II SA/Kr 559/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Szkodzińska (spr.) Sędziowie : WSA Paweł Darmoń WSA Agnieszka Nawara-Dubiel Protokolant : starszy sekretarz sądowy Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lipca 2016 r. sprawy ze skargi J. G. na decyzję nr [...] [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 6 marca 2015 r. znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego skargę oddala Decyzją z dnia 3 listopada 2000 r., nr [....] (znak: [....] ), Prezydent Miasta K. zatwierdził projekt budowlany i udzielił K.B. pozwolenia na budowę dla zamierzenia budowlanego pn.: "Przebudowa poddasza z przebudową dachu i podniesieniem połaci o 1,50m i wykonaniem w przestrzeni dachu nowej kondygnacji mieszkalnej wraz z wewnętrzną instalacją elektryczną, wod.-kan., gazową i c.o." Decyzją z dnia 20 kwietnia 2001 r., nr [....] (znak: [....] ), Prezydent Miasta K. przeniósł ww. własną decyzję na rzecz W.P. Decyzją z dnia 18 lipca 2003 r., nr [....] (znak: [....] ), Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta K. umorzył postępowanie w sprawie robót związanych z przebudową i adaptacją poddasza na cele mieszkalne w budynku mieszkalnym zlokalizowanym przy ul. [....] w K. , wykonanych z odstępstwem od zatwierdzonego decyzją projektu, uznając dokonane zmiany za nieistotne. Od ww. decyzji odwołanie wniosła W.M. Decyzją z dnia 1 grudnia 2003 r. (znak: [....] ), [....] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. uchylił w całości zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, wskazując m.in., że organ ten naruszył art. 7 i art. 77 k.p.a. oraz nieprawidłowo ustalił krąg stron postępowania. Postanowieniem z dnia 20 lutego 2006 r. (znak: [....] ), Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta K. , na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 1, ust. 2 i 3 ustawy Prawo budowlane wstrzymał inwestorowi prowadzenie robót budowlanych, ustalił wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń oraz nałożył obowiązek przedłożenia w terminie 30 dni od daty doręczenia postanowienia inwentaryzacji geodezyjnej powykonawczej z uwzględnieniem pomiaru wysokości całości budynku i attyki, inwentaryzację architektoniczno-budowlaną w formie opracowania zawierającego zwięzły opis techniczny oraz część rysunkową wykonanych robót w zakresie objętym decyzją o pozwoleniu na budowę, kserokopii projektu zatwierdzającego decyzję o pozwoleniu na budowę z naniesionymi zmianami, ocenę techniczną dotyczącą sposobu wykonania wszystkich robót budowlanych oraz ich zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, sporządzoną przez uprawnioną osobę (wraz z ewentualnymi zaleceniami w razie stwierdzenia nieprawidłowości). W dniu 12 kwietnia 2006 r. inwestor przedłożył wymagane dokumenty. Postanowieniem z dnia 8 sierpnia 2006 r. (znak: [....] ), Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta K. ponownie, na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 1, ust. 2 i 3 ustawy Prawo budowlane wstrzymał roboty budowlane w ww. budynku, z uwagi na niewydanie w ustawowym terminie decyzji z art. 51 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 290 – dalej jako: p.b.), stwierdzając jednocześnie w uzasadnieniu, że obiekt został w całości ukończony. Od ww. postanowienia zażalenie wniosła W.M. Postanowieniem z dnia 17 października 2006 r. (znak: [....] ), [....] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. uchylił zaskarżone postanowienie i w tym zakresie orzekł o wstrzymaniu robót budowlanych związanych z realizacją inwestycji pn.: przebudowa i adaptacja poddasza na cele mieszkalne w budynku mieszkalnym przy ul. [....] w K. , wykonane w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 3 listopada 2000 r., nr [....] (znak: [....] ) zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę. Organ odwoławczy wskazał, że przyczyną uchylenia było powołanie przez organ I instancji w podstawie prawnej zaskarżonego postanowienia art. 50 ust. 1 pkt 1, art. 50 ust. 2 i 3 p.b., zaś w uzasadnieniu treści art. 50 ust. 1 pkt 4 p.b. Decyzją z dnia 28 sierpnia 2006 r., nr [....] (znak: [....] ), Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta K. , na podstawie art. 51 ust.1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane nałożył na inwestora obowiązek sporządzenia i przedstawienia czterech egzemplarzy projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych. Od ww. decyzji odwołanie wniosła W.M. Decyzją z dnia 3 listopada 2006 r. (znak: [....] ), [....] