II SA/Kr 633/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Bursa Sędziowie : WSA Mirosław Bator WSA Magda Froncisz (spr.) Protokolant : starszy sekretarz sądowy Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi Wojewody Małopolskiego na uchwałę Nr XLVII.536.2018 Rady Miasta i Gminy Uzdrowiskowej Muszyna z dnia 28 lutego 2018 r. w sprawie określenie sposobu gospodarowania mieniem komunalnym w zakresie ustalenia limitu drewna wielkowymiarowego, średniowymiarowego z lasów Miasta i Gminy Uzdrowiskowej Muszyna w 2018 r, stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w całości Wojewoda Małopolski pismem z dnia 11 kwietnia 2018 r. wniósł za pośrednictwem Rady Miasta i Gminy Uzdrowiskowej Muszyna do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie dnia 19.04.2018 r. skargę na uchwałę Nr XLVII.536.2018 Rady Miasta i Gminy Uzdrowiskowej Muszyna z dnia 28 lutego 2018 r. w sprawie określenia sposobu gospodarowania mieniem komunalnym w zakresie ustalenia limitu drewna wielkowymiarowego, średniowymiarowego z lasów Miasta i Gminy Uzdrowiskowej Muszyna w 2018 r., wnosząc o stwierdzenie nieważności w całości wyżej wskazanej uchwały oraz o zwrot kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca wskazała, że na sesji w dniu 28 lutego 2018 r. Rada Miasta i Gminy Uzdrowiskowej Muszyna, na podstawie art. 18 ust. 1 i ust. 2 pkt 9 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, dalej u.s.g., podjęła uchwałę Nr XLVII.536.2018 w sprawie określenia sposobu gospodarowania mieniem komunalnym w zakresie ustalenia limitu drewna wielkowymiarowego średniowymiarowego z lasów Miasta i Gminy Uzdrowiskowej Muszyna w 2018 r. Przedmiotowa uchwała wpłynęła do oceny nadzorczej Wojewody Małopolskiego w dniu 8 marca 2018 r. Następnie strona skarżąca przytaczając przepis art. 18 ust. 1 i ust. 2 pkt 9 ustawy o samorządzie gminnym wskazała, że regulacja ta wprowadza ogólną zasadę wyłącznej właściwości rady gminy w zakresie podejmowania uchwał w sprawach majątkowych gminy, przekraczających zakres zwykłego zarządu. Przepis ten, zdaniem strony skarżącej, należy zestawić z wprowadzonymi w dalszej części ustawy regulacjami dotyczącymi kompetencji organu wykonawczego. Po pierwsze, zgodnie z art. 31 przywołanej ustawy, " Wójt kieruje bieżącymi sprawami gminy oraz reprezentuje ją na zewnątrz". Po drugie, zgodnie z art. 30 ust. 2 pkt 3 w/w ustawy "Do zadań wójta należy w szczególności: 3) gospodarowanie mieniem komunalnym". Mienie komunalne zostało zdefiniowane w art. 43 niniejszej ustawy, zgodnie z którym jest nim własność i inne prawa majątkowe należące do gminy oraz mienie innych gminnych osób prawnych, w tym przedsiębiorstw. W konsekwencji zestawienie powyższych przepisów wspomnianej ustawy, w szczególności art. 18 ust. 2 pkt 9 z art. 30 ust. 2 pkt 3, prowadzi do tezy, zgodnie z którą zasadą jest gospodarowanie przez wójta mieniem komunalnym. W tym zakresie uprawnienia rady gminy mają charakter wyjątku i - zgodnie z zasadą exceptiones non sunt extendendae - nie podlegają wykładni rozszerzającej. Powyższe stanowisko wspiera orzecznictwo sądowe, w tym wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA 3144/03. W świetle art. 30 ust. 1 i ust. 2 pkt 3 u.s.g. do zadań wójta należy gospodarowanie mieniem komunalnym. Według orzecznictwa z tej regulacji "wynika, że kompetencje wójta wiążą się z bieżącym gospodarowaniem mieniem komunalnym, zaś kompetencje rady dotyczą ustalania zasad gospodarowania nieruchomościami przekraczającego zakres zwykłego zarządu. Nie może zatem budzić wątpliwości, że wykonywanie bezpośredniego zarządu mieniem komunalnym, m.in. poprzez składanie oświadczeń woli w imieniu gminy, należy do wyłącznej właściwości wójta, natomiast rada gminy, jako