II SA/Kr 571/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Andrzej Irla Sędziowie WSA Małgorzata Brachel-Ziaja WSA Aldona Gąsecka-Duda ( spr.) Protokolant Joanna Kłos po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 sierpnia 2006 r. sprawy ze skargi I. Sp. z o.o. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 5 lutego 2003 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu l instancji, II. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącej spółki I. Sp. z o.o. kwotę 265 zł. ( dwieście sześćdziesiąt pięć złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].11.2002r, znak [...], na podstawie art. 48 w związku z art. 80 ust. 2, pkt 1 i art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7.07.1994r. Prawo budowlane ( t. jednol. Dz. U. z 2000 roku Nr 106, poz. 1126 z późn. zm. ) oraz art. 104 k.p.a. , po rozpatrzeniu sprawy budowy reklamy na fundamencie betonowym, na działce nr [...] w W., stanowiącej własność L. W. przez firmę I. - nakazano wyżej wskazanemu podmiotowi jako inwestorowi rozbiórkę przedmiotowej reklamy. W uzasadnieniu decyzji powołano następujące okoliczności. Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego wszczął postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie na wniosek właścicielki działki L. W. z dnia [...].07.2002r. Zgodnie z art. 3 pkt 1 lit. b i pkt 3 Prawa budowlanego za obiekt budowlany - budowlę - uważa się miedzy innymi, "wolno stojące trwale z gruntem związane urządzenie reklamowe". Nie decyduje więc fakt, czy dana budowla ma na przykład fundamenty, ale czy jest trwale związana z gruntem. Wykonana reklama jest przestrzenną konstrukcją o wymiarach 4,00 m x 2,00 m i musi stawiać czoło parciu wiatrów oraz innych warunków atmosferycznych, winna być w odpowiedni technicznie sposób powiązana trwale z gruntem, nawet gdyby nie była zagłębiona w ziemi. Stosownie do art. 28 ustawy Prawo budowlane roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę - z zastrzeżeniem art. 29 i art. 30. Artykuł 29 tej ustawy zawiera enumeratywne wyliczenie obiektów i robót budowlanych nie wymagających pozwolenia na budowę, co oznacza, że tylko te obiekty oraz roboty budowlane mogą być prowadzone bez wcześniejszego uzyskania pozwolenia na budowę i nie zostaną tym samym uznane za samowolę budowlaną. Ponieważ przedmiotowa reklama została usytuowana w terenie zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym miasto W. nie można uznać, że zostały spełnione warunki wykluczenia powyższego obiektu z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę na podstawie art. 29 ust. 2 pkt 2. Inwestor nie wykazał się posiadaniem ostatecznej decyzji pozwolenia na budowę reklamy na fundamencie betonowym, wydanej i wykonanej przed złożeniem w dniu [...].07.2002r. do Wydziału Architektury zgłoszenia zamiany istniejącej reklamy, przy czym wykonane roboty wykraczają poza jego zakres gdyż zrealizowano całość reklamy z fundamentem betonowym, która nie istniała w momencie zawarcia umowy dzierżawy w dniu [...].06.2002r. Wnioskowane w piśmie z dnia [...].11.2002r. przesłuchanie świadków jest bezprzedmiotowe ponieważ istotne jest ustalenie, czy obiekt wybudowany został na podstawie ostatecznej decyzji pozwolenia na budowę, a nie stwierdzenie osób trzecich, czy poprzednio na przedmiotowej działce istniały podobne obiekty. Skoro więc inwestor nie wykazał się posiadaniem ostatecznej decyzji pozwolenia na budowę, a zakres wykonanych robót wykracza poza zakres przyjętego zgłoszenia, organ nadzoru budowlanego zobligowany jest do nakazania przymusowej rozbiórki samowolnie wykonanego obiektu z uwagi na bezwzględny charakter art. 48 Prawa budowlanego. Przepis ten wprowadzony został przez ustawodawcę celowo jako kara za naruszanie porządku prawnego i nie przewiduje żadnych wyjątków. W uzasadnieniu decyzji zawarto nadto pouczenie o treści art. 52 i art. 90 Prawa budowlanego oraz sposobie wniesienia odwołania. Powyższa decyzja została zaskarżona w terminie przez I. Sp. z o.o. w K., która w odwołaniu domagała się jej zmiany albo uchylenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zarzucając naruszenie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego mające wpływ na wynika sprawy oraz