II SA/Kr 577/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Czeluśniak (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Mariusz Kotulski Sędzia WSA Waldemar Michaldo Protokolant: Katarzyna Paszko-Fajfer po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 lipca 2013 r. sprawy ze skargi T. C. i S. C. na uchwałę Rady Gminy Liszki z dnia 13 września 2007 r. nr XII/87/07 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Liszki sołectw Chrosna, Czułów, Kaszów, Rączna, Jeziorzany, Ściejowice, Piekary oddala skargę. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie T.C. i S.C.zaskarżyli w całości uchwałę Rady Gminy Liszki Nr XII/87/07 z dnia 13 września 2007 r. (Dz. Urz. Woj. Małopolskiego Nr 777 poz. 5114 z dnia 8 listopada 2007 r.), zmienioną uchwałą Nr LYI/550/2010 z dnia 8 listopada 2010 r. (Dz. Urz. Woj. Małopolskiego Nr 645 poz. 5308 z dnia 6 grudnia 2010 r.) w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Liszki dla sołectw Chrosna, Czułów, Kaszów. Rączna, Jeziorzany, Ściejowice i Piekary i wnieśli o jej uchylenie. Na rozprawie w dniu 19 lipca 2013 r. pełnomocnik skarżących sprecyzował skargę w ten sposób, że jej przedmiotem jest jedynie uchwała główna ponieważ jej zmiany dotyczące ewentualnej rozbudowy czy remontu istniejącej zabudowy nie dotyczą nieruchomości skarżących na której nie istniał nigdy budynek. W pisemnej skardze skarżący zarzucili przedmiotowej uchwale naruszenie ich interesu prawnego poprzez nieuwzględnienie w planie miejscowym istnienia ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę dotyczącej działki, będącej przedmiotem własności skarżących (działka nr....) i przyjęcie, że teren, na którym przedmiotowa działka się znajduje jest przeznaczony na cele rolne bez nowej zabudowy, co w sposób znaczny utrudnia skarżącym realizację zamierzenia inwestycyjnego w planowanej przez nich postaci, jak również poprzez zaplanowanie na ich działce zbiornika retencyjnego, co z kolei praktycznie uniemożliwia im gospodarowanie w sposób zgodny z planowaną inwestycją. W uzasadnieniu skargi podnieśli, że pismem z dnia 14 grudnia 2012 r. (data wpływu do organu administracyjnego 7 stycznia 2013 r.) wezwali Radę Gminy Liszki do usunięcia naruszenia ich interesu prawnego dokonanego uchwałą Rady Gminy Liszki Nr XII/87/07 z dnia 13 września 2007 r., zmienioną następnie uchwałą Nr LYI/550/2010 z dnia 8 listopada 2010 r. w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Liszki dla sołectw Chrosna, Czułów, Kaszów, Rączna, Jeziorzany, Ściejowice i Piekary. W wezwaniu tym wskazali, że: (1) w planie miejscowym nie zostało uwzględnione istnienie ostatecznej decyzji pozwolenia na budowę dotyczącej działki nr [....] , będącej przedmiotem ich własności; (2) grunt, na którym znajduje się ich działka został uznany za przeznaczony na cele rolne; (3) przeznaczenie wspomnianego gruntu na cele rolne narusza interes prawny skarżących, ponieważ znacząco utrudnia im realizację zamierzenia inwestycyjnego w planowanej postaci oraz (4) w planie miejscowym istnieją postanowienia skutkujące nieważnością planu w całości. Dalej skarżący podali, że uchwałą Nr XXX/263/2013 z dnia 20 lutego 2013 r. Rada Gminy Liszki odmówiła uwzględnienia wezwania skarżących do usunięcia naruszenia ich interesu prawnego. W powyższej sytuacji złożenie skargi na przedmiotową uchwałę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego uznali za nieodzowne. W związku z udzieleniem przez Radę Gminy Liszki odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego w trakcie biegu 60-dniowego terminu do udzielenia takiej odpowiedzi, licząc od daty wniesienia wezwania do organu administracji (7 stycznia 2013 roku), tj. dnia 1 marca 2013 r., otworzył się im 30-dniowy termin do wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego i termin ten został przez nich zachowany. Przechodząc do meritum, w pierwszej kolejności skarżący podnieśli, że podtrzymują swoje twierdzenia zawarte w wezwaniu do usunięcia naruszenia interesu prawnego z dnia 14 grudnia 2012 roku (data wpływu: 7 stycznia 2013 roku) oraz wskazują, iż podniesione w tym piśmie zarzuty pozostają nadal aktualne. W szczególności, pozostaje aktualne stwierdzenie, iż w zaskarżonym planie miejscowym nie została uwzględniona przysługująca skarżącym ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę dotycząca będącej ich własnością działki nr [....] . Zgodnie zaś z art.65 ust. 2 w zw. z ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym [Dz.U. 2003 nr 80 poz. 717 z późniejszymi zmianami], organ, który wydał decyzję o warunkach zabudowy albo decyzję o ustaleniu lokalizacji celu publicznego, nie stwierdza jej wygaśnięcia, mimo że dla tego terenu uchwalono plan miejscowy, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji, jeżeli została wydana ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę. Z taką sytuacją mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie. Fakt istnienia wcześniejszej (bo z dnia 16 kwietnia 2007 roku) ostatecznej decyzji pozwolenia na budowę, musi być respektowany przez wprowadzony później (bo dnia 13 września 2007 roku ze zmianą z dnia 8 listopada 2010 roku) plan miejscowy. Innymi słowy, następcze w stosunku do decyzji pozwolenia na budowę uchwalenie planu miejscowego, nie skutkuje wygaśnięciem tej decyzji ani też żadną inną formą utraty jej mocy