II SA/Kr 607/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Człowiekowska Sędziowie: WSA Mirosław Bator (spr.) WSA Monika Niedźwiedź Protokolant: sekretarz sądowy Joanna Biegalska – Ciepacz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 lipca 2024 r. sprawy ze skargi K. P. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 9 lutego 2024 r. nr WI-I.7840.2.29.2023.MO w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. Prezydent Miasta Krakowa decyzją z dnia 9 marca 2023 r. nr 292/6740.1/2023 działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane oraz art. 104 K.p.a. zatwierdził projekt zagospodarowania działki oraz projekt architektoniczno – budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla inwestora D. Sp.z.o.o. [...] Sp.k. dla zamierzenia budowlanego pn. "Budowa dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych wraz z infrastrukturą, na działce nr [...], obr[...] w K. przy ul. [...]". Od tej decyzji, odwołanie wniósł K. P. zarzucając naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w zw. z § 19 ust. 1 pkt 1 w zw. z ust. 5 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez zatwierdzenie projektu zagospodarowania terenu i projektu budowlanego przewidującego miejsca postojowe w odległości mniejszej niż 7 metrów od okien budynku, podczas gdy inwestycja obejmuje dwa budynki mieszkalne jednorodzinne, co skutkuje koniecznością zastosowania w niniejszej sprawie, § 19 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia przewidującego odległość miejsc postojowych dla samochodów osobowych nie mniejszą niż 7 metrów od okien budynku; § 60 ust. 1 rozporządzenia poprzez zaniechanie należytego zbadania i zweryfikowania spełnienia przez projektowaną zabudowę warunku zapewnienia odpowiedniego czasu nasłonecznienia dla pomieszczeń mieszkalnych w domu odwołującego się na działce nr [...], art. 7, 77 §, 80 k.p.a. poprzez zaniechanie przeprowadzenia przez organ I Instancji wyczerpującego i wnikliwego postępowania wyjaśniającego i dowodowego w niniejszej sprawie i naruszenie zasad wyrażonych w ww. przepisach. Wojewoda Małopolski decyzją z dnia 9 lutego 2024 r. nr WI-I.7840.2.29.2023.MO utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ wskazał, że projektant obszarem oddziaływania zaplanowanych obiektów, tj. dwóch budynków mieszkalnych wolnostojących wraz z wewnętrznymi i zewnętrznymi instalacjami, objął następujące działki: tj. działkę inwestycyjną nr [...] (KW nr [...]) przy ul. [...] w K., bowiem stwierdził, iż przedmiotowa inwestycja nie oddziałuje na działki sąsiednie, zatem obszar oddziaływania mieści się na działce nr [...], obr. K. (działce objętej przedmiotowym wnioskiem o pozwolenie na budowę). Organ I instancji przymiot strony przyznał również właścicielowi dz. ewid. nr [...], obr[...] (KW nr [...]). W ocenie organu II instancji ustalony przez organ I instancji krąg stron jest prawidłowy i pozostaje niezmieniony na etapie postępowania odwoławczego. Jak wynika z akt sprawy, działka inwestycyjna nr [...] przy ul. [...] w K. znajduje się na terenie objętym ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonego Uchwałą Nr XLIX/1345/20 Rady Miasta Krakowa z dnia 2 grudnia 2020 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "W. J.-H.". Przedmiotowa inwestycja usytuowana została w całości w obszarze oznaczonym symbolem MN.27 - tereny o podstawowym przeznaczeniu pod zabudowę jednorodzinną. Zgodnie z § 17 ww. mpzp: 2. Zabudowa realizowana jako budynki jednorodzinne w układzie wolnostojącym albo bliźniaczym. 3. (...). 4. W zakresie kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu ustala się: 1) zakaz zabudowy budynkami jednorodzinnymi w układzie szeregowym; 2) (...), 3) dla Terenów MN.24 – MN.28: a) minimalny wskaźnik terenu biologicznie czynnego: 70%, b) maksymalny wskaźnik powierzchni zabudowy: 25%, c) maksymalną wysokość zabudowy: 11 m, a przy dachach płaskich 9,5 m, d) wskaźnik intensywności zabudowy: 0,01 – 0,5. Zgodnie z § 7 ww. mpzp: Zasady ochrony i kształtowania ładu przestrzennego i kształtowania zabudowy: (...), 10. Zasady odnoszące się do elewacji budynków: 1) zakaz stosowania materiałów wykończeniowych, takich jak: a) "siding" z tworzyw sztucznych, b) blacha falista i trapezowa, c) poliwęglany; 2) dopuszcza się kształtowanie elewacji budynków w formie zieleni na ścianach lub wertykalnych ogrodów; 3) przy zastosowaniu materiałów wykończeniowych mogących powodować zagrożenie dla przelotu ptaków (np. ściany przeszklone lub materiały odbijające obraz otoczenia) należy zastosować rozwiązania minimalizujące możliwość kolizji. 