naruszenie przepisów prawa materialnego skarżąca wskazywała w szczególności na nieustalenie w toku postępowania rzeczywistego stanu faktycznego w związku z pominięciem wnioskowanych dowodów z zeznań świadków , przesłuchania strony oraz dokumentów, co skutkowała niewłaściwą subsumpcją stanu faktycznego i normy prawnej oraz wydaniem przez organ pierwszej instancji błędnej decyzji. Pominięte wnioski dowodowe mające wskazać na legalność istnienia reklamy bądź z uwagi na uzyskane pozwolenie, bądź z uwagi na datę powstania reklamy przed 1995r. zostały ponowione w postępowaniu odwoławczym na podstawie art. 136 k.p.a. i obejmowały : przesłuchanie L. W. wraz z zobowiązaniem do dostarczenia dokumentu na okoliczność posiadania przez nią pozwolenia na budowę stałego elementu reklamy, przesłuchania świadków B. C., F. S., D. K., B. K. na fakt istnienia reklamy w analogicznej postaci w przedmiotowym miejscu przed dniem [...].07.2002r. W piśmie stanowiącym uzupełnienie odwołania skarżąca wskazywała nadto na zawarty w uzasadnieniu decyzji błąd logiczny, będący wynikiem nieprawidłowego przeprowadzenia postępowania i ustalenia stanu faktycznego, zwracała uwagę iż złożone zawiadomienie w sprawie zmiany reklamy, która została umieszczona na konstrukcji zgodnej ze zgłoszeniem nie spowodowało wszczęcia postępowania, jak również uznawała za przedwczesne i noszące znamiona szykany zawiadomienie policji o popełnionym rzekomo wykroczeniu przed prawomocnym zakończeniem postępowania. Skarżąca zwracała też uwagę iż na przedmiotowej działce umieszczone są inne konstrukcje z reklamami, których sytuacja prawna i faktyczna jest analogiczna do rzeczonej, wnosząc o wszczęcie postępowania administracyjnego również w tym zakresie, w celu wyjaśnienia istotnych okoliczności oraz wydania prawidłowego rozstrzygnięcia. Decyzją Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 5.02.2003r., znak [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 104 k.p.a. oraz art.80 ust.2, art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7.07.1994r. Prawo budowlane ( t. jednol. Dz. U. z 2000 roku Nr 106, póz. 1126 z późn. zm. ), po rozpatrzeniu odwołania I. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].11.2002r., znak. [...] - utrzymano w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia, w ramach kontroli prawidłowości postępowania i wydanej decyzji, po powtórnym rozpatrzeniu sprawy w granicach zakreślonych przez postępowanie pierwszoinstancyjne uznano, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego uczynił zadość przepisom postępowania i Prawa budowlanego. Wskazano w tym zakresie na zapewnię stronom możliwości udziału w każdej fazie postępowania, powołano art. 48, art. 29 ust. 1 pkt 1, 2, 4, 5a, 9 i 10 Prawa budowlanego, na tle których stwierdzono, że reklama usytuowana na obszarze zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym jest budowlą, której budowa nie jest wymieniona w art. 29 i 30 Prawa budowlanego, czyli zgodnie z art. 28 podlega obowiązkowi uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Uwzględniając jako dowód oświadczenie właścicielki działki L. W. z [...].11.2002r. oraz oświadczenie inwestora z dnia [...].11.2002r. podano, że inwestor nie uzyskał wymaganej decyzji , budowla w istniejącej formie powstała w okresie od [...].06 do [...].07.2002r., która to okoliczność wynika ze zgłoszenie inwestora do Urzędu Miasta w W. z [...].07.2002r. wraz załączonym projektem tablicy remontowej i umową dzierżawy z dnia [...].06.2002r. oraz wniosku właściciela L. W. z [...].07.2002r. o wszczęcie postępowania w sprawie samowolnie zainstalowanej reklamy. W myśl art. 30 ust 2 Prawa budowlanego zgłoszenie upoważnia do wykonywania robót budowlanych, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie sprzeciwu, zaś w sprawie niniejszej inwestor przystąpił do robot budowlanych przed upływem 30 dniowego terminu do wniesienia przez organ sprzeciwu i nałożenia obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, który nie został dopełniony. W uzasadnieniu decyzji organu drugiej instancji wskazano także na wyrok z dnia 27.10.1999r. sygn. akt IV S.A. 1311/96, w którym Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że konstrukcja przepisu