obowiązującej. Mając powyższe na względzie, wprowadzony przez Radę Gminy Liszki plan miejscowy winien respektować istniejącą ostateczną decyzję pozwolenia na budowę przysługującą skarżącym. Następnie skarżący zwrócili uwagę, iż tereny, na których zgodnie z zaskarżanym planem miejscowym znajduje się ich działka zostały w przedmiotowym planie uznane za gruntu rolne bez nowej zabudowy (R1). Taka klasyfikacja tych gruntów znacząco utrudnia skarżącym realizację zamierzonej przez nich inwestycji w takim kształcie, jak została ona zaplanowana. I nie chodzi tu o to, wbrew temu, co zdaje się sugerować Rada Gminy Liszki (str. 4 Uchwały Nr XXX/263/2013) odmawiając usunięcia naruszenia interesu skarżących, że są to grunty rolne, tylko, że są to grunty rolne bez nowej zabudowy. Takie właśnie oznaczenie przedmiotowych gruntów praktycznie uniemożliwia skarżącym realizację ich inwestycji, a nie to, że są to grunty rolne jako takie. Wskazane zaś możliwości rozbudowy istniejących na gruntach typu R1 budynków, które przywołuje Rada Gminy Liszki (str. 4 Uchwały Nr XXX/263/2013), nie są w żadnym razie wystarczające pod kątem realizacji inwestycji przedsiębranej przez skarżących. Stwierdzenie natomiast Rady Gminy Liszki (str. 4 Uchwały Nr XXX/263/2013), iż w chwili nabycia własności działki nr [....] postanowienia miejscowego planu winny były być skarżącym znane, jest o tyle bezprzedmiotowe, że wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego nie jest obarczone żadnym terminem. W związku z powyższym skarżący żadnemu terminowi nie uchybili, a podnoszenie tego rodzaju argumentacji przez Radę Gminy Liszki uznać za pozbawioną znaczenia prawnego. W dalszej kolejności, skarżący odnieśli się do sformułowań Rady Gminy Liszki dotyczących planowanego zbiornika retencyjnego, tj. w szczególności do twierdzeń, jakoby rysunek planowanego zbiornika miał jedynie charakter orientacyjny, niestanowiący ustaleń planu oraz, że inwestycja ta w żaden sposób nie obejmuje terenów, na których położona jest działka skarżących i nie oddziałuje na nie. Skarżący po pierwsze zaznaczyli, że rysunek zbiornika retencyjnego na skarżonym planie miejscowym się znajduje i wg legendy obejmuje działkę nr [....] . Twierdzenia Rady Gminy Liszki, iż oznaczenie zbiornika retencyjnego nie stanowi ustaleń planu a wyłącznie informację dodatkową mającą charakter orientacyjny oraz że planowany zbiornik nie obejmuje w żadnym stopniu działki skarżących, nie wynikają z dostępnych skarżącym ustaleń planu miejscowego a jedynie stanowią twierdzenia własne Rady Gminy L. Nie do skarżących należy hierarchizowanie ustaleń planu miejscowego ani interpretowanie znaczenia sformułowań typu: "informacje dodatkowe niestanowiące ustaleń planu". W przekonaniu skarżących bez względu na ich klasyfikację informacje w przedmiocie zbiornika retencyjnego, jego obszaru i zasięgu wynikają z dostępnych skarżącym dokumentów stanowiących plan miejscowy i w tym kontekście wzbudzają po stronie skarżących uzasadniony niepokój. Nie ulega, zdaniem skarżących wątpliwości, że planowanie na należącej do nich działce zbiornika retencyjnego narusza ich interes prawny w zakresie użytkowania będącej przedmiotem ich własności działki zgodnie z przedsiębranym przez nich zamierzeniem inwestycyjnym. Przede wszystkim jednak, zachodzą w niniejszej sprawie przesłanki, zgodnie z którymi przedmiotowy plan miejscowy winien podlegać unieważnieniu w całości. Skarżący powtórzyli argumentację zawartą w przywołanym wyżej wezwaniu do usunięcia naruszenia, iż w przedmiotowym planie miejscowym w dalszym ciągu, mimo wprowadzanych w nim zmian, pozostają postanowienia analogiczne do uznanych wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 30 marca 2010 r.; II SA/Kr 1119/09, mającym za przedmiot poprzednio obowiązujący plan miejscowy Gminy Liszki (Uchwała Nr XI/80/07 z dnia 2 sierpnia 2007 r.), za skutkujące nieważnością planu miejscowego jako całości. Są to, bowiem postanowienia sformułowane w sposób sprzeczny z zasadami sporządzania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Jako zaś postanowienia o charakterze obligatoryjnym, skutkować winny nieważnością całego planu miejscowego, ponieważ stwierdzenie nieważności samych tylko tych postanowień spowodowałoby pozostawienie w obrocie planu miejscowego nie zawierającego jednego z obligatoryjnych elementów w myśl ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, co prowadziłoby do powstania stanu niezgodnego z prawem. Powołując się na ww. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 30 marca 2010 r.; skarżący podnieśli, że określenie stawki procentowej opłaty planistycznej w wysokości 0% stanowi naruszenie tych zasad. Skoro określenie stawki procentowej stanowiącej podstawę do ustalenia opłaty planistycznej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego jest elementem obligatoryjnym planu, to stwierdzenie określenia stawki procentowej opłaty planistycznej w wysokości 0% nawet dla niektórych tylko obszarów planu musi skutkować stwierdzeniem nieważności planu w całości. Na rozprawie pełnomocnik cofnął zarzut dotyczący stawki procentowej opłaty planistycznej. Ponadto wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w części dotyczącej działki skarżących o nr [....] podnosząc, że zamieszczenie na rysunku planu planowanego zbiornika retencyjnego spowodowało, że