II SA/Kr 56/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) Sędziowie: WSA Krystyna Daniel WSA Beata Łomnicka Protokolant: specjalista Anna Balicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 maja 2015 r. sprawy ze skargi P.R. na decyzję nr [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 7 listopada 2014 r. znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki skargę oddala. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta K. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie budowy obiektu budowlanego, tj. budynku magazynowego o konstrukcji stalowej, obłożonego okładziną drewnianą wraz z altaną (przekryciem), położonego przy ul. [...] w K. , zlokalizowanego na działce nr [...] obr.[...]. ewid. [...], wykonanego bez zgody właściwego organu administracji architektoniczno-budowlanej. W dniu 17 stycznia 2014 r. inspektorzy Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego przeprowadzili oględziny, podczas których stwierdzono, iż na działce nr [...] przy ul. [...] , wybudowano wolnostojący, parterowy obiekt budowlany o konstrukcji stalowej obłożony okładziną drewnianą z dachem jednospadowym o wymiarach 5,00 x 3,00 m i wysokości 2,25 m. Od strony "[...] " rozbudowano obiekt o zadaszenie (altanę) o konstrukcji stalowej z pokryciem z materiału (tkaniny). Zadaszenie (altana) posiada jedną ścianę drewnianą usytuowaną na podeście drewnianym. Zadaszenie (altana) posiada wymiary 5,50 x 2,00 m o zróżnicowanych wysokościach do 2,80 m. Inwestor P.R. nie stawił się na oględziny (po skutecznym zawiadomieniu). Ponadto ustalono, że inwestor nie legitymuje się zgodą Prezydenta Miasta K. na wybudowanie niniejszego obiektu budowlanego. W dniu 13 marca 2014 r. stawił się w Inspektoracie Nadzoru Budowlanego P.R. , który świadczył do protokołu przyjęcia stron, że jest inwestorem obiektów budowlanych, tj.: budynku magazynowego o konstrukcji stalowej, obłożonego okładziną drewnianą wraz z altaną (przekryciem), budynku zaplecza gastronomicznego o konstrukcji drewnianej, wolnostojącego grilla, zrealizowanych na działce nr [...] ul. [...] w K. i powyższe obiekty zostały wykonane w roku 2010. Postanowieniem z dnia 22 maja 2014 r. znak: [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. , na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 z późn. zm.), zobowiązał P.R. do przedłożenia w Powiatowym Inspektoracie Nadzoru Budowlanego dokumentów związanych z budową obiektu budowlanego tj. magazynowego o konstrukcji stalowej, obłożonego okładziną drewnianą wraz altaną (przekryciem), położonego przy ul.[...] w K. zlokalizowanego na działce nr [...]. Decyzją nr [...] z dnia 10 września 2014 r. znak: [...] , na podstawie art. 48 ust. 1 w związku z art. 48 ust. 4 Prawa budowlanego, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. nakazał inwestorowi P.R. rozbiórkę obiektu budowlanego tj. budynku magazynowego o konstrukcji stalowej, obłożonego okładziną drewnianą (o wymiarach 5,00 x 3,00 m tj. o powierzchni zabudowy 15,00 m2) wraz altaną (przekryciem o wymiarach 5,50 x 2,00 m tj. o powierzchni 11,00 m2), położonego przy ul.[...] w K. , zlokalizowanego na działce nr [...] , zrealizowanego bez zgody właściwego organu administracji architektoniczno-budowlanej wobec braku wypełnienia przez inwestora obowiązku nałożonego postanowieniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 22 maja 2014 r. znak: [...] W uzasadnieniu decyzji podano, że przedmiotu niniejszego postępowania, tj. budynku magazynowego o konstrukcji stalowej, obłożonego okładziną drewnianą wraz z altaną (przekryciem) o powierzchni zabudowy 15,00 m2- magazyn, 11,00 m2 - zadaszenie (altana), położonego przy ul. [...] w K. , zlokalizowanego na działce nr [...] , nie można zakwalifikować do żadnego z wyjątków wskazanych w art. 29 Prawa budowalnego. W związku z powyższym, przed przystąpieniem do realizacji przedmiotowej inwestycji, inwestor winien był uzyskać decyzję o pozwoleniu na budowę. Jak wynika z zgromadzonego materiału dowodnego inwestor: P.R. nie legitymuje się wymaganą decyzją o pozwoleniu na budowę. Jednocześnie wskazano, że w stosunku do pozostałych obiektów wykazanych w protokole z oględzin z dnia 17 stycznia 2014 r. były prowadzone odrębne postępowanie administracyjne. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. postanowieniem z dnia 22 maja 2014 r. znak: [...] nie orzekł w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych związanych z budową obiektu budowlanego z uwagi na ich faktyczne zakończenie oraz nakazał zabezpieczyć obiekt budowlany przed dostępem osób trzecich. Ponadto w postanowieniu nałożono na inwestora obowiązek przedłożenia niezbędnych dokumentów wskazanych w art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego. Tym samym w niniejszym przypadku zastosowanie ma art. 48 ust. 3 Prawa budowlanego określający obowiązki procesowe organu prowadzącego postępowanie administracyjne w przedmiocie likwidacji samowoli budowlanej odnoszące się do nałożenia na inwestora postanowieniem obowiązków w kwestii przedstawienia wskazanych dowodów, które mają posłużyć organowi do oceny, czy zaistniały przesłanki do legalizacji, zaś ust. 4 stanowi, że niespełnienie przez inwestora w wyznaczonym przez organ obowiązków w zakresie przedstawienia dowodów skutkuje zastosowaniem ust. 1, a więc orzeczeniem o nakazie rozbiórki. Wykonanie nakazanych postanowieniem legalizacyjnym (art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego) czynności nie jest prawem, lecz obowiązkiem inwestora, z którym ustawodawca wiąże określone skutki. Dopuszczona przez ustawodawcę procedura legalizacyjna, w przypadku spełnienia określonych obowiązków, skutkuje odstąpieniem od orzekania nakazu rozbiórki, w przypadku zaś niespełnienia w wyznaczonym terminie tych obowiązków orzeka się nakaz rozbiórki na podstawie art. 48 ww. ustawy. Przepis art. 48 ust. 5 Prawa budowlanego ustala ustawowe domniemanie, że wykonanie w terminie nałożonego postanowieniem wydanym na podstawie ust. 3 obowiązku przedłożenia stosownych dowodów "traktuje się jako wniosek" o prowadzenie sprawy administracyjnej, której istotą jest zalegalizowanie dotychczasowej budowy i zatwierdzenie projektu budowlanego wraz z pozwoleniem na wznowienie robót budowlanych, jeżeli budowa nie została zakończona (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 czerwca 2007 r., sygn. akt II OSK 945/06, opub. w LEX Nr 338867; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 maja 2009 r., sygn. akt II OSK 795/08, niepubl.). W związku z takimi sformułowaniami zawartymi w art. 48 Prawa budowlanego, postępowanie legalizacyjne w trybie art. 48 ust. 2 ustawy ma stworzyć inwestorowi przede wszystkim możliwość legalizacji budowy, a dopiero w razie braku takiej możliwości, obligować właściwy organ nadzoru budowlanego do orzeczenia o nakazie rozbiórki - art. 48 ust. 4 ww. ustawy. Nakaz rozbiórki obiektu może być bowiem orzeczony dopiero wówczas, gdy okaże się, że nie ma prawnych możliwości jego legalizacji. Wskazano, że nakaz nałożony postanowieniem z dnia 22 maja 2014 r. do dnia wydania niniejszej decyzji nie został wypełniony. W niniejszej sprawie organ nadzoru budowlanego nie może wdrożyć postępowania legalizacyjnego, gdyż przesłanka z art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego nie została spełniona. Wobec powyższego organ nadzoru budowlanego zobligowany jest do zastosowania w przedmiotowej sprawie przepisów określonych art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł w ustawowym terminie P.R . Decyzją z dnia 7 listopada 2014 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., uchylił w całości decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 10 września 2014 r. znak: [...] i orzekł w tym zakresie na podstawie art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego, nakazując inwestorowi P.R. wykonać rozbiórkę budynku magazynowego o konstrukcji stalowej, obłożonego okładziną drewnianą (o wymiarach 5.00m) wraz z wiatą (przekrycie o wymiarach 5,5, x 2,00), położonego przy ul. [...] w K. , zlokalizowanego na działce nr [...] , zrealizowanego bez zgody właściwego organu administracji architektoniczno-budowlanej. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że mając na uwadze zapis art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego organ nadzoru budowlanego winien rozważyć, czy budowa obiektu budowlanego jest zgodna z przepisami o planowaniu przestrzennych i nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem. Organ podniósł, że przedmiot postępowania znajduje się na terenie objętym uchwałą Nr [...] Rady Miasta K. z dnia 12 marca 2008 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...] ". Jak wynika z załącznika graficznego do przywołanej uchwały obiekt położony jest na obszarze oznaczonym na planie symbolem ZP.p - Teren zieleni parkowej - Park "[...] ". W § 19 ww. planu miejscowego zawarto katalog obiektów budowlanych, które zostały dopuszczone do budowy na przedmiotowym obszarze. W jego treści nie uwzględniono przedmiotowego obiektu budowlanego. Zatem nie jest on zgodny z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Dlatego też wydane przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w dniu 22 maja 2014 r. postanowienie znak: [...] nie mogło doprowadzić do zainicjowania postępowania legalizacyjnego, bowiem lokalizację obiektu magazynowego w tym miejscu wyklucza miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Organ I instancji wydał decyzję na podstawie art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego. Jednakże organ I instancji, na skutek wydanego wcześniej postanowienia o którym mowa w art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego, zastosował art. 48 ust. 1 w związku z art. 48 ust. 4 Prawa budowlanego. Tymczasem właściwym było zastosowanie wprost art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego i wydanie decyzji nakazującej inwestorowi rozbiórkę wybudowanego tymczasowego obiektu budowlanego, gdyż stan faktyczny nie dawał podstaw do wdrożenia procedur legalizacyjnych, co leżało u podstaw dokonanej reformacji zaskarżonej decyzji. Za strony postępowania został uznany inwestor – P.R. oraz Zarząd Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. Powyższy krąg stron jest tożsamy przed organ odwoławczym. Organowi z urzędu, z akt sprawy postępowania prowadzonego pod sygn. akt [...] (w którym występowały tożsame strony postępowania) wiadome jest, że Zarząd Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. jest uprawnionym zarządcą nieruchomości nr [...] . W odpowiedzi na okoliczności podniesione w odwołaniu organ poinformował, że ocena przedmiotowej budowy w kontekście jej wpływu na funkcjonowanie prowadzonej przez inwestora działalności gospodarczej nie może być dokonana przez organy nadzoru budowlanego. Równocześnie wskazano, że sposób obliczania ewentualnej opłaty legalizacyjnej jest uregulowany przepisami ustawy Prawo budowlane i nie zależy od swobodnej oceny organów nadzoru budowlanego. Zatem kwota opłaty legalizacyjnej obliczana jest na podstawie wyraźnie wskazanych kryteriów, na które organy nadzoru budowlanego nie mają wpływu. Ważąc powyższe okoliczności, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. , działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., uchylił zaskarżoną decyzję organu I instancji w całości i w tym zakresie orzekł jak w sentencji niniejszej decyzji. Reformacja decyzji związana była z błędnym założeniem organu I instancji o możliwości zainicjowania postępowania legalizacyjnego oraz użytym błędnie nazewnictwem co do części przedmiotu postępowania. Z uwagi na tożsamy przedmiot postępowania oraz zakres rozstrzygnięcia niniejsza decyzja nie narusza zasady reformationis in peius wyrażonej w art. 139 K.p.a W ustawowym terminie P.R. wniósł, za pośrednictwem organu, skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. nr [...] z dnia 7 listopada 2014 r. znak: [...] . Skarżący zwrócił się z prośbą o wskazanie możliwości legalizacji obiektu, który jest niezbędny do prowadzenia działalności gospodarczej. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wniósł o jej oddalenie w pełni podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i nie znajdując podstaw do jego zmiany. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.", uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonej decyzji nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 P.p.s.a.). Sąd administracyjny ocenia jedynie legalność działania administracji, co oznacza, że zobowiązany jest zbadać, czy w czasie podejmowania danego aktu administracyjnego, organ administracji nie naruszył prawo. Nie każde naruszenie prawa uzasadnia wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonego aktu administracyjnego. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla taki akt w przypadku, gdy stwierdzi: 1) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; 2) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; 3) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd administracyjny stwierdza nieważność decyzji w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.) lub stwierdza wydanie decyzji z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 3 P.p.s.a.). Żadna z wyżej przedstawionych przesłanek w tej sprawie nie zachodzi. Skarga nie jest zasadna. W ocenie Sądu organy administracji ustaliły rzeczywisty stan faktyczny w sprawie. Trafnie wskazały, że na działce nr [...] obr. [...] znajduje się obiekt budowlany pełniący funkcję obiektu magazynowego o konstrukcji stalowej, obłożony okładziną drewnianą wraz z wiatą. Trafnie przy tym organ II instancji zmodyfikował opis tego obiektu kwalifikując jedną z jego części jako wiatę, a nie altanę. Wiata to zadaszenie stanowiące budowlę w postaci przekrycia dachu, podparte słupami lub nadwieszone z lekkimi ścianami lub bez nich. Z materiału zdjęciowego zawartego na karcie nr [...] akt administracyjnych wynika, że kwalifikacja części tego obiektu jako wiaty była trafniejsza niż jako altany. Organy administracji badając legalność tak posadowionego obiektu ustaliły ponad wszelką wątpliwość, że inwestor tego obiektu nie posiadał ani pozwolenia na budowę, ani nie uzyskał innej zgody organów administracji architektoniczo-budowlanej na wykonanie takiego obiektu. Wprawdzie w 2010 r. inwestor złożył wniosek o uzyskanie pozwolenia na budowę, ale takiego pozwolenia nie otrzymał, bowiem wnioskowi nie nadano dalszego biegu (akta administracyjne sprawy, karta nr [...] ). Także fakt realizacji samej inwestycji przez skarżącego nie budzi wątpliwości. Prowadząc postępowanie w trybie art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 z późn. zm.), organ I instancji poprzedził wydanie decyzji nakładającej obowiązek rozbiórki ww. obiektu postępowaniem legalizacyjnym. Art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego stanowi, że właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem art. 49 ust. 2 Prawa budowlanego, w drodze decyzji rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Art. 49 ust. 2 Prawa budowlanego stanowi zaś, że w przypadku, gdy budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub w przypadku braku takiego planu – z treścią decyzji ustalającej warunki zabudowy i nie narusza przepisów, w tym techniczno - budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem - właściwy organ nie nakłada się obowiązku rozbiórki i prowadzi postępowanie zmierzające do tzw. legalizacji budowy. Skoro warunkiem legalizacji obiektu jest jego zgodność z planem miejscowy, to oczywistym jest i to, że w razie braku tej zgodności wszczynanie postępowania legalizacyjnego jest niecelowe. Jak wynika z § 19 § 2 i 3 uchwały Rady Miasta K. z dnia 12 marca 2008 r. Nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...] " (Dz. Urzęd. [...] .), plan ten nie dopuszcza jako chociażby przeznaczenie dopuszczalne lokalizowania obiektów pełniących funkcje magazynowe. Wszczęcie postępowania legalizacyjnego przez organ I instancji nie było w tej sprawie istotnym naruszeniem prawa. Było działaniem zmierzającym do legalizacji tego obiektu, aczkolwiek sam skarżący nie przedłożył w terminie zakreślonym przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta K. żadnych