art. 48 jest jednoznaczna i kategoryczna, nie dająca organom możliwości odstąpienia od nakazania rozbiórki obiektu budowlanego, który został wybudowany bez wymaganego pozwolenia na budowę lub zgłoszenia, zaś odnosząc się do kwestii podnoszonych w odwołaniu poinformowano, że nałożone ustawą Prawa budowlane obowiązki mają charakter bezwzględny i nie jest możliwa rezygnacja z ich stosowania w przypadkach innych niż wymienione w ustawie. Wnosząc w terminie do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 5.02.2003r., znak [...], I. Sp. z o.o. w K. domagała się jej uchylenia oraz zasądzenie kosztów według norm przepisanych, zarzucając naruszenie prawa materialnego, jak również prawa procesowego tj. art. 7, art. 75, art. 77, art. 78, art. 86 k.p.a poprzez pominięcie zawnioskowanych przez stronę dowodów, skutkujące błędnym ustaleniem stanu faktycznego. Skarżąca podawała, że na przedmiotowej działce jeszcze przed zawarciem umowy dzierżawy znajdowały się obiekty reklamowe, a sposób ich ekspozycji przesądził zawarciu z właścicielką umowy dzierżawy nieruchomości dnia [...].06.2002r. Na jej podstawie skarżąca nabyła uprawnienie obejmującym możliwość wykorzystania działki dla celów budowlanych, przy czym jako dzierżawca skorzystała ze wszystkich urządzeń reklamowych, które istniały już wcześniej na gruncie. Dokonane przez nią zmiany polegały tylko na nie stanowiącej aktu samowoli budowlanej zmianie planszy reklamowej, co usiłowała wykazać w toku całego postępowania zeznaniami świadków, przesłuchaniem strony, przeprowadzenie dowodu z dokumentu. Zgłaszane dla wykazania powyższego wnioski dowodowe zostały pominięte z naruszeniem art. 78 §1 i 2 k.p.a. oraz art. 86 k.p.a., żaden z organów w toku postępowania nie ustosunkował się do tych wniosków, co narusza zasadę oficjalności z art. 7, 75 k.p.a. Pierwszy z przepisów wymaga by w toku postępowania organy administracji publicznej podejmowały także z urzędu wszelkie kroki niezbędne do wyjaśnienia i załatwienia sprawy oraz dopuszczały jako dowód wszystko, co może przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie jest sprzeczne z prawem. Artykuł 75 k.p.a. statuując otwarty system środków dowodowych, należy do kluczowych przepisów decydujących o poszanowaniu zasad równości i sprawiedliwości proceduralnej, brak tych ostatnich decyduje o arbitralności postępowania, a ograniczenie tego przepisu w drodze pozanormatywnej, czy wprowadzenie w sferze praktyki sztywnej teorii dowodowej wypełnia dyspozycję art. 156 § 1 pkt 2 in fine k.p.a. Uwzględnienie zawnioskowanych dowodów było niezbędne celem ustalenia stanu faktycznego, organy administracyjne winny były je przeprowadzić, a następnie dokonać ich oceny stosownie art. 80 k.p.a., zaś odmowa przeprowadzenia dowodu z przesłuchania narusza pośrednio także art. 7 i 8 k.p.a. Ponadto I. Sp. z o.o. w K. wnosiła w skardze o przesłuchanie świadków : B. C., F. S., D. K., B. K. oraz w charakterze strony L. W. i przeprowadzenie na tej podstawie dowodu z dokumentów. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektora Nadzoru Budowlanego wnosił o jej oddalenie podtrzymując stanowisko prezentowane w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 24.08.2006r. pełnomocnik I. Sp. z o.o. w K. cofną podnoszony w uzasadnieniu skargi zarzut nieważności wydanych w sprawie decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważy, co następuje. Zgodnie z treścią art. 97§1 ustawy z dnia 30.08.2002r. przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U Nr 153, poz. 1271 z późn. zm. ) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 roku i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Właściwym do rozpoznania skargi jest zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, który w ramach kontroli działalności administracji publicznej przewidzianej w art.3 ustawy z dnia 30.08.2002r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. - oznaczana dalej jako p.p.s.a.), rozstrzygając w granicach danej sprawy, uprawniony jest do badania czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związany powołaną podstawą prawną oraz granicami skargi wyznaczonymi przez zakres zaskarżenia , podnoszone w niej zarzuty i zgłaszane wnioski ( art. 134 