skarżący nie zdecydowali się na rozpoczęcie budowy, pomimo, że formalnie nie ma wymogu uwzględnienia przy sporządzaniu planu wydanej decyzji o pozwoleniu na budowę. Zdaniem skarżących jest to jednak uzasadnione ponieważ zarówno warunki zabudowy, jak i prace nad planem miały miejsce mniej więcej w tym samym czasie i ten sam organ inaczej widział ład przestrzenny ustalając warunki zabudowy na działce skarżących, a inne przeznaczenie tej działki ustalono w planie miejscoym. Podniósł też, że skarżący nie brali udziału w procedurze uchwalania planu, nie składali uwag ani wniosków zarówno na etapie sporządzania planu, jaki późniejszych jego zmian. W odpowiedzi na skargę na uchwałę Rady Gminy Liszki nr XII/87/07 z dnia 13 września 2007 r. (Dz. Urz. Woj. Małopolskiego Nr 777 poz. 5114 z dnia 8 listopada 2007 r.), zmienioną następnie uchwałą Nr LVI/550/2010 z dnia 8 listopada 2010 r. (Dz. Urz. Woj. Małopolskiego Nr 645 poz. 5308 z dnia 6 grudnia 2010 r.) oraz Uchwałą nr XXII/181/2012 Rady Gminy Liszki z dnia 20.09.2012 r. (Dz. Urz. Woj. Małopolskiego z dnia 11.10.2012 r., poz. 4997) w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Liszki dla sołectw Chrosna, Czułów, Kaszów, Rączna, Jeziorzany, Ściejowice i Piekary Wójt Gminy Liszki wniósł o jej oddalenie w całości. Organ podniósł, że przed złożeniem skargi skarżący wezwali Radę Gminy do usunięcia naruszenia ich interesu prawnego dokonanego zaskarżoną uchwałą. Wójt Gminy Liszki podniósł, że zgodnie z przepisami ustawy z dnia 23 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym po podjęciu stosownej uchwały przystąpił do opracowania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Liszki. Projekt planu miejscowego przygotowany przez uprawnionych urbanistów, po uzyskaniu wymaganych ustawowo opinii i uzgodnień został wyłożony do publicznego wglądu. W ogłoszeniach (zamieszczonych w prasie lokalnej, na tablicach ogłoszeń, w internecie) o wyłożeniu projektu planu miejscowego do publicznego wglądu, określono termin i czas prezentacji, wyznaczono termin, do którego każdy, kto kwestionuje ustalenia przyjęte w projekcie planu mógł zgłosić uwagi dotyczące projektu planu miejscowego. Zgodnie z art. 17 pkt.12-14 Wójt Gminy Liszki rozpatrzył wniesione uwagi, wprowadził zmiany do projektu planu miejscowego, wynikające z rozpatrzenia ww. uwag, ponowił uzgodnienia w niezbędnym zakresie oraz przedstawił Radzie Gminy Liszki projekt planu miejscowego. Rada Gminy Liszki uchwaliła plan miejscowy, stwierdzając zgodność ustaleń planu z obowiązującym studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Liszki. Podczas wyłożenia do publicznego wglądu projektu planu miejscowego właściciele dz. nr [....] (obecni i poprzedni) nie składali żadnych uwag. Odnosząc się do zarzutu nieuwzględnienia wydanego pozwolenia na budowę w obowiązującym planie organ podał, co następuje: 1) Starosta K. decyzją znak [....] z dnia 16.04.2007 r. udzielił pozwolenia na budowę dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Budowa zagrody tj. budynku mieszkalnego jednorodzinnego z garażem [....] z instalacjami wewnętrznymi: wod.-kan., c.o., gaz, energia elektryczna oraz budynku gospodarczego z instalacją wewnętrzną elektryczną na działce nr [....] w miejscowości P. , gmina L. (decyzja ostateczna z dn. 10.05.2007 r. przeniesiona na rzecz obecnych właścicieli decyzją nr [....] z dnia29.11.2007 r.). 2) Decyzja o pozwoleniu na budowę wydana została na podstawie ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy znak: [....] z dnia 14.07.2006 r. wydanej przez Wójta Gminy L. na budowę zagrody. 3) W dniu wydania decyzji o pozwoleniu na budowę procedura planistyczna zmierzająca do uchwalenia planu zagospodarowania przestrzennego była na zaawansowanym etapie (po uzgodnieniach i po wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu). 4) Każda zmiana w projekcie planu pociągałaby za sobą konieczność ponowienia procedury uzgadniania i wyłożenia, co ze względu na długie terminy procedowania odsunęłoby w czasie wejście w życie planu, 5) Wprowadzenie terenu pod zabudowę dla dz. [....] w P. w mpzp musiałoby być poprzedzone: - zmianą obowiązującego (w dniu wejścia w życie planu) studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy L. , - oraz ponowieniem wniosku rolnego (dz. nr ... nie posiadała zgody na zmianę przeznaczenia terenu na cele nierolne), Ze względu na fakt, że na przedmiotową działkę przed wejściem w życie mpzp została wydana ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę, decyzja o warunkach zabudowy pozostawała w obrocie prawnym przez okres ważności pozwolenia na budowę, co więcej, pozostająca w obrocie prawnym decyzja wzizt mogła być podstawą do zmiany ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, wydanej na podstawie decyzji wzizt. Na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, nawet po wejściu w życie obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego wzywający mieli prawo do budowy budynku mieszkalnego i gospodarczego. Zgodnie z art. 65 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, organ, który wydał decyzję o warunkach zabudowy, stwierdza jej wygaśniecie, jeśli dla tego terenu uchwalono plan miejscowy, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji. Przepisu tego nie stosuje się, jeżeli została wydana ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę. Ta