA/Po 10/15, dostępny w CBOSA). Oceny rozwiązań planistycznych pod kątem ograniczeń dla realizacji inwestycji z zakresu telekomunikacji należy dokonywać z uwzględnieniem okoliczności danego przypadku. Jedynie plan miejscowy (uchwalony po wejściu w życie ustawy o wspieraniu rozwoju usług) nie może wprowadzać zakazu lokalizowania urządzeń telekomunikacji, co wprost wynika z art. 46 ust. 1 tej ustawy. Zaskarżona w niniejszej sprawie uchwała Rady Miasta Krakowa z dnia 2 grudnia 2009 r. Nr LXXXVII/1132/09 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Osiedle Przegorzały została podjęta i weszła w życie przed wejściem w życie ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. To zaś oznacza, że nie można skutecznie podnosić wobec tej uchwały zarzutu naruszenia 46 ust. 1 i 2 w zw. z art. 75 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. Mając na uwadze, że ustawa ta weszła w życie po podjęciu i wejściu w życie zaskarżonego planu miejscowego, stwierdzić należy, że zaskarżona nie mogła naruszyć przepisów, które jeszcze nie obowiązywały w dacie uchwalenia planu miejscowego. Tym samym chybiony jest zarzut naruszenia wskazanych w skardze przepisów prawa podniesiony wobec § 10 pkt 12 zaskarżonej uchwały. Zauważyć także należy, że w dacie podjęcia zaskarżonej uchwały obszar nią objęty podlegał przepisom rozporządzenia Nr 81/06 Wojewody Małopolskiego z dnia 17 października 2006 r. (Dz.U. Woj. Małop.2006.654.3997) w sprawie utworzenia Bielańsko - Tynieckiego Parku Krajobrazowego. Celem ochrony Parku była m.in. ochrona wartości historycznych i kulturowych, w tym ochrona tradycyjnych form zabudowy i zespołów wiejskich, podmiejskich i miejskich, ochrona walorów krajobrazowych, zachowanie otwartych terenów krajobrazów jurajskich, ochrona przed przekształceniem terenów wyróżniających się walorami estetyczno-widokowymi. Stosownie do § 3 rozporządzenia w Parku zakazano realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu art. 51 Ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2006 r. Nr 129, poz. 902). Nieusprawiedliwione są również zarzuty dotyczące naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 32 Konstytucji RP oraz art. 64 ust. 3 Konstytucji RP w zw. z art. 140 kodeksu cywilnego. Przepis art. 46 ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych nie oznacza, że lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej jest dopuszczalna w każdym, wybranym przez inwestora miejscu, bez względu na treść planu, gdyż ustawodawca wprost nakazuje także respektowanie wprowadzonych w planie zakazów lub ograniczeń. Z przepisu art. 46 ust. 1 i 2 tej ustawy nie można wyprowadzać normy prawnej, która całkowicie pozbawia organy gmin prawa kształtowania przestrzeni poprzez wprowadzenie zakazów, czy ograniczeń zabudowy urządzeniami telekomunikacyjnymi obszaru objętego planem. Przepisy te nie przyznają bowiem przedsiębiorcom telekomunikacyjnym autonomicznego uprawnienia do kształtowania polityki przestrzennej. Organy gminy mogą w sposób władczy, przy zachowaniu przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, określać warunki zagospodarowania terenu, a ich władztwo zostało regulacją ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych jedynie ograniczone, a nie wykluczone, w zakresie decydowania o zakazie lokalizacji stacji bazowych telefonii komórkowych i jej warunkach (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 18 kwietnia 2019 r., sygn. akt II OSK 1508/17; z dnia 28 listopada 2018 r., sygn. akt II OSK 19/17 - CBOSA). Wskazać nadto należy, że art. 1 ust. 2 pkt 10 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, stanowiący że w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uwzględnia się zwłaszcza potrzeby w zakresie rozwoju infrastruktury technicznej, w szczególności sieci szerokopasmowych, dodany został przez art. 70 pkt 1 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz.U.10.106.675). W świetle art. 1 ust. 2 u.p.z.p. potrzeby w zakresie rozwoju infrastruktury technicznej, w szczególności sieci szerokopasmowych stanowią tylko jeden z elementów katalogu wartości, które należy uwzględniać w toku prac planistycznych. W konkretnej sytuacji przestrzennej określonego terenu nie można jednak wykluczyć kolizji między tymi wartościami. Brak przy tym podstaw do przyjęcia bezwzględnego prymatu inwestycji w zakresie łączności publicznej przed innymi wartościami, a kolidujące wartości powinny zostać wyważone. W każdym razie, skoro w dacie wejścia w życie kwestionowanej uchwały jeszcze nie obowiązywał przepis art. 1 ust. 2 pkt 10 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie mógł zostać skarżoną uchwałą naruszony. Nie mógł również zostać uwzględniony zarzut naruszenia art. 3 pkt 19 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz. U. z 2021 r. poz. 670) przez uchwalenie zakazu realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz powodujących szczególne uwarunkowania związane z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko, wg przepisów odrębnych, w tym masztów telefonii komórkowej, co narusza zasadę neutralności technologicznej. Nie zasługują również na uwzględnienie zarzuty skargi dotyczące naruszenia zasad poprawnej legislacji. Zgodnie z § 8 ust. 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 283), w ustawie należy posługiwać się poprawnymi wyrażeniami językowymi (określeniami) w ich podstawowym i powszechnie przyjętym znaczeniu. Zatem w sytuacji, gdy dane pojęcie nie zostało zdefiniowane w treści aktu prawnego, należy je rozumieć zgodnie z regułami interpretacyjnymi języka polskiego, a także z uwzględnieniem języka specjalistycznego z zakresu planowania przestrzennego i architektury krajobrazu. Sąd w pełni podziela pogląd wyrażony w wyroku WSA w Krakowie z dnia 18.01.2022 r. sygn. II SA/Kr 1283/21 (dostępny w CBOSA), że kwestionowane zapisy uchwały nie dyskryminują przedsiębiorcy świadczącego usługi telekomunikacyjne w technologii bezprzewodowej w stosunku przedsiębiorców świadczących je w technologii stacjonarnej. Dyskryminacja to forma nieuzasadnionej marginalizacji, objawiająca się poprzez traktowanie danego podmiotu mniej przychylnie, niż innego w porównywalnej sytuacji. Kluczowa jest tutaj owa porównywalna sytuacja. Ze względu na rodzaj infrastruktury w przypadku przesyłu bezprzewodowego, sytuacja przedsiębiorcy dysponującego taką technologią nigdy nie będzie porównywalną z sytuacją przedsiębiorcy dokonującego przesyłu w technologii stacjonarnej (mogącej być poprowadzoną w sposób niewidoczny). Wobec powyższego, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę należało oddalić.