11. Zasady kształtowania dachów: 1) nakaz kształtowania dachów jako: a) spadzistych: dwuspadowych / wielospadowych, b) płaskich, c) zgodnie z indywidualnymi ustaleniami dla obiektów ujętych w gminnej ewidencji zabytków, które zawarto w ustaleniach szczegółowych; 2) zakaz stosowania w obrębie jednej działki dachów spadzistych i płaskich jednocześnie, z zastrzeżeniem pkt. 4; 3) geometrię dachów spadzistych należy kształtować według następujących zasad: a) nakaz kształtowania dachów o jednakowym kącie nachylenia połaci dachowych od 30° do 45°, z zastrzeżeniem lit. c, b) zakaz stosowania: - dachów mansardowych i pseudomansardowych, z zastrzeżeniem pkt 1 lit. c, - dachów pilastych, - połaci dachowych przesuniętych wzajemnie w poziomie i w pionie, c) na budynkach gospodarczych i garażach dopuszczenie dachów o jednakowym kącie nachylenia połaci dachowych od 25° do 45°, d) przebieg kalenicy równoległy do dłuższego boku budynku, z zastrzeżeniem, że nie dotyczy to zabudowy bliźniaczej; 4) dopuszczenie wykonania niezadaszonych tarasów: a) nad przedostatnią kondygnacją w budynkach mieszkalnych lub usługowych przekrytych dachem spadzistym, przy czym maksymalna powierzchnia tarasu nie może stanowić więcej niż 20% rzutu poziomego budynku, b) nad ostatnią kondygnacją w budynkach mieszkalnych lub usługowych przekrytych dachem płaskim, c) na garażach i budynkach gospodarczych, dobudowanych do budynków mieszkalnych; 5) dopuszczenie doświetlenia pomieszczeń przez połacie dachowe poprzez możliwość: a) przeszklenia dachów, b) na dachach płaskich - stosowania świetlików, c) na dachach spadzistych - doświetlenie lukarnami lub oknami połaciowymi lub facjatami zgodnie z następującymi zasadami: - w budynkach mieszkalnych i usługowych możliwość doświetlenia poddasza za pomocą lukarn lub okien połaciowych lub facjat, - w budynkach gospodarczych i garażach możliwość doświetlenia poddasza za pomocą okien połaciowych, - łączna szerokość lukarn / facjat nie może przekraczać 1/3 szerokości odpowiedniej elewacji, - lukarny / okna połaciowe / facjaty należy lokalizować w osiach otworów okiennych i drzwiowych lub w osiach przestrzeni międzyokiennych lub symetrycznie, - nakaz stosowania jednakowego kąta nachylenia połaci dla lukarn / facjat jak dla dachów budynku, z dopuszczeniem stosowania przekryć lukarn / facjat dachem płaskim, - nakaz stosowania jednolitej formy i wielkości lukarn / facjat na danym budynku. 6) w zakresie materiałów i kolorystyki pokryć dachowych obowiązują następujące zasady: a) do pokrycia dachów dwuspadowych, wielospadowych należy stosować materiały: dachówkę, blachodachówkę, blachę płaską, gont, a także ich imitacje, b) do pokrycia dachów płaskich możliwość stosowania dowolnych materiałów, c) do pokrycia dachów płaskich lub na tarasach dopuszcza się stosowanie nawierzchni urządzonej jako teren biologicznie czynny, d) wymagana kolorystyka dachów: w jednolitych odcieniach szarości, brązu lub czerwieni lub w kolorach odpowiadających naturalnemu kolorowi zastosowanego materiału. Zgodnie z § 14 ust. 9 pkt 1a ww. mpzp: Ustala się następujące zasady obsługi parkingowej: określa się minimalną liczbę miejsc postojowych dla samochodów, wliczając miejsca w garażach odniesioną odpowiednio do funkcji obiektów lub do funkcji ich części - według poniższych wskaźników: budynki w zabudowie jednorodzinnej: 2 miejsca na 1 dom. Zgodnie z § 7 ww. mpzp: (...). 8. Na części obszaru planu wyznaczono strefę w odległości do 7 km od punktu odniesienia lotniska K. - B., w której zabrania się budowy lub rozbudowy obiektów budowlanych sprzyjających występowaniu zwierząt stwarzających zagrożenie dla ruchu statków powietrznych, zgodnie z przepisami odrębnymi w tym zakresie. 9. Na całym obszarze planu obowiązują ograniczenia wysokości zabudowy, wynikające ze stref ochronnych dla lotniczych urządzeń naziemnych (LUN), wynoszące od 290 m n.p.m. do 300 m n.p.m. Zgodnie z § 9 ww. mpzp: 1. Podczas realizacji zagospodarowania terenów obowiązuje maksymalna możliwa ochrona zieleni istniejącej, szczególnie poprzez jej zachowanie i wkomponowanie w projekt zagospodarowania terenu. (...). 5. Nakaz realizacji komponowanej zieleni poza obrysem istniejących i projektowanych obiektów budowlanych (w tym urządzeń budowlanych z nimi związanych), o powierzchni nie mniejszej niż 50% z ustalonej wielkości minimalnego wskaźnika terenu biologicznie czynnego w ustaleniach szczegółowych dla poszczególnych terenów. Zgodnie z § 13 ust. 6 ww. mpzp: zagospodarowanie wód opadowych poprzez retencję w miejscu lub odprowadzenie do kanalizacji lub cieku, rowu, z uwzględnieniem rozwiązań: a) ułatwiających przesiąkanie wody deszczowej do gruntu, b) spowalniających odpływ do odbiornika do ilości jaka powstaje na terenie przed zagospodarowaniem (przy współczynniku spływu 0,1), c) zwiększających retencję. Organ odwoławczy, po analizie akt sprawy, stwierdza, że inwestycja jest zgodna z ustaleniami mpzp, tj.: zaplanowano budynki mieszkaniowe jednorodzinne w układzie wolnostojącym: (przeznaczenie podstawowe); jednocześnie, jak wskazał projektant