II SA/Kr 651/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magda Froncisz Sędziowie : WSA Agnieszka Nawara-Dubiel (spr.) NSA Anna Szkodzińska Protokolant : starszy sekretarz sądowy Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi M. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 17 marca 2016 r. znak: [...] w przedmiocie przedłużenia okresu obowiązywania decyzji skargę oddala Decyzją z dnia 7 stycznia 2016 r. nr [....] Burmistrz Miasta i Gminy N. orzekł o przedłużeniu na okres od dnia 9 stycznia 2016 r. do dnia 8 stycznia 2017 r. decyzji Burmistrza Miasta i Gminy N. z dnia 9 stycznia 2006 r. nr [....] . W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał, że decyzją z dnia 9 stycznia 2006 r. nr [....] M.B. została zobowiązana do uiszczania, w terminie do 28 dnia każdego miesiąca, opłat za opróżnianie bezodpływowego zbiornika usytuowanego na nieruchomości gruntowej położonej w S. nr [....] i transport nieczystości ciekłych do punktu zlewnego oraz do udostępnienia - w czwarty piątek każdego następującego po sobie miesiąca - zbiornika bezodpływowego przedsiębiorcy posiadającemu zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych. Decyzja z dnia 9 stycznia 2006 r. była wielokrotnie na kolejne okresy przedłużana. Z uwagi na fakt, iż M.B. na co najmniej 3 miesiące przed upływem daty obowiązywania ostatniej decyzji nie przedstawiła umowy, z której wynikałoby, że termin rozpoczęcia wykonywania usługi nie jest późniejszy niż data utraty mocy obowiązującej decyzji, organ I instancji wydał rozstrzygnięcie nr [....] . Od decyzji tej odwołanie złożyła M.B. , zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie art. 61 k.p.a. poprzez brak wszczęcia postępowania administracyjnego, w którym organ wyjaśniłby stan faktyczny, a także art. 10, art. 107 § 3, art. 7, art. 77, art. 80 i art. 81 k.p.a. Zdaniem M.B. wszystkie decyzje Burmistrza Miasta i Gminy N. naruszają prawo, a rozstrzygnięcie z dnia 7 stycznia 2016 r. nr [....] narusza również art. 6 ust. 10 ustawy oraz art. 104 i art. 107 k.p.a. M.B. wniosła o stwierdzenie nieważności zakwestionowanej decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia 17 marca 2017 r., sygn. [....] działając na podstawie art. 6 ust. 10 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2013 r. póz. 1399 ze zm.; dalej jako "ustawa") oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. póz. 23; dalej jako "k.p.a.") utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia Kolegium wskazało, że dopuściło jako dowód w niniejszej sprawie akta o nr od [....] do [....], z którymi M.B. zapoznała się w siedzibie Kolegium w dniu 14 marca 2016 r. W pierwszej kolejności Kolegium wyjaśniło, iż tryb odwoławczy wyprzedza nadzwyczajne tryby wzruszenia decyzji. Skoro więc M.B. odwołała się od decyzji Burmistrza Miasta i Gminy N. z dnia 7 stycznia 2016 r. nr [....] , to organ odwoławczy jest zobowiązany rozpatrzyć odwołanie w trybie art. 138 k.p.a. i wydać jedno z rozstrzygnięć przewidzianych w tym przepisie, który nie obejmuje stwierdzenia nieważności decyzji. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 3a i 3b ustawy właściciele nieruchomości zapewniają utrzymanie czystości i porządku poprzez gromadzenie nieczystości ciekłych w zbiornikach bezodpływowych oraz pozbywanie się zebranych na terenie nieruchomości odpadów komunalnych oraz nieczystości ciekłych w sposób zgodny z przepisami ustawy i przepisami odrębnymi. Właściciele nieruchomości przy wykonywaniu obowiązku określonego w art. 5 ust. 1 pkt 3b są obowiązani do udokumentowania w formie umowy korzystania z usług wykonywanych przez zakład będący gminną jednostką organizacyjną lub przedsiębiorcę posiadającego zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości lub w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych, przez