II SA/Kr 597/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Darmoń Sędziowie: WSA Mirosław Bator WSA Agnieszka Nawara-Dubiel (spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lipca 2016 r. sprawy ze skargi B. K.-K. na decyzję Wojewody z dnia 14 marca 2016 r., znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego skargę oddala Prezydent Miasta N. decyzją z 22 grudnia 2015 r. Nr [...] znak: [...] udzielił dla [...] S.A. w K. pozwolenia na budowę obejmującego rozbiórkę budynku istniejącego wraz z infrastrukturą techniczną na dz. nr [...] ,[...] ,[...] ,[...] w obr. [...] oraz budowę budynku usługowego z parkingiem zadaszonym na dz. nr [...] w obr. [...] , wraz z instalacjami wewnętrznymi (gazu, kanalizacji sanitarnej, kanalizacji deszczowej ze zbiornikiem retencyjnym, wod-kan, grzewczej, c.w.u., wentylacji mechanicznej i klimatyzacji, elektryczną i teletechniczną odgromową i przeciwpożarową) oraz zagospodarowaniem terenu (dojścia i dojazdy, miejsca parkingowe, schody zewnętrzne, oświetlenie terenu, zmiana ukształtowania terenu z elementami oporowymi) na dz. nr [...] ,[...] ,[...] ,[...] w obr. [...] oraz przebudową chodnika na dz. nr [...] ,[...] ,[...] ,[...] ,[...] w obr. [...] przy placu [...] w N. Odwołanie od tej decyzji wniosła B.K.-K. , właścicielka sąsiedniej działki nr [...] obr [...] , wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, a zarzucając w szczególności wydanie decyzji z pominięciem jej jako strony. Planowana inwestycja będzie oddziaływać w ocenie skarżącej na jej nieruchomość w związku ze zmianą organizacji ruchu, co wpłynie na liczbę przejeżdżających autobusów, zwiększając tym samym natężenie hałasu i zanieczyszczenia powietrza w sąsiedztwie działki. Skarżąca zarzuciła też błędną interpretację przepisów Prawa budowlanego w zakresie ustalenia obszaru oddziaływania obiektu. Podniosła też, że inwestycja jest planowana między innymi na działce [...] , która w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego jest przeznaczona na realizację drogi publicznej. Jej zdaniem wątpliwości budzi prawo inwestora do dysponowania gruntem na cele budowlane. Jednym z warunków ustanowienia użytkowania wieczystego było wykorzystanie nieruchomości na cele dworca PKS. Realizacja inwestycji stoi w sprzeczności z celem ustanowienia użytkowania wieczystego, który powinien był zostać ujawniony we właściwej księdze wieczystej. Ponadto właściwy Minister stwierdził nieważność decyzji ustalającej własność gruntu na rzecz Skarbu Państwa, a zatem stwierdzeniu nieważności winna podlegać decyzja ustanawiająca użytkowanie wieczyste. Wojewoda [...] decyzją z dnia 14 marca 2016 r., znak [...] na podstawie art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r. poz. 290) oraz na podstawie art.138 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 poz. 23 - dalej "k.p.a.") umorzył postępowanie odwoławcze w opisanej wyżej sprawie. Uzasadniając to rozstrzygnięcie organ odwoławczy wskazał, że B.K.-K. nie brała udziału w postępowaniu prowadzonym przed Prezydentem Miasta N . Kluczową kwestią wymagającą oceny jest to, czy odwołująca posiada legitymację do kwestionowania decyzji organu pierwszej instancji. Zgodnie z treścią art. 127 k.p.a. odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji przysługuje wyłącznie stronie. W związku z powyższym organ administracji architektoniczno-budowlanej każdorazowo obowiązany jest z urzędu ustalić, kto ma w danej sprawie interes prawny lub obowiązek. W ocenie Wojewody odwołująca nie posiada przymiotu strony, uzasadniającego skuteczne wniesienie odwołania. Powołując się na art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane wskazano, że stronami postępowania o pozwolenie na budowę są właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu rozumianego jako teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu. O obszarze oddziaływania obiektu za każdym razem będą także decydowały indywidualne cechy obiektu budowlanego, jego przeznaczenie i sposób zagospodarowania terenu. Aby uzyskać status strony w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę właściciel sąsiedniej nieruchomości winien wskazać konkretny przepis przewidujący ograniczenie w swobodnym korzystaniu z danej nieruchomości, w jej zagospodarowaniu. W niniejszej sprawie inwestycja, której dotyczy pozwolenie na budowę udzielone decyzją Prezydenta Miasta N. z 22 grudnia 2015 r. ma być zrealizowana na działkach: [...] ,[...] ,[...] ,[...] oraz [...] w obr. [...] . Wskazany przez projektanta oraz organ I instancji obszar oddziaływania obiektu, obejmuje następujące wyłącznie wskazane wyżej działki tj. działki nr [...] ,[...] ,[...] ,[...] w obr. [...] - które zgodnie z załączonym do wniosku oświadczeniem o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane znajdują się w użytkowaniu wieczystym inwestora oraz działkę nr [...] w obr. [...] dla której inwestor uzyskał zgodę zarządcy drogi na dysponowanie jej terenem na cele budowlane. Na terenie inwestycji znajduje się przeznaczony do rozbiórki parterowy, częściowo podpiwniczony, wolnostojący budynek usługowy - pełniący funkcję dworca autobusowego. Budynek ten nie jest wpisany do rejestru zabytków oraz nie jest objęty ochroną konserwatorską. W ramach przedmiotowej inwestycji: budowa budynku usługowego wraz z parkingiem zadaszonym planowana jest realizacja nowego dworca autobusowego (część rysunkowa projektu architektoniczno-budowlanego). Odległości ścian zewnętrznych projektowanego budynku od sąsiedniej zabudowy wynoszą: ← od strony południowej - ok. 10 m, ← od strony wschodniej ponad 70 m, ← od strony północnej najmniejsza odległość od sąsiadującej zabudowy wynosi ok. 15 m, a od granicy należącej do B.K.-K. niezabudowanej działki nr [...] - ok. 45 m, ← od strony zachodniej ok. 40 m. Organ II instancji podzielił ocenę dokonaną przez projektanta i w ślad za nim przez organ I instancji, że obszar oddziaływanie projektowanego obiektu nie wykracza poza działki [...] ,[...] ,[...] ,[...] ,[...] w obr. [...] Odwołująca swój interes prawny do udziału w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji wywodzi nie tylko z tytułu prawa własności do działki ewidencyjnej nr [...] obr [...] , sąsiadującej z nieruchomością na której zaplanowano sporną inwestycję, ale też w szczególności, z faktu, że planowana inwestycja będzie oddziaływać na jej nieruchomość w związku ze zmianą organizacji ruchu, co wpłynie na liczbę przejeżdżających autobusów zwiększając tym samym natężenie hałasu i zanieczyszczenie powietrza w sąsiedztwie działki. Wojewoda podkreślił, że ze względu na rodzaj, zakres oraz lokalizację przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego, B.K.-K. nie jest ograniczona w możliwości zabudowy należącej do niej działki nr ewid. [...] obr. [...] w N . Nie można w tym przypadku również mówić o oddziaływaniu obiektu polegającym na wprowadzeniu ograniczeń prawnych w związku ze zmianą organizacji ruchu. Przedmiotowa inwestycja we fragmencie znajdującym się najbliżej działki nr ewid.