w projekcie zagospodarowania terenu wskaźnik powierzchni zabudowy wynosi 20,71 % (maksymalny 25 %) oraz wskaźnik terenu biologicznie czynnego 70,25 % (minimum 70 %) oraz wskaźnik intensywności zabudowy 0,49 (wymagany zakres 0,01-0,5) (karta nr 8); projektowana wysokość zabudowy 9,5 m (wysokość zabudowy dla budynku mieszkalnego przy dachu płaskim – 9,5 m) (budynek 1: przekroje A-A i B-B, rysunek nr A.BI.03 i budynek 2: przekroje A-A i B-B, rysunek nr A.BII.03); projektowane budynki posiadają dachy płaskie, wykończone membraną oraz nawierzchnią urządzoną jako teren biologicznie czynny (budynek 1: rzut dachu, rysunek A.BI.02 i przekroje A-A i B-B, rysunek nr A.BI.03; budynek 2: rzut dachu, rysunek A.BII.02 i przekroje A-A i B-B, rysunek nr A.BII.03), tj. nad II piętrem zaprojektowano dach płaski (stropodach) urządzony jako stały trawnik na podłożu zapewniającym naturalną wegetację roślin, natomiast nad częścią I piętra i parteru dach płaski (stropodach nieużytkowy) wykończony membraną PVC; elewacje projektowanych budynków zostały zaprojektowane z zastosowaniem prostokątnych, regularnych przeszkleń z płytki klinkierowej w kolorze białym (budynek nr 2) i ciemnoszarym – antracytowym (budynek nr 1) (budynek nr 1- elewacje, rysunki nr A.BI.04 i A.BI.05; budynek nr 2- elewacje, rysunki nr A.BII.04 i A.BII.05); miejsca postojowe zrealizowane zostaną jako miejsca zewnętrzne po 2 na każdy dom, zlokalizowane na podjeździe pomiędzy budynkami (projekt zagospodarowania terenu, karta nr 6 i 9 oraz rysunek nr PZT.01); wysokość górnej krawędzi projektowanych budynków znajduje się na wysokości + 9,48 m = 216,44 m n.p.m. (ograniczenia wysokości zabudowy od 290 m n.p.m. do 30 m n.p.m. – strefy ochronne dla lotniczych urządzeń naziemnych LUN); zaplanowane obiekty nie będą sprzyjały występowaniu zwierząt stwarzających zagrożenie dla ruchu statków powietrznych ( projekt zagospodarowania terenu, karta nr 9a); projektowana inwestycja umożliwia maksymalną ochronę zieleni istniejącej, przewidziane usunięcie kilku drzew (ww. decyzja Prezydenta Miasta Krakowa z 22 grudnia 2022 r., znak: WS-05.6131.2.242.2022.AU) jest konieczne ze względu na ich kolizję z lokalizacją budynków i infrastruktury technicznej. Istniejące drzewa zostaną wkomponowane w projektowane zagospodarowanie terenu, które zakłada realizację komponowanej zieleni na powierzchni ponad 50 % terenu biologicznie czynnego w formie pielęgnowanego trawnika (projekt zagospodarowania terenu, karta nr 9a i rysunek nr PZT.01); wody opadowe zostaną zagospodarowane poprzez retencję w miejscu – z terenów zielonych do gruntu poprzez rozsączanie, wyłącznie na teren inwestycji; z dachów i terenów utwardzonych do liniowej zewnętrznej instalacji kanalizacji deszczowej, a następnie do szczelnych zbiorników na wody opadowe, z których będą wybierana do podlewania terenów zielonych (projekt zagospodarowania terenu, karta nr 9a i rysunek nr PZT.01). Ww. odniesienia, dotyczące ustalonych wskaźników i parametrów dla planowanych dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych wraz z wewnętrznymi i zewnętrznymi instalacjami i ich zgodność z mpzp, zostały wskazane przez projektanta w opisowej części projektu architektoniczno-budowlanego - karty nr 7 - 9a. Przedmiotowa inwestycja posiada dostęp do drogi publicznej ul. [...], poprzez gminną drogę wewnętrzną zlokalizowaną na działce nr [...] (działka pozostająca w zarządzie Zarządu Dróg Miasta K.), a następnie poprzez planowany zjazd. Inwestor przedłożył stosowne uzgodnienie z zarządcą drogi zmianę sposobu zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego (ww. uzgodnienie z 9 czerwca 2022 r., znak: RW.460.5.1082.2021) oraz uzgodnienie projektu budowlanego zaplanowanego zjazdu (ww. uzgodnienie z 27 października 2022 r., znak: RU.461.1.1153.2022). Wobec powyższego w ocenie organu odwoławczego stwierdzić należy, forma oraz gabaryty zaprojektowanych budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie wolnostojącej spełniają ww. ustalenia obowiązującego mpzp. W ocenie organu odwoławczego, projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektonicznobudowlany, są zgodne z wymogami wynikającymi z obowiązującego mpzp, obejmujący realizację przedmiotowej inwestycji. Jak wynika z przedłożonych materiałów projektowych, tutejszy organ wyjaśnia, iż przedmiotowa inwestycja została zaprojektowana na działce nr [...]. Z analizy przedłożonych dokumentów wynika, że przedmiotowe budynki jednorodzinne, tj. dwa budynki w zabudowie wolnostojącej zlokalizowane zostały w odległościach: od strony zachodniej w odległości 4,4 m z granicą działki nr [...] (działka drogowa); od południowej strony w odległości 9,6 m od granicy z działką nr [...] i 10,5 m z działką nr [...]; od strony wschodniej 4,4 m od granicy z działką nr [...]