II SA/Kr 563/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska Sędziowie: WSA Krystyna Daniel (spr.) WSA Agnieszka Nawara-Dubiel Protokolant: Anna Balicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 1 lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia wygaśnięcia decyzji o oddaniu w użytkowanie wieczyste skargę oddala. Decyzją Miejskiego Zarządu Gospodarki Terenami z 24 listopada 1982 r. (.....) oddano Związkowej Spółdzielni Mieszkaniowej w użytkowanie wieczyste kompleks działek położonych w obrębach [....] i [....] jednostka ewidencyjna [....] o łącznej powierzchni 101449 m² celem wybudowania spółdzielczych budynków mieszkalnych. Wnioskiem z 12 września 2007 r. J.S. wystąpił o stwierdzenie wygaśnięcia w/w decyzji. Podał, że w/w decyzja stała się bezprzedmiotowa z uwagi na to, że od 24 listopada 1982 r. Związkowa Spółdzielnia Mieszkaniowa jak i jej następca prawny Spółdzielnia Mieszkaniowa "[....] " nie objęła w posiadanie działek o nr [....] i [....] (których decyzja dotyczy). Wnioskodawca wskazał również, że od 1987 r. jest posiadaczem w/w działek i na podstawie pozwolenia na budowę wybudował na nich pawilon handlowy, który użytkuje nieprzerwanie do dnia dzisiejszego. Ponadto co do działek nr [....] i [....] podpisał z Gminą Miejską K. umowę dzierżawy. Decyzją z 21 października 2008 r. Prezydent Miasta K. na podstawie art. 104§1, art. 107§1 i 3, art. 162 §1 pkt 1 kpa orzekł o odmowie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji Miejskiego Zarządu Gospodarki Terenami w K. z 24 listopada 1982 r. o oddaniu w użytkowanie wieczyste Związkowej Spółdzielni Mieszkaniowej z siedzibą w K. , będącej poprzednikiem prawnym Spółdzielni Mieszkaniowej "[....] " z siedzibą w K. , nieruchomości państwowych położonych w K. b. Gm. Kat. [....] , obręb [....] i [....] jednostka ewidencyjna [....] . Organ przedstawił przebieg dotychczasowego postępowania w sprawie oraz przekształcenia poszczególnych działek objętych w/w decyzją a nadto podał co następuje: działka nr [....] o pow. 177 m² powstała w wyniku przekształcenia działki nr [....] , stanowi własność Gminy K. i objęta jest Kw Nr [....] , zaś działka [....] o pow. 95 m² powstała w wyniku przekształcenia działki [....] , objęta jest Kw Nr [....] i również stanowi własność Gminy K. Działka nr [....] w części stanowi teren zielony, w części zabudowana jest budynkiem gospodarczym wraz z asfaltowym wjazdem i podmurówką. Z kolei działka nr [....] w części zabudowana jest pawilonem handlowym wybudowanym przez J.S. , w pozostałej zaś części stanowi chodnik z płyt chodnikowych, zieleń oraz media (podobnie działka ....). Na podstawie decyzji Urzędu Dzielnicowego z 4 sierpnia 1987 r. w sprawie pozwolenia na budowę segmentu w pawilonie handlowym – branży gastronomicznej, uzupełnionej aneksem z 12 listopada 1988 r. J.S. wzniósł na w/w terenie obiekt handlowy, a w dniu 22 grudnia 1989 r. uzyskał pozwolenie na użytkowanie pawilonu nr 1 w zespole handlowym branży [....] . Umową z 15 września 1987 r. Związkowa Spółdzielnia Mieszkaniowa wydzierżawiła J.S. w/w teren, a w dniu 2 stycznia 1992 r. zawarto kolejną umowę dzierżawy na 15 lat. Część nieruchomości stanowiących przedmiot decyzji z 24 listopada 1984 r. aktualnie znajduje się w użytkowaniu wieczystym Spółdzielni Mieszkaniowej "[....] ", część stanowi własność innych podmiotów, zaś część stanowi własność Gminy Miejskiej K. i nie jest obciążona prawami rzeczowymi ograniczonymi. Do tych ostatnich należą działki nr [....] i [....] , w stosunku do których Spółdzielnia Mieszkaniowa "[....] " jako następca prawny Związkowej Spółdzielni Mieszkaniowej posiada interes prawny. Przemawia za tym okoliczność wystąpienia przeciwko Gminie K. z roszczeniem o ustanowienie użytkowania wieczystego. Spółdzielnia Mieszkaniowa "[....] " powstała w wyniku podziału Związkowej Spółdzielni Mieszkaniowej dokonanej uchwałą Nr 3/II/90 Zebrania Przedstawicieli Członków Związkowej Spółdzielni Mieszkaniowej z 1 grudnia 1990 r. Zgodnie z art. 162 §1 pkt 1 kpa można stwierdzić wygaśnięcie decyzji, jeżeli stała się ona bezprzedmiotowa, a stwierdzenie wygaśnięcia nakazuje przepis prawa albo gdy leży to w interesie społecznym lub w interesie strony. Bezprzedmiotowość decyzji wynika z ustania prawnego bytu elementu stosunku materialnoprawnego, nawiązanego na podstawie decyzji administracyjnej, z powodu ustania bytu podmiotu, zniszczenia lub przekształcenia rzeczy, rezygnacji z uprawnień przez stronę, a także powodu zmiany stanu faktycznego uniemożliwiającego wykonanie decyzji lub zmiany w stanie prawnym w przypadku, gdy powoduje ona taki sutek. W przedmiotowej sprawie istnieją jednak strony stosunku prawnego ukształtowanego decyzją z 1982 r. (Gmina Miejska K. jako następca Skarbu Państwa oraz Spółdzielnia Mieszkaniowa "[....] " jako następca prawny Związkowej Spółdzielni Mieszkaniowej w K.). W stosunku do przedmiotowej nieruchomości (działek nr [....] i [....] ) nie zachodzi niemożność wykonania decyzji z powodu zmiany stanu faktycznego. W przedmiotowej sprawie nie istnieje też obowiązek stwierdzenia