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. uchylił w całości zaskarżoną decyzję i w tym zakresie orzekł o obowiązku przedłożenia przez inwestora czterech egzemplarzy projektu budowlanego zamiennego przebudowy i adaptacji poddasza w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. [....] w K. , doprecyzowując, że projekt budowlany powinien uwzględnić zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych oraz zakres robót niezbędnych w celu doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z warunkami określonymi w decyzji z dnia 21 grudnia 1998 r., nr [....] (znak: [....] ) o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, tj. zachowania maksymalnej wysokości budynku do 13,0m nad poziom terenu. W dniu 30 października 2006 r. inwestor przedłożył projekt architektoniczno-budowlany opracowany przez uprawnione do tego osoby dla inwestycji pn.: "Przebudowa i adaptacja poddasza na cele mieszkalne w budynku mieszkalnym wielorodzinnym zlokalizowanym na działce nr [....] obr. [....] przy ul. [....] K. (dokumentacja zamienna)". Decyzją z dnia 14 sierpnia 2007 r. (znak: [....] ), Prezydent Miasta K. uchylił własną decyzję z dnia 3 listopada 2000 r., nr [....] (znak: [....] ) o pozwoleniu na budowę dla robót budowlanych związanych z przebudową dachu i podniesieniem połaci o 1,5m i wykonaniem w przestrzeni dachu nowej kondygnacji mieszkalnej wraz z wewnętrzną instalacją elektryczną, wod.-kan., gazową i c.o. przy ul. [....] (oficyna) w K. na dz. nr [....] obr. [....] . Decyzją z dnia 2 czerwca 2014 r., nr [....] (znak: [....] ), na podstawie art. 51 ust. 4, art. 80 ust. 2 pkt 1, art. 83 ust. 1 p.b., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta K. zatwierdził inwestorowi projekt budowlany zamienny pn.: "Przebudowa i adaptacja poddasza na cele mieszkalne w budynku mieszkalnym wielorodzinnym zlokalizowanym na działce nr [....] obr. [....] przy ul. [....] w K. (dokumentacja zamienna)" oraz nałożył na inwestora W.P. obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie przedmiotowego obiektu budowlanego – przebudowanego poddasza na cele mieszkalne, w budynku mieszkalnym wielorodzinnym położonym na działce nr [....] obr. [....] przy ul. [....] w K. W uzasadnieniu organ I instancji podał: Obszar oddziaływania obiektu obejmuje nieruchomości położone na działkach nr nr [....] [....] obr. [....] . Inwestor dokonał zmian w stosunku do zatwierdzonego uprzednio projektu budowlanego, polegających na zmianie drewnianej więźby dachowej na stropodach żelbetowy i związanej z tym zmianie kształtu dachu – ściana zewnętrzna III kondygnacji została wykonana jako ściana pionowa murowana ceramiczna, ściany zewnętrzne IV kondygnacji wymurowano do pełnej wysokości kondygnacji - oraz na wykonaniu na ostatniej płycie stropowej (stropodach żelbetowy) tarasu wraz z attyką okalającą cały budynek, podniesioną do wysokości 12,86m od poziomu terenu, pełniącej funkcję balustrady zabezpieczającej taras oraz dominanty stanowiącej zakończenie klatki schodowej (przekrycie dwuspadowym zadaszeniem na konstrukcji drewnianej). W ocenie organu, z uwagi na treść art. 36a ust. 5 p.b., wprowadzone zmiany należało zakwalifikować jako zmiany w zakresie charakterystycznych parametrów obiektu, tj. wysokości i kubatury, a w związku z tym dla ich dokonania konieczne było uzyskanie decyzji o zmianie pozwolenia na budowę, której inwestor nie posiadał. Przedłożony projekt zamienny był kompletny, posiadał wymagane opinie, uzgodnienia oraz pozwolenia, a także zaświadczenia, o których mowa w art. 12 ust. 7 p.b., a nadto był on zgodny z decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia 13 lutego 1998 r., nr [....] (znak: [....] ) o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia 21 grudnia 1998 r., nr [....] (znak: [....] ) o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oraz z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Inwestor złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Projekt budowlany zamienny został sporządzony przez osoby uprawnione, a projektant i sprawdzający dołączyli do niego oświadczenie o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami, zasadami wiedzy oraz wytycznymi decyzji z dnia 21 grudnia 1998 r., nr [....] (znak: [....] ) ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. W aktualnym stanie prawnym działka nr [....] obr. [....] podlega ustaleniom miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru [....] zatwierdzonego uchwałą nr XXX/362/11 Rady Miasta Krakowa z dnia 9 listopada 2011 r. i zlokalizowana jest w obszarze 7MU z podstawowym przeznaczeniem terenu pod zabudowę mieszkaniowo-usługową, gdzie wysokość budynków nie może przekroczyć 16m. Od ww. decyzji odwołanie wnieśli W.M., , A.S. , W.F. , J.F. i B.J. Decyzją z dnia 6 marca 2015 r., nr [....] (znak: [....] ), na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. oraz art. 80 ust. 2 pkt 2 i art. 83 ust. 2 p.b., [....] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. uchylił w całości zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał: W ocenie organu II instancji istotne znaczenie dla pełnego wyjaśnienia sprawy miały okoliczności wynikające z analizy oceny technicznej z marca 2006 r., dwóch inwentaryzacji architektoniczno-budowlanych oraz opisu w przedłożonym projekcie budowlanym, które organ I instancji pominął w uzasadnieniu decyzji. Szczególnie istotny dla sprawy był także wynik postępowań dotyczących przedmiotowego budynku przy ul. [....] prowadzonych przez organ I instancji w trybie art. 68 i art. 66 p.b., w następstwie których wydał on decyzję z dnia 5 sierpnia 2003 r. (znak: [....] ), którą nakazano W.P. opróżnienie z ludzi i mienia lokalu mieszkalnego nr [....] budynku oficyny przy ul. [....] i zarządzono podstemplowanie uszkodzonego stropu nad parterem, a także zabezpieczenie lokali nr nr [....] przed dostępem osób niepowołanych z zawiadomieniem o zakazie użytkowania ww. lokali oraz decyzję z dnia 17 września 2003 r. (znak: [....] ) nakazującą W.P;. i K.P. rozbiórkę istniejących stropów nad parterem i 1 piętrem budynku przy ul. [....] oraz wykonanie nowego stropu żelbetowego na belkach stalowych nad parterem i 1 piętrem, zgodnie z projektem budowlanym wymiany stropów. W aktach sprawy brak jest informacji, czy organ I instancji sprawdził wykonanie nakazów wynikających z ww. decyzji, jednak wynika z nich, że nowe stropy żelbetowe nad parterem i I piętrem zostały wykonane. Ponadto z treści obu inwentaryzacji architektoniczno-budowlanych i oceny technicznej wynika, że oprócz nadbudowy budynku w postaci dwóch, a nie jednej kondygnacji użytkowej ze stropami żelbetowymi, dokonano gruntownej przebudowy budynku – bez wymaganego pozwolenia na budowę i bez wymaganego projektu – obejmującej wykonanie nowej żelbetowej klatki schodowej, częściowo przebudowę ścian zewnętrznych parteru, I piętra i II piętra oraz przebudowę wszystkich instalacji wewnętrznych, w stosunku do której organ I instancji nie przeprowadził odrębnego postępowania naprawczego. Nie wiadomo zatem, jaki jest stan faktyczny, w tym układ funkcjonalny obiektu po przebudowie. Inwestor dokonał również rozbudowy budynku o zewnętrzny dwukondygnacyjny wiatrołap z wejściem, zaś zakres zatwierdzonego w decyzji o pozwoleniu na budowę projektu budowlanego obejmował jedynie przebudowę dachu z wykonaniem w przestrzeni dachu kondygnacji użytkowych. Dobudowa części z wejściem do budynku stanowi więc nowy element nieobjęty pozwoleniem na budowę, co w ocenie organu wskazywało na konieczność przeprowadzenia postępowania w przedmiocie doprowadzenia również tej części obiektu do stanu zgodnego z prawem. Stropy żelbetowe nad parterem i 1 piętrem wykonano na podstawie ostatecznej decyzji z dnia 17 września 2003 r. (znak: [....] ) wydanej w sprawie nieodpowiedniego stanu technicznego budynku przy ul. [....] . Natomiast pozostałe samowolnie wykonane roboty budowlane w ww. budynku nie zostały objęte niniejszym postępowaniem, brak jest również informacji o stanie faktycznym niższych kondygnacji budynku (I, II i III kondygnacji) po przebudowie, nie można również przyjąć, że