p.p.s.a. ). Orzekanie w granicach sprawy oznacza sprawę będącą przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność, jako pochodną określonego stosunku administracyjnoprawnego, co w niniejszej sprawie skutkuje powinnością zbadania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej wydanie decyzji organu pierwszej instancji. Mając na uwadze treść opisanych wyżej orzeczeń, okoliczności wynikające z przedstawionych akt administracyjnych w zakresie zgromadzonego materiału oraz przebiegu postępowania, uwzględniając nadto obowiązujący w badanym okresie stan prawny, skargę należy uznać za zasadną wobec skuteczności podnoszonych w niej zarzutów proceduralnych, a także z uwagi na wystąpienie innych uchybień, które mogły mieć istotny pływ na wynik sprawy. Obowiązujący ówcześnie art. 7 k.p.a stanowił, że w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Powołany przepis formułował naczelną zasadę postępowania jaką jest zasada prawdy obiektywnej , której realizacja ma ścisły związek z zasadą praworządności i wywiera zasadniczy wpływ na ukształtowanie całego postępowania .administracyjnego - w tym na rozłożenie ciężaru dowodu, obligując organ administracji publicznej do wyczerpującego zbadania okoliczności faktycznych związanych z daną sprawą, na podstawie wszelkich dostępnych dowodów. Z zasady tej wynikał między innymi rozwijany w art. 77 §1 k.p.a. obowiązek organu administracji publicznej określenia w każdej sprawie jakie dowody są konieczne do wyjaśnienie stanu faktycznego, ich poszukiwania oraz realizacji, któremu towarzyszyły określone uprawnienia stron w postępowaniu dowodowym, w postaci prawa zgłaszania wniosków oraz uczestniczenia w czynnościach. Stosownie do treści art. 78 § 1 k.p.a. żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należało uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu była okoliczność mająca znaczenie dla sprawy, a w myśl § 2 tego artykułu organ administracji publicznej mógł nie uwzględnić żądania wskazanego w § 1, jedynie wtedy, gdy nie zostało zgłoszone w toku przeprowadzania dowodów lub w czasie rozprawy, jeżeli żądanie to dotyczyło okoliczności już stwierdzonych innymi dowodami, chyba że miały one znaczenie dla sprawy. Konsekwencją obowiązywania zasad praworządności i prawdy obiektywnej była także regulacja zawarta w art. 107 § 1 k.p.a., ustanawiającym obok innych wymogów decyzji obowiązek organu zawarcia w niej uzasadnienia faktycznego, które w myśl § 3 tego artykułu powinno w szczególności obejmować wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Powyższe oznaczało także obowiązek odniesienie się do nieuwzględnionych wniosków dowodowych, zaś odpowiednie ujawnienie procesu decyzyjnego w sferze podstawy faktycznej rozstrzygnięcia stanowiło jedną z gwarancji prawidłowej realizacji zasady swobodnej oceny dowodów, którą przewidywał art. 80 k.p.a. Obowiązkiem organu rozstrzygającego sprawę - w ramach motywowania podjętej decyzji - było nadto ustosunkowanie się do wszystkich zarzutów podnoszonych przez stronę w trakcie toczącego się postępowania. Winno ono znaleźć się w uzasadnieniu decyzji, zaś brak odniesienia się przez organ rozstrzygający sprawę do podnoszonych przez stronę zarzutów stanowił naruszenie prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy ( por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 14.04.2005r. III SA/Wa 180/05, zamzb. LEX nr 166546 ). Prowadząc postępowanie w przedmiotowej organy obu instancji nie zastosowały się do wyżej wskazanych, wynikających z przepisów zasad , odstępując od dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego istotnego dla rozstrzygnięcia sprawy. Jak wynika z akt administracyjnych, a w szczególności z inicjującego postępowanie pisma L. W. z dnia [...].07.2002r. oraz pism skarżącej z dat [...].09.2002r., [...].11.2002r. kwestia budowy przez I. Sp. z o.o. w K. na działce nr [...] w W. reklamy na betonowym fundamencie należała już w pierwszej instancji do spornych. Twierdzeniom właścicielki o realizacji takiego urządzenia na betonowym fundamencie towarzyszyły bowiem przeciwne twierdzenia przedstawicieli Spółki, z których wynikał li tylko fakt zamiany istniejącej już reklamy. Te istotne okoliczności nie zostały jednakże