ostatnia sytuacja stanowi bowiem dla inwestora tytuł do prowadzenia budowy zgodnie z pozwoleniem, (tak m. in. w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, sygn. II SA/Gl 539/2010, LexPolonica nr 2519117).Zgodnie z art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, decyzja o pozwoleniu na budowę wygasa, jeżeli budowa nie została rozpoczęta przed upływem 3 lat od dnia, w którym decyzja ta stała się ostateczna lub budowa została przerwana na czas dłuższy niż 3 lata. Natomiast w myśl przepisu art. 4 ww. ustawy Prawo budowlane "Każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami." Taka zgodność została stwierdzona w decyzji o pozwoleniu na budowę. Rada Gminy L. powołała, jako miarodajny dla rozstrzygnięcia nin. sprawy, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 9 kwietnia 2010 r., sygn. II SA/Kr 143/2010 (LexPolonica nr 2448775), który zapadł w podobnych okolicznościach faktycznych, w którym m. in. stwierdzono: (...) Należy bowiem wskazać, że decyzja o warunkach zabudowy określa nie sposób zagospodarowania, lecz warunki zagospodarowania. Przez warunki należy rozumieć zespół cech predestynujących do czegoś, natomiast przez sposób należy rozumieć formę realizacji. Zatem decyzje ustalające warunki zabudowy i zagospodarowania terenu nie wpływają na postanowienia zawarte w studium uwarunkowań i kierunków rozwoju gminy, ani tym bardziej na miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Natomiast decyzja o pozwoleniu na budowę zezwala jedynie na rozpoczęcie i prowadzenie budowy lub wykonywanie robót budowlanych. Podstawowa różnica pomiędzy decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a decyzją o pozwoleniu na budowę widoczna jest w tym, iż decyzja o pozwoleniu na budowę, jako przyznająca jej adresatom określone uprawnienia, podlega wykonaniu na podstawie zasady ochrony praw nabytych niezależnie od ustaleń nowego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Natomiast co do decyzji o warunkach zabudowy - jeżeli jej postanowienia są sprzeczne z ustaleniami uchwalonego planu zagospodarowania przestrzennego, organ, który ją wydał, stwierdza jej wygaśnięcie. Organ planistyczny podkreślił, że ani z treści prawa budowlanego, ani też z ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie wynika obowiązek uwzględniania w przepisach studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, czy też w planie zagospodarowania przestrzennego, postanowień decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania przestrzennego lub pozwolenia na budowę. Jak wskazano wyżej, uprawnienia adresata decyzji o pozwoleniu na budowę jako prawa nabyte są chronione prawem i to niezależnie od ustaleń nowego planu zagospodarowania przestrzennego, a inwestor posiadający ostateczną decyzję o pozwoleniu na budowę może realizować planowaną przez siebie inwestycję. Z tych przyczyn Wójt stwierdził, że brakuje podstaw, aby uznać za trafny pogląd skarżącego, że zaskarżona uchwała narusza art. 65 ust. 2 w zw. z art. 65 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p., co z kolei stanowić miało naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego. Podkreślił, że wydana decyzja o pozwoleniu na budowę nie traci swojej ważności ze względu na ustalenia planu. Organ powołał wyrok NSA w Warszawie w wyroku z dnia 2 września 2010 r. sygn. akt VII SA/Wa 456/2010: "Niewygaszenie decyzji powoduje, że pozostaje ona w obrocie prawnym i wywołuje skutki prawne w zakresie objętym jej przedmiotem. Decyzja o warunkach zabudowy, co wielokrotnie podkreślano w orzecznictwie sądów administracyjnych i Trybunału Konstytucyjnego, stanowi promesę, która jest zobowiązaniem organów państwa do wydania innej decyzji (w tym przypadku pozwolenia na budowę) po dopełnieniu odpowiednich formalności (por. też Słownik Języka Polskiego, PWN, Warszawa 1979, t. II, str. 935). Bez znaczenia jest to, że promesę taką wydaje organ gminy, a pozwolenie na budowę organ powiatu, oba te organy samorządowe pozostają bowiem w strukturach państwa, organ budowlany jest zaś taką decyzją związany. Już z tej choćby przyczyny, że decyzja administracyjna pozostaje w obrocie, co przyznały organy administracji, nie można zaakceptować poglądu, że inwestor nie nabył uprawnień do realizacji rozpoczętego zamierzenia budowlanego w granicach określonych w takiej decyzji. Podniósł też, że jest rzeczą powszechnie wiadomą, że inwestycje budowlane bywają w czasie znacznie rozciągnięte. Stan taki przewidział ustawodawca, dopuszczając możliwość nawet trzyletnich przerw w realizacji budowy (art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego). Przewidziano również możliwość dokonywania w toku procesu inwestycyjnego zmian, które w zależności od ich wagi (istotności) wymagają albo podjęcia działań własnych przez uczestników procesu budowlanego (art. 35a ust. 5 i 6 Prawa budowlanego), albo też wydania decyzji o zmianie pozwolenia na budowę (art. 36a ust. 1 Prawa budowlanego). Zgodnie z art. 36a ust. 3 przepisy art. 32-35 Prawa budowlanego stosuje się odpowiednio do tej zmiany. Przewidziano również, że w przypadku, kiedy wydana została decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a następnie pozwolenie na budowę, to nawet po wejściu w życie planu miejscowego odmiennie kształtującego przestrzeń, decyzja taka nie podlega