II SA/Kr 601/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Szkodzińska Sędziowie NSA Joanna Tuszyńska WSA Agnieszka Nawara-Dubiel (spr.) Protokolant Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 lipca 2013 r. sprawy ze skargi J.G. na decyzję Wojewody z dnia 26 kwietnia 2006 r., znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala Decyzją z dnia 3 października 2005 r. znak: [....] Starosta N. zatwierdził projekt budowlany i udzielił dla Wójta Gminy S. pozwolenia na budowę sali gimnastycznej przy zespole szkoły podstawowej i gimnazjum wraz z infrastrukturą techniczną na działkach nr nr [....] położonych w miejscowości M. . Jako podstawę prawną tego rozstrzygnięcia wskazano art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207 poz. 2016 ze zm.). W decyzji określono warunki realizacji inwestycji (art. 36 ust. 1 oraz art. 42 ust. 2 i 3 ustawy - Prawo budowlane) oraz obszar oddziaływania obiektu, o którym mowa w art. 28 ust.2 ustawy - Prawo budowlane. W uzasadnieniu organ wskazał, iż nieruchomość objęta projektowaną inwestycją może być zagospodarowana w sposób proponowany przez wnioskodawcę - zgodnie z decyzją Wójta Gminy S. z dnia 3 lutego 2005 r., znak: [....] w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Ponadto projekt budowlany spełnia wymagania określone przepisem art. 34 ust 1, 2 i 3 ustawy Prawo budowlane, a inwestor dysponuje nieruchomością na cele budowlane. W związku ze spełnieniem wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 1 i 4 Prawa budowlanego, należało udzielić wnioskowanego pozwolenia. Odwołanie od tej decyzji złożył J.G. zarzucając, iż projektowana sala położona jest w odległości 1,5 m. od jego nieruchomości, a on na takie zbliżenie się nie zgadzał. Inwestycja ta nie ma odpowiedniego dojazdu i drogi pożarowej. Odwołujący się zarzucił także iż nie był informowany o postępowaniu w sprawie decyzji o warunkach zabudowy dla tej inwestycji. Rozpoznając to odwołanie Wojewoda [....] decyzją z 26 kwietnia 2006 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ wskazał, iż z uwagi na stwierdzone w postępowaniu odwoławczym braki nakazał organowi I instancji braki te uzupełnić, co też zostało dokonane. Głównym zarzutem rozpatrywanego odwołania jest fakt, iż przedmiotowa sala gimnastyczna zlokalizowana została z naruszeniem przepisów warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w zakresie odległości projektowanego obiektu od granicy działek sąsiednich, tj. nr ewid. [....] i [....] stanowiących współwłasność skarżącego. Analiza projektu zagospodarowania terenu wykazała jednak, iż zarzut ten jest bezzasadny, bowiem, usytuowanie przedmiotowej inwestycji w całości spełnia wymagania § 12 ust. 3 pkt 2, rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690, z 2002 r. z późn. zmianami), o treści: "Sytuowanie ściany budynku w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną lub bezpośrednio przy granicy, jeżeli: (-) nie jest możliwe zachowanie odległości, o której mowa w ust. 1 pkt 2, ze względu na rozmiary działki". W przedmiotowej sprawie, ze względu na kształt działki inwestora i konfigurację terenu, a także z uwagi na wymagane gabaryty obiektu, nie jest możliwa inna lokalizacja obiektu, jak również nie jest możliwe zachowanie odległości od granicy działki, o której mowa w § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia, zatem zastosowanie § 12 ust. 3 pkt 2 jest zasadne. W świetle obowiązujących przepisów prawa zgoda właściciela działki sąsiedniej, do której granicy następuje zbliżenie lokalizacji projektowanego obiektu, nie jest wymagana. Ponadto zauważyć należy, iż przepisy § 12 ust. 3 pkt. 2 rozporządzenia odnoszą się do działki budowlanej, a działki nr ewid. [....] i [....] nie są działkami budowlanymi. Zarzut odwołania dotyczący braku odpowiedniego dojazdu do projektowanej sali gimnastycznej i braku drogi pożarowej, został przez organ odwoławczy uznany za zasadny, w związku z czym, na etapie postępowania odwoławczego, w trybie art. 136 K.P.A., organ I instancji uzupełnił ww. braki. W związku z powyższym obawa skarżącego, iż dojazd będzie odbywał się po jego działkach jest w chwili obecnej bezpodstawna. W dalszej części uzasadnienia decyzji stwierdzono, że sprawa prawidłowości przeprowadzenia postępowania administracyjnego, zakończonego wydaniem przez Wójta Gminy S. decyzji z dnia 3 lutego 2005 roku, znak: [....] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla ww. inwestycji, nie należy do kompetencji Wojewody [....] i nie jest przedmiotem niniejszego postępowania. Inwestor złożył wniosek o pozwolenie na budowę okresie ważności decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla ww. inwestycji, a także złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, tym samym wypełniając wymagania art.32 ust. 4 ustawy Prawo Budowlane. Wojewoda Małopolski podkreślił, że zatwierdzony zaskarżoną decyzją projekt budowlany spełnia wymagania rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. Nr 120, poz. 1133 z 2003 r.), a także wymagania art. 34 ustawy Prawo Budowlane. Ponadto organ odwoławczy stwierdził: - zgodność projektu budowlanego z ustaleniami decyzji z dnia 3 lutego 2005 roku, znak: [....] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla ww. inwestycji, a także wymaganiami ochrony środowiska, - zgodność projektu zagospodarowania działki z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, - kompletność projektu budowlanego, do którego dołączone są wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia oraz informacja dotycząca bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o których mowa w art. 12 ust. 7, - wykonanie i sprawdzenie projektu przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnymi na dzień opracowania projektu i jego sprawdzenia zaświadczeniami, o którym mowa w art. 12 ust. 7, co wypełnia wymagania art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. Zatem zgodnie z treścią art. 35 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Skargę na tą decyzję złożył J.G. , zarzucając jej naruszenie przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, w tym art. 34 ust. 3 pkt 3 oraz przepisu § 12 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zdaniem skarżącego prawidłowa odległość projektowanego budynku od jego działki powinna wynosić 4 m, w przeciwnym razie jego nieruchomość straci na wartości i możliwości gospodarczego jej wykorzystania. Skarżący zarzucił także, iż pozostawienie pasa gruntu o szerokości 1,5m między ogrodzeniem a halą stanowi naruszenie przepisów przeciwpożarowych oraz, że droga dojazdowa do hali ma duże nachylenie i jest praktycznie nieprzejezdna dla dużych samochodów. Odległość pomiędzy budynkiem hali gimnastycznej i istniejącą szkołą o konstrukcji drewnianej narusza przepis przepisu § 12 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [....] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wyrokiem z dnia 19 kwietnia 2011 r., sygn. II SA/Kr 440/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Sąd dopatrzył się przesłanki wznowienia postępowania administracyjnego, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. stwierdzając, że kwestionowana decyzja, jak i decyzja ją poprzedzająca została wydana w postępowaniu, gdzie jako strona była traktowana nieżyjąca L.G. Osoba ta zmarła przed wszczęciem postępowania administracyjnego. Z relacji pełnomocnika skarżącego wynika, że przed wszczęciem postępowania administracyjnego zmarła również inna uczestniczka postępowania – Z.G. Sąd wskazał, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ powinien zatem ustalić i zawiadomić następców prawych zmarłych uczestników postępowania i kontynuować postępowanie z ich udziałem. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 26 marca 2013 r., sygn. II OSK 2276/11 uchylił powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego przekazał sprawę temu sądowi do ponownego rozpatrzenia wskazując, że przesłanka wznowieniowa z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. może stanowić podstawę uchylenia decyzji tylko wówczas, gdy powołuje się na nią podmiot uprawniony do skorzystania z tej przesłanki, to jest ten, który bez własnej winy nie został dopuszczony do udziału w postępowaniu. Inne podmioty nie mogą się skutecznie na tę okoliczność powoływać. Dotyczy to również Sądu rozstrzygającego sprawę ze skargi podmiotów biorących udział w postępowaniu, który z urzędu nie ma podstaw do podnoszenia, że podmiot nie wnoszący skargi został pominięty w postępowaniu administracyjnym i z tej przyczyny stosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) - dalej "p.p.s.a." - sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 ustawy). Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Dokonawszy kontroli zaskarżonej decyzji wedle wyżej wskazanych kryteriów Wojewódzki Sąd Administracyjny doszedł do wniosku, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa, a zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie. Przede wszystkim należy wskazać na art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, zgodnie z którym w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W zaskarżonej decyzji jednoznacznie wykazano, że powyższe warunki zostały w niniejszej sprawie spełnione. Zatwierdzony decyzją projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami decyzji Wójta gminy S. z dnia 3 lutego 2005 r., znak [....] o ustaleniu lokalizacji celu publicznego. Projekt jest kompletny, a inwestor złożył oświadczenie o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Zastrzeżenia skarżącego budzi fakt usytuowania jednej ze ścian budynku w odległości 1,5 m. od granicy z jego działką nr [....] co - jego zdaniem - uniemożliwia zabudowanie tej działki w przyszłości, zmniejsza jej wartość oraz narusza przepisy rozporządzenia w sprawie warunków technicznych (...), a także stanowi naruszenie przepisów pożarowych. Z argumentacją taką nie można się zgodzić. Zatwierdzony projekt budowlany jest zgodny z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej, co stwierdził rzeczoznawca d/s zabezpieczeń