wygaśnięcia decyzji, który wynikałby z przepisów szczególnych jak i nie przemawia za tym interes społeczny. Przeciwko takiemu rozwiązaniu stoi interes strony - Spółdzielni Mieszkaniowej "[....] " –zamanifestowany staraniami o oddanie tego terenu w użytkowanie wieczyste. Ponadto interes podmiotu składającego wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia decyzji jako wątpliwy nie jest równoważny interesowi Spółdzielni Mieszkaniowej "[....] ". W ocenie organu wnioskodawca posiada interes prawny. Na podstawie przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami przysługuje mu bowiem roszczenie o ustanowienie użytkowania wieczystego gruntu oraz przeniesienie własności znajdujących się na nim budynków, innych urządzeń i lokali. Z kolei Spółdzielnia mieszkaniowa "[....] " z przedmiotowej decyzji wywodzi roszczenie o zobowiązanie Gminy K. do zawarcia z nią umowy użytkowania wieczystego. Tak więc zarówno J.S. jak i Spółdzielnia posiadają status strony postępowania. Organ konkludował, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki wymienione w art. 162§1 pkt 1 kpa dające możliwość uprawniające organ administracji do stwierdzenia wygaśnięcia decyzji. Od decyzji organu I instancji odwołania złożyli J.S. oraz Spółdzielnia Mieszkaniowa "[....] ". Odwołujący się zarzucili rozstrzygnięciu naruszenie art. 28, 77 i 107 kpa. J.S. zarzucił ponadto naruszenie art. 10, 11, 80 oraz 162 kpa. Zakwestionował stanowisko, że Spółdzielnia Mieszkaniowa "[....] " jest następcą prawnym Związkowej Spółdzielni Mieszkaniowej w K. w zakresie ewentualnych roszczeń wynikających z decyzji z 24 listopada 1982 r., w szczególności w odniesieniu do działek nr [....] i [....] . Podniósł, iż z samego faktu, że Spółdzielnia Mieszkaniowa "[....] " w K. wydzieliła się ze Związkowej Spółdzielni Mieszkaniowej w K. nie można wywodzić, że stała się ona następcą prawnym Związkowej Spółdzielni Mieszkaniowej w zakresie praw wynikających z decyzji administracyjnych. Wskazał, że na bezprzedmiotowość decyzji z 24 listopada 1982 r. wskazują dwie sytuacje: po pierwsze prawa, które zostały przyznane Związkowej Spółdzielni Mieszkaniowej decyzją z 1982 r. nie zostały zrealizowane i zrealizowane być nie mogą, ponieważ adresat mógł je zrealizować jedynie do 28 lutego 1983 r. (pkt 6 decyzji), po drugie ustawa z 14 lipca 1961 r. o gospodarce terenami w miastach i osiedlach utraciła moc z dniem 1 sierpnia 1985 r., ,"została tym samym zniesiona instytucja prawna, która w przeciwieństwie do dzisiaj istniejącego trybu ustanawiania użytkowania wieczystego, zniosła obowiązek wydania decyzji administracyjnej jeszcze przed sporządzeniem aktu notarialnego ustanawiającego użytkowanie wieczyste". Z kolei Spółdzielnia Mieszkaniowa "[....] " z siedzibą w K. , nie kwestionując samego rozstrzygnięcia, wskazała dodatkowo na naruszenie art. 207 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, gdyż położenie pawilonu wzniesionego przez J.S. i okoliczności jego wzniesienia wykluczają możliwość zastosowania tego przepisu. Art. 207 ust. 1 w/w ustawy odnosi się do całego budynku, podczas gdy żądanie J.S. dotyczy ustanowienia na jego rzecz wieczystego użytkowania działek nr [....] i [....] na których posadowione są jedynie części pawilonu oraz przeniesienia własności tych części. J.S. nie wykazał nadto, że pawilon w obecnym kształcie został wzniesiony przed dniem 5 grudnia 1990 r. na podstawie pozwolenia na budowę. Niezależnie od powyższego, Spółdzielnia podniosła, że organ I instancji błędnie przyjął, że J.S. jest stroną postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją. Decyzją z 27 stycznia 2010 r., znak: [....] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. , na podstawie art. 162 §1 oraz art. 138§2 kpa uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z 14 czerwca 2010r., sygn.akt II SA/Kr 469/10 uchylił decyzję Kolegium Odwoławczego, wskazując, że decyzja ta jest przedwczesna. Skoro bowiem jedynym powodem swego rozstrzygnięcia Kolegium była na konieczność poczynienia ustaleń co do następstwa prawnego Spółdzielni Mieszkaniowej [....] to ustalenie powyższe okoliczności nie wymagało przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Wymagało natomiast dogłębnej analizy zgromadzonego (względnie dodatkowo pozyskanego) materiału w kontekście wszystkich okoliczności sprawy, w tym przy uwzględnieniu położenia przedmiotowych nieruchomości, oraz historycznych i realnych uwarunkowań przejmowania zasobów przez nowopowstałą Spółdzielnię [....] . W analizie tej uwzględnić należałoby też, że na spółdzielnię powstałą w wyniku podziału przechodzi nie tylko posiadanie nieruchomości gruntowej, lecz także uprawnienie do uwłaszczenia. Dopiero wówczas, gdyby miało się okazać, że Spółdzielnia [....] następcą nie jest, powstać mógłby problem udziału w postępowaniu Związkowej Spółdzielni Mieszkaniowej. Nawet i wówczas jednak rozważyć należałoby, czy w okolicznościach rozpatrywanej sprawy, bez uzyskania stanowiska Związkowej Spółdzielni, konieczne byłoby przekazywanie sprawy do ponownego rozpoznania, o ile miałoby to