dokumentów. Tym samym legalizacja także i z tego powodu nie mogła być skuteczna. Organ II instancji prawidłowo zwrócił uwagę na dopuszczalność w tej sprawie prowadzenia postępowania legalizacyjnego. Tym samym wydana w tej sprawie decyzja przez organ II instancji nakazująca rozbiórkę tego obiektu jest prawidłowa. Należy bowiem stwierdzić, że sama legalizacja nielegalnie wzniesionego obiektu jest tylko prawem inwestora, a nie jego obowiązkiem. To inwestor decyduje, że zamierza zalegalizować dany obiekt, czy też nie. Natomiast takiej swobody nie maja organy nadzoru budowlanego. W razie stwierdzenia, że inwestor wybudował lub w inny sposób wzniósł obiekt budowlany bez pozwolenia na budowę, organ ten w pierwszej kolejności wszczyna postępowanie legalizacyjne, jeżeli dany obiekt może być zalegalizowany, a w razie braku możliwości zalegalizowania – obligatoryjnie wydaje decyzję o jego rozbiórce. W skardze skarżący wniósł o przedstawienie "drogi legalizacji" przedmiotowego obiektu. Legalizacja danego obiektu możliwa jest tylko wtedy, gdy plan miejscowy w ogóle dopuszcza na danym terenie wybudowanie (posadowienie) danego obiektu. Skoro plan miejscowy uniemożliwia wykonanie (wybudowanie) takiego obiektu magazynowego jaki objęty jest tą sprawą, to także i proces jego legalizacji w trybie art. 48 i 49 Prawa budowlanego nie może być zastosowany. Przepisy te zostały wskazane w zaskarżonej decyzji, gdzie także dokonano ich prawidłowej wykładni w zaskarżonej decyzji. Ustosunkowując się do zarzutów podniesionych na rozprawie, należy stwierdzić, że także i one nie mogą odnieść skutku w postaci uchylenia wydanych w sprawie decyzji. Zarzuty te sprowadzają się do trzech kwestii: po pierwsze braku ustalenia, czy przedmiotowy obiekt nie jest tymczasowym obiektem budowlanym niepołączonym trwale z gruntem dla którego okres jego posadowienia nie przekracza 120 dni. Drugi zarzut dotyczy braku pewności skarżącego co do tego, czy obiekt objęty kontrola z dnia 24 maja 2013 r. z której to nie ma w aktach materiału zdjęciowego i obiekt objęty kontrola z daty 17 stycznia 2014 r. to te same obiekty. Trzeci zarzut dotyczy braku ustalenia, czy objęty tą sprawą obiekt nie pełni także funkcji gastronomicznych lub nie jest związany funkcjonalnie z pozostałymi obiektami gastronomicznymi. Co do zarzutu dotyczącego zakwalifikowania przedmiotowego obiektu jako obiektu tymczasowego, to Sąd nie podziela stanowiska skarżącego. Obowiązek zgłoszenia realizacji tymczasowego obiektu budowlanego dotyczy tylko takiego niepołączonego trwale z gruntem obiektu, który jest przewidziany do rozbiórki lub przeniesienia w okresie do 120 dni od daty jego wykonania (posadowienia). W protokole z dnia 13 marca 2014 r. inwestor oświadczył, że obiekt ten wzniósł w 2010 r. (akta administracyjne sprawy, karta nr [...] ). Dalej w oświadczeniu z dnia 22 września 2014 r. skarżący wskazał, że ten budynek jest mu bardzo potrzebny do prowadzenia działalności gospodarczej (akta administracyjne sprawy, karta nr ...). W oświadczeniu z dnia 9 marca 2015 r. skarżący wskazał, że działalność gospodarczą prowadzi jako działalność sezonową pod wniosku do później jesieni (np. do 2 grudnia 2014 r.) – akta sądowe, karta nr [...] Mając powyższe na uwadze należy uznać, że prawidłowo organy administracji nie kwalifikowały tego obiektu jako tymczasowego obiektu budowlanego o okresie posadowienia do 120 dni. Przeczy temu i okres prowadzenia działalności gospodarczej z wykorzystaniem tego obiektu przez skarżącego (do wniosku do końca jesieni roku kalendarzowego) jak i to, że nawet przeprowadzając kontrolę w styczniu 2014 r. obiekt ten stał. Okoliczność zaś, że organy administracji nie rozważały zakwalifikowania tego obiektu jako obiektu tymczasowego spełniającego warunki z art. 29 ust. 1 pkt 12 nie ma w tej sprawie znaczenia, skoro obiekt ten nie spełnia tych warunków. Zarzut dotyczący braku dołączenia do protokołu z 24 maja 2013 r. materiału zdjęciowego jest zasadny, ale nie może on uzasadnić takiego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu protokoły z 