wygaszeniu." Podano też, że pomimo, że w obowiązującym mpzp gminy L. dz. nr [....] z P. znajduje się w terenie R1 - tereny gruntów rolnych bez nowej zabudowy, plan dopuszcza: - dla terenów R1 zgodnie z § 74 ust. 4. pkt 1).: "rozbudowę, przebudowę, remont i jednokrotną rozbudowę istniejącej zabudowy o 40% w stosunku do istniejącej kubatury zabudowy (...)" . - dla terenów R1 zgodnie z § 74 ust. 4. pkt 4).: "w obrębie istniejących gospodarstw dopuszcza się budowę budynków gospodarczych i garaży (...)", - dla wszystkich terenów zgodnie z § 9 ust. 3. pkt 2).: "utrzymanie istniejącej zabudowy, leżącej poza terenami przeznaczonymi pod zabudowę z możliwością remontów, przebudowy, nadbudowy i jednorazowej rozbudowy (...)", Zmiany powyższe dokonane zostały uchwałą Rady Gminy Liszki nr XXII/181/1012 z dnia 20 września 2012 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. Urz. Woj. Małopolskiego z dnia 11 października 2012 r. poz. 4997) z myślą o istniejących budynkach lub rozpoczętych inwestycjach. W dalszej części odpowiedzi na skargę organ podniósł, że skarżący nabyli działkę nr [....] w P. w dniu 12.10.2007 r., a więc już po uchwaleniu przez Radę Gminy L. planu miejscowego i ustalenia planu powinny być im znane w momencie podpisywania umowy przeniesienia własności. Ponadto w ww. akcie notarialnym jest powołane zaświadczenie z Urzędu Gminy L., z którego wynika, że dz. nr [....] w mpzp Gminy L. uchwalonym uchwałą nr XVI/129/92 z dnia 10 kwietnia 1992 r. znajdowała się w terenie upraw rolnych - symbol "R" a plan ten stracił ważność z dniem 31 grudnia 2002 r. Ponadto Wójt Gminy L. nie stwierdził wygaśnięcia wydanej decyzji o warunkach zabudowy, a zarzut nieuwzględnienia w planie zagospodarowania istnienia decyzji o pozwoleniu na budowę jest bezzasadny, gdyż ustalenia planu pozostają bez wpływu na ważność ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę wydanej przed wejściem w życie planu zagospodarowania. Skarżący nabyli prawo do realizacji zamierzenia inwestycyjnego w zakresie objętym decyzją o warunkach zabudowy oraz decyzją o pozwoleniu na budowę, które to prawo nie jest w żaden sposób ograniczone ustaleniami planu zagospodarowania. Odnosząc się do zarzutu wrysowania na rysunku planu projektowanego zbiornika retencyjnego, Wójt Gminy L. podniósł, że projektowany zbiornik retencyjny istniejący na rysunku planu jest tylko informacją dodatkową nie stanowiącą ustaleń planu i ma jedynie charakter orientacyjny (informacje dodatkowe są zamieszczone wyłącznie na rysunku planu, z zaznaczeniem, że nie stanowią ustaleń planu). Ponadto istniejący projekt suchego zbiornika - polderu (zlecony do opracowania przez Gminę L. ) w P. nie obejmuje dz. nr [....] w P. , a najwyższa linia możliwego zalewu nie będzie obejmować przedmiotowej działki. Do projektu suchego zbiornika został wykonany podział działek pod planowaną inwestycję (zapora i czasza zbiornika - czyli wielkość maksymalnego zalewu), który nie obejmuje ww. działki (jako dowód załączono mapę z projektem podziału nieruchomości pod projektowany zbiornik retencyjny). Zwrócono uwagę, że legenda sporządzana dla rysunku planu, została podzielona na kilka części: - ustalenia obowiązujące wynikające z ustaleń planu, - przeznaczenie terenów, - ustalenia obowiązujące wynikające z przepisów szczególnych, - informacje dodatkowe nie stanowiące ustaleń planu, Projektowany zbiornik retencyjny w legendzie planu jest zawarty w części "informacje dodatkowe nie stanowiące ustaleń planu". Inwestycja pn. "Suchy zbiornik w Piekarach" w żaden sposób nie obejmuje i nie oddziałuje na przedmiotową działkę. Rada Gminy, odpowiadając na zarzut, iż w przedmiotowym planie miejscowym, w dalszym ciągu, mimo wprowadzanych w nim zmian, pozostają postanowienia analogiczne do uznanych wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 30 marca 2010 r.: II SA/Kr 1119/09, podniosła m.in., że plan miejscowy, obejmujący działkę nr [....] w P. był przedmiotem innego wyroku WSA w Krakowie z dnia 19.05.2009 r. do sygnatury akt II SA/Kr 181/09, w wyniku którego została stwierdzona nieważność części ustaleń ww. mpzp., a uchwałą nr LVI/550/2010 z dnia 8.11.2010 r. Rada Gminy Liszki dokonała zmian w planie zagospodarowania (m. in. dla P. ), który był w wyniku orzeczenia sądu niekompletny. W zmianie planu dokonanej ww. uchwałą nr LVI/550/2010 z dnia 8.11.2010 r. Rada Gminy Liszki ustaliła wysokość stawki procentowej "opłaty planistycznej" dla wszystkich terenów objętych planem, dla wszystkich terenów stawki opłaty planistycznej są większe niż O % i nie większe niż 30 %. Powyższa zmiana została dokonana w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami i zarzut, że w planie znajdują się postanowienia analogiczne do tych, które były w odrębnym opracowaniu podstawą do stwierdzenia nieważności, jest bezzasadny. Niezależnie od powyższego, podniesiono, że zgodnie z art. 2. ust.1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (tekst jednolity: Dz. U. 2004 r. Nr 121 poz. 1266 z późn. zm.) gruntami rolnymi, w rozumieniu ustawy, są grunty: 1) określone w ewidencji gruntów jako użytki rolne; 2) pod stawami rybnymi i innymi zbiornikami wodnymi, służącymi wyłącznie dla potrzeb rolnictwa; 3) pod wchodzącymi w skład gospodarstw rolnych budynkami mieszkalnymi oraz innymi budynkami i urządzeniami służącymi wyłącznie produkcji rolniczej