nastąpić tylko w imię ochrony interesu tego podmiotu, dla którego ostateczne rozstrzygnięcie nie byłoby niekorzystne. Istotą sporu w rozpatrywanej sprawie nie jest bowiem kwestia następstwa Spółdzielni, zwłaszcza że obie Spółdzielnie nadal istnieją, lecz to czy decyzja z 24 listopada 1982 r. stała się bezprzedmiotowa i czy stwierdzenie jej wygaśnięcia leży w interesie społecznym lub w interesie strony ( art. 162 § 1 pkt 1 kpa). Sąd wskazał również, że nie są uzasadnione zarzuty skarżącej Spółdzielni odnoszące się do interesu prawnego J.S. i naruszenia przez organ przepisu art. 207 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Ustalone okoliczności uprawdopodobniają dostatecznie, że wynik rozpatrywanej sprawy może zmienić sytuację prawną Jana Stępnia poprzez otwarcie drogi do dochodzenia odpowiednich roszczeń. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. w dniu 10 października 2011 r. wydało decyzję nr [....] , mocą której uchyliło w całości decyzję Prezydenta Miasta K. z 21 października 2008 r. i w tym zakresie orzekło co do istoty sprawy w ten sposób, że stwierdziło wygaśnięcie decyzji Miejskiego Zarządu Gospodarki Terenami w K. z 24 listopada 1982r. w części orzekającej o oddaniu w użytkowanie wieczyste Związkowej Spółdzielni Mieszkaniowej z siedzibą w K. obecnej działki nr [....] o powierzchni 177m2, stanowiącej własność Gminy K. , objętej Kw nr [....] i obecnej działki nr [....] powierzchni 95m, stanowiącej własność Gminy K. , objętej Kw nr [....] . Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z 15 lutego 2012r. sygn. akt II SA/Kr 1931/11 uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. Sąd wskazał, że ww. decyzja została wydana z naruszeniem art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Rozpoznając sprawę ponownie Samorządowe Kolegium Odwoławcze wbrew wskazaniom zawartym w wyroku z 14 czerwca 2010r. , sygn. alt II SA/Kr 469/10, zaniechało dokonania ustaleń w kwestii pierwszorzędnej, a więc interesu prawnego Spółdzielni Mieszkaniowej " [....] " w K. , którą za stronę będącą następcą prawnym Związkowej Spółdzielni Mieszkaniowej w K. w zakresie uprawnień płynących z decyzji Miejskiego Zarządu Gospodarki Terenami z 24 listopada 1982 r. , znak [....] , uznał Prezydent Miasta K. wydając decyzję z 21 października 2008 r., znak [....] . Czyniąc w tym zakresie własne ustalenia i wyjaśniając czy stroną postępowania winna być Spółdzielnia Mieszkaniowa "[....] " w K. , czy Związkowa Spółdzielnia Mieszkaniowa w K. , organ odwoławczy winien był także uwzględnić jako wiążący pogląd, że na spółdzielnię powstałą w wyniku podziału przechodzi nie tylko posiadanie nieruchomości gruntowej, lecz także uprawnienie do uwłaszczenia. Będąc związany oceną prawną i wskazaniami zawartymi w powyższym wyroku Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie było upoważnione do przyjęcia niezgodnej z nimi, swoistej koncepcji rozstrzygnięcia, polegającej traktowaniu jako strony postępowania obu spółdzielni, jednakże z uwzględnieniem jako istotnego stanowiska pierwotnego adresata decyzji. Nadto, w ocenie Sądu, Kolegium naruszyło art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a., albowiem nie dokonało koniecznych ustaleń co do następstwa prawnego Spółdzielni Mieszkaniowej "[....] " w K. w zakresie ewentualnych praw wynikających z decyzji z 24 listopada 1982 r. , znak [....] , po dogłębnej analizie już zgromadzonych dowodów, ewentualnym ich uzupełnieniu, z uwzględnieniu położenia przedmiotowych nieruchomości oraz historycznych i realnych uwarunkowań przejmowania zasobów przez nowopowstałą Spółdzielnię [....] , a także poglądu cytowanego w wyroku z dnia 14 czerwca 2010r., sygn. alt II SA/Kr 469/10, w ślad za wyrokiem Sądu Najwyższego z 20 maja 2009 r. I CSK 420/08 ( LEX nr 519351), Sąd wskazał, że rozstrzygnięcie uznawane za istotę sporu winno zostać poprzedzone dokonaniem własnych ustaleń w kwestii przejścia na Spółdzielnie Mieszkaniową "[....] " w K. uprawnień płynących z decyzji Miejskiego Zarządu Gospodarki Terenami z 24 listopada 1982 r. , znak [....] , po dogłębnej analizie zgromadzonego (względnie dodatkowo pozyskanego) materiału, w kontekście wszystkich okoliczności sprawy, w tym przy uwzględnieniu położenia przedmiotowych nieruchomości, oraz historycznych i realnych uwarunkowań przejmowania zasobów przez nowopowstałą Spółdzielnię [....] . W analizie tej uwzględnić należałoby też, że na spółdzielnię powstałą w wyniku podziału przechodzi nie tylko posiadanie nieruchomości gruntowej, lecz także uprawnienie do uwłaszczenia (por. wyrok SN z 20 maja 2009 r. I CSK 420/08 – LEX nr 519351). Decyzją z 1 lutego 2013r., znak: [....] , Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. na podstawie art. 162 § 1 pkt. 1 k.p.a. w zw. z art. 153 ustawy z 20 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. nr 270 z 2012r.