24 maja 2013 r. i 17 stycznia 2014 r. dotyczą tego samego obiektu. Ponadto nawet gdyby w tej sprawie w ogóle nie przeprowadzono oględzin w dniu 24 maja 2013 r., a tylko w dniu 17 stycznia 2014 r., to i tak ustalenia co do wzniesienia obiektu bez pozwolenia zostało prawidłowo wykazane na podstawie protokołu z 17 stycznia 2014 r. i następnych dokumentach zgromadzonych w tej sprawie. Brak zdjęć z oględzin z maja 2013 r. nie ma znaczenia dla oceny stanu faktycznego, a więc oceny, czy przedmiotowy obiekt został posadowiony na działce nr [...] . Trzeci zarzut dotyczący braku ustalenia, czy objęty tą sprawą obiekt nie pełni także funkcji gastronomicznych lub nie jest związany funkcjonalnie z pozostałymi obiektami gastronomicznymi - także nie jest zasadny. Organy w toku kontroli nie wchodziły do środka tego obiektu. Oceniły po cechach zewnętrznych przeznaczenie tego obiektu jako obiektu magazynowego. Skarżący był powiadomiony w dniu 7 stycznia 2014 r. o miejscu i terminie oględzin (przewidzianych na 17 stycznia 2014 r.) i na te oględziny się nie stawił (akta administracyjne sprawy, karta nr [...] . Tym samym zrezygnował z możliwości wskazania, jakie było przeznaczenie tego obiektu. W oświadczeniu z dnia 22 września 2014 r. sam skarżący wskaz, że ten obiekt wykorzystuje jako magazyn w którym przechowuje zabawki dla dzieci, stoliki, parasole Tymbarka i ten magazyn jest skarżącemu jako przedsiębiorcy bardzo potrzebny do prowadzenia działalności gospodarczej (akta administracyjne sprawy, karta nr [ ...] . W skardze ten obiekt skarżący opisuje jako zaplecze gospodarcze, służące do przechowywania zabawek dla dzieci, parasoli i stolików (akta sądowe, karta nr [...] ). Mając powyższe na uwadze nie można uznać, że ten obiekt stanowi obiekt gastronomiczny. Jak wynika z akt sprawy, odrębne postępowanie prowadziły organy nadzoru budowlanego wobec innego obiektu znajdującego się na tej działce i był to obiekt gastronomiczny. Sąd wskazuje to tylko jako informację z akt sprawy i w żadnej mierze w tej sprawie nie wskazuje na ewentualną legalizację lub rozbiórkę obiektu gastronomicznego. Skoro przedmiotowy obiekt nie jest obiektem gastronomicznym, a tylko taki mógłby być zgodny z planem miejscowym, to nie ma znaczenia ocenianie tego obiektu przez pryzmat powiązania funkcjonalnego z pozostałymi obiektami gastronomicznymi. Także nie może odnieść zamierzonego przez skarżącego skutku przedkładana do akt sprawy informacja o uczestniczeniu w akcji honorowego krwiodawstwa lub organizowaniu miejsca wypoczynku dla dzieci, młodzieży i dorosłych. Niewątpliwie taka działalność jest wysoce społecznie potrzebna, tym nie mniej nie może ona uzasadniać braku stosowania przepisów Prawa budowlanego do oceny legalności wzniesionego obiektu. Tym samym skoro obowiązujące przepisy zostały prawidłowo zastosowane w sprawie przez organ II instancji, należało orzec o rozbiórce obiektu i taką decyzję w sprawie wydano. W ocenie Sądu w tej sprawie materiał dowodowy został zebrany prawidłowo i prawidłowo organ II instancji go ocenił. Zgodnie z art. 7 K.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej (w tym organy nadzoru budowlanego) zobowiązane są do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Postępowanie wyjaśniające mające na celu ustalenie istotnych okoliczności sprawy powinno być prowadzone z uwzględnieniem wszystkich przepisów działu II rozdział IV K.p.a. Najważniejszy z nich to art. 77 § 1 K.p.a. nakładający na organ obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Art. 80 K.p.a stanowi natomiast, że organ administracji ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego czy dana okoliczność została udowodniona. Przepis ten wyraża równocześnie zasadę prawdy obiektywnej jak też zasadę swobodnej oceny dowodów. Organ prowadzący postępowanie musi zatem dążyć do ustalenia prawdy materialnej i według swej wiedzy, doświadczenia oraz wewnętrznego przekonania ocenić wartość dowodową poszczególnych środków dowodowych. Mając powyższe na uwadze Sąd oddalił skargę działając na podstawie art. 151 P.p.s.a.