oraz przetwórstwu rolno - spożywczemu; 4) pod budynkami i urządzeniami służącymi bezpośrednio do produkcji rolniczej uznanej za dział specjalny, stosownie do przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych i podatku dochodowym od osób prawnych. Wobec powyższego, nawet po wybudowaniu zagrody, zgodnie z pozwoleniem na budowę na dz. nr [....] w P. , grunt ten nadal pozostałaby gruntem rolnym w rozumieniu ww. ustawy. Podkreślono też, że obszar, w którym położona jest działka nr [....] stanowi otwartą przestrzeń wykorzystywaną rolniczo. Teren stanowi zwarty obszar gruntów rolnych. Najbliższa zabudowa zlokalizowana jest w odległości ok. 135 m od północnego krańca działki nr [....] . Zabudowa zlokalizowana jest na tym obszarze jedynie w pasie równoległym do drogi powiatowej łączącej L. z P. Zabudowa jest klasycznym przykładem tzw. ulicówki z jedną, rzadziej dwiema liniami zabudowy od ww. drogi. Przeważa na tym obszarze (wzdłuż drogi) zabudowa mieszkaniowa i zagrodowa z nielicznymi obiektami o charakterze usługowym. Realizacja przez skarżących zamierzenia inwestycyjnego w postaci zagrody rolniczej, czyli budowy obiektów, na które zostało wydane pozwolenie na budowę, może stanowić jedynie uzupełnienie w obszarze wykorzystywanym jako pola uprawne i łąki. Wprowadzenie zabudowy o innym charakterze byłoby sprzeczne z ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy L. przyjętym uchwałą VI/36/2011 Rady Gminy Liszki z dnia 23 marca 2011 r. W ww. studium obszar wokół przedmiotowej działki to teren R1 (Obszar terenów rolnych) oraz R2 (Obszar terenów rolnych - rezerwa pod zbiornik retencyjny). Mając powyższe na uwadze Wójt Gminy L. wniósł o oddalenie skargi. Na rozprawie pełnomocnik Wójt Gminy L. wniósł także o oddalenie skargi, ale nadto podniósł, że ma wątpliwości co do terminowości złożenia skargi ponieważ uchwała rady na wezwanie skarżących z dnia 7 stycznia 2013 r. podjęta została w dniu 20 lutego 2013 r., a zatem skarga została wniesiona po upływie 60 dni od wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Ponadto pełnomocnik złożył do akt kserokopię pisma S.C. z dnia 26 sierpnia 2011 r. zawiadamiającego Wydział Architektury UG L. , że na działce nr [....] . rozpoczęto budowę w sierpniu 2009 r., zgodnie z decyzją z dnia 16 kwietnia 2007 r. i do sierpnia 2010 r. wykonano "ławicę i fundamenty pod budynek mieszkalny". W piśmie tym skarżący zwrócił się też z prośbą o przekwalifikowanie ww. działki na budowlaną i rozszerzenie możliwości zabudowy (k.50 akt sądowych). W odpowiedzi skarżący otrzymali pismo z dnia 13 września 2011 r., w którym zostali poinformowani, że zgodnie z uchwalonym Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Gminy L. z dnia 23 marca 2011 r. (uchwała rady Gminy Liszki nr VI/36/2011) ww. działka znajduje się w obszarze terenów rolnych i dla obszaru obejmującego teren tej działki nie przewiduje się w chwili obecnej zmiany przeznaczenia w studium i w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Odpis tego pisma również przedłożył pełnomocnik wójta na rozprawie (k.49 akt sądowych). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. nr 153, poz.1269 z późn. zm.), zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez m.in. kontrolę legalności działalności administracji publicznej. Zasada, że sądy administracyjne dokonują kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, została również wyrażona w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej w skrócie "p.p.s.a.". Z istoty kontroli wynika, że zasadność zaskarżonego aktu podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania tego rozstrzygnięcia. Oznacza to, że w przedmiotowej sprawie sąd bierze pod uwagę przede wszystkim obowiązujące w dacie podejmowania zaskarżonej uchwały regulacje ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie "u.p.z.p.". Stosownie do przepisu art. 147 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a., stwierdza nieważność tej uchwały w całości lub w części. Stosownie natomiast do art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym z dnia 8 marca 1990 r. (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.), każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Oznacza to, że w pierwszej kolejności obowiązkiem sądu jest zbadanie, czy wniesiona skarga podlega rozpoznaniu przez sąd administracyjny i czy spełnia wymogi formalne, do których w niniejszej sprawie zaliczyć należy: 1) zaskarżenie uchwały z zakresu administracji publicznej, 2) wcześniejsze bezskuteczne wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, 3) zachowanie terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Nie budzi wątpliwości w świetle jednolitego stanowiska orzecznictwa i doktryny, że uchwała w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest uchwałą z zakresu administracji publicznej. Skarżący dochowali wymogu wcześniejszego bezskutecznego wezwania do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia oraz zachowania terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Odnośnie wątpliwości pełnomocnika Wójta Gminy L. co do terminowości skargi zwrócić należy uwagę na uchwałę 7 sędziów NSA w Warszawie z dnia 2 kwietnia 2007 r. II OPS 2/07, zgodnie z którą przepis art. 53 § 2 p.p.s.a. ma zastosowanie do skargi wnoszonej do sądu administracyjnego na podstawie art.101 ust.1 