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że sprawa zarzutów podnoszonych przez Spółdzielnię Mieszkaniową "[....] ", w zakresie braku legitymacji J.S. do udziału w charakterze strony postępowania w przedmiocie wygaśnięcia wyżej opisanej decyzji Miejskiego Zarządu Gospodarki Terenami w K. z 24 listopada 1982r., oraz J.S. , w zakresie funkcjonowania w obrocie prawnym ostatecznej decyzji z 24 listopada 1982r., a to wobec braku oryginału tej decyzji, były już przedmiotem rozpatrzenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, który uznał, że J.S. przysługuje status strony niniejszego postępowania, jak również nie miał zastrzeżeń co do istnienia i funkcjonowania w obrocie prawnym decyzji Miejskiego Zarządu Gospodarki Terenami w K. z 24 listopada 1982r. o oddaniu w użytkowanie wieczyste na rzecz Związkowej Spółdzielni Mieszkaniowej w K. gruntów państwowych położonych na terenie b. dz. kat. [....] oraz uchwały z 1 grudnia 1990r. o podziale tejże Spółdzielni. Kolegium wskazało, że art. 111 ustawy z 16 września 1982r. Prawo spółdzielcze (tekst jedn.Dz.U. nr 188 z 2003r., poz. 1848 ze zm.) stanowi, że wskutek podziału spółdzielni na powstającą spółdzielnię przechodzą z chwilą jej zarejestrowania wynikające z planu podziału składniki majątkowe oraz prawa i zobowiązania. W tym też zakresie wierzyciele i dłużnicy dotychczasowej spółdzielni stają się wierzycielami i dłużnikami powstającej spółdzielni. Jednakże za zobowiązania powstałe przed podziałem spółdzielni spółdzielnia dotychczasowa i nowo powstała spółdzielnia odpowiadają solidarnie. W wyroku z 14 czerwca 2010r. sygn. akt II SA/Kr 469/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, uchylając rozstrzygnięcie organu odwoławczego, wskazał na konieczność dokonania oceny kwestii następstwa prawnego Spółdzielni Mieszkaniowej "[....] " po Związkowej Spółdzielni Mieszkaniowej w K. , tym bardziej, że organ Iinstancji w decyzji z 21 października 2008r. zgromadził dotyczący go materiał dowodowy i dokonał odpowiedniej jego oceny. Sąd zwrócił również uwagę na zasadność uwzględnienia w przeprowadzonej analizie poglądu Sądu Najwyższego wyrażonego w wyroku z 20maja 2009r. sygn.akt I CSK 420/08, przy czym kwestia następstwa prawnego jest dla rozstrzygnięcia merytorycznie obojętna, bowiem skoro obie spółdzielnie powstałe w wyniku podziału Związkowej Spółdzielni Mieszkaniowej nadal istnieją, to na pewno nie zachodzi przesłanka podmiotowa do stwierdzenia wygaśnięcia decyzji. W powyższym wyroku Sąd Najwyższy stwierdził, że jeżeli spółdzielnia powstaje w wyniku podziału innej spółdzielni, która posiadała sporną nieruchomość w dniu 5 grudnia 1990r., to na powstałą spółdzielnię przechodzi posiadanie tej nieruchomości. Staje się ona sukcesorem praw, jak i chronionych prawnie stanów faktycznych, wywodzonych od spółdzielni, która uległa podziałowi. Dotyczy to także uprawnienia do nabycia w przyszłości tych praw, które ustawodawca związał z posiadaniem tej nieruchomości. W uzasadnieniu wyroku Sąd Najwyższy wyjaśnił, że w związku z zachodzącymi w kraju zmianami ustrojowymi, gospodarczymi i społecznymi wprowadzone zostały do systemu prawa nowe instytucje, mające zapewnić m.in. spółdzielniom mieszkaniowym możliwość nabycia własności lub użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych przez nie budynkami. W związku z tym przysługujące spółdzielni roszczenie o oddanie nieruchomości w użytkowanie wieczyste w trybie bezprzetargowym może być przeniesione na inną spółdzielnię powstałą w trybie art. 111 Prawa spółdzielczego, jeżeli istniało w chwili podziału spółdzielni. Taka wykładnia uwzględnia fakt, że spółdzielnia, która uległa podziałowi, poczyniła na nieruchomość poważne nakłady rzeczowe i finansowe. Skoro w wyniku podziału spółdzielni nakłady te uzyskała spółdzielnia nowo powstająca, ona też powinna odnieść korzyści związane z faktem dokonania zabudowy, tym bardziej, że przeszli do niej członkowie, którzy uczestniczyli w ponoszeniu tych ciężarów. Przenosząc powyższe wskazania Sądu Najwyższego na grunt sprawy Kolegium wskazało, że skoro w uchwale o podziale Związkowej Spółdzielni Mieszkaniowej w K. na nową spółdzielnię o tej samej nazwie oraz na Spółdzielnię Mieszkaniową "[....] " stwierdzono w § 1, że ze Związkowej Spółdzielni Mieszkaniowej wydziela się w celu tworzenia nowej spółdzielni grupę członków mających przydzielone lokale mieszkalne w budynkach należących do Związkowej Spółdzielni Mieszkaniowej i znajdujących się w granicach administracji [....] o łącznej liczbie członków wg wykazu sporządzonego na dzień podziału (załącznik nr 1), a w § 5, że powstająca Spółdzielnia Mieszkaniowa "[....] " przejmie w wyniku podziału składniki majątku Spółdzielni Związkowej między innymi w postaci terenów zlokalizowanych na obszarze dotychczasowego osiedla "[....] " w jego obecnych granicach geodezyjnych wraz ze wszelkimi znajdującymi się na tych terenach budynkami obiektami użytkowymi i urządzeniami (załącznik nr 6), to przytoczony pogląd Sądu Najwyższego znajduje zastosowanie w przedmiotowej sprawie. Uchwała podziałowa podjęta bowiem została w dniu 1 grudnia 1990r., zaś jako datę podziału Związkowej Spółdzielni Mieszkaniowej wskazano dzień 31 grudnia 1990r., co oznacza, że w dniu 5 grudnia 1990r. posiadaczem całego gruntu obejmującego nie tylko