II SA/Kr 561/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magda Froncisz Sędziowie : WSA Paweł Darmoń WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) Protokolant : sekretarz sądowy Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lipca 2015 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej [....] sprawy ze skargi [....] S.A. w K. na postanowienie Wojewody [....] z dnia 20 marca 2015 r. nr [....] w przedmiocie zawieszenia postępowania skargę oddala Postanowieniem Prezydenta Miasta K. z dnia 10 grudnia 2014 r. znak: [...] zawieszono z urzędu postępowanie w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę budynku biurowego wraz z infrastrukturą na działce nr [...] obr. [...] w K. oraz na rozbiórkę budynku na działce nr [...]. W uzasadnieniu wyjaśniono, że organ ustalił, że nie ma budynku objętego wnioskiem o pozwolenie na rozbiórkę zlokalizowanego na działce nr [...]. W tej sytuacji organ I instancji pismem z dnia 10 grudnia 2014 r. wystąpił do organu nadzoru budowlanego o dokonanie ustaleń związanych z samowolną rozbiórką obiektu. W ocenie organu I instancji powyższe okoliczności uzasadniają zawieszenie postępowania, bowiem sposób zakończenia postępowania w nadzorze budowlanym może mieć wpływ na rozstrzygnięcie przed organem architektoniczno-budowlanym w sprawie udzielenia pozwolenia na zakres objęty wnioskiem o pozwolenie na budowę i rozbiórkę. Na postanowienie to w ustawowym terminie zostało złożone zażalenie przez [...] Agencję Rozwoju Regionalnego S.A. w K. , w którym Agencja nie zgadza się z jego treścią stwierdzając, że brak jest podstaw do zawieszenia postępowania, bowiem wskazane przez organ I instancji okoliczności nie stanowią zagadnienia wstępnego o którym mowa w art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. Postanowieniem z dnia 20 marca 2015 r. znak: [...] Wojewoda na podstawie art. 81 ust. 1 i 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 z późn. zm.), art. 138 § 1 pkt 1 i art. 144 K.p.a., po rozpatrzeniu zażalenia [...] Agencji Rozwoju Regionalnego S.A. na postanowienie Prezydenta Miasta K. z dnia 10 grudnia 2014 r. znak [...] o zawieszeniu z urzędu postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę inwestycji obejmującej budowę budynku biurowego wraz z wewnętrznymi instalacjami, wjazdem, układem drogowym komunikacji wewnętrznej, parkingami, chodnikami, przebudową miejskiej sieci kanalizacji ogólnospławnej oraz przyłączami wraz z rozbiórką budynku na działce nr [...] przy ul. [...] w K. – utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. W uzasadnieniu wskazano, że zaskarżone rozstrzygnięcie jest prawidłowe choć z innych przyczyn aniżeli wskazane w zaskarżonym postanowieniu. Analizując zasadność zawieszenia postępowania administracyjnego w oparciu o art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. organ administracji publicznej winien ustalić związek pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy będącej przedmiotem postępowania a zagadnieniem wstępnym. Zawieszenie postępowania winno nastąpić jedynie wówczas, gdy bez rozstrzygnięcia tego zagadnienia, wydanie decyzji nie byłoby możliwe. W tej sprawie jako okoliczność uzasadniającą zawieszenie postępowania organ I instancji wskazał okoliczność samowolnej rozbiórki obiektu budowlanego i konieczność zbadania sprawy przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Oceniając wskazany motyw stwierdzić należy, że nie daje on podstaw do zawieszenia z tego powodu postępowania w sprawie pozwolenia na budowę i rozbiórkę. Sama kwestia zlecenia organowi nadzoru budowlanego przez organ prowadzący postępowanie przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego nie stanowi zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 ust. 1 pkt K.p.a. Same wątpliwości organu I instancji, odnoszące się do legalności wykonanej rozbiórki nie mogą być oceniane jako kwestia