organ stanowiący i kontrolny w stosunku do wójta, jest upoważniona do ustalania ogólnych zasad gospodarowania tym mieniem. Powyższe nie oznacza pozbawienia rady gminy wpływu na gospodarkę nieruchomościami w gminie. Rada gminy może bowiem oddziaływać na treść czynności cywilnoprawnych podejmowanych przez wójta, stanowiąc uchwały dotyczące gospodarowania mieniem komunalnym w takim zakresie, w jakim przepisy ustaw nie zastrzegają wyłącznej właściwości wójta". (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 1 września 2009 roku, sygn. akt II SA/Ol 607/09). W tym kontekście wypowiedział się również Naczelny Sąd Administracyjny zaznaczając, że art. 30 ust. 2 pkt 3 w/w ustawy wprowadził zasadę, iż gospodarowanie mieniem gminnym należy do kompetencji wójta. Uwadze jednak podlega to, że art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. a in fine przywołanej ustawy przewiduje pewne ograniczenie jego kompetencji, polegające na konieczności uzyskania zgody rady gminy do dokonania czynności w sprawie majątkowej gminy, przekraczającej zakres zwykłego zarządu, w przypadku gdy nie zostały określone zasady gospodarowania mieniem gminy. Tym samym analiza powyższych regulacji, a mianowicie art. 18 ust. 2 pkt 9 u.s.g. wskazuje, że wytyczne w sprawach kierunków działania wójta wiążą go w ramach relacji wewnętrznych pomiędzy organami samorządu gminnego. Podsumowując powyższą argumentację strona skarżąca stwierdziła, że Rada Miasta i Gminy Uzdrowiskowej Muszyna, podejmując w dniu 28 lutego 2018 roku uchwałę Nr XLVII.536.2018, wykroczyła poza granice delegacji ustawowej określonej w przywołanym powyżej przepisie, określając limit na rok 2018 w wysokości 200m3 drewna wielkowymiarowego oraz do 250 mp drewna średniowymiarowego. Mając na względzie upływ terminu do podjęcia przez Wojewodę działań w kierunku stwierdzenia nieważności we własnym zakresie z tytułu przysługujących mu kompetencji nadzorczych strona skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie - w celu wyeliminowania wskazanej wyżej uchwały z obrotu prawnego. W odpowiedzi na skargę Rada Miasta i Gminy Uzdrowiskowej Muszyna wniosła o oddalenie skargi. W uzasadnieniu organ zacytował art. 18 u.s.g. stwierdzając, że regulacja ta jest istotna, bowiem zgodnie z art. 30 ust. 2 pkt 3 tej ustawy co do zasady gospodarowanie mieniem komunalnym należy do wójta, a nie do rady gminy, za wyjątkiem spraw wskazanych w art. 18 ust. 2 pkt 9 ww. ustawy. Ustawodawca powierza zatem wszelkie inne kwestie majątkowe, przekraczające zakres zwykłego zarządu, organowi wykonawczemu gminy. Organ uznał, że w przedmiotowym przypadku stwierdzić należy, iż gospodarowanie mieniem w postaci przekazania drewna, tj. określenia sposobu gospodarowania mieniem komunalnym w zakresie ustalenia limitu drewna wielkowymiarowego, średniowymiarowego z lasów Miasta i Gminy Uzdrowiskowej Muszyna, niewątpliwie stanowi czynność przekraczającą zwykły zarząd. Podniósł, iż określone w uchwale limity drewna w ilościach 200 m3 drewna wielkowymiarowego oraz 250 mp średniowymiarowego pozwalają na wskazanie, iż wartości drewna przekazanego w szczególnej formie, tj. nieodpłatnego zbycia, mogą sięgać do bardzo wysokich kwot wynoszących nawet 128.535 zł tj. odpowiednio w zakresie drewna wielkowymiarowego od kwoty 82.410 zł do 38.376 zł oraz w przypadku średniowymiarowego od kwoty 46.125 zł do kwoty 18.900 zł. Dalej organ argumentował, że co do zasady gospodarowanie mieniem komunalnym należy do wójta gminy, zgodnie z art. 30 ust. 2 pkt 3 u.s.g.. Ustawa zastrzega jednak do wyłącznej kompetencji rady podejmowanie uchwał w sprawach majątkowych przekraczających zakres zwykłego zarządu, wymienionych w art. 18 ust. 2 pkt 9 u.s.g.. Organ wskazał, że zgodnie z