ówczesne osiedle "[....] ", ale także osiedla: "[....]", "[....] ", "[....] " oraz teren przy ul. [....] , była dawna Związkowa Spółdzielnia Mieszkaniowa. Skoro zaś w wyniku podziału tej Spółdzielni teren osiedla "[....] " przypadł w udziale Spółdzielni Mieszkaniowej "[....] ", to tę właśnie Spółdzielnię należy uznać za następcę prawnego dotychczasowej Związkowej Spółdzielni Mieszkaniowej, w odniesieniu do tych nieruchomości. Odnosząc się do kwestii zaistnienia podstaw do stwierdzenia wygaśnięcia decyzji w trybie art. 162 § 1 pkt. 1 k.p.a. organ odwoławczy wskazał, że w przedmiotowej sprawie nadal istnieją strony stosunku prawnego nawiązanego na podstawie decyzji z 24 listopada 1982r., którymi są Gmina Miejska K. , jako następca prawny Skarbu Państwa oraz Spółdzielnia Mieszkaniowa "[....] " jako następca prawny Związkowej Spółdzielni Mieszkaniowej. Skoro zaś Spółdzielnia Mieszkaniowa "[....] " podejmowała działania zmierzające do realizacji roszczeń i oddania gruntu w użytkowanie wieczyste, to tym samym, trudno przyjąć, by stwierdzenie wygaśnięcia decyzji Miejskiego Zarządu Gospodarki Terenami w K. leżało w interesie Spółdzielni jako strony, jak również w interesie społecznym rozumianym, jako interes wszystkich członków Spółdzielni. Kolegium podkreśliło, że przedmiotem postępowania nie jest ustalenie, czy J.S. spełnia wymogi wynikające z obowiązującej obecnie ustawy o gospodarce nieruchomościami uprawniające do nabycia własności lub prawa użytkowania wieczystego nieruchomości stanowiącej własność gminy w trybie bezprzetargowym, ponieważ ustalenie tych okoliczności nie następuje w trybie administracyjnym, a kwestie sporne rozstrzygane są przez sąd powszechny. Skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Krakowie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. wniósł J.S. , domagając się jej uchylenia oraz zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: - art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez jego nieprawidłową wykładnię, a w konsekwencji nieprawidłowe ustalenie, że przedmiotem oceny prawnej dokonanej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyrokach sygn. akt. II SA/Kr 469/10 i sygn. akt. II SA/Kr 1931/11 lub zawartych w nich wskazań, co do dalszego postępowania było stwierdzenie, że w obrocie prawnym funkcjonuje decyzja Miejskiego Zarządu Gospodarki Terenami znak [....] z 24 listopada 1982 r. pomimo braku jej oryginału; - art. 7, art. 77, art. 80 w związku z art. 76a § 2 k.p.a. poprzez ich nieprawidłową wykładnię, a w konsekwencji zaniechanie ustalenia czy wobec braku w aktach sprawy oryginału w/w dokumentu lub jego kopii potwierdzonej za zgodność z oryginałem, doszło do wydania decyzji Miejskiego Zarządu Gospodarki Terenami znak [....] z dnia 24 listopada 1982 r., i czy stanowi ona decyzję ostateczną; - art. 153 ppsa poprzez jego nieprawidłową wykładnię, a w konsekwencji nieprawidłowe ustalenie, że przedmiotem oceny prawnej dokonanej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyrokach sygn. akt. II SA/Kr 469/10 i sygn. akt. II SA/Kr 1931/11 była ocena dowodu (zarzuty jego dotyczące) w postaci uchwały Nr 3/II/90 Zebrania Przedstawicieli Związkowej Spółdzielni Mieszkaniowej z dnia l grudnia 1990 r. oraz nie uwzględnienie, że nawet w przypadku, gdyby były przedmiotem powyższej oceny, ze względu na istotną zmianę okoliczności faktycznych (a w szczególności fakt, iż jak wynika z zebranego po wydaniu powyższych orzeczeń materiału dowodowego, potwierdzony za zgodność z oryginałem dokument oznaczony jako załącznik nr 6 do uchwały Nr 3/II/90 Zebrania Przedstawicieli Związkowej Spółdzielni Mieszkaniowej z dnia l grudnia 1990 r. nie stanowi kopii oryginału w/w załącznika, lecz kopię dokumentu wytworzonego w okresie późniejszym i mającego rzekomo stanowić próbę odtworzenia dokumentu oryginalnego), organ nie jest związany wyrażoną w powyższych wyrokach oceną prawną; - art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a., art. 80 k.p.a., art. 28 k.p.a., w związku z art. 111 ustawy Prawo Spółdzielcze poprzez ich nieprawidłową wykładnię, a w konsekwencji niepełne i nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego oraz niewłaściwą ocenę dowodów, co doprowadziło do przyjęcia, że w skutek podziału Związkowej Spółdzielni Mieszkaniowej doszło do przejścia uprawnień wynikających z decyzji Miejskiego Zarządu Gospodarki Terenami z 24 listopada 1982 r. na Spółdzielnię Mieszkaniową "[....] " i to ona winna być stroną postępowania; - art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a., art. 80 k.p.a. w związku z art. 162 § l pkt. l k.p.a. poprzez ich nieprawidłową wykładnię oraz art. 153 ppsa poprzez jego niezastosowanie, a w konsekwencji zaniechanie ustalenia, czy zachodzą przedmiotowe przesłanki do stwierdzenia wygaśnięcia decyzji Miejskiego Zarządu Gospodarki Terenami z 24 listopada 1982 r. oraz utożsamienie interesu społecznego z interesem członków Spółdzielni "[....] ". W uzasadnieniu skarżący podkreślił, że sam fakt ustanowienia na podstawie innych decyzji Prezydenta Miasta K. użytkowania wieczystego na