prawna, bez rozstrzygnięcia której nie można wydać rozstrzygnięcia w sprawie pozwolenia na budowę i rozbiórkę. Powyższe zagadnienia odnoszą się wyłącznie do okoliczności związanych z prawidłowym ustaleniem stanu taktycznego sprawy. Te zaś winny zostać ustalone przez przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego i analizę akt sprawy. Wystąpienie to nie mogło samo w sobie stanowić podstawy do zawieszenia postępowania. W ocenie organu odwoławczego brak jest nie tylko dowodu wskazującego na istnienie związku uzasadniającego zawieszenie postępowania pomiędzy postępowaniem prowadzonym w sprawie pozwolenia na budowę i rozbiórkę, a postępowaniem w sprawie samowolnej rozbiórki obiektu, ale i brak jest wpływu, biorąc pod uwagę możliwości orzecznicze organu nadzoru budowlanego, na postępowanie w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę budynku i rozbiórkę obiektu budowlanego na działce nr [...] przy ul. [...] . Przepisy Prawa budowlanego dopuszczają możliwość rozbiórki obiektu budowlanego przed uzyskaniem pozwolenia na wykonanie tych robót budowlanych. Zgodnie z art. 31 ust. 5 Prawa budowlanego roboty rozbiórkowe można rozpocząć przed uzyskaniem pozwolenia na budowę, jeśli mają one na celu usunięcie bezpośredniego zagrożenia bezpieczeństwa ludzi lub mienia. Rozpoczęcie takich robót nie zwalnia z obowiązku bezzwłocznego uzyskania pozwolenia na rozbiórkę. W niniejszej sprawie brak jest dowodu, że takie okoliczności nie występowały. W ocenie organu odwoławczego, w niniejszej sprawie występują jednak okoliczności uzasadniające zawieszenie postępowania w oparciu o art. 97 ust. 1 pkt 4 K.p.a., do czasu ostatecznego zakończenia postępowania w organach nadzoru budowlanego w sprawie wybudowanych na działce nr [...] obiektów budowlanych. W ramach postępowania odwoławczego wystąpiono do organu nadzoru budowlanego o ocenę legalności tymczasowych obiektów budowlanych zlokalizowanych na działce nr [...] przy ul. [...] w K . Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w decyzji z dnia 17 lutego 2015 r. nr [...] znak: [...] orzekł o nakazie rozbiórki tych tymczasowych obiektów budowlanych. Z art. 35 ust. 5 Prawa budowlanego wynika, że w przypadku wydania decyzji o nakazie rozbiórki, dla organu administracji architektoniczno-budowlanej istnieje obowiązek wydania określonego w tym przepisie rozstrzygnięcia tj. odmowy udzielenia pozwolenia na budowę. Przepis ten nie wiąże adresata decyzji o nakazie rozbiórki z adresatem decyzji o pozwoleniu na budowę. Jedynym kryterium stosowania tego przepisu jest tożsamość działki objętej projektem zagospodarowania. Pomiędzy postępowaniem o wydanie pozwolenia na budowę a postępowaniem w sprawie samowolnie realizowanych prac budowlanych zachodzi związek tego rodzaju, że od rozstrzygnięcia w sprawie samowolnie realizowanych prac zależy możliwość rozpoznania sprawy dotyczącej wydania pozwolenia na budowę (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 15 kwietnia 2011 r. sygn. akt II SA/Kr 184/11, opub. w LEX nr 99327). Przesłanki wynikające z art. 35 ust. 5 Prawa budowlanego, co prawda występują jednak uznano, że jak wynika z przekazanych dokumentów, decyzja o nakazie rozbiórki nie jest decyzją ostateczną, przedwczesne być może byłoby oparcie rozstrzygnięcia na takiej nieostatecznej decyzji organu nadzoru budowlanego. Powyższe stanowisko podyktowane było tym, że art. 35 ust. 5 Prawa budowlanego nie określa jaki ma być charakter prawny decyzji o nakazie rozbiórki, tzn. czy ma być to decyzja ostateczna czy też wystarczająca w tym względzie będzie decyzja niestateczna. Biorąc pod uwagę art. 130 § 2 K.p.a., zgodnie z którym wniesienie odwołania wstrzymuje wykonanie decyzji, a w niniejszej sprawie zostało ono złożone, uznano za zasadne zawieszenie postępowania w oparciu o art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. do czasu ostatecznego zakończenia