doktryną i judykaturą ukształtowaną na przestrzeni lat brak jest jednoznacznego rozstrzygnięcia, czy działanie polegające na ustaleniu limitu nieodpłatnego zbycia drewna jest czynnością przekraczającą zwykły zarząd, określoną w art. 30 ust. 2 pkt 3 u.s.g., gminnym, czy też czynnością przekraczającą zwykły zarząd określoną w art. 18 ust. 2 pkt 9 ww. ustawy. Przeprowadzenie wywodu prawnego na gruncie stanu faktycznego przedmiotowej sprawy pozwoli, zdaniem organu, na rozstrzygnięcie zaistniałych wątpliwości, a co za tym idzie, doprowadzi do jednoznacznego przypisania odpowiedniemu organowi kompetencji ustalania limitu drewna, jako czynności przekraczającej zwykły zarząd w świetle art. 18 ust. 2 pkt 9 bądź art. 30 u.s.g.. Podsumowując swoja argumentację organ stwierdził, że podjęcie przedmiotowej uchwały w zakresie rozdysponowania mieniem gminnym, powodującym uszczuplenie dochodów budżetu na skutek zastosowania formy darowizny mienia gminnego, jest konieczne i uzasadnione. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Przedmiotem kontroli Sądu jest uchwała Nr XLVII.536.2018 Rady Miasta i Gminy Uzdrowiskowej Muszyna z dnia 28 lutego 2018 r. w sprawie określenia sposobu gospodarowania mieniem komunalnym w zakresie ustalenia limitu drewna wielkowymiarowego, średniowymiarowego z lasów Miasta i Gminy Uzdrowiskowej Muszyna w 2018 r.. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.- dalej P.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5 (czyli akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej), podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej. W pierwszej kolejności należy wskazać, iż skarga została złożona przez organ nadzoru w trybie art. 93 ust. 1 u.s.g.. Ustawa ta - mająca charakter regulacji szczególnej w stosunku do ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - wprowadzając obowiązek wyczerpania środków zaskarżenia w przypadku składania skarg na uchwały lub zarządzenia organu gminy (art. 101 ust. 1 u.s.g.), nie przewiduje takiego obowiązku w przypadku skarg składanych w trybie art. 93 ust. 1 u.s.g. przez organ nadzoru na uchwały lub zarządzenia organu gminy. Wniesienie skargi w tym trybie nie jest też ograniczone żadnym terminem (tak m.in. NSA w wyroku z dnia 15 lipca 2005 r., sygn. II OSK 320/05, publ.: ONSA i WSA z 2006 r., nr 1, poz. 7). O nieważności uchwały lub zarządzenia w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia mu uchwały w trybie określonym w art. 90 u.s.g. Według art. 93 ust. 1 u.s.g., po upływie 30-dniowego terminu organ nadzoru nie może już we własnym zakresie stwierdzić nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy. Może je tylko zaskarżyć do sądu administracyjnego. Z uwagi na to, że w rozpatrywanej sprawie upłynął ten ustawowy 30-dniowy termin, organ nadzoru zaskarżył uchwałę do Sądu. Sąd stoi na stanowisku, że zaskarżona uchwała nie jest prawem miejscowym, lecz innym, niż określone w art. 3 § 2 pkt 5 P.p.s.a., aktem organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków podejmowanym w sprawach z zakresu administracji publicznej, co z resztą nie było sporne między stronami. Zdaniem Sądu nie wynikają z niej normy mające walor generalny i abstrakcyjny. Fakt braku opublikowania przedmiotowej uchwały w dzienniku urzędowym dodatkowo potwierdza brak zakwalifikowania jej przez organ do kategorii aktów prawa miejscowego. Jest ona aktem z zakresu administracji publicznej w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 6 P.p.s.a. i na mocy tego przepisu sąd administracyjny jest uprawniony do kontroli działalności administracji publicznej w tym zakresie. Należy przy tym wskazać, że kontrola sądu w niniejszej sprawie nie może dotyczyć celowości, czy słuszności podjętych