[...] dotyczy jedynie przebudowy odcinka istniejącej drogi - ulicy [...] (działki nr ewid. [...] , będącej we władaniu inwestora) wraz ze zmianą organizacji ruchu. Przebudowa ta polega na budowie zatoki autobusowej dla wysiadających pasażerów, ale nie w dotychczasowym miejscu to jest w pobliżu działki nr ewid. [...] , a tuż przy projektowanym budynku usługowym w pobliżu [...] wraz z budową chodnika szer. 4,60 m, następnie 2,25 m - 2,60 m na długości zatoki. Podkreślenia wymaga, że wjazd autobusów na teren dworca odbywać się będzie z [...] (a nie z ulicy [...] w pobliżu działki nr ewid [...] ) w ulicę [...] i następnie łukiem na płytę dworca autobusowego, w odległości ok. 35 m od działki nr ewid. [...] (projekt drogowy w II Tomie projektu budowlanego). Z powyższego wynika, że inwestycja nie wprowadza nowych ograniczeń w zagospodarowaniu działki nr [...] w obr. [...] , będącej własnością B.K.-K. , wynikających z obowiązujących przepisów, a co za tym idzie działka stanowiąca własność odwołującej nie znajduje się w obszarze oddziaływania omawianej inwestycji. Skutki związane z przebudową istniejącej drogi, będącej częścią planowanej inwestycji, takie jak ruch samochodowy nie przesądzają o statusie strony B.K.-K. , która jest właścicielką działki na to oddziaływanie narażonej, są to jedynie okoliczności faktyczne mogące spowodować zmniejszenie komfortu korzystania z nieruchomości. Jest to domniemanie skarżącej, gdyż przebudowa ulicy i zmiana organizacji ruchu nie powoduje wprost dodatkowych ograniczeń a wręcz przeciwnie może poprawić istniejące niedogodności. Jednocześnie zainteresowana nie wskazała okoliczności uzasadniających jej interes prawny w przedmiotowej sprawie. Tylko takie ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości, które są związane z konkretnym przepisem prawa wprowadzającym je, dają właścicielowi, zarządcy lub użytkownikowi wieczystemu nieruchomości prawo do uczestnictwa w charakterze strony w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę. Inwestor złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane dla działek nr [...] ,[...] ,[...] ,[...] w obr. [...] w N. W odniesieniu do pisma datowanego na 10 marca 2016 r. poinformowano, że działka nr ewid. [...] , stanowiąca drogę - ulicę [...] znajduje się w dyspozycji inwestora. Przyjęte rozwiązania projektowe nie przewidują jej zamknięcia, czy likwidacji. Projekt branży drogowej, będący częścią projektu budowlanego przewiduje jedynie jej przebudowę w zakresie opisanym powyżej. W związku z pozostawieniem funkcji działki nr ewid. [...] jako drogi (czyli komunikacji) trudno mówić o niezgodności tej części planowanej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta N. "[...] ", zatwierdzonego Uchwałą Nr [...] Rady Miasta N. z dnia 15 września 2015 r. (Dz. Urz. [...] , który oznacza ten teren jako 22.KDL: Tereny komunikacji, przeznaczone pod drogę publiczną klasy lokalnej. W przedstawionych okolicznościach, zasadnym było umorzenie postępowania odwoławczego jako zainicjowanego przez nieuprawniony podmiot - osobę niebędącą stroną, dlatego należało orzec jak w sentencji decyzji. Opisaną wyżej decyzję zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie B.K.-K. , zarzucając jej naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, to jest: ← art. 10 k.p.a. poprzez uniemożliwienie skarżącej czynnego udziału w toczącym się postępowaniu mimo wyraźnie złożonego w tym zakresie wniosku pismem z dnia 14 stycznia 2016r., ← art. 7 k.p.a., 12 k.p.a., 77 § 1 k.p.a. oraz 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez zaniechanie wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy, ← art. 124 § 2 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a., poprzez zaniechanie sporządzenia uzasadnienia zaskarżonej decyzji w sposób odpowiadający wymogom prawa, a w szczególności wobec braku wyczerpującego uzasadnienia prawnego i faktycznego, pozwalającego stronie odnieść się do argumentów stanowiących podstawę