. Ww. odległości zostały czytelnie wyszczególnione przez projektanta w części graficznej (rysunek zagospodarowania terenu PZT.01). Zatem, mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, iż spełniony został warunek ww. przepisu w zakresie w wymaganych odległości zaprojektowanych budynków mieszkalnych jednorodzinnych od granic działek sąsiednich, co stanowi zgodność wnioskowanej inwestycji z ustaleniami rozporządzenia w tym zakresie. W kwestii naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w sąsiednich budynkach, tzw. przesłaniania (§ 13 wt) i nasłonecznienia pokoi mieszkalnych, tzw. zacieniania (§ 60 wt), należy stwierdzić, iż jak wynika z rysunku projektu zagospodarowania terenu działka nr [...] jest zabudowana budynkiem, który należy do odwołującego. W dokumentacji projektowej Inwestor przedłożył stosową analizę obszaru oddziaływania w zakresie przesłaniania i nasłonecznienia działki sąsiedniej nr [...] wraz z graficznymi schematami oddziaływania inwestycji na działki sąsiednie nr: [...] i [...] (rysunek PZT.02), w której dla każdej z wymienionych działek wskazał iż: pomieszczenia przeznaczone na pobyt ludzi w istniejącym budynku będą miały zapewnione naturalne oświetlenie, gdyż w płaszczyźnie poziomej wyznaczonej ramionami kąta 60o z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego nie znajduje się żadna część projektowanego budynku. Analiza w postaci graficznej potwierdza wyżej przytoczone wnioski Projektanta. Z analiz (zarówno graficznej jak i opisowej – karta nr [...]) wynika, że projektowane budynki nie będą zacieniać elewacji budynku na działce sąsiedniej w godzinach 7:00-17:00 (w dniach równonocy jesiennej i wiosennej – tj. w okresie podlegającym ocenie według przepisów). W tych godzinach będą jedynie częściowo zacieniać teren ww. działki sąsiedniej nr [...] – zasięg cienia graficznie został oznaczony na rysunku nr PZT.02. Jak wynika z przedstawionej analizy nasłonecznienia i przesłaniania, najniżej położone okno zlokalizowane najbliżej projektowanego budynku nr [...] będzie miało zapewniony czas nasłonecznienia wynoszący minimum 3 godziny. Okno do pokoju mieszkalnego w tej samej lokalizacji, położone kondygnację wyżej, tym bardziej będzie miało zapewniony wymagany czas nasłonecznienia. Dodać należy, iż ze względu na odległość pomiędzy projektowanym budynkiem nr [...] i istniejącym budynkiem na działce Odwołującego, tj. na działce nr [...] oraz wzajemnym ich usytuowaniem w stosunku do stron świata, należy stwierdzić spełnienie zapewnienia wymaganego czasu nasłonecznienia 3 godzinnego dla przynajmniej jednego pomieszczenia mieszkalnego przeznaczonego na pobyt ludzi w budynku odwołującego. Zaznaczyć należy, że projektowane budynki rzucają cień jedynie na elewację zachodnią budynku odwołującego, a biorąc pod uwagę ww. okoliczności ich wzajemnego usytuowania, okna budynku przy ul. [...] od strony wschodniej i południowej, będą miały zapewniony wymóg w tym zakresie. Wobec powyższych okoliczności brak jest podstaw do twierdzenia, iż zaplanowana inwestycja spowoduje nadmierne ograniczenie w zakresie przesłaniania i nasłonecznienia zabudowań na ww. sąsiedniej działce odwołującego, zatem wnioskowana inwestycja spełnia wymogi przewidziane w § 13 i § 60 wt. Dodać należy, iż organ architektoniczno-budowlany nie ma uprawnień do podważania ograniczeniem prawidłowości sporządzonej przez projektanta (posiadającego uprawnienia do projektowania w odpowiedniej specjalności) analizy spełniania wymogów ww. przepisów. Jeżeli na rysunkach i we wnioskach ww. analizy projektant stwierdził spełnienie wymogów ww. przepisów, a rysunki i część graficzna jest spójna z przedłożonymi wnioskami – organ nie ma podstaw do ich podważania. W odniesieniu do § 23 ust. 4 wt, dotyczącego usytuowania miejsca do gromadzenia odpadów stałych, należy wskazać, iż z uwagi na charakter projektowanej zabudowy (zabudowa jednorodzinna), ww. przepis nie reguluje ani ogranicza odległości od granic działki inwestycyjnej oraz od okien i drzwi budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi. Dla przedmiotowej inwestycji zaprojektowano 4 zewnętrzne miejsca postojowe, zlokalizowane przynależnie do zaplanowanych dwóch budynków na podjeździe powierzchni utwardzonej (projekt zagospodarowania terenu, rysunek: PZT.01). Zaprojektowane miejsca postojowe zostały usytuowane wspólnie dla obu budynków pomiędzy nimi: 2 miejsca postojowe dla budynku nr 1 od jego wschodniej strony i 2 miejsca postojowe od strony zachodniej budynku nr 2. Jak wynika z dokumentacji projektowej w ścianach zewnętrznych budynków zwróconych do siebie, pomiędzy którymi zaprojektowano miejsca postojowe, znajdują się wyłącznie okna (zaprojektowane jako ściany szklane) klatek schodowych, czyli pomieszczeń, które nie są przeznaczone na pobyt ludzi (rzuty parteru i piętra budynków 1, 2 - rysunki: A.BI.01 i A.BII.01). Bowiem, pomieszczenia o takim przeznaczeniu zgodnie z § 4 ust. 1 ww. wt to: pomieszczenia przeznaczone na stały pobyt ludzi, w których przebywanie tych samych osób w ciągu doby trwa dłużej niż 4 godziny. Ww. uzasadnienie posiada potwierdzenie w wyroku NSA sygn. akt II OSK 409/14 cyt.: W odniesieniu do zarzutu naruszenia § 12 oraz § 13 i 57 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela stanowisko Sądu I instancji, iż przeszklenie wykonane z luksferów jest częścią ściany, a nie oknem. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że ścianę z przeszkleniami traktować należy jako ścianę bez otworów okiennych, podobnie jak ścianę wybudowaną z luksferów, które pełnią funkcję doświetlającą, ale nie są oknem (wyrok NSA z dnia 7 lipca 2015 r., II OSK 3093/13, wyrok NSA z dnia 13 stycznia 2006 r., II OSK 1275/05, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl). Zatem ścianę, w której znajdują się przeszklenia wykonane z luksferów należy uznać za ścianę bez otworów okiennych w rozumieniu § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Sąd I instancji słusznie również wywiódł, iż klatka schodowa nie jest pomieszczeniem przeznaczonym na pobyt ludzi w rozumieniu § 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., do których to pomieszczeń zastosowanie mają § 13 i 57 tego rozporządzenia dotyczące ich naturalnego oświetlenia. Pomieszczenia tego nie sposób zakwalifikować nawet jako pomieszczenia przeznaczonego na czasowy pobyt ludzi, gdyż z doświadczenia życiowego wynika, że służy ono jedynie przechodzeniu do innych pomieszczeń i przebywanie w nim tych samych osób w ciągu doby trwa poniżej 2 godzin (§ 4 pkt 2 tego rozporządzenia). Zatem mając powyższe na uwadze, należy wskazać, iż zaplanowana lokalizacja zewnętrznych miejsc postojowych spełnia ustalenia ww. przepisów wt. W części opisowej projektu zagospodarowania terenu projektant wskazał, iż wody opadowe zagospodarowane będą poprzez retencję w miejscu – z terenów zielonych do gruntu poprzez rozsączanie, wyłącznie na teren inwestycji, a z dachów i terenów utwardzonych do zewnętrznej instalacji kanalizacji deszczowej, a następnie do szczelnych zbiorników, bezodpływowych o pojemności 10 m3 na wody opadowe, z których będą wybierane do podlewania terenów zielonych (projekt zagospodarowania terenu, karta nr 9a; projekt architektoniczno-budowlany, karta nr 6). Ww. zaprojektowana kanalizacja deszczowa ze zbiornikami szczelnymi została czytelnie zaznaczona przez projektanta w części graficznej projektu zagospodarowania terenu (rysunek PZT.01). Jak wynika z przedłożonego materiału dowodowego, przedmiotowa inwestycja, usytuowana została na terenie, na którym naturalny przebieg ukształtowania terenu nie zostaje zmieniony za wyjątkiem profilowanego nieznacznego podniesienia terenu w miejscu lokalizacji przedmiotowych budynków mieszkalnych jednorodzinnych (uwidoczniono rzędne terenu). Ukształtowanie terenu inwestycji pozostaje bez zmian, za wyjątkiem realizacji niwelacji terenu koniecznych ze względu na realizację fundamentów projektowanych budynków. Wobec powyższego należy wskazać, iż przedmiotowe zamierzenie budowlane nie spowoduje zmiany naturalnego spływu wód opadowych, co skutkowałoby ich skierowanie na teren sąsiednich nieruchomości. Zatem, zaplanowana inwestycja spełnia ww. przepisy wt w zakresie ustaleń, dotyczących kanalizacji deszczowej. Jak wynika części opisowej projektu architektoniczno-budowlanego (karta nr 7), cyt.: Budynki zamieszkania indywidualnego zalicza się do kategorii – ZL IV. W zakresie bezpieczeństwa pożarowego wskazano również, iż materiały wykończeniowe ścian zewnętrznych zaprojektowano jako nierozprzestrzeniające ogień. Deski elewacyjne zostaną zabezpieczone impregnatem służącym do zabezpieczenia drewna i wyrobów z drewna przed działaniem ognia – zgodnie z aprobatą techniczna producenta. Wszystkie pozostałe warstwy ścian zewnętrznych również zostały zaprojektowane jako NRO, w projekcie nie przewiduje się materiałów niebezpiecznych pożarowo. Jak wynika z części opisowej projektu zagospodarowania terenu (karta nr 11) i części graficznej (rysunek PZT.01) oraz przedłożonych przez projektanta informacji (pismo z 1 lutego 2024 r., akta organu odwoławczego) zaprojektowane budynki jak i budynek zlokalizowany na działce sąsiedniej nr [...] obr. K. zostały sklasyfikowane jako NRO. Zatem, mając powyższe na uwadze, należy uznać, iż zgodnie z ww. przepisami wt minimalna odległość między zaplanowanymi budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi (NRO), a ścianami budynków istniejących (NRO), usytuowanych na działkach sąsiednich powinna wynosić 8,0 m. Zgodnie z ww. przytoczonym przepisem odległość 8,0 m została zachowana w przypadku zaprojektowanych budynków, bowiem ich odległość od wszystkich istniejących budynków, tj. na działkach: nr [...] (9,4 m), nr [...] (ponad 46 m), nr [...] (17,8 m), nr [...] (16,8 m), wynosi powyżej wymaganej ww. przepisami wt. Zatem, wymóg zachowania minimalnej odległości pomiędzy budynkami NRO, zgodnie z § 271 ust. 1 i 2 wt, został spełniony w niniejszej sprawie. W związku z tym, w ocenie organu odwoławczego należy stwierdzić, że realizacja wnioskowanej inwestycji jest zgodna z ww. ustaleniami wt w tym zakresie. Na tę decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniósł K. P. zarzucając naruszenie: 1/ art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w zw. z § 19 ust. 1 pkt 1 w zw. z ust. 5 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez zatwierdzenie projektu zagospodarowania terenu i projektu budowlanego przewidującego miejsca postojowe w odległości mniejszej niż 7 metrów od okien budynku, podczas gdy Inwestycja obejmuje dwa budynki mieszkalne jednorodzinne, co skutkuje koniecznością zastosowania w niniejszej sprawie § 19 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia przewidującego odległość miejsc postojowych dla samochodów osobowych nie mniejszą niż 7 metrów od okien budynku; 2/ § 60 ust. 1 rozporządzenia poprzez zaniechanie należytego zbadania i zweryfikowania spełnienia przez projektowaną zabudowę warunku zapewnienia odpowiedniego czasu nasłonecznienia dla pomieszczeń mieszkalnych w domu skarżącego się na działce nr [...]; 3/ art. 7, 77 § 1 oraz 80 k.p.a. poprzez zaniechanie przeprowadzenia przez organ I instancji wyczerpującego i wnikliwego postępowania wyjaśniającego i dowodowego w niniejszej sprawie i naruszenie zasad wyrażonych w ww. przepisach. W uzasadnieniu rozwinięto powyższe zarzuty w konkluzji wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji i postanowień z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych - o ile ich naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. treść wydanej decyzji lub postanowienia. Kontroli sądu w niniejszym postępowaniu poddana jest ocena legalności decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielającego pozwolenia na budowę dla zamierzenia polegającego na budowie dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych. Strona skarżąca zarzuca, że miejsca postojowe dla planowanej inwestycji, zostały zaprojektowane niezgodnie z przepisami techniczno-budowlanymi (w odległości mniejszej niż 7 m. od okien projektowanych budynków), organ nie dokonał prawidłowej oceny przesłaniania zabudowy zlokalizowanej na działce skarżącego przez zabudowę projektowaną, a zakresie parametrów planowanej zabudowy oparł się wyłącznie na danych przedstawionych w projekcie budowlanym, zaniechując dokonania własnych ustaleń w tym zakresie. W ocenie sądu skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z dyspozycja art. 35 ust 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo Budowlane Dz. U. z 2006 r. Nr 156 poz. 1118 (dalej; ustawa) wg. stanu prawnego na dzień wydania zaskarżonej decyzji, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z: a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, b) wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, c) ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie: c) kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego, dołączenie: a) wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, b) oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10; 4) osiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych na podstawie: a) kopii dokumentów, o których mowa w art. 34 ust. 3d pkt 1 - w przypadku uprawnień niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane, b) danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane - w przypadku uprawnień wpisanych do tego rejestru; 4a) przynależność projektanta i projektanta sprawdzającego do właściwej izby samorządu zawodowego na podstawie: a) zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 - w przypadku osób niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane, b) danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane - w przypadku osób wpisanych do tego rejestru. Z kolei przepis art. 35 ust 3 w/w ustawy przesądza, iż w razie stwierdzenia nieprawidłowości w zakresie określonym w ust. 1 organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia. Z kolei przepis art. 35 ust 4 przesądza, że w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Wyżej wskazana regulacja przesądza, iż organ administracji architektoniczno-budowlanej ma obowiązek dokonania sprawdzenia zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami planu miejscowego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy, w przypadku braku planu miejscowego. W dalszej kolejności organ ocenia zgodność projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska oraz zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Organ bada też kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego oraz posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych. Następnie organ wzywa inwestora do usunięcia ewentualnych nieprawidłowości i po usunięciu tych nieprawidłowości lub jeżeli takiej potrzeby nie było (projekt spełnia warunki określone w art. 35 ustawy Prawo budowlane) wydaje decyzje o pozwoleniu na budowę. Stwierdzenie, iż projekt budowalny ustawowych kryteriów nie spełnia, ewentualnie inwestor nie usunął stwierdzonych nieprawidłowości obliguje organ do wydania decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust 5 pkt 1 ustawy). W ocenie sądu organ dokonał prawidłowej kontroli projektu budowlanego w zakresie o jakim mowa w wyżej przytoczonej regulacji. Organ przeprowadził analizę rozwiązań przyjętych w projekcie budowlanym (projekcie zagospodarowania działki lub terenu oraz projekcie architektoniczno-budowlanym) z ustaleniami zawartymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego obszaru "W. J.-H.". Organ ustalił, że projektowana inwestycja jest zgodna z przeznaczeniem terenu, w jakim ma być realizowana (obszar MN.27 - tereny o podstawowym przeznaczeniu pod zabudowę jednorodzinną) a także, że projekt budowlany jest zgodny z parametrami zabudowy (wskaźnik powierzchni zabudowy, wskaźnik terenu biologicznie czynnego, wskaźnik intensywności zabudowy, wysokość zabudowy, kształt dachu) a także innymi kwestiami, jak odprowadzanie wód opadowych i wymaganą liczbę miejsc postojowych, jakie w planie miejscowym wiążąco ustalono. Organ przeprowadził też ocenę zgodności projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska a także ocenił kompletność projektu budowlanego (projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego) oraz posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych. Organ skontrolował także wymagane przepisami techniczno-budowlanymi odległości planowanej zabudowy od działek sąsiednich, bazując o ustalenia dokonane przez uprawnionych projektantów. Mapy na których sporządzono projekt zagospodarowania działki lub terenu został przyjęty do Państwowego Zasobu Geodezyjnego i Kardiograficznego. W ocenie sądu stanowisko organu wyrażone szczegółowo w zaskarżonej decyzji jest prawidłowe i kompleksowe. Co do zarzutów skargi, w ocenie sądu nie zasługują one na uwzględnienie. W kwestii spełnienia przez zamierzenie inwestycyjne wymogów dotyczących miejsc postojowych, organ wyjaśnił, że ściany obu projektowanych budynków, wzdłuż których mają być zlokalizowane miejsca postojowe, nie mają mieć okien a tzw. luksfery, co do których, w orzecznictwie jednolicie przyjmuje się, że stanowią część ścian budynku a nie okna w tych ścianach. Dla przykładu, powołać można wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lipca 2015 r., II OSK 3093/13, w którym wyrażono pogląd, że ściana w której zastosowano przeszklenia nie może być traktowana jako ściana z otworami okiennymi, ale jako ściana pełna. Przeszklenia wypełniają konstrukcje ścienne. Posiada znaczną przepuszczalność światła. Pomimo tego, że pełnią funkcję doświetlającą, bezspornie nie są oknami. Wobec tego ścianę z przeszkleniami traktować należy jako ścianę bez otworów okiennych, podobnie jak ścianę wybudowaną z luksferów, które pełnią funkcję doświetlającą, ale nie są oknem. Podobnie orzeczono, w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 stycznia 2006 r. II OSK 1275/05, w którym wskazano, że otwór okienny wypełniony luksferami nie jest otworem o jakim mowa w § 12 ust. 4 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynku i ich usytuowanie. Przede wszystkim, wskazać należy jednak, że wymóg zachowania odległości 7 m., między innymi od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku mieszkalnym, o którym mowa w § 19 ust 1 pkt 1a Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1225 (dalej; rozporządzenie) nie ma zastosowania do domów jednorodzinnych, o ile liczba tych miejsc postojowych nie przekracza dwóch, na jeden budynek jednorodzinny. Zgodnie bowiem z § 19 ust 5 w/w rozporządzenia, zachowanie odległości, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, nie jest wymagane w przypadku parkingów niezadaszonych składających się z jednego albo dwóch stanowisk postojowych dla samochodów osobowych przypadających na jeden lokal mieszkalny w budynku mieszkalnym jednorodzinnym, zlokalizowanych przy tym budynku. Ponieważ zamierzeniem inwestycyjnym jest budowa dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych, z dwoma miejscami postojowymi dla każdego z nich, w ocenie sądu znajduje tu pełne zastosowanie przytoczona wyżej norma zwalniająca takie budynki od zachowania wymogu określonego w § 19 ust 1 pkt 1a rozporządzenia. Ustosunkowując się do zarzutów skargi, przypomnieć należy, że zgodnie z definicją zamieszczoną w art. 3 pkt 2a ustawy, budynek mieszkalny