w uchwale rozstrzygnięć. Ogranicza się ona wyłącznie do badania zgodności z prawem zaskarżonej uchwały. Sąd uznał, że skarga Wojewody Małopolskiego jest zasadna i podzielił zawartą w niej argumentację. Należy wskazać, że ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, t.j. Dz.U. z 2018 poz. 994, dalej u.s.g., dokonuje podziału kompetencji między radą gminy, a wójtem/burmistrzem. Rada gminy, jako organ stanowiący i kontrolny w stosunku do wójta/burmistrza, jest upoważniona do ustalania zasad, względnie kryteriów gospodarowania mieniem komunalnym, natomiast wykonywanie bezpośredniego zarządu tym mieniem, między innymi poprzez składanie oświadczeń woli w imieniu gminy, czyli podejmowanie czynności z zakresu prawa cywilnego, należy do właściwości wójta/burmistrza. Określona tymi przepisami właściwość wójta/burmistrza w zakresie gospodarowania mieniem gminnym nie wyklucza dopuszczalności podjęcia przez radę gminy uchwały dotyczącej gospodarowania tym mieniem, jednak taka uchwała rady gminy musi zawierać ogólne, wiążące wójta/burmistrza, zasady gospodarowania tym mieniem, co w przypadku zaskarżonej uchwały nie ma miejsca. Zgodnie z art. 18 ust. 1 u.s.g. do właściwości rady gminy należą wszystkie sprawy pozostające w zakresie działania gminy, o ile ustawy nie stanowią inaczej. Wg ust. 2 tego artykułu do wyłącznej właściwości rady gminy należy: 1) uchwalanie statutu gminy; 2) ustalanie wynagrodzenia wójta, stanowienie o kierunkach jego działania oraz przyjmowanie sprawozdań z jego działalności; 3) powoływanie i odwoływanie skarbnika gminy, który jest głównym księgowym budżetu - na wniosek wójta; 4) uchwalanie budżetu gminy, rozpatrywanie sprawozdania z wykonania budżetu oraz podejmowanie uchwały w sprawie udzielenia lub nieudzielenia absolutorium z tego tytułu; 4a) rozpatrywanie raportu o stanie gminy oraz podejmowanie uchwały w sprawie udzielenia lub nieudzielenia wotum zaufania z tego tytułu; 5) uchwalanie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego; 6) uchwalanie programów gospodarczych; 6a) przyjmowanie programów rozwoju w trybie określonym w przepisach o zasadach prowadzenia polityki rozwoju; 7) ustalanie zakresu działania jednostek pomocniczych, zasad przekazywania im składników mienia do korzystania oraz zasad przekazywania środków budżetowych na realizację zadań przez te jednostki; 8) podejmowanie uchwał w sprawach podatków i opłat w granicach określonych w odrębnych ustawach; 9) podejmowanie uchwał w sprawach majątkowych gminy, przekraczających zakres zwykłego zarządu, dotyczących: a) zasad nabywania, zbywania i obciążania nieruchomości oraz ich wydzierżawiania lub wynajmowania na czas oznaczony dłuższy niż 3 lata lub na czas nieoznaczony, o ile ustawy szczególne nie stanowią inaczej; uchwała rady gminy jest wymagana również w przypadku, gdy po umowie zawartej na czas oznaczony do 3 lat strony zawierają kolejne umowy, których przedmiotem jest ta sama nieruchomość; do czasu określenia zasad wójt może dokonywać tych czynności wyłącznie za zgodą rady gminy, b) emitowania obligacji oraz określania zasad ich zbywania, nabywania i wykupu przez wójta, c) zaciągania długoterminowych pożyczek i kredytów, d) ustalania maksymalnej wysokości pożyczek i kredytów krótkoterminowych zaciąganych przez wójta w roku budżetowym, e) zobowiązań w zakresie podejmowania inwestycji i remontów o wartości przekraczającej granicę ustalaną corocznie przez radę gminy, f) tworzenia i przystępowania do spółek i spółdzielni oraz rozwiązywania i występowania z nich, g) określania zasad wnoszenia, cofania i zbywania udziałów i akcji przez wójta, h) tworzenia, likwidacji i reorganizacji przedsiębiorstw, zakładów i innych gminnych jednostek organizacyjnych oraz