w dostateczny sposób wyjaśnione, zaś pominięcie wnioskowanych w sprawie dowodów oraz ocena zgromadzonego materiału budzi zastrzeżenia jako dowolna. Wbrew temu na co wskazuje się w uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji zgłoszone przez I. Sp. z o.o. w K. wnioski dowodowe nie zmierzały do wykazania , że poprzednio na przedmiotowej działce istniały podobne obiekty, lecz jak wynika jednoznacznie z pisma skarżącej z dnia [...].11.2002r. służyć miały udowodnieniu faktu wcześniejszego wzniesienia budowli przez inny podmiot na podstawie pozwolenia na budowę przed [...].07.2002r. oraz dokonania po tej dacie zamiany reklamowanych treści. Interpretując wnioski dowodowe skarżącej sprzecznie z treścią jej pisma organ pierwszej instancji nie podał w ogóle w uzasadnieniu decyzji przyczyn pominięcia zawartego w nim wprost żądania zobowiązania L. W. do złożenia oświadczenia co do uprzedniego istnienie w tym miejscu reklamy i przedstawienia będącego w jej posiadaniu pozwolenia na budowę oraz wskazania właścicieli sąsiednich działek, a także przeprowadzenia dowodu z zeznań tych osób na okoliczność od jakiej daty w przedmiotowym miejscu istnieje konstrukcja reklamy przy zmieniającej się jej treści, jak również nie odniósł się do waloru i znaczenia przesłanego drogą elektroniczną , mające pochodzić od L. W. pisma z daty [...].11.2002r., w którym oświadczyła ona, że na działce nr [...], położonej w W. przy drodze K., w miejscu gdzie obecnie na betonowym fundamencie wybudowano reklamę firmy I. wcześniej ustawiony był stelarz dla potrzeb innej reklamującej się firmy, czy przesłanego przez skarżącą projektu reklamy, która w części konstrukcyjnej nie przypomina stanu utrwalonego w czasie oględzin dnia [...].09.2002r. Zważyć należy także, iż na wykonanych wówczas zdjęciach nie jest widoczny betonowy fundament, o którym mowa w ustaleniach , jego istnienie nie wynika także z protokołu oględzin, w którym brak również jakichkolwiek danych technicznych, w tym co do wymiarów reklamy i jej elementów. Analogiczne uchybienia przepisom postępowania w zakresie podstawy faktycznej rozstrzygnięcia dotyczą decyzji z dnia, który ponadto z naruszeniem ar nie odniósł się zwartych w odwołaniu zarzutów i wniosków dowodowych. Postępowanie w niniejszej sprawie budzi również zastrzeżenia w zakresie reprezentacji stron bowiem nie należy ona do spraw mniejszej wagi, zaś w aktach wbrew wymogom przewidzianym w art. 33 § 2 k.p.a. brak pełnomocnictwa udzielonego przez L. W. córce K. W. do działania za nią w czasie oględzin dnia [...].09.2002r., a także pełnomocnictwa stanowiącego umocowanie dla radcy prawnego A. M. reprezentującego I. Sp. z o.o. w K. przed organami pierwszej i drugiej instancji. Podnoszona nieprawidłowość nie była przedmiotem zarzutów stron, które równolegle zawiadamiano o wszelkich podejmowanych w sprawie czynnościach stąd nie zachodzą przesłanki do uznania za spełnione podstaw wznowienia postępowania , o których mowa w art. 145 § 1 k.p.a. Nie jest rzeczą Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zastępowanie organów administracji publicznej w wypełnianiu obowiązków orzeczniczych, prowadzenie dowodu z zeznań świadków przekracza kognicję wyznaczoną przez treść art. 106 § 3 p.p.s.a. , zaś wyżej wskazane uchybienia w zakresie podstawy faktycznej rozstrzygnięcia skutkują bezprzedmiotowością kontroli merytorycznej wydanych decyzji, która może mieć miejsce dopiero po ustaleniu rzeczywistego stanu sprawy w odniesieniu do którego mają znaleźć zastosowanie normy prawa materialnego ( por. wyrok NSA z 10.02.1981 r. , SA 910/80, ONSA 1981, nr 1 ,poz. 7 oraz Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz pod red. T. Wosia , WP LexisNexis W-wa 2005 str. 145 t. 14 ). Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny biorąc za podstawę treść art. 145 § 1 pkt 1 c orzekł jak w pkt I. sentencji wyroku, zaś rzeczą organów administracji publicznej przy ponownym rozpoznaniu sprawy będzie wyeliminowanie wytkniętych uchybień proceduralnych oraz wydanie rozstrzygnięcia po prawidłowym ustaleniu stanu faktycznego. O kosztach postępowania sądowoadministracyjnego orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a., w zw. z art.205 § 2 p.p.s.a.