dla wydania decyzji i uniemożliwiającego, a co najmniej utrudniającego, kontrolę zgodności z prawem wydanego orzeczenia, ← art. 28 k.p.a. poprzez jego błędną interpretację i niezastosowanie w niniejszej sprawie, podczas gdy zebrany materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, że skarżąca ma interes prawny w byciu stroną postępowania, ← art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego poprzez błędną jego interpretację i przyjęcie, że zamierzona inwestycja nie będzie ograniczała zagospodarowania nieruchomości skarżącej, podczas gdy skarżąca nie miała nawet możliwości zweryfikowania w jakim zakresie inwestycja jest realizowana. Na podstawie tych zarzutów strona skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji, a także decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie i w całości podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 12 lipca 2016 r. pełnomocnik skarżącej podniósł, że na jej działkę nie ma żadnego wjazdu od dwóch lat. Zauważył również, że niewyjaśniony jest stan prawny nieruchomości będącej w użytkowaniu wieczystym dworca autobusowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 ze zm.) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718) - dalej określanej jako "p.p.s.a." - sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Dokonawszy w niniejszej sprawie kontroli zaskarżonej decyzji pod kątem tak określonych kryteriów, Wojewódzki Sąd Administracyjny doszedł do wniosku, że decyzja ta odpowiada prawu, a skarga nie może zostać uwzględniona. Na wstępie należy przypomnieć, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Z kolei art. 135 stanowi, że Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. W obu zacytowanych przepisach pojawia się pojęcie "granic sprawy", które w sposób wiążący zakreślają sądowi administracyjnemu również granice wyrokowania. W przypadku rozpoznawania skargi na decyzję umarzającą postępowanie odwoławcze z uwagi na brak legitymacji po stronie osoby wnoszącej odwołanie powstaje pytanie, czy kognicją Sądu objęte jest wyłącznie badanie tej legitymacji, czy też Sąd może bądź też powinien badać również prawidłowość decyzji organu I instancji. W tej kwestii należy podzielić stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wyrażone w uzasadnieniu prawomocnego wyroku z dnia 31 stycznia 2011 r., sygn. IV SA/Wa 1365/10 (LEX nr 1098434): "Nie jest dopuszczalne kontrolowanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny decyzji organu pierwszej instancji, w sytuacji, gdy przedmiotem zaskarżenia jest decyzja organu wyższego stopnia o charakterze formalnym, stwierdzająca, że odwołanie wniosła osoba nieuprawniona. Jeżeli przedmiotem kontroli sądu administracyjnego jest decyzja organu odwoławczego o charakterze formalnym, to granice sprawy sądowoadministracyjnej wyznacza zakwestionowane rozstrzygniecie organu wyższego stopnia, a nie materialnoprawny stosunek prawa administracyjnego ukształtowany decyzją organu pierwszej instancji. Objęcie kontrolą sądu administracyjnego decyzji organu pierwszej instancji w sytuacji, gdy przedmiotem zaskarżenia jest decyzja organu drugiej instancji o umorzeniu postępowania odwoławczego ze względu na brak przymiotu strony osoby wnoszącej odwołanie, stanowiłoby niedopuszczalne "wyjście" poza granice sprawy i naruszenie art. 135 p.p.s.a. W tej sytuacji sąd administracyjny dokonałby w istocie kontroli decyzji administracyjnej bez wyczerpania środka zaskarżenia w administracyjnym toku instancji. W konsekwencji naruszyłby art. 52 § 1 p.p.s.a. (obowiązek wyczerpania środków zaskarżenia) w zw. z art. 127 § 1 k.p.a., z którego wynika, że administracyjne postępowanie