II SA/Kr 644/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Kazimierz Bandarzewski po rozpoznaniu w dniu 28 października 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B.O. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 18 marca 2009 r. znak [....] w przedmiocie zażalenia na bezczynność postanawia: skargę odrzucić Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. postanowieniem z dnia 18 marca 2009 r., znak [....] uznało wniesione przez B.O. zażalenie, w trybie art. 37 K.p.a, na bezczynność Burmistrza Miasta K. za nieuzasadnione. W uzasadnieniu tego postanowienia stwierdzono, że składająca zażalenie zwróciła się do Burmistrza Miasta K. z wnioskiem o zaniechanie odprowadzania ścieków do rowu melioracyjnego na działce nr [....] , przebudowę osadników poprzez zmianę ich usytuowania oraz zarurowanie rowu melioracyjnego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło jednak, że wniosek ten został już załatwiony decyzją z dnia 5 stycznia 2009 r., a tym samym nie można uznać, że organ I instancji jest w bezczynności. Poinformowano B.O. o braku możliwości złożenia skargi na to postanowienie. Dnia [....] kwietnia 2009 r. skarżąca B.O. wniosła na to postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, domagając się jego uchylenia. Skarżąca zarzuciła Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w K. naruszenie art. 35 § 1 K.p.a., art. 36 K.p.a. i art. 37 K.p.a. polegające na ich błędnej wykładni i niewłaściwym zastosowaniu oraz wskazano na błędne istotne ustalenia stanu faktycznego sprawy. W uzasadnieniu skarżąca wyjaśniła, że postępowanie zostało w tej sprawie wszczęte już w 2003 r. i trwa ono nadal. Skarżąca nie może zgodzić się ze stanowiskiem Samorządowego Kolegium Odwoławczego, że w tej sprawie nie ma bezczynności, ponieważ organ I instancji w styczniu 2009 r. wydał decyzję. Decyzję wydano w styczniu 2009 r., a zażalenie zostało wniesione w listopadzie 2008 r. Ponieważ sama treść skargi mogła wskazywać na różnorodny zakres zaskarżenia, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wezwał skarżąca do sprecyzowania, co jest przedmiotem jej skargi. W odpowiedzi na to skarżąca w piśmie z dnia [....] lipca 2009 r. wyjaśniła, że jej skarga jest skargą na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 18 marca 2009 r. znak [....] i tylko tak należy tą skargę interpretować. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej odrzucenie, alternatywnie o oddalenie. Uzasadniając powody odrzucenia skargi wskazano, że zaskarżone postanowienie nie jest zaskarżalne. Wniesienie zażalenia na nie załatwienie sprawy jest tylko warunkiem wniesienia skargi na bezczynność organu I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres spraw objętych kontrolą sądów administracyjnych określa art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.". Zgodnie z tym artykułem kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. Ponadto sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 P.p.s.a.). Przedmiotem niniejszej skargi jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. uznające na podstawie art. 37 K.p.a. za nieuzasadnione zażalenie skarżącej na bezczynność Burmistrza Miasta K. Zgodnie z art. 37 § 1 K.p.a. na nie załatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 K.p.a. lub art. 36 K.p.a. stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Organ wymieniony w § 1 uznając zażalenie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych nie załatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszeniu terminów załatwiania spraw w przyszłości). Przytoczona treść przepisu oznacza, że rozpoznanie takiego zażalenia nie następuje w formie decyzji administracyjnej, ale w drodze czynności nadzorczej, która nie może być zaskarżona do sądu (tak interpretowane jest to w orzecznictwie sądowym, np. w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 września 2001 r., sygn. akt I SAB 177/01, opub. w LEX nr 84483; w postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 października 2007 r., sygn. akt II SAB/Wa 66/07, opub. w LEX nr 420139). Postępowanie prowadzone w związku z wniesieniem zażalenia na podstawie art. 37 § 1 K.p.a. nie ma cech samodzielnego postępowania administracyjnego, a jeżeli po jego rozpatrzeniu jest wydawane postanowienie, to ma ono charakter incydentalny i ani nie kończy ono jurysdykcyjnego postępowania administracyjnego, ani nie rozstrzyga sprawy co do istoty. Trafnie ujął to Naczelny Sąd Administracyjny z wyroku z dnia 12.10.2006 r., sygn. akt II GSK 137/06, opub. w LEX nr 276679, "postępowanie w trybie art. 37 k.p.a. przed organem wyższego stopnia ma charakter incydentalny, związany ściśle z zażaleniem strony zarzucającej organowi niższego stopnia bezczynność. Stanowisko zajęte przez organ wyższego stopnia nie może zatem kończyć postępowania w sprawie, jak również nie może rozstrzygać sprawy co do istoty, gdyż uprawnionym do tego jest najpierw organ pierwszej instancji. Stanowisko takie powinno mieć formę postanowienia, przy odpowiednim zastosowaniu art. 123 § 2 k.p.a., a jego treść powinna odnosić się wyłącznie do kwestii zażalenia na bezczynność organu niższego stopnia, tj. do kwestii zarzucanej bezczynności". Wyczerpanie przez stronę trybu zażaleniowego określonego w art. 37 K.p.a. warunkuje, co trafnie podnosi Samorządowe Kolegium Odwoławcze, wniesienie skargi na bezczynność, ale w takim przypadku nie chodzi już o zaskarżenie postanowienia wydawanego w trybie art. 37 K.p.a. tylko o ewentualne zaskarżenie bezczynności. Dlatego mając wątpliwości w tej sprawie Sąd zwrócił się do skarżącej o wyjaśnienie, co jest przedmiotem jej skargi. W związku z tak jednoznacznym stanowiskiem skarżącej, wprost wskazującym, że skarżone jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 18 marca 2009 r. znak [....] – Sąd nie mógł odmiennie przyjąć zakresu zaskarżenia. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji postanowienia.