okazanie takiej umowy i dowodów płacenia za takie usługi (art. 6 ust. 1 ustawy). Według natomiast art. 6 ust. 7 ustawy wójt, burmistrz, prezydent miasta wydaje z urzędu decyzję, w której ustala: 1) obowiązek uiszczania opłat za odbieranie odpadów komunalnych lub opróżnianie zbiorników bezodpływowych; 2) wysokość opłat wyliczonych z zastosowaniem stawek, o których mowa w ust. 2; 3) terminy uiszczania opłat, o których mowa w pkt l; 4) sposób i terminy udostępniania pojemników lub zbiorników w celu ich opróżnienia. Powyższą decyzję wydaje się na okres 1 roku i nadaje jej się rygor natychmiastowej wykonalności (art. 6 ust. 8 i 9 ustawy). Z akt sprawy wynika, że Burmistrz Miasta i Gminy N. decyzją z dnia 9 stycznia 2006 r. nr [....] ustalił M.B. : 1) obowiązek uiszczania opłat za opróżnianie bezodpływowego zbiornika na nieczystości ciekłe usytuowanego na nieruchomości gruntowej położonej w S. , oznaczonej jako działka nr [....] , zabudowanej budynkiem nr [....] , i transport tych nieczystości w ilości 3m3/mc do punktu zlewnego - w kwocie 47,04 zł/mc, 2) termin uiszczania opłaty za wykonanie usługi, o której mowa w pkt 1 - na 28 dzień każdego następującego po sobie miesiąca, 3) termin udostępnienia zbiornika bezodpływowego przedsiębiorcy posiadającemu zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych - na czwarty piątek każdego po sobie następującego miesiąca. Opisana powyżej decyzja jest ostateczna i nadal stanowi źródło obowiązku oraz kształtuje stan prawny. Rozstrzygnięcie z dnia 9 stycznia 2006 r. nr [....] było przedłużane na kolejne okresy. Ostatnia decyzja przedłużająca - z dnia 7 stycznia 2015 r. nr [....] została utrzymana w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia 14 kwietnia 2015 r. nr [....] . Zaznaczyć należy, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 10 listopada 2015 r., sygn. akt II SA/Kr 599/15, oddalił skargę na ww. rozstrzygnięcie Kolegium. Następnie decyzją z dnia 7 stycznia 2016 r. nr [....] organ I instancji orzekł o przedłużeniu na kolejny okres od dnia 9 stycznia 2016 r. do dnia 8 stycznia 2017 r. decyzji z dnia 9 stycznia 2006 r. nr [....] . Podstawę materialnoprawną kontrolowanej decyzji stanowi art. 6 ust. 10 ustawy, który statuuje, że decyzja, o której mowa w ust. 7, ulega przedłużeniu w drodze decyzji wydawanej z urzędu, na kolejny okres, jeżeli właściciel nieruchomości nie przedstawi, na co najmniej 3 miesiące przed upływem daty obowiązywania decyzji, umowy, w której termin rozpoczęcia wykonywania usługi nie jest późniejszy niż data utraty mocy obowiązującej decyzji. W ocenie Kolegium zaskarżona decyzja jest prawidłowa. Poza sporem pozostaje, iż M.B. eksploatuje zbiornik bezodpływowy usytuowany na nieruchomości położonej w S. , której jest współwłaścicielką. Ponadto w uzasadnieniu przedmiotowej decyzji organ I instancji wskazał, że Odwołująca nie zawarła stosownej umowy o opróżnianie zbiornika bezodpływowego z przedsiębiorcą posiadającym zezwolenie na tego rodzaju działalność. Powyższy stan faktyczny istnieje od daty wydania przez Burmistrza Miasta i Gminy N. decyzji nr [....] , tj. od dnia 9 stycznia 2006 r. do chwili obecnej. M.B. w żaden sposób nie wykazała, iż jej lokal mieszkalny został podłączony do kanalizacji sanitarnej ani też nie przedstawiła, na co najmniej 3 miesiące przed upływem daty obowiązywania decyzji, umowy, w której termin rozpoczęcia wykonywania usługi nie jest późniejszy niż data utraty mocy obowiązującej decyzji, dlatego też Burmistrz Miasta i Gminy N. był zobowiązany, stosownie do treści zacytowanego art. 6 ust. 10 ustawy, do przedłużenia z urzędu decyzji z dnia 9 stycznia 2006 r. nr [....] na kolejny okres od dnia 9 stycznia 2016 r. do dnia 8 stycznia 2017 r. Odnosząc się natomiast do podniesionych w