postępowania w organach nadzoru budowlanego. Reasumując Wojewoda uznał, że zakończenie postępowania w organach nadzoru budowlanego w odniesieniu do samowolnych wykonanych obiektów, będzie wiążące dla organu administracji architektoniczno-budowlanej przy rozstrzyganiu sprawy o pozwolenie na budowę robót budowlanych, o które występuje inwestor, bowiem ma bezpośredni związek z możliwością udzielenia pozwolenia na budowę we wnioskowanym zakresie. Skargę na powyższe postanowienie wniosła w ustawowym terminie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie [...] Agencja Rozwoju Regionalnego S.A. w K. Zarzuciła zaskarżonemu postanowieniu wydanie z rażącym naruszeniem przepisów postępowania. Uzasadniając naruszenie przepisów postępowania strona skarżąca zarzuciła naruszenie art. 15 K.p.a. w związku z art. 78 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w związku z art. 101 § 3 K.p.a. poprzez wydanie zaskarżonego postanowienia z naruszeniem zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Zarzucono naruszenie art. 7 w związku z art. 77 § 1 w związku z art. 107 § 3 K.p.a. poprzez niedokonanie wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy oraz błędną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz niedostateczne wyjaśnienie podstaw i przesłanek utrzymania w mocy decyzji z dnia 17 stycznia 2014 r. Strona skarżąca podniosła błędne stosowanie art. 80 w związku z art. 104 K.p.a. poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i wydanie decyzji z pominięciem faktów wynikających ze zgromadzonego materiału dowodowego, a także naruszenie art. 138 § 1 K.p.a. w związku z art. 144 K.p.a. i w związku z art. 97 K.p.a., poprzez wydanie postanowienia ponad granice wyznaczone przepisem stanowiącym podstawę normatywną zaskarżonego rozstrzygnięcia, wydanie rozstrzygnięcia w innej kwestii, należącej do kompetencji organu pierwszej instancji i w konsekwencji pozbawienie strony jednej instancji. Mając na uwadze wskazane naruszenie przepisów strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia Wojewody oraz poprzedzającego go postanowienia Prezydenta Miasta K. nr [...] z dnia 10 grudnia 2014 r., jak i o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi zaakcentowano naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania polegającej, zdaniem strony skarżącej, na dwukrotnym rozpoznaniu danej sprawy. W tej sprawie organ I instancji zawiesił postepowanie z przyczyny, która nie znalazła uznania w ocenie organu II instancji, a organ II instancji zawiesił postepowanie z innej przyczyny. Tym samym pozbawiono stronę skarżącą prawa do dwukrotnego rozpoznania danej sprawy. W ocenie strony skarżącej w tym postępowaniu Wojewoda miał prawo jedynie do dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia, a czynienie dodatkowych ustaleń nie objętych postępowaniem organu I instancji stanowiących podstawę orzekania przez organ II instancji – jest niedopuszczalne. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie w pełni podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § ust. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), dalej w skrócie jako "P.p.s.a.", odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 P.p.s.a. sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 § 1 P.p.s.a.), zaś jednym ograniczeniem w tym zakresie jest zakaz przewidziany w art. 134 § 2 P.p.s.a. Orzekanie w granicach sprawy (art. 135 P.p.s.a.) oznacza sprawę będącą przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność, jako pochodną określonego stosunku administracyjnoprawnego i odbywa się z uwzględnieniem ówcześnie obowiązujących przepisów prawa. Zaskarżone postanowienie nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jego uchylenie. W tej sprawie istotne są dwie kwestie. Pierwsza, dotycząca zasad orzekania przez organ odwoławczy i druga dotycząca legalności zaskarżonego