odwoławcze może być wszczęte jedynie odwołaniem wniesionym przez stronę postępowania. Jeśli decyzja stwierdzająca, że odwołanie wniosła osoba nieuprawniona jest nieprawidłowa, to po jej uchyleniu postępowanie odwoławcze jest kontynuowane i ewentualnemu zaskarżeniu do sądu administracyjnego podlega decyzja rozstrzygająca merytorycznie sprawę". Uznając powyższe rozważania za własne Wojewódzki Sąd Administracyjny przy rozpoznawaniu niniejszej sprawy nie mógł w ogóle wziąć pod uwagę argumentów skarżącej dotyczących statusu prawnego działki nr [...] i zgodności jej zagospodarowania z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Ocena decyzji Prezydenta Miasta N. z 22 grudnia 2015 r. Nr [...] znak: [...] leżała poza granicami niniejszej sprawy sądowoadministracyjnej, której przedmiotem była wyłącznie weryfikacja stanowiska Wojewody w zakresie odmowy przyznania skarżącej B.K.-K. praw strony w postępowaniu administracyjnym poprzedzającym wydanie tej decyzji. Jak słusznie wskazano w zaskarżonej decyzji w przypadku postępowania w sprawie pozwolenia na budowę krąg stron ustala się na podstawie art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane. Stronami takiego postępowania są zatem inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu rozumianego jako teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu. Oczywistym jest, że inwestor będzie mógł prowadzić roboty budowlane tylko w takim zakresie, w jakim zostały one objęte zatwierdzonym projektem budowlanym. Zastrzeżenia B.K.-K. że nie może zweryfikować twierdzeń Wojewody [...] w zakresie odległości planowanego budynku dworca od jej działki, ponieważ "organ nie wskazał skąd wziął te dane powołując się jedynie na dokumentację projektową" są niezrozumiałe. To właśnie projekt budowlany jest przedmiotem oceny organu administracji architektoniczno - budowlanej w postępowaniu obejmującym zatwierdzenie projektu i udzielenie pozwolenia na budowę, a po wydaniu pozytywnej dla inwestora decyzji to właśnie ten projekt zakreśla granice inwestycji. Jeśli w projekcie zaplanowano realizację inwestycji w określonym kształcie, to jakiekolwiek odstępstwa od tych zatwierdzonych zasad dopuszczalne są tylko na zasadzie wyjątku w sytuacjach określonych w ustawie Prawo budowlane i pod wskazanymi w tej ustawie warunkami, w szczególności zaś podlegają weryfikacji przez organy nadzoru budowlanego. Skarżąca swoją legitymację do udziału w postępowaniu wywodzi z faktu bycia właścicielką działki nr [...] , która jej zdaniem znajduje się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji. Podnosi, że planowana inwestycja będzie oddziaływała na jej nieruchomość przede wszystkim w ten sposób, że ulegnie zmianie organizacja ruchu, co będzie wpływało na liczbę przejeżdżających autobusów i spowoduje zwiększenie hałasu, a przede wszystkim pozbawi działkę skarżącej dostępu do drogi publicznej. W konsekwencji działka skarżącej, mimo, że zakwalifikowana jako działka budowlana, z uwagi na brak dostępu do drogi publicznej nie będzie mogła zostać faktycznie zabudowana, co niewątpliwie wpłynie na możliwość jej zagospodarowania. Powyższe argumenty nie zasługują na uwzględnienie. Skarżąca podnosi, że według jej wiedzy zmianie ma ulec organizacja ruchu w części dotyczącej wjazdu na działkę [...] (u. [...] ) od strony ul. [...] . Twierdzenia te nie znajdują jednak potwierdzenia w zatwierdzonym projekcie budowlanym, zgodnie z którym wjazd autobusów na teren dworca będzie odbywał się nie od strony ul. [...] (a więc obok działki skarżącej), lecz z [...] przez ul. [...] na płytę dworca, w odległości ok. 35 metrów od działki skarżącej. Z kolei budynek nowego dworca w