rzecz SM "[....] " na dużej części działek objętych decyzją Miejskiego Zarządu Gospodarki Terenami z 24 listopada 1982 r., czyni wniosek o stwierdzenie bezprzedmiotowości w/w decyzji w pełni zasadnym, a jej realizację niemożliwą. Stąd też organ przy ocenie przesłanek do stwierdzenia wygaśnięcia decyzji powinien uwzględnić cele, którym decyzja miała służyć i ich aktualność. Jest rzeczą oczywistą, iż przemiany gospodarczo-społeczne mające miejsce po roku 1989, spowodowały całkowitą zmianę priorytetów w zakresie dysponowania własnością publiczną. Decyzja wydana w 1982 roku miała na celu zabudowanie określonych terenów państwowych przez Związkową Spółdzielnię Mieszkaniową budynkami mieszkalnymi. W przypadku innych nieruchomości niż przedmiotowe, co do których Spółdzielnia zawarła umowy użytkowania wieczystego, w taki też sposób zostały zagospodarowane. Natomiast działki, które zostały wymienione w decyzji z 1982 r., można podzielić na cztery kategorie. Pierwszą kategorię stanowią działki, których Związkowa Spółdzielnia Mieszkaniowa nigdy nie chciała otrzymać i nie jest nimi zainteresowana (działki nr nr ....), jak również działki zabudowane drogami miejskimi (działki nr nr .....). Drugą kategorię stanowią działki, które zostały zwrócone byłym właścicielom z uwagi na nie zrealizowanie na nich celu, na jaki zostały wywłaszczone, jak to miało miejsce w przypadku działki nr [....] . Do trzeciej kategorii można zaliczyć działki, które Spółdzielnia Mieszkaniowa "[....] " otrzymała w wyniku zawarcia umów notarialnych z Gminą K. na podstawie decyzji o ich oddanie w użytkowanie wieczyste wydanych w 2003 i 2004 r. (działki nr nr .....). Czwartą kategorię stanowią działki nr [....] i [....] , które po podziale częściowo zostały wykorzystane pod budowę Szkoły Podstawowej nr [....] , zaś częściowo (działki nr nr ....) zabudowane pawilonem handlowym i wykorzystywane przez Skarżącego. Wobec powyższego sposobu zagospodarowania działek objętych decyzją Miejskiego Zarządu Gospodarki Terenami znak [....] z 24 listopada 1982 r. zasadnym jest stwierdzenie wygaśnięcia decyzji, bowiem jest ona bezprzedmiotowa. Gdyby dążyć do wykonania w/w decyzji na, nie istniejących już, działkach [....] i [....] (zajętych na cele szkoły i pawilonu handlowego), musiałyby zostać wybudowane budynki mieszkaniowe. Stan prawny, kształt powstały w wyniku dalszych podziałów geodezyjnych, położenie i sposób zagospodarowania działek objętych w/w decyzją uniemożliwia wykorzystanie gruntu, czy też ich adaptację jako spółdzielczych budynków mieszkalnych - a właśnie w celu budowy spółdzielczych budynków mieszkalnych decyzja oddawała nieruchomości w użytkowanie wieczyste. Również upływ czasu jest jednym z elementów, przesądzających o bezprzedmiotowości decyzji Miejskiego Zarządu Gospodarki Terenami znak [....] z dnia 24 listopada 1982 r. Jej zapisy były formą realizacji celów społecznych w ramach konkretnego stanu prawnego i faktycznego oraz ówczesnych stosunków politycznych i gospodarczo-społecznych. Nie można zatem pominąć przy ocenie tego, czy decyzja wygasła, zarówno upływu okresu ponad 30 lat od jej wydania, jak i szeregu radykalnych zmian społecznych, które od tego czasu nastąpiły. Szczegółowej analizy w kontekście zmian stosunków faktycznych wymagają również postanowienia decyzji Miejskiego Zarządu Gospodarki Terenami z 24 listopada 1982 r. w zakresie nałożonym na Związkową Spółdzielnię obowiązków, takich jak wysokość opłat związanych z ustanowieniem użytkowania wieczystego. Z uwagi na upływ czasu należy stwierdzić, iż w chwili obecnej, decyzja ta nie odpowiada rzeczywistości, co skutkować winno stwierdzeniem jej bezprzedmiotowości. W dniu 27 marca 2013 r. J.S. wniósł pismo zatytułowane "uzupełnienie skargi", domagając się określenia przez sąd mocy prawnej dokumentu, który niesłusznie funkcjonuje w obiegu prawnym jako decyzja [....] z 24 listopada 1982r. W tym zakresie skarżący wskazał, że kwestionowana decyzja Kolegium Odwoławczego została podjęta w oparciu o błędne założenie autentyczności tego dokumentu, czego wyrazem było stwierdzenie, iż dotychczas dokument ten nie został zakwestionowany przez wydanie orzeczenia przez uprawnione do tego organy, a takie rozstrzygnięcie sądowe nie miało dotąd miejsca, zaś Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu, rozpatrującemu skargi złożone przez pełnomocnika Spółdzielni Mieszkaniowej "[....] " umknęło uwadze, że decyzja ta jest przedstawiana w organach administracji publicznej w formie kserokopii, nie potwierdzonej za zgodność z oryginałem. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Odpowiedzi na skargę zostały również przedłożone przez Spółdzielnię Mieszkaniową "[....] " oraz Związkową Spółdzielnię Mieszkaniową w K. które wniosły o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Stosownie do przepisu art. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne są powołane do kontroli administracji publicznej, w tym w zakresie legalności decyzji administracyjnych i stosują środki określone w ustawie (art. 1 i art. 3 ustawy p.p.s.a). W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydawaniu aktu administracyjnego nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. Skarga jest niezasadna . W pierwszej kolejności należy wskazać, że sprawa której dotyczy postępowanie była już przedmiotem oceny sądowej, albowiem wyrokiem z 14 czerwca 2010 r., sygn. akt II SA/Kr 469/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił poprzednio wydaną w sprawie decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z 27 stycznia 2010 r, na mocy której uchylono decyzję Prezydenta M. K. z 21 października 2008 r. którą odmówiono wygaśnięcia decyzji MZGT w K. z 24 listopada 1982 r. a następnie wyrokiem z 15 lutego 2012 r. sygn. akt II SA/Kr 1931/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił decyzję SKO w K. 10 października 2011 r. stwierdzającą wygaśniecie ww. decyzji z 24.11. 1982 r. Wobec powyższego wskazać należy na regulację art. 153 p.p.s.a., zgodnie z którą ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu Sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem zaskarżenia. Związanie sądu oceną prawną zawartą w wyroku oznacza, że wywiera on skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, a jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w sprawie. Należy podkreślić, że przepis art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, wobec czego ani organ administracji publicznej, ani sąd administracyjny orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie może pominąć oceny prawnej wyrażonej we wcześniejszym orzeczeniu. Związanie wynikające z tego przepisu przestaje obowiązywać jedynie w przypadku zmiany stanu prawnego lub zmiany stanu faktycznego (por. wyrok NSA z 23 października 1998 r., sygn.. akt I SA 1663/96), co w niniejszym przypadku nie miało miejsca. W pojęciu "ocena prawna" mieści się, przede wszystkim, wykładnia przepisów prawa materialnego i prawa procesowego, a także sposobu ich zastosowania w rozpoznawanej sprawie. Determinuje ona zatem, podobnie jak zawarte w orzeczeniu wskazania co do dalszego postępowania, działania każdego organu w postępowaniu administracyjnym podejmowane w sprawie, której dotyczyło postępowanie sądowoadministracyjne, aż do czasu jej rozstrzygnięcia. Naruszenie przez organ administracji publicznej art. 153 p.p.s.a. w razie złożenia skargi powoduje konieczność uchylenia zaskarżonego aktu (czynności). Związanie oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania samego sądu oznacza natomiast, że sąd zobowiązany jest do podporządkowania się w pełnym zakresie poglądowi wyrażonemu we wcześniejszym orzeczeniu. Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy przypomnieć należy, iż w uzasadnieniu wyroku z 16 czerwca 2010 r. , sygn. akt II SA/Kr 469/10 Sąd zawarł wiążące organ II instancji zalecenia co do dalszego postępowania wyjaśniającego. W szczególności Sąd wskazał, iż decyzja kasacyjna powodująca przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ l instancji nie może być podjęta w sytuacjach innych niż te, które zostały określone w art. 138 § 2 kpa (w brzmieniu obowiązującym przed nowelizacją wprowadzoną ustawą z 3 grudnia 2010 r. Dz. U. z 2011 r., Nr 6, poz. 18). Żadne inne wady postępowania, ani wady decyzji podjętej w I instancji nie dają organowi odwoławczemu podstaw do wydania decyzji kasacyjnej tego typu. Przyczyny, dla których organ odwoławczy uznał za konieczne skorzystanie z możliwości przewidzianej tym przepisem, winny przy tym znaleźć jednoznaczny wyraz w uzasadnieniu decyzji (art. 107 § 1 i 3 kpa). Tymczasem organ odwoławczy uchylił decyzję wydaną na wniosek skarżącego z 12. 09. 2007 r., orzekającą o odmowie stwierdzenia wygaśnięcia ww. decyzji Miejskiego Zarządu Gospodarki Terenami w K. , którą oddano Związkowej Spółdzielni Mieszkaniowej kompleks działek położonych w obrębach [....] i [....] jednostka ewidencyjna [....] o łącznej powierzchni 101449 m² celem wybudowania spółdzielczych budynków mieszkalnych, a następnie przekazał sprawę do ponownego rozpoznania uznając, że konieczne jest prawidłowe wykazanie następstwa prawnego Spółdzielni Mieszkaniowej "[....] " z wyjaśnieniem, czy i które roszczenia wynikające z decyzji z 1982 r. przeszły na ww. Spółdzielni, która została wydzielona ze Związkowej SM. Sąd w ww. wyroku z 14 czerwca 2010 r. - wskazując na istotę dwuinstancyjnego postępowania administracyjnego, wyrażającą się w dwukrotnym rozstrzygnięciu tej samej sprawy, nie zaś na kontroli zasadności stanowiska organu l instancji - uznał, iż z całą pewnością nie zachodziła konieczność przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości lub w znacznej części, ale dokonanie dogłębnej analizy zebranego już materiału ( względnie dodatkowo pozyskanego). Nadto Sąd wskazał, że następstwo prawne Spółdzielni Mieszkaniowej "[....] " po Związkowej SM nie jest istotą sporu, który dotyczy rozstrzygnięcia o bycie prawnym decyzji z 24. 11. 1982 r. znak [....] . Należy przy tym podkreślić, że w wyroku z 14.06. 