u.s.g. W przedmiotowej sprawie skarga została wniesiona w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Skarżący są właścicielami działki nr [....] w P. czyli nieruchomości położonej na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy Liszki dla sołectw Chrosna, Czułów, Kaszów, Rączna, Jeziorzany, Ściejowice i Piekary Rada Gminy Liszki uchwalonego uchwałą Rady Gminy Liszki nr XII/87/07 z dnia 13 września 2007 r., następnie dwukrotnie zmienioną. Działka skarżących znajduje się na terenach oznaczonych na rysunku planu miejscowego symbolem R1 – tereny gruntów rolnych (pod uprawy rolne, zadrzewienia i zakrzewienia § 74 zaskarżonej uchwały) bez możliwości realizacji nowej zabudowy mieszkalnej. Skarżący mają zatem legitymację - w kontekście przesłanek określonych w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym do zaskarżenia przedmiotowej uchwały, ponieważ są właścicielami działki objętej uchwałą, która, ich zdaniem, narusza prawo w sposób opisany w skardze. Na rozprawie pełnomocnik skarżących sprecyzował, że zaskarżył "główną" uchwałę w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, bez uchwał ją zmieniających, domagając się stwierdzenia nieważności wskazanej uchwały w części dotyczącej działki nr [....] w P. Skarżący zarzucili naruszenie ich interesu prawnego z dwóch powodów. Pierwszy dotyczył nieuwzględnienia w planie miejscowym istnienia ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę dotyczącej działki nr [....] i przyjęcie, że teren, na którym przedmiotowa działka się znajduje jest przeznaczony na cele rolne bez nowej zabudowy, co, zdaniem skarżących, w sposób znaczny utrudnia im realizację zamierzenia inwestycyjnego w planowanej przez nich postaci. Drugi powód wskazujący na naruszenie interesu prawnego skarżących to zaplanowanie na ich działce zbiornika retencyjnego, co z kolei praktycznie uniemożliwia im gospodarowanie na ich działce w sposób zgodny z planowaną inwestycją. Ustosunkowując się do zarzutu naruszenia interesu prawnego podnieść należy, że nie budzi wątpliwości, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, jako akt prawa miejscowego jest formą sprecyzowania prawa własności, jednak jego zapisy właśnie ze względu na możliwość ingerencji w prawo własności muszą być zgodne z obowiązującymi przepisami prawnymi, a przede wszystkim powinny być one podjęte z uwzględnieniem istoty prawa własności i interesu publicznego przemawiającego za jego ograniczeniem. Sąd uznał, że kwestionowane przez skarżących ustalenia planu nie przekreślają możliwości korzystania z nieruchomości, rozporządzania nią zgodnie z przysługującej im prawem własności, a przede wszystkim plan nie pozbawił skarżących praw nabytych na podstawie uzyskanego wcześniej pozwolenia na budowę tj. do zgodnego z nim zagospodarowania ich działki (budowa zagrodowa). Nie doszło zatem do naruszenia istoty prawa własności. Ustalone ograniczenia w zagospodarowaniu obszaru na terenie którego położona jest działka skarżących oznaczonego w planie symbolem R1 mieszczą się w ramach ustawowego upoważnienia dla organów planistycznych gminy do kształtowania prawa własności w procedurze sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. (art. 3 ust. 1 i art. 6 ust. 1 ustawy). Co istotne - ustalenie przeznaczenia terenu i warunków jego zagospodarowania dla obszaru obejmującego działkę strony skarżącej nie było działaniem dowolnym organów planistycznych gminy, lecz wynikało z wiążących je ustaleń Studium. W poprzednim planie miejscowym działka nabyta przez skarżących miała także przeznaczenie rolne. Również nowe Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Gminy Liszki przyjęte uchwałą Rady Gminy Liszki nr VI/36/11 z dnia 23 marca 2011 r. przewiduje główny kierunek zagospodarowania oznaczony symbolem R1 (Obszar terenów rolnych) oraz R2 (Obszar terenów rolnych - rezerwa pod zbiornik retencyjny). Jak wynika z rysunku planu oraz wyjaśnień organu działka skarżących położona jest w zwartym obszarze gruntów rolnych, daleko od terenów zabudowanych, a zabudowa na tym obszarze zlokalizowana jest jedynie w pasie równoległym do drogi powiatowej łączącej L. z P. Co istotne - wbrew zarzutom skargi - zaskarżony plan mimo, że dla działki skarżących przewiduje przeznaczenie rolne nie niweczy praw nabytych przez skarżących do zabudowy ich działki na podstawie uzyskanego, przed uchwaleniem planu, pozwolenia na budowę. O ile po wydaniu takiego pozwolenia organ z przytoczonych w odpowiedzi na skargę powodów ( zaawansowany stan procedury planistycznej, konieczność zgodności planu ze studium, brak zgody na zmianę przeznaczenia terenu na cele nierolne) nie mógł uwzględnić pozwolenia na budowę i zmienić przeznaczenia dla tej działki, to skarżący mogli skorzystać i jak wynika z ich pisma z dnia 26 sierpnia 2011 r. (k. 50 a.s.) skorzystali z pozwolenia na budowę, rozpoczynając budowę domu i budynku garażowego. Oznacza to też, że skarżący będą mogli skorzystać z zapisów planu wprowadzonych uchwałą Rady Gminy Liszki nr XXII/181/1012 z dnia 20 września 2012 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. Urz. Woj. Małopolskiego z dnia 11 października 2012 r. poz. 4997) dopuszczających dla terenów R1: rozbudowę, przebudowę, remont, jednokrotną rozbudowę istniejącej zabudowy o 40% w stosunku do istniejącej kubatury zabudowy, budowę budynków