ramach planowanej inwestycji ma powstać na działce nr [...] w odległości ok. 45 metrów. Zatoka autobusowa dla wysiadających pasażerów jest planowana również od strony przeciwnej niż działka skarżącej tj. obok budynku w pobliżu [...] . W świetle ustaleń wynikających z projektu budowlanego należy stwierdzić, że obawy skarżącej, dotyczące zwłaszcza definitywnego pozbawienia jej dostępu do drogi publicznej, są nieuzasadnione. Planowana inwestycja w żaden sposób nie wpływa na dostęp działki nr [...] do drogi publicznej, a tym bardziej nie pozbawia skarżącej prawa domagania się ustanowienia stosownej służebności drogowej. Nie można również doszukać się wpływu inwestycji na możliwość zabudowy działki nr [...] . Akta postępowania nie potwierdzają podnoszonych w skardze zarzutów, jakoby na potrzeby realizacji i funkcjonowania w przyszłości inwestycji została przebudowana brama wjazdowa znajdująca się w odległości półtora metra od działki skarżącej. Należy jeszcze raz z całą mocą podkreślić, że zatwierdzony projekt budowlany nie obejmuje wjazdu na teren dworca z ul.[...] bezpośrednio przy działce nr [...] , lecz w odległości kilkudziesięciu metrów od tej nieruchomości z [...] Przekonanie skarżącej, że wjazd będzie odbywał się przy jej nieruchomości jest błędne. Tym samym nie kuriozalne (jak chce skarżąca), ale prawidłowe są zawarte w zaskarżonej decyzji twierdzenia Wojewody , że zmiana organizacji ruchu może spowodować co najwyżej zmniejszenie komfortu korzystania z nieruchomości, lecz nie uzasadnia przyznania B.K.-K. statusu strony w przedmiotowym postępowaniu. Reasumując nieuzasadnione okazały się podnoszone w skardze zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Wojewoda szczegółowo wyjaśnił dlaczego uznał za prawidłowy zakres oddziaływania inwestycji i w konsekwencji krąg stron postępowania przyjęty przez Prezydenta Miasta N. Odniósł się przy tym do podnoszonych przez B.K.-K. argumentów, wyjaśniając wszystkie istotne dla sprawy okoliczności i prawidłowo uzasadniając zaskarżoną decyzję. Prawidłowo zastosował również przepisy art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. Przepisy te stanowią regulacje szczególne wobec art. 28 k.p.a., zatem w pełni uzasadnione było niezastosowanie ostatniego z wymienionych przepisów w niniejszej sprawie. Natomiast zarzut naruszenia art. 10 k.p.a. nie mógł odnieść skutku ponieważ nie miało ono wpływu na wynik sprawy. Zgodnie z w zasadzie jednolitym stanowiskiem sądów administracyjnych, dotyczącym skuteczności zarzutu naruszenia art. 10 Kpa: "w sytuacji przedstawienia organom administracji publicznej zarzutu dotyczącego braku zawiadomienia strony przed wydaniem decyzji o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków dowodowych, koniecznym jest ustalenie, jakiej konkretnie czynności procesowej nie mogła strona dokonać, jakiego dowodu w sprawie nie mogła przedstawić i jaki wpływ na wynik sprawy mogło mieć tak stwierdzone uchybienie. Dopiero wykazanie, że naruszenie przez organ administracji publicznej zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym poprzez nie powiadomienie jej o zgromadzeniu materiału dowodowego i możliwości zapoznania się z tym materiałem oraz o możliwości składania wniosków dowodowych, uniemożliwiło stronie podjęcie konkretnie wskazanej czynności, a także wykazanie, że uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, daje podstawy do przyjęcia, że doszło do naruszenia art. 10 k.p.a." (WSA w Poznaniu, w wyroku z dnia 7 lutego 2013r. sygn. IV SA/Po 1109/12) Uznając zarzuty skargi za bezzasadne, a zaskarżoną decyzję za prawidłową należało oddalić skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a,