przedłożenie do akt sprawy oceny technicznej wykonanych robót legalizuje te roboty, pomimo braku w tej kwestii stosownej decyzji administracyjnej. Organ I instancji nie wykazał, czy samowolna przebudowa niższych kondygnacji (parteru, 1 piętra i 2 piętra wraz z klatką schodową) jest zgodna z przepisami, jaki jest skutek faktyczny wykonanych robót (podział funkcjonalny, wykończenie) i czy obiekt w tej części nadaje się do bezpiecznego użytkowania. Objęta projektem zamiennym kondygnacja 3 piętra (IV kondygnacja) nie stanowi bowiem odrębnej części budynku wielorodzinnego, lecz jego integralną część dostępną ze wspólnej klatki schodowej, która została przebudowana bez wymaganego pozwolenia na budowę. Z uwagi na treść art. 7 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 163, poz. 1364), w przypadku uznania, że inwestor dokonał istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego, organ zobligowany był do zastosowania kwalifikacji istotnych odstępstw w brzmieniu art. 36a ust. 5 p.b. obowiązującym w dniu wszczęcia postępowania. W ocenie organu inwestor dokonał odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego w zakresie pkt 1-4 ww. przepisu, mimo że nie wszystkie odstępstwa ujawnione zostały przed wydaniem ostatecznej decyzji [....] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 3 listopada 2006 r. (znak: [....] ). Tym samym zdaniem organu zamierzenie budowlane inwestora wykroczyło poza zakres objęty decyzją o pozwoleniu na budowę, mieszcząc się jednak w katalogu odstępstw wymienionych w art. 36a ust. 5 pkt 1-4 p.b. W ocenie organu nie było przeszkód prawnych, by w prowadzonym postępowaniu naprawczym na podstawie art. 51 ust. 1 p.b. uwzględnić wszystkie wykonane roboty w przedmiotowym budynku (tj. roboty budowlane, które objęte były pierwotnie zatwierdzonym projektem budowlanym, jak i roboty budowlane nieobjęte tym projektem, w tym roboty stanowiące istotne odstąpienie od ustaleń i warunków pozwolenia na budowę oraz roboty, których charakter nie może być oceniony jako istotne odstępstwo, ale zostały wykonane niezgodnie z obowiązującymi przepisami, także stan faktyczny i techniczny budynku po wydanych decyzjach na podstawie art. 66 i 68 p.b. wraz z instalacjami wewnętrznymi po przebudowie), poprzez ujęcie ich w projekcie budowlanym zamiennym, bez konieczności wdrażania odrębnych postępowań naprawczych. W toku postępowania naprawczego wyeliminowano z obrotu prawnego na podstawie art. 36a p.b. decyzję o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu na budowę, a zatem do czasu przedłożenia przez inwestora projektu budowlanego zamiennego, inwestycja pozbawiona jest jakiejkolwiek dokumentacji zatwierdzonej przez właściwy organ administracji publicznej, a w związku z tym decyzja wydana na podstawie art. 51 ust. 4 p.b. powinna swoim zakresem obejmować całość zamierzenia budowlanego związanego z konkretnym obiektem budowlanym, wymagającego doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem nie tylko jakąś jego część. Z uwagi na niejasny stan faktyczny i prawny kondygnacji I-III, nie można było zatwierdzić projektu budowlanego samej nadbudowy i zobowiązać inwestora do uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie poddasza w oderwaniu od oceny legalności pozostałej części budynku. Dodatkowo pierwotnie w budynku były 2 mieszkania (na parterze i na piętrze, wyłączone z użytkowania), natomiast budynek po przebudowie i nadbudowie będzie budynkiem wielorodzinnym, zatem nałożenie obowiązku uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie całego budynku będzie uzasadnione. W ocenie organu zawartość i treść przedłożonego przez inwestora projektu budowlanego zamiennego narusza wymogi obowiązującego prawa, w tym przepisy prawa obowiązującego w dacie jego sporządzenia. Zakres opracowania projektu budowlanego zamiennego nie obejmuje inwestycji objętej pierwotnym pozwoleniem na budowę (z kondygnacją na poziomie oznaczonym w dokumentacjach: +6,21m, +6,40m i +6,53m) i nie zawiera wyróżnienia graficznego części istniejącej (sprzed nadbudowy) od projektowanej. Pierwotnym projektem objęte było poddasze, usytuowane nad 1 piętrem, czyli obecne 2 piętro. Zakres opracowania obejmuje roboty budowlane