postanowienia. Sąd nie podziela zarzutu strony skarżącej dotyczące przekroczenia granic sprawy przez organ II instancji i niedopuszczalnego zastosowania art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. w tej sprawie. Zasad dwuinstancyjności zawarta w art. 15 K.p.a. nakazuje organowi II instancji na ponowne rozpoznanie całej sprawy rozstrzygniętej przez organ I instancji. Ta zasada, powszechnie akceptowana w orzecznictwie sądowym (np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 grudnia 2014 r., sygn. akt II OSK 1241/13, opub. w LEX nr 1596021 z tezą: "Realizując zasadę dwuinstancyjności przewidzianą w art. 15 k.p.a. organ odwoławczy na nowo ponownie rozpoznaje sprawę administracyjną w jej całokształcie"), znalazła także swoje zastosowanie w tej sprawie. Na skutek wniesienia zażalenia, sprawa przenoszona jest do rozpoznania przez organ II instancji, który nie może ograniczyć swojego rozpoznania jedynie do oceny zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia. Jeżeli w tej sprawie organ I instancji orzekł o zawieszeniu postępowania administracyjnego i na to postanowienie wniesiono zażalenie, to obowiązkiem organu II instancji było ponownie rozpoznać całą sprawę dotycząca zawieszenia, a więc także między innymi ocenić, czy zastosowano właściwą podstawę prawną zawieszenia i czy przesłanka zawieszenia rzeczywiście zaistniała i to nie tylko ta przesłanka, na którą powoływał się organ I instancji. Zgodnie z art. 144 K.p.a. do rozpoznania zażalenia mają zastosowanie odpowiednie przepisy dotyczące odwołań, z tym że art. 138 K.p.a. ma zastosowanie zasadniczo pełne. W sprawach dotyczących zawieszeń postępowań administracyjnych zastosowanie znajdują wszystkie możliwości rozstrzygania objęte art. 138 K.p.a. Zgodnie zaś z powołanym art. 138 K.p.a. organ odwoławczy rozpoznający odwołanie, wydaje decyzję, w której: 1) utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję (art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a.) albo; 2) uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy (art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a.) albo 3) uchyla zaskarżoną decyzję i umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części (art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a.) albo 4) umarza postępowanie odwoławcze (art. 138 § 1 pkt 3 K.p.a.), albo 5) może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy (art. 138 § 2 K.p.a.). Ww. możliwości rozstrzygania zażalenia dotyczą także postanowienia w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego, oczywiście przy modyfikacji dotyczącej wydawania przez organ II instancji postanowień, a nie decyzji. Organ II instancji tylko wówczas mógł uchylić zaskarżone postanowienie, jeżeli zaskarżone postanowienie organu I instancji zostało wydane z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Jeżeli taka przesłanka w sprawie nie występuje, to obowiązkiem organu II instancji jest rozpoznanie zażalenia i wydanie postanowienia na podstawie art. 138 § 1 pkt 1-3 K.p.a. w związku z art. 144 K.p.a. Organ II instancji nie może – jak chce tego strona skarżąca - ograniczyć rozpoznania sprawy tylko do oceny zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia w sprawie zawieszenia, ale ma obowiązek zbadania sprawy w przedmiocie zawieszenia. Nie jest wyłączone stosowanie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. Stanowisko strony skarżącej w tym zakresie niezasadne jest także dlatego, że neguje ono istotę postępowania administracyjnego, które obejmuje obowiązek organu administracyjnego do stania na straży praworządności oraz z urzędu podejmowania wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy (art. 7 K.p.a.). Ta zasada dotyczy także organu II instancji. Jeżeli organ odwoławczy (zażaleniowy) stwierdza, że organ I instancji popełnił uchybienia, to wówczas powinien sam jej uzupełnić i usunąć, a tylko