gospodarczych i garaży oraz utrzymanie istniejącej zabudowy, leżącej poza terenami przeznaczonymi pod zabudowę z możliwością remontów, przebudowy, nadbudowy i jednorazowej rozbudowy. W związku z powyższym Sąd w całości zgadza się ze stanowiskiem organu, że zarzut nieuwzględnienia w planie zagospodarowania istnienia decyzji o pozwoleniu na budowę jest bezzasadny, gdyż ustalenia planu pozostają bez wpływu na ważność ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę wydanej przed wejściem w życie planu. Skarżący nabyli prawo do realizacji zamierzenia inwestycyjnego w zakresie objętym decyzją o warunkach zabudowy oraz decyzją o pozwoleniu na budowę, które to prawo nie jest w żaden sposób ograniczone ustaleniami planu zagospodarowania. Ponadto rzeczywiście ani z treści prawa budowlanego, ani też z ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie wynika obowiązek uwzględniania w przepisach studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, czy też w planie zagospodarowania przestrzennego, postanowień decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania przestrzennego lub pozwolenia na budowę. Uprawnienia adresata decyzji o pozwoleniu na budowę jako prawa nabyte są jednak chronione prawem i to niezależnie od ustaleń nowego planu zagospodarowania przestrzennego, a skarżący posiadający ostateczną decyzję o pozwoleniu na budowę mogli i mogą realizować planowaną przez siebie inwestycję, (jeżeli nie minęły terminy ważności pozwolenia na budowę wynikające z ustawy Prawo budowlane). Wydanie pozwolenia na budowę na podstawie decyzji ustalającej warunki zabudowy uniemożliwia wygaszenie decyzji ustalającej warunki zabudowy (art. 65 ust. 2 u.p.z.p.). Odnosząc się do zarzutu wrysowania na rysunku planu projektowanego zbiornika retencyjnego, Wójt Gminy L. prawidłowo podniósł, że projektowany zbiornik retencyjny istniejący na rysunku planu jest tylko informacją dodatkową nie stanowiącą ustaleń planu i ma jedynie charakter orientacyjny (zarówno w tekście planu, jak i na rysunku planu, wyraźnie zaznaczono, że nie stanowi ona ustaleń planu). Zgodnie z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 2 lipca 2008 r., sygn. akt II SA/GI 99/08, rysunek planu jako znak graficzny nie może wiązać bezpośrednio, nie spełnia bowiem wymogów normy prawnej z jej klasyczną budową: hipoteza, dyspozycja, sankcja. Rysunek planu w procesie stosowania prawa może być uwzględniony tylko w takim zakresie, w jakim jest "opisany" w tekście planu. W § 3 ust. 2 pkt 1 zaskarżonej uchwały zaznaczono natomiast, że m.in. projektowany zbiornik retencyjny występujący na rysunku stanowiącym załącznik nr 1 do uchwały jest informacją dodatkową nie stanowiącą ustaleń planu. Podnieść w tym miejscu należy, że uchwała Rady Gminy L. nr XII/87/07 z dnia 13 września 2007 r. była już przedmiotem kontroli Sądu, który w wyroku z dnia 19 maja 2009 r. sygn.. akt II SA/Kr 181/09 nie stwierdził naruszenia prawa w omawianym zakresie. Konsekwencją ww. wyroku jest związanie sądu orzekającego o legalności aktu prawa miejscowego, po jego wcześniejszej kontroli sądowej ze skargi innego podmiotu, tymi ocenami wyroku oddalającego skargę na ten akt, które odnoszą się do ustaleń dotyczących praw i obowiązków ogółu jego adresatów oraz obowiązek sądu rozpoznania tych zarzutów, które mając charakter indywidualny nie mogły być przedmiotem rozpoznania sądu wcześniej orzekającego o legalności aktu, o którym mowa. To oznacza, że jeżeli o legalności aktu prawa miejscowego orzekał już sąd administracyjny i skargę oddalił, to sąd ten orzekając później, ze skargi innego podmiotu, jest związany dokonanymi wcześniej ocenami w zakresie, o którym mowa, a kolejną skargę może rozpoznać w granicach, w jakich nie była rozpoznawana wcześniej, to jest naruszenia indywidualnego interesu skarżącego (tak Naczelny Sąd Administracyjny między innymi w wyroku z dnia 4 czerwca 2008 r., sygn. akt II OSK 1883/07 i postanowieniu z dnia 29 maja 2009 r., sygn. akt II OSK 737/09, zawierających wykładnię art. 101 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym). Sąd rozpoznający niniejszą sprawę zbadał ją zatem w granicach określonych indywidualnym interesem skarżących i uznał, że informacja zawarta na rysunku planu o planowanym zbiorniku w żaden sposób nie naruszyła interesu prawnego skarżących. Zresztą naruszenie to skarżący określili bardzo ogólnie jako uniemożliwienie gospodarowania w sposób zgodny z planowaną inwestycją, co jest o tyle niezrozumiałe, iż na podstawie uzyskanej decyzji o pozwoleniu na budowę skarżący przystąpili przecież do budowy. Poza tym informacja o zakresie terytorialnym planowanego zbiornika nie potwierdziła się, gdyż aktualnie zbiornik nie jest planowany na działce nr [....] , o czym poinformowano skarżących w pkt II uchwały Rady Gminy L. z dnia 20 lutego 2013 r. w sprawie odmowy uwzględnienia wezwania T.. i S.C. do usunięcia naruszenia prawa. Ponieważ nie można zarzucić dowolności i braku racjonalnego uzasadnienia dla przyjętego przeznaczenia działki nr [....] w P. , będącej własnością skarżących, Sąd nie stwierdził, aby granice władztwa planistycznego zostały przekroczone. Zarzuty rozpoznawanej skargi natomiast uznał za bezzasadne. Nie stwierdziwszy naruszenia indywidualnych praw skarżących, mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji na podstawie art.151 p.p.s.a.