wyposażania ich w majątek, i) ustalania maksymalnej wysokości pożyczek i poręczeń udzielanych przez wójta w roku budżetowym; 10) określanie wysokości sumy, do której wójt może samodzielnie zaciągać zobowiązania; 11) podejmowanie uchwał w sprawie przyjęcia zadań, o których mowa w art. 8 ust. 2 i 2a; 12) podejmowanie uchwał w sprawach współdziałania z innymi gminami oraz wydzielanie na ten cel odpowiedniego majątku; 12a) podejmowanie uchwał w sprawach współpracy ze społecznościami lokalnymi i regionalnymi innych państw oraz przystępowania do międzynarodowych zrzeszeń społeczności lokalnych i regionalnych; 13) podejmowanie uchwał w sprawach herbu gminy, nazw ulic i placów będących drogami publicznymi lub nazw dróg wewnętrznych w rozumieniu ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2222 oraz z 2018 r. poz. 12, 138, 159 i 317), a także wznoszenia pomników; 14) nadawanie honorowego obywatelstwa gminy; 14a) podejmowanie uchwał w sprawie zasad udzielania stypendiów dla uczniów i studentów; 15) stanowienie w innych sprawach zastrzeżonych ustawami do kompetencji rady gminy. Rację ma strona skarżąca, że powyższa regulacja, a w szczególności przepis art. 18 ust. 1 i ust. 2 pkt 9 ustawy o samorządzie gminnym, wprowadza ogólną zasadę wyłącznej właściwości rady gminy w zakresie podejmowania uchwał w sprawach majątkowych gminy przekraczających zakres zwykłego zarządu. Przepis art. 18 u.s.g. należy zestawić z wprowadzonymi w dalszej części ustawy regulacjami dotyczącymi kompetencji organu wykonawczego. Zgodnie z art. 31 u.s.g. wójt kieruje bieżącymi sprawami gminy oraz reprezentuje ją na zewnątrz. Zgodnie natomiast z art. 30 ust. 2 pkt 3 u.s.g. do zadań wójta należy w szczególności gospodarowanie mieniem komunalnym. Mienie komunalne zostało zdefiniowane w art. 43 u.s.g. jako własność i inne prawa majątkowe należące do gminy oraz mienie innych gminnych osób prawnych, w tym przedsiębiorstw. Zestawienie powyższych przepisów u.s.g., w szczególności art. 18 ust. 2 pkt 9 z art. 30 ust. 2 pkt 3 prowadzi do tezy, zgodnie z którą zasadą jest gospodarowanie przez wójta mieniem komunalnym. W tym zakresie uprawnienia rady gminy określone w art. 18 ust. 2 u.s.g. mają charakter wyjątku i nie podlegają wykładni rozszerzającej. W wyroku z dnia 7 października 2004 r., sygn. akt II SA 3144/03, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że "art. 18 ust. 2 pkt 9 u.s.g. uprawniający radę gminy do podejmowania uchwał w sprawach majątkowych gminy przekraczających zakres zwykłego zarządu, ustanawia wyjątki od generalnej zasady wyrażonej w art. 30 ust. 2 pkt 3 tejże ustawy stanowiącej, iż to wójt gminy gospodaruje mieniem komunalnym. Przekazanie pewnych spraw do kompetencji rady gminy jest wyjątkiem, który musi być interpretowany ściśle i nie może prowadzić do swobodnego przejmowania przez radę do rozstrzygania w drodze uchwał wszystkich spraw ważnych z punktu widzenia gospodarki gminy". Zgodnie z regulacją art. 30 ust. 1 i ust. 2 pkt 3 u.s.g. do zadań wójta należy gospodarowanie mieniem komunalnym. Według orzecznictwa z tej regulacji "wynika, że kompetencje wójta wiążą się z bieżącym gospodarowaniem mieniem komunalnym, zaś kompetencje rady dotyczą ustalania zasad gospodarowania nieruchomościami przekraczającego zakres zwykłego zarządu. Nie może zatem budzić wątpliwości, że wykonywanie bezpośredniego zarządu mieniem komunalnym, m.in. poprzez składanie oświadczeń woli w imieniu gminy, należy do wyłącznej właściwości wójta, natomiast rada gminy, jako organ stanowiący i kontrolny w stosunku do wójta, jest upoważniona do ustalania ogólnych zasad gospodarowania tym mieniem. Powyższe nie oznacza pozbawienia rady gminy wpływu na gospodarkę nieruchomościami w gminie. Rada gminy może