wówczas może uchylić zaskarżony akt i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia, jeżeli nie został wyjaśniony przez organ I instancji konieczny zakres sprawy, który ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Tym samym rację ma Wojewoda zarzucając w odpowiedzi na skargę błędne definiowanie zakresu rozstrzygania w postępowaniu zażaleniowym i nieuzasadnionego utożsamiania rozpoznania całej sprawy w postępowaniu odwoławczym z oceną jedynie zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia. Przechodząc do rozpoznania drugiej kwestii, czyli oceny legalności zaskarżonego postanowienia, Sąd stwierdza, że postanowienie to nie narusza prawa. Inwestor – [...] Agencja Rozwoju Regionalnego S.A. złożyła wniosek o udzielenie pozwolenia - w uproszczeniu - na budowę budynku biurowego na działce nr [...] oraz rozbiórkę istniejącego budynku na tej działce wraz z wjazdem z działek n[...] i [...] (akta administracyjne sprawy, karta nr [...]). Prezydent Miasta K. postanowieniem z dnia 10 grudnia 2014 r. zawiesił postępowanie w sprawie na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. wyjaśniając, że z wiedzy tego organu wynika rozbiórka budynku na działce nr [...], a tym samym zbadanie przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego kwestii rozbiórki bez pozwolenia na rozbiórkę budynku na tej działce będzie miało bezpośredni wpływ na rozpoznanie wniosku inwestora o udzielenie pozwolenia na budowę i pozwolenia na rozbiórkę (akta administracyjne sprawy, karta nr [...]. Należy dodać, że w dniu 22 grudnia 2014 r. inwestor wykreślił z wniosku domaganie się udzielenia pozwolenia na rozbiórkę (akta administracyjne sprawy, karta nr [...]. Z akt sprawy wynika, że na działce nr [...] zostały zlokalizowane tymczasowe obiekty budowlane (zespół kontenerów) przed uzyskaniem prawa do ich legalnego posadowienia (akta administracyjne sprawy, karta nr [...]. Decyzją z dnia 17 lutego 2015 r. został wydany nakaz rozbiórki ww. tymczasowych obiektów budowlanych z działki nr [...] (akta administracyjne sprawy, karta nrn [...], [...]). Obiekt, o którego rozbiórkę wnoszono we wniosku inwestora z dnia 25 lipca 2014 r. został najpóźniej 8 stycznia 2015 r. rozebrany (akta administracyjne sprawy, karta nr [...]). Organ II instancji rozstrzygając w przedmiocie zawieszenia powołał się na art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. ale z odmiennym uzasadnieniem niż organ I instancji. Stwierdził mianowicie, że dla obszaru objętego zamierzenie budowlanym, w skład którego wchodzi działka nr [...], wydano w dniu 17 lutego 2015 r. decyzję nr [...] znak: [...] o nakazie rozbiórki tymczasowych obiektów budowlanych, zlokalizowanych na tej działce. Stosując art. 35 ust. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 z późn. zm.) Wojewoda uznał, że zakończenie postępowania w organach nadzoru budowlanego w odniesieniu do samowolnych wykonanych obiektów objętych decyzją z dnia 17 lutego 2015 r. będzie wiążące dla organu administracji architektoniczno-budowlanej przy rozstrzyganiu sprawy o pozwolenie na budowę robót budowlanych, o które występuje inwestor, bowiem ma bezpośredni związek z możliwością udzielenia pozwolenia na budowę we wnioskowanym zakresie. Ww. stanowisko organu odwoławczego jest prawidłowe. Zgodnie z art. 35 ust. 5 Prawa budowlanego właściwy organ administracji architektoniczno-budowlanej wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, jeżeli na terenie, którego dotyczy projekt zagospodarowania działki lub terenu, znajduje się obiekt budowlany, w stosunku do którego orzeczono nakaz rozbiórki. Trafnie organ II instancji wyjaśnił, że skoro także działka nr [...] jest objęta terenem inwestycji, to objęcie nakazem rozbiórki obiektów hodowlanych z tej działki ma bezpośredni wpływ na wynik sprawy wszczętej wnioskiem z dnia 25 lipca 2014 r. Jeżeli decyzja nakazująca rozbiórkę nie stanie