jednorodzinny to także budynek w zabudowie grupowej, a więc zespół budynków (więcej niż jeden obiekt tego typu), który spełnia kryteria wskazane w w/w przepisie tj. służy zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowi konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30% powierzchni całkowitej budynku. Kwestia przesłaniania została szczegółowo przedstawiona na str. 14-16 zaskarżonej decyzji. Jak wykazuje organ, projektowane obiekty nie będą niezgodnie z § 13 rozporządzenia, przesłaniały zabudowy na działkach sąsiednich, w tym działce skarżącego. W ocenie sądu analiza jaką przedstawił w tym zakresie organ, jest kompleksowa oraz znajduje pełne potwierdzenie w analizie przesłaniania załączonej do projektu budowlanego a sporządzonej przez uprawnionego projektanta. Zarzuty skargi są w tym przedmiocie bezpodstawne. Z ustaleń organu jasno wynika, że z uwagi na odległość projektowanej zabudowy, od budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działce skarżącego, zabudowa projektowana nie będzie przesłaniała tego budynku, w szczególności pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, a jedynie częściowo i okresowo przesłaniała będzie teren działki, na której budynek ten jest zrealizowany. W ocenie sądu, analiza organu ma wymiar merytoryczny, a nie jest jedynie powołaniem się na ustalenia projektanta. Co zaś do faktu, że organ dokonując własnych ustaleń oparł się o wskazania zawarte w projekcie budowlanym (projekcie zagospodarowania działki lub terenu oraz projekcie architektoniczno-budowlanego) to zgodnie z wyżej przytoczonymi przepisami, organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego. Kontroli tej organ dokonuje przez porównanie parametrów określonych w projekcie budowalnym (projekcie zagospodarowania działki lub terenu oraz projekcie architektoniczno-budowlanego) z zapisami prawa miejscowego. Projekt budowlany jest sporządzany przez osobę wykonującą samodzielnie funkcje techniczne w budownictwie, a zgodnie z art. 12 ust. 6 ustawy, to osoby wykonujące samodzielne funkcje techniczne w budownictwie są odpowiedzialne za wykonywanie tych funkcji zgodnie z przepisami i zasadami wiedzy technicznej oraz za należytą staranność w wykonywaniu pracy, jej właściwą organizację, bezpieczeństwo i jakość. Organ administracji architektoniczno-budowlanej nie dokonuje własnych pomiarów terenu objętego zamierzeniem inwestycyjnym, ale bazuje na danych zawartych w projekcie budowlanym. W części dotyczącej takich parametrów jak teren biologicznie czynny, wskaźnik powierzchni zabudowy, wskaźnik intensywności zabudowy organ bazuje na zwymiarowaniu projektowanego obiektu budowlanego, zawarte w projekcie budowalnym, naniesionym na mapie przyjętej do Państwowego Zasobu Geodezyjnego i Kardiograficznego. Wątpliwości w tym zakresie organ wyjaśnia w trybie, o którym mowa w art. 35 ust 3 ustawy. Nie stwierdzając nieprawidłowości w tym zakresie, organ nie ma obowiązku dokonywać dodatkowych ustaleń, w szczególności przez dokonanie własnych pomiarów. Co do zarzutu niezgodnego z planem zaprojektowania płaskich dachów budynków objętych pozwoleniem na budowę, oraz braku wyjaśnienia kwestii terenu biologicznie czynnego, wskazać należy, że § 17 ust 11 pkt 1b planu miejscowego, nakazuje stosowania dachów płaskich. Takie rozwiązanie projektowe jest więc zgodne z zapisami planu. Organ wyjaśnia też, że terenem biologicznie czynnym jest także powierzchnia dachów projektowanych budynków. Jak wskazano w decyzji – "projektowane budynki posiadają dachy płaskie, wykończone membraną oraz nawierzchnią urządzoną jako teren biologicznie czynny (budynek 1: rzut dachu, rysunek A.BI.02 i przekroje A-A i B-B, rysunek nr A.BI.03; budynek 2: rzut dachu, rysunek A.BII.02 i przekroje A-A i B-B, rysunek nr A.BII.03), tj. nad II piętrem zaprojektowano dach płaski (stropodach) urządzony jako stały trawnik na podłożu zapewniającym naturalną wegetację roślin (str. 11 zaskarżonej decyzji)". Rozwiązanie to jest zgodne z § 17 ust 11 pkt 6c, który stanowi, że do pokrycia dachów płaskich lub na tarasach dopuszcza się stosowanie nawierzchni urządzonej jako teren biologicznie czynny. Także aktualnie obowiązujące przepisy dotyczące zagospodarowania przestrzennego stanowią, że powierzchnia abiologiczna czynna to teren zapewniający naturalną wegetację roślin i retencję wód opadowych i roztopowych, teren pokryty ciekami lub zbiornikami wodnymi, z wyłączeniem basenów rekreacyjnych i przemysłowych, a także 50% powierzchni tarasów i stropodachów oraz innych powierzchni zapewniających naturalną wegetację roślin, o powierzchni nie mniejszej niż 10 m2 (art. 3 pkt 28 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 977 z późn. zm.). Mając na uwadze wyżej wskazane okoliczności, sąd na zasadzie art. 151 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.