w obrębie 3 piętra, bez rozwiązań rzutów 2 piętra. To samo dotyczy przekrojów i opracowań branżowych. Dlatego też projekt nie jest zgodny z zakresem projektu pierwotnego i tym samym z obowiązującym w dacie jego sporządzenia rozporządzeniem w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego oraz jest niekompletny. Ponadto rozwiązania przedstawione przez projektanta nie wskazują jednoznacznych rozwiązań funkcjonalnych na poziomie 3 piętra (w opisie wskazano na 2 mieszkania, zaś samodzielny pokój nie spełnia wymogów dla mieszania), rozwiązania ukazane w projektach branżowych są niespójne z projektem architektonicznym, brak prawidłowo opracowanego projektu zagospodarowania terenu (rys. opisany jako "sytuacja"), który powinien zawierać legendę i opis techniczny, brak stosownej analizy, wskazującej spełnienie wymagań § 13 i § 60 ust. 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w projekcie brak charakterystyki energetycznej budynku, dla budynku wielorodzinnego, który został przebudowany i nadbudowany, winny być spełnione wymagania przepisów obowiązującego rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (§ 2), zaś w projekcie brak było ekspertyzy technicznej uzgodnionej z właściwym komendantem Państwowej Straży Pożarnej, a wymagania dotyczące minimalnych szerokości biegów klatki schodowej i spoczników (drogi ewakuacyjnej) nie zostały spełnione, co wynika z wymiarów na rysunkach: szerokość klatki schodowej wynosi 216cm, przy minimalnej wymaganej 240cm, szerokość spoczników to ok. 100-110cm przy minimalnej wymaganej 150cm, a nadto nie zostały spełnione wymagania powierzchni i kubatury dla pomieszczenia kotłowni, gdyż zaprojektowano pomieszczenie o wysokości od ok. 1,80 do 2,20m i powierzchni 1,0m x 2,1m = 2,1 m2, na rysunkach projektu nie uwidoczniono podłączenia do przewodu spalinowego, a podłączenie do przewodu wentylacji grawitacyjnej jest nieprawidłowe (wspólny z W.C. na niższej kondygnacji). Dlatego też w ocenie organu odwoławczego, organ I instancji nie dokonał prawidłowej analizy i oceny przedłożonego projektu budowlanego zamiennego, bezzasadnie przyjmując, że przedstawione w nim rozwiązania pozwolą na doprowadzenie do stanu zgodności z prawem. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na decyzję [....] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 6 marca 2015 r., nr [....] (znak: [....] ), wniosła J.G. [....] wnosząc o uchylenie przedmiotowej decyzji w całości, względnie stwierdzenie jej nieważności oraz zwrot kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie jej interesu prawnego oraz przepisów art. 28 ust. 2 i art. 51 ust. 4 p.b. oraz art. 6, art. 7, art. 8, art. 12, art. 15, art. 77, art. 80 i art. 138 k.p.a., a ponadto że zaskarżona decyzja obarczona jest wadami z art. 156 k.p.a., tj. że została skierowana do osób niebędących storami w sprawie, została wydana z rażącym naruszeniem prawa oraz dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca wskazała, że w ostatnich miesiącach doszło do zmian własnościowych w sąsiedniej kamienicy przy [....] w K. , których nie uwzględnił organ odwoławczy dokonując, tym samym błędnego ustalenia kręgu stron postępowania. Zdaniem skarżącej organ II instancji rażąco wykroczył poza granice postępowania odnosząc się w zaskarżonej decyzji do całego budynku, a nie wyłącznie do jednej jego kondygnacji (poddasza). Skarżąca wskazała również, że sporządzenie kolejnego projektu zamiennego naraża inwestora na dodatkowe koszty. Ponadto w ocenie skarżącej zaskarżona decyzja została wydana w wyniku odwołania z dnia 19 czerwca 2014 r., na którym zostały sfałszowane podpisy sąsiadów A.S. , T.F. , etc..... W odpowiedzi na skargę [....] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Ponadto organ odwoławczy wskazał, że w dniu 9 kwietnia 2015 r. W.P. wniósł do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wniosek o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, a zatem przed dniem wniesienia przez J.G. skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na tę samą decyzję. Postanowieniem z dnia 17 lutego 2016 r. (sygn. akt II SA/Kr 559/15), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zawiesił postępowania sądowe do czasu zakończenia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji [....] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowalnego w K. z dnia 6 marca 2015 r., z uwagi na treść art. 124 § 1 pkt 6 w zw. z art. 56 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 – dalej jako: p.p.s.a.). Decyzją z dnia 11 maja 2016 r. (znak: [....] ), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 k.p.a., Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy własną decyzję z dnia 9 marca 2016 r. (znak: [....] , [....] ) odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji [....] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowalnego w K. z dnia 6 marca 2015 r., nr [....] (znak: [....] ), wskazując że nie jest ona obarczona żadną z wad kwalifikowanych wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., w tym również wskazaną we wniosku W.P. , wadą z art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. Postanowieniem z dnia 6 czerwca 2016 r. (sygn. akt II SA/Kr 559/15), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie podjął zawieszone postępowanie sądowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Kompetencje sądów administracyjnych określają przede wszystkim przepisy art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, oraz art. 3 – 5, art. 134 i 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z przepisów tych wynika, że sądowa kontrola działalności administracji publicznej sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, zadaniem więc sądu administracyjnego rozpoznającego skargę na akt administracyjny jest ocena zgodności z prawem tego aktu. Dokonując tej oceny sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, ani powołaną podstawą prawną. Granice sądowej kontroli ograniczają tylko granice sprawy i zakaz orzekania na niekorzyść skarżącego przy braku przesłanek do stwierdzenia nieważności aktu. Zaskarżona do Sądu decyzja jest decyzją kasacyjną, nie rozstrzyga więc merytorycznie o uprawnieniu lub obowiązku strony, a jedynie nakazuje ponowne przeprowadzenie postępowania administracyjnego przez organ I instancji. Decyzja taka nie stanowi bezpośredniej konsekwencji stosowania norm prawa materialnego, a wydawana jest na podstawie przepisu formalnego tj. art. 138 § 2 kpa. Podjęcie takiej decyzji poprzedzone być musi oceną dokonywaną w kontekście przesłanek cytowanego przepisu, a więc zmierzającą do ustalenia czy decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Udzielenie prawidłowej odpowiedzi na to pytanie możliwe jest tylko przy uwzględnieniu treści właściwych norm prawa materialnego dotyczących istoty rozpoznawanej sprawy. Błąd organu odwoławczego co do prawa materialnego mającego w sprawie zastosowanie może prowadzić do fałszywych wniosków co do zakresu koniecznych jeszcze ustaleń. W rozpatrywanej sprawie organ odwoławczy słusznie wskazał, że sprawa, z naruszeniem prawa, nie została należycie wyjaśniona. Zgodnie z art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane projekt zamienny musi uwzględniać zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych. Do projektu takiego zastosowanie mają przepisy dotyczące projektu budowlanego "zwykłego", z tym, że stosuje się je odpowiednio do zakresu tych zmian. Projekt budowlany zastępczy winien więc spełniać wymagania przewidziane dla projektu budowalnego przepisami ustawy Prawo budowalne i wykonawczymi przepisami rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. Ewentualne "uproszczenia" mogą być powiązane tylko z zakresem i charakterem dokonanych odstępstw. Przedstawiony przez inwestora projekt zamienny wymagań tych nie spełnia, a jego braki zostały szczegółowo przez organ odwoławczy opisane. Braków tych żadną miarą nie można uznać za uzasadnione charakterem inwestycji i zakresem wprowadzonych zmian. Rację ma organ odwoławczy wskazując, że projekt ten wymaga uzupełnień. W szczególności bowiem projekt zamienny zawiera rozwiązania tylko IV kondygnacji (3 piętro) bez wskazania związku z kondygnacją niższą i resztą obiektu. W projekcie tym nie ma rzutów wszystkich kondygnacji, a przede wszystkim tej, która uległa przebudowie tj. kondygnacji III (drugie piętro) i – jak zdaje się wynikać z materiału sprawy – w wyniku przebudowy zmieniła swoje przeznaczenie. Pozwolenie na budowę z dnia 3 listopada 2000 r. dotyczyło przebudowy istniejącego wtedy poddasza nad kondygnacją II (pierwszego piętra) i podniesienia połaci o 1,5 m. Ten, zasadniczy przedmiot pozwolenia na budowę, nie został uwzględniony w projekcie zamiennym. W projekcie zamiennym nie ujawniono też wszystkich wykonanych robót, szczegółowo wymienionych przez organ odwoławczy, w tym przede wszystkim dwukondygnacyjnego wiatrołapu. Słusznie też zauważył organ odwoławczy, że opisanych braków projektu zamiennego nie mogą uzupełniać inne materiały, znajdujące się poza projektem. Akceptując wadliwie przygotowany projekt zamienny organ I instancji milczeniem zupełnym pominął fakt, że w wyniku wykonanych robót powstał czterokondygnacyjny budynek mieszkalny, mieszczący – jak się wydaje – na każdej kondygnacji co najmniej jeden lokal mieszkalny. Budynek zaś taki jest już budynkiem wielorodzinnym, dla którego przepisy prawa przewidują określone rozwiązania techniczne. Brak jednak jakichkolwiek ustaleń w tej merze nie pozwala na dokładną weryfikację projektu zamiennego pod tym względem. Także i w tym zakresie sprawa nie została wyjaśniona do rozstrzygnięcia. Zarzuty skargi nie są uzasadnione. Co do zarzutu wadliwie określonego kręgu stron postępowania Sąd podziela prezentowany w orzecznictwie i utrwalony już pogląd, że na przesłankę wznowieniową w postaci pominięcia w postępowaniu administracyjnym osoby zainteresowanej, nie może skutecznie powoływać się inna osoba, która skargę do Sądu wnosi (por. np. wyroki NSA z dnia 26 marca 2013 r. II OSK 2276/11, z dnia 16 maja 2012 r. II OSK 361/11, z dnia 9 grudnia 2011 r. II OSK 807/11). Z tego powodu dokonywanie na etapie postępowanie sądowoadministracyjnego wiążących ocen, czy w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym winny uczestniczyć także osoby spoza kręgu ustalonego przez organ, które jednak nie pozostają aktywne, jest zbędne. Nietrafność [podnoszonego zarzutu jest tym bardziej oczywista, że skarżona decyzja – to decyzja kasacyjna, co oznacza, że ewentualne uchybienia w omawianym zakresie organ I instancji w ponownie prowadzonym postępowaniu będzie mógł właśnie usunąć. Nie jest też uzasadniony zarzut drugi skargi. Przedmiotem postępowania administracyjnego były istotne odstępstwa od pozwolenia na budowę. Wynikiem tego postępowania winno być uregulowanie stanu prawnego wszystkich, a nie tylko niektórych wykonanych robót. Wydana w wyniku postępowania naprawczego decyzja zamyka uwzględnia całościowo istniejący stan faktyczny. Niedopuszczalne jest "dzielenie" wykonanych już w ramach odstępstw robót i wydawanie co do każdej z nich odrębnej decyzji na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego. Jak wyżej wskazano pominięcie niektórych robót wykonanych w ramach odstępstw stanowi wadę istotną decyzji organu I instancji uzasadniającą przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Wbrew zarzutowi skargi organ odwoławczy nie naruszył zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, a wręcz przeciwnie: dostrzegając, że przedmiot postępowania w I instancji został niezgodnie z prawem zawężony, nie podjął rozstrzygnięcia reformatoryjnego, ale polecił naprawienie błędu w ponownym postępowaniu pierwszoinstancyjnym. Sąd rozpoznał sprawę po podjęciu zawieszonego postępowania, nie uwzględniając wniosku om ponowne zawieszenie postępowania. W sprawie stwierdzenia nieważności decyzji zaskarżonej (w związku, z którą to sprawą postępowanie sądowe w sprawie nin. zawieszono) zapadła ostateczna, odmowna decyzja administracyjna. Dla ponownego zawieszenia postępowania sądowego nie stanowi podstawy fakt wniesienia do sądu administracyjnego skargi na te ostateczną, odmowna decyzję, nie wskazano bowiem, aby wykonanie tej decyzjo zostało wstrzymane. Ostatecznie stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja wydana została bez naruszenia prawa, zgodnie z art. 138 § 2 kpa. Fakt, że postępowanie administracyjne prowadzone jest od bardzo wielu lat, a jego efektów nie da się zaakceptować, nie może mieć wpływu na ocenę legalności decyzji zaskarżonej. Wobec powyższego skargę, na podstawie art. 151 ppsa oddalono.