2010 r. Sąd jednoznacznie wskazał - dysponując jedynie kopią i kserokopią ww. decyzji - że decyzja ta jest w obiegu i nie zachodzi jej bezprzedmiotowość gdyż obie spółdzielnie nadal istnieją. Przesądził również, że skarżącemu J.S. przysługuje interes w sprawie, wskazując na zebrany w sprawie materiał dowodowy. Z kolei, w wyroku z 15. 02. 2012 r. sygn. akt II SA/Kr 1931/11 Sąd zakwestionował decyzję SKO z 10.10. 2011 r. wskazując, iż została wydana pominięciem zaleceń wydanych ww. wyroku WSA w 14. 06. 2010 r. sygn. akt II SA.Kr 469/10. W tej sytuacji, oceniając zaskarżoną decyzje SKO w K. z 1 lutego 2013 r. wydaną w wykonaniu wyroku WSA z 15.02. 2012 r. trzeba wskazać, że wbrew zarzutom skargi nie narusza ona prawa w sposób uzasadniający jej uchylenie, bowiem organ odwoławczy rozpoznając po raz kolejny odwołania J.S. i Spółdzielni Mieszkaniowej "[....] " od decyzji Prezydenta M. K. z 21 października 2008 r. uwzględnił wytyczne zawarte w ww. wyrokach WSA w Krakowie. W tym miejscu wypada zwrócić uwagę, że na skutek nowelizacji kodeksu postępowania administracyjnego wprowadzonej ustawą z 3. 12. 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2011 r., Nr 6, poz. 18) artykuł 138 § 2 zyskał nowe brzmienie i obecnie organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Nowelizacja ww. przepisu nie zwalniała organu II instancji z konieczności uwzględnienia zaleceń i oceny prawnej dokonanej przez Sąd. Odnosząc powyższe do zaskarżonej decyzji trzeba podkreślić, że organ odwoławczy wskazując na związanie wydanymi w sprawie wyrokami WSA w Krakowie uznał, że nieuzasadniony jest zarzut SM "[....] " w sprawie braku legitymacji J.S. do udziału w przedmiotowej sprawie, któremu przysługuje status strony, a kwestia ta została przesądzona w ww. wyrokach. Nadto Kolegium prawidłowo wskazało, że status strony przysługuje również SM "[....] ", która jako następca podzielonej w dniu 1. 12. 1990 r. Związkowej SM posiadała przedmiotową nieruchomość - nabywając nie tylko posiadanie ww. nieruchomości, ale także przysługujące w stosunku do tej nieruchomości uprawnienie do uwłaszczenia. Ustalając powyższe Kolegium odwołało się do stanowiska wyrażonego w wyroku SN z 20 maja 2009 r. sygn. akt I CSK 420/08, Lex 519351) oraz podzielanego w wyrokach WSA w Krakowie z 2010 r. i 2012 r. Stanowisko to należy w ocenie Sądu w pełni zaaprobować, wskazując dodatkowo, że kwestia posiadania przedmiotowej nieruchomości przez SM "[....] " nie jest w żadnym zakresie kwestionowana przez Związkową SM. Niezależnie od tego, wbrew zarzutom J.S. podniesionym w skardze oraz w uzupełnieniu skargi pismem z 27 marca 2013 r. - trzeba wskazać, że w sprawie kwestionowanego załącznika nr 6 do uchwały nr 3/II/90 z 1 grudnia 1990 r. Przedstawicieli Związkowej SM o jej podziale postępowanie prowadzone w tej sprawie przez Prokuraturę Rejonową dla [....] zostało umorzone (s. 25 akt administracyjnych). W decyzji zaskarżonej skargą J.S. znalazło się jednoznaczne i prawidłowe stwierdzenie, że w konsekwencji powyższego decyzji Miejskiego Zarządu Gospodarki Terenami w K. z 24. 11. 1982 r. nie można uznać za bezprzedmiotową podmiotowo. Trzeba się również zgodzić ze stanowiskiem Kolegium, iż w stosunku do ww. decyzji nie zachodzi również przedmiotowa bezprzedmiotowość, gdyż SM "[....] " podejmuje działania na rzecz zrealizowania przysługującego jej po podziale Związkowej SM roszczenia do uzyskania m.in. w stosunku do przedmiotowej nieruchomości prawa wieczystego użytkowania. Trzeba przy tym podkreślić, że nie zasługuje na uznanie zarzut skargi (pismo strony skarżącej z 27 marca 2014 r.), zgodnie z którym uprawnienie do ustanowienia użytkowania wieczystego na gruntach przekazanych decyzją z 24 listopada 1982 r. wygasło z dniem 28 lutego 1983 r. , tj. z upływem daty wyznaczonej na zawarcie przez Związkową SM umowy notarialnej o ustanowieniu użytkowania wieczystego nieruchomości przekazanych w pkt 1 decyzji. Kwestionując powyższy zarzut jako niezasadny trzeba wskazać, że termin określony w decyzji z 24 listopada 1982 r. nie mógł spowodować skutków wskazanych w zarzucie skargi także ze względu na brak pouczenia o skutkach niezawarcia umowy notarialnej w określonym terminie wymaganego w przepisie § 10 pkt 10 rozporządzeni Min. Gosp. Komunalnej z 18. 05. 1970 r. (Dz. U. nr 13, poz. 120) wydanego na podstawie art 18 ust. 4 ustawy z 14. 07. 1961 r. o gospodarce terenami w miastach i osiedlach (Dz. U. z 1969 r. nr 22, poz. 159 ). W przedmiotowej umowie z 24 listopada 1982 r. brak było bowiem takiego pouczenia (por. wyrok WSA w Kielcach z 3. 02. 2009 r. , sygn. akt II SA/Kr 738/08). Konkludując, w ww. okolicznościach nie można stwierdzić, że decyzja MZGT w K. z 24 listopada 1982 r. spełnia przesłankę bezprzedmiotowości z art. 162 § 1 pkt 1 kpa, gdyż jakkolwiek decyzja ta nie została wykonana to jej wykonanie nie stało się bezprzedmiotowe, istnieje bowiem podmiot tej decyzji, który nie rezygnuje z przysługujących mu uprawnień, istnieje również jej przedmiot, a nadto uprawniony podmiot nie zrezygnował z przysługujących mu uprawnień. W tym stanie rzeczy, ponieważ podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł jak w sentencji na podstawie art 151 p.p.s.a.