się ostateczna, to wówczas będzie możliwym udzielenie pozwolenia na budowę. Jeżeli jednak decyzja nakazująca rozbiórkę uzyska walor ostateczności, to zastosowanie znajdzie art. 35 ust. 5 Prawa budowlanego. Tym samym spełniona została przesłanka wynikająca z art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a., pozwala na zawieszenie postępowania administracyjnego w przypadku, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Organ administracji nadzoru budowlanego jest innym organem w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. w stosunku do organu administracji architektoniczno-budowlanej. Niewątpliwie w dacie wydania zaskarżonego postanowienia toczyło się postępowanie w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę dla inwestycji obejmującej budowę budynku biurowego wraz z infrastrukturą na działce nr [...] przy ul. [...]w K. Także bezpośrednia zależność pomiędzy ostatecznym rozstrzygnięciem kwestii rozbiórki obiektów na działce nr [...] i wniosku w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę, nie budzi – w związku z art. 35 ust. 5 Prawa budowlanego - wątpliwości. Mając powyższe na uwadze należało stwierdzić, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Sąd przy tym wyjaśnia, że miarodajny do oceny legalności działania organów administracji był w tej sprawie dzień 20 marca 2015 r. Późniejsze okoliczności dotyczące w szczególności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta K. z dnia 17 lutego 2015 r. decyzję nr [...] znak: [...] o nakazie rozbiórki tymczasowych obiektów budowlanych, nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego postanowienia. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że nie jest zasadny zarzut strony skarżącej co do naruszenia art. 15 K.p.a. w związku z art. 78 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w związku z art. 101 § 3 K.p.a. Wojewoda w tej sprawie nie naruszył zasady dwuinstancyjności, a wręcz przeciwnie trafnie z tej zasady skorzystał. Wojewoda dokonał zmiany postanowienia organu I instancji wskazując na prawidłową przesłankę uzasadniająca zawieszenie postępowania. Zarzut naruszenia art. 80 w związku z art. 104 K.p.a. poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i wydanie decyzji z pominięciem faktów wynikających ze zgromadzonego materiału dowodowego, także nie znajduje uzasadnienia. Wojewoda nie przekroczył granic swobodnej oceny dowodów a ustalenia organu II instancji na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego są prawidłowe. Naruszenia art. 104 K.p.a. Sąd w żadnym zakresie nie dostrzega. Także i kolejny zarzut błędnego wykładni art. 7 w związku z art. 77 § 1 w związku z art. 107 § 3 K.p.a. poprzez niedokonanie wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy oraz błędną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz niedostateczne wyjaśnienie podstaw i przesłanek utrzymania w mocy decyzji z dnia 17 stycznia 2014 r. Sąd nie uznaje za trafny. Wojewoda wyjaśnił w zaskarżonym postanowieniu dowody, na podstawie których ustalił stan faktyczny sprawy i wyjaśnił, dlaczego przesłanka zawieszenia wskazana przez organ I instancji nie jest prawidłowa. Nie wiadomo, w jakim zakresie i jakie okoliczności faktyczne miałby w tej sprawie ustalać organ II instancji i nie wskazała na to sama strona skarżąca, poza polemiką z dopuszczalnością zawieszenia postępowania z innej przesłanki niż wskazanej przez organ I instancji. Zawarty w skardze zarzut naruszenia art. 138 § 1 K.p.a. w związku z art. 144 K.p.a. i w związku z art. 97 K.p.a. został już omówiony. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że skoro w tej sprawie nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, które mogłyby mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to wówczas Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a skargę oddala. Taka sytuacja ma miejsce w tej sprawie.