przeciwpożarowych (k. 16 projektu budowlanego). Uzgodnienie to spełnia warunki określone w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 czerwca 2003 r. w sprawie uzgadniania projektu budowlanego pod względem ochrony przeciwpożarowej (Dz. U. Nr 121 poz. 1137 ze zm.), w szczególności z § 6 ust. 3 tego rozporządzenia uzgodnienie projektu rzeczoznawca potwierdza przez ostemplowanie i podpisanie projektu. Ponadto w projekcie na k. 11 - 12 opisano rozwiązania mające ograniczyć zagrożenie pożarowe. Podkreślenia wymaga, że organ administracji architektoniczno - budowlanej nie ma kompetencji, by we własnym zakresie badać spełnienie wymagań przeciwpożarowych. Stosownie do art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane jego rola w tym zakresie sprowadza się do zbadania kompletności projektu budowlanego i posiadania wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń. Tak więc ani Starosta [....] , ani też Wojewoda [....] nie byli uprawnieni do kontrolowania prawidłowości dokonanego uzgodnienia w zakresie ochrony przeciwpożarowej. W kwestii zgodności zatwierdzonego projektu budowlanego z przepisami rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie należy powołać się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 lutego 2012 r., sygn. II OSK 2312/10 (LEX nr 1138137). W wyroku tym stwierdzono: "Nie ma bezwzględnego zakazu budowy przy granicy nieruchomości sąsiedniej, jak też warunku uzyskania na taką budowę zgody sąsiada, a także zbliżenia obiektu do granicy, jednakże nie oznacza to, że orzekający w sprawie organ administracji publicznej w sposób dowolny rozstrzyga o pozwoleniu na budowę albo że jest związany wyłącznie przepisami warunków technicznych, jakimi powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, zaś tylko od woli inwestora zależy określenie usytuowania obiektu i jest ono wiążące dla organu. Pozwolenie na budowę przy granicy nieruchomości (w zbliżeniu do granicy) może być wydane wyłącznie wyjątkowo, gdy istnieją po temu szczególnie uzasadnione przyczyny. Organ, który otrzymał wniosek o wydanie pozwolenia na budowę przy granicy nieruchomości lub w zbliżeniu do granicy, zwłaszcza wobec kwestionowania takiego usytuowania inwestycji przez właściciela sąsiedniej nieruchomości, powinien wnioskodawcę, stosownie do art. 9 k.p.a., pouczyć o tym, że proponowane usytuowanie obiektu budowlanego powinno być uzasadnione. Wydając z kolei decyzję organ administracji powinien w szczególności mieć na uwadze zasadę ogólną wyrażoną w art. 7 k.p.a., wymagającą uwzględnienia słusznego interesu stron postępowania". W ocenie Sądu powyższe warunki zostały w niniejszej sprawie spełnione. Organ II instancji wskazał, że § 12 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji) dopuszcza usytuowanie ściany bez otworów okiennych w odległości 1,5 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną jeżeli nie jest możliwe zachowanie odległości, o której mowa w ust. 1 pkt 2, ze względu na rozmiary działki. Taka też sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie. Rozmiar i kształt działki podlegającej zabudowie oraz konfiguracja terenu otaczającego inwestycję (duże nachylenie i skarpy) uniemożliwiły zlokalizowanie ściany w odległości wynikającej z ust. 1 § 12. Z uwagi na charakter inwestycji, która ma służyć całej lokalnej społeczności należało przyjąć, że istnieją szczególnie uzasadnione przyczyny zbliżenia budynku do działki skarżącego, o których mowa w cytowanym wyżej orzeczeniu. Nie mogą również odnieść skutku zarzuty dotyczące utraty wartości działek skarżącego oraz uniemożliwienia ich przyszłej zabudowy. Działka nr [....] ma kształt trójkąta i powierzchnię 144 m2, ma duże nachylenie oraz częściowo pokryta jest skarpą. Ponadto wg ewidencji gruntów i budynków stanowi "pastwiska trwałe (k. 7b projektu budowlanego). W oczywisty sposób nie nadaje się do zabudowy. Dodatkowo należy zwrócić uwagę, że w rejestrze gruntów jako właścicielka tej działki wpisana jest nieżyjąca Z.G. , a więc wątpliwe jest, czy skarżący ma do tej działki jakiekolwiek uprawnienia. Z kolei działka nr [....] stanowi współwłasność skarżącego tylko w 3/40, co również podważa wiarygodność jego twierdzeń, że miała ona stanowić w przyszłość "miejsce na możliwość budowy domu" dla dzieci skarżącego. Ma ona powierzchnię 770 m2, a więc posadowienie planowanej sali gimnastycznej półtora metra w stronę granicy z tą działką z pewnością nie wyklucza możliwości jej zabudowy, zwłaszcza, że jak wynika z projektu zagospodarowania działki będącego częścią projektu budowlanego zbliżenie do granicy skarżącego na kwestionowaną odległość nie następuje na całej długości granicy a tylko w niewielkiej jej części. Sąd podziela również stanowisko Wojewody [....] , iż poza zakresem rozpoznania w postępowaniu o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę pozostaje ewentualna wadliwość doręczeń decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Wobec powyższego należało przyjąć, że skarga jest bezzasadna i oddalić ją na podstawie art. 151 p.p.s.a.