bowiem oddziaływać na treść czynności cywilnoprawnych podejmowanych przez wójta, stanowiąc uchwały dotyczące gospodarowania mieniem komunalnym w takim zakresie, w jakim przepisy ustaw nie zastrzegają wyłącznej właściwości wójta". (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 1 września 2009 roku, sygn. akt II SA/Ol 607/09). W tym kontekście wypowiedział się również Naczelny Sąd Administracyjny zaznaczając, że art. 30 ust. 2 pkt 3 w/w ustawy wprowadził zasadę, iż gospodarowanie mieniem gminnym należy do kompetencji wójta. Uwadze jednak podlega to, że art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. a in fine przywołanej ustawy przewiduje pewne ograniczenie jego kompetencji, polegające na konieczności uzyskania zgody rady gminy do dokonania czynności w sprawie majątkowej gminy, przekraczającej zakres zwykłego zarządu w przypadku, gdy nie zostały określone zasady gospodarowania mieniem gminy. Tym samym analiza powyższych regulacji, a mianowicie art. 18 ust. 2 pkt 9 u.s.g. wskazuje, że wytyczne w sprawach kierunków działania wójta wiążą go w ramach relacji wewnętrznych pomiędzy organami samorządu gminnego. Zatem należy stwierdzić, że zawarta w kwestionowanej uchwale regulacja, bez względu na finansowe konsekwencje wynikające z gospodarowania mieniem komunalnym, w tym przypadku drewnem wielko- i średniowymiarowym, przekracza dopuszczalny zakres kompetencji przyznanej ustawowo radzie gminy. Zważywszy na powyższą argumentację należy wskazać, że rację ma strona skarżąca twierdząc, że Rada Miasta i Gminy Uzdrowiskowej Muszyna, podejmując w dniu 28 lutego 2018 roku uchwałę Nr XLVII.536.2018, wykroczyła poza granice delegacji ustawowej określonej w przywołanym powyżej przepisie, określając limit na rok 2018 w wysokości 200m3 drewna wielkowymiarowego oraz do 250 mp drewna średniowymiarowego. Ze względu na ukonstytuowany w ustawie o samorządzie gminnym podział kompetencji między organem stanowiącym i kontrolnym, a organem wykonawczym, rada gminy (jako organ stanowiący i kontrolny w stosunku do organu wykonawczego), jest upoważniona do ustalania zasad, względnie kryteriów gospodarowania mieniem komunalnym, jeżeli przepisy ustaw nie zastrzegają wyłącznej właściwość wójta w tym zakresie. W związku z tym organ upoważniony do wydania uchwały wykonawczej względem ustawy nie może ani przekazać swoich kompetencji innemu organowi, ani wykraczać poza ich zakres (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 października 2004 r., sygn. akt II SA 3144/2003). W niniejszej sprawie Rada Miasta i Gminy Uzdrowiskowej Muszyna w uchwale z dnia 28 lutego 2018 r. zatytułowanej: "w sprawie określenia sposobu gospodarowania mieniem komunalnym w zakresie ustalenia limitu drewna wielkowymiarowego, średniowymiarowego z lasów Miasta i Gminy Uzdrowiskowej Muszyna w 2018 r." przekroczyła kompetencje przewidziane dla niej w ustawie o samorządzie gminnym. Zapisy tej uchwały nie ustalają zasad ani kryteriów gospodarowania mieniem komunalnym, lecz określają konkretnie – w sposób liczbowy – limity drewna, co nie należy do kompetencji rady gminy. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że zaskarżona uchwała, z powodu przekroczenia upoważnienia ustawowego, została podjęta z naruszeniem prawa, a argumenty zawarte w odpowiedzi na skargę nie mogą odnieść zamierzonego skutku i doprowadzić do oddalenia skargi. Konkludując należy stwierdzić, że zaskarżona uchwała narusza prawo w stopniu uzasadniającym stwierdzenie jej nieważności w całości, co czyni skargę w pełni uzasadnioną i dlatego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, podzielając stanowisko strony skarżącej wyrażone w skardze, orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 147 § 1 P.p.s.a..