odwołaniu zarzutów braku zawiadomienia o wszczęciu postępowania w sprawie i niezapewnienia Stronie udziału w postępowaniu, w tym możliwości wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego przed wydaniem decyzji, Kolegium stwierdza, że rzeczywiście tak było, jednak powyższe uchybienia nie miały wpływu na wynik sprawy. Stan faktyczny nie uległ bowiem zmianie od 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyrokach dotyczących kolejno wydawanych decyzji przedłużających rozstrzygnięcie z dnia 9 stycznia 2006 r. nr [....] podkreślił, iż organy pozostają związane decyzją, którą ustalono obowiązek ponoszenia opłat i z tego powodu w postępowaniu o przedłużenie decyzji "podstawowej" nie mogą ponownie badać przesłanek, dla których została ona wydana. Postępowanie o przedłużenie decyzji nie toczy się w granicach sprawy o nałożenie obowiązku, lecz w granicach sprawy nowej, statuowanej przepisem art. 6 ust. 10 ustawy (wyroki: z dnia 11 października 2010 r., sygn. akt II SA/Kr 694/10, z dnia 10 sierpnia 2011 r., sygn. akt II SA/Kr 746/11, z dnia 5 października 2011 r., sygn. akt II SA/Kr 894/11, z dnia 22 listopada 2013 r., sygn. akt II SA/Kr 842/13, z dnia 14 listopada 2014 r., sygn. akt II SA/Kr 1138/14 i z dnia 10 listopada 2015 r., sygn. akt II SA/Kr 599/15). Dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy istotne jest jedynie ustalenie, że Odwołująca korzysta z bezodpływowego zbiornika na nieczystości ciekłe i nie zawarła stosownej umowy na opróżnianie tego zbiornika. Kolegium zwraca uwagę, iż art. 6 ust. 10 ustawy nakłada na organy administracji publicznej bezwzględny obowiązek wydania z urzędu rozstrzygnięcia o przedłużeniu dotychczasowej decyzji na kolejny okres, w sytuacji ziszczenia się przesłanek statuowanych przez powołany przepis. Zatem tylko okazanie przez Panią M.B. odpowiedniej umowy, potwierdzającej korzystanie z usług wykonywanych przez zakład będący gminną jednostką organizacyjną lub przedsiębiorcę posiadającego pozwolenie w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych, spowodowałoby, że organ I instancji nie wydałby decyzji przedłużającej o kolejny rok ustalonego obowiązku. Ponieważ M.B. nie przedłożyła ww. umowy, organ Iinstancji prawidłowo orzekł o przedłużeniu na okres od dnia 9 stycznia 2016 r. do dnia 8 stycznia 2017 r. obowiązywania decyzji z dnia 9 stycznia 2006 r. nr [....] . Opisaną wyżej decyzję zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie M.B. , zarzucając jej naruszenie ; 1. art. 6 ust.10 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. na której to podstawie organ II instancji utrzymał decyzję w mocy . 2. art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. oraz art. 81.k.p.a. 3. skarżona decyzja organu II instancji została wydana z naruszeniem art. 104 § 1 k.p.a. oraz art. 107 § 3.k.p.a. poprzez fałszywe wskazanie faktów i dowodów na których się obydwa organy oparły, przy braku ustalenia stanu faktycznego, bez wszczętego postępowania z art. 61.k.p.a. strona skarżąca nie miała możliwości działania, bo nie została zawiadomiona z art. 10 § 1 k.p.a. o zakończeniu postępowania 1 wniesienia zarzutów, ma to niekorzystny wpływ na wynik sprawy 4. naruszenie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach poprzez stosowanie art. 5 ust. 1 pkt 3a i 3b z związku z art. 6 ust. 1 oraz art. 6 ust.7. w/w ustawy, powołanej przez organ II instancji. 5. § 34. Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. " w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Skarżąca wniosła o - uchylenie skarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji w całości. - przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi drugiej instancji - zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania. Wniosła również o "bezwzględne dopuszczenie przez sąd administracyjny całości akt sprawy w których wydana została decyzja z dnia 9 stycznia 2006r. nr [....] , z naruszeniem prawa, nie brania udziału skarżącej w postępowaniu, co stwierdziło SKO w K. , decyzja ta wydana została z naruszeniem prawa, wyłącznie dla jednego współwłaściciela dla skarżącej z pominięciem pozostałych współwłaścicieli, na okoliczność nieprawdziwego stanu faktycznego przez obydwa organy, skarżąca nie miała na to wpływu , bo nie miała możliwości działania z winy organów, a także o dopuszczenie dowodu z decyzji SKO w K. z dnia 26 czerwca 2015 r. znak [....] , w której organ II instancji stwierdził we wznowionym postępowaniu, że wydana decyzja Burmistrza Gminy N. z 9 stycznia 2006 r. nr [....] została wydana z naruszeniem prawa ponieważ strona skarżąca nie brała udziału w postępowaniu - jest to, zdaniem skarżącej "wystarczający dowód dla wykazania przed sądem, że strona skarżąca nie miała żadnej możliwości działania, obrony swoich praw". W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie i w całości podtrzymało stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.), - dalej określanej jako "p.p.s.a." - sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 1 ustawy uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 6 ust. 6, 7, 9 i 10 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1289), gmina jest obowiązana zorganizować odbieranie odpadów komunalnych oraz opróżnianie zbiorników bezodpływowych w przypadku właścicieli nieruchomości, którzy nie zawarli stosownych w tym przedmiocie umów. Wójt (burmistrz, prezydent miasta) wydaje z urzędu decyzję, w której ustala: 1) obowiązek uiszczania opłat za odbieranie odpadów komunalnych lub opróżnianie zbiorników bezodpływowych; 2) wysokość opłat wyliczonych z zastosowaniem stawek, o których mowa w ust. 2; 3) terminy uiszczania opłat, o których mowa w pkt 1; 4) sposób i terminy udostępniania urządzeń lub zbiorników w celu ich opróżnienia. Decyzja taka wydawana jest na okres 1 roku i ulega przedłużeniu w drodze decyzji wydawanej z urzędu, na kolejny okres, jeżeli właściciel nieruchomości nie przedstawi, na co najmniej 3 miesiące przed upływem daty obowiązywania decyzji, umowy, w której termin rozpoczęcia wykonywania usługi nie jest późniejszy niż data utraty mocy obowiązującej decyzji. Pierwsza decyzja, którą ustalono obowiązek ponoszenia przez M.B. opłat za opróżnianie zbiornika bezodpływowego usytuowanego na nieruchomości położonej w S. nr [....] wydana została w dniu 9 stycznia 2006 r. (znak: .....). Jest to decyzja ostateczna, pozostaje w obrocie prawnym. Decyzja ta była również przedmiotem postępowania prowadzonego z wniosku skarżącej o stwierdzenie jej nieważności. Wyrokiem z dnia 7 marca 2011 r., II SA/Kr 1499/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę M.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 19 stycznia 2010 r., nr [....] o odmowie stwierdzenie nieważności decyzji z 9 stycznia 2006 r. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 16 października 2012 r. sygn. II OSK 1286/11 oddalił skargę kasacyjną M.B. od ww. wyroku WSA w Krakowie. Tym samym wszelkie rozważania na temat poprawności decyzji z 2006 r, są już obecnie bezprzedmiotowe, a co więcej niedopuszczalne, jako że korzysta ona z przymiotu ostateczności w administracyjnym toku instancji, jak również zbadana została zarówno przez organy administracyjne jak i przez sądy administracyjne obu instancji w postępowaniu nadzwyczajnym, jakim jest postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji. Decyzja z 2006 r. stanowi zatem źródło obowiązku i kształtuje stan prawny. Z tego względu wnioski skarżącej zawarte w skardze, a dotyczące "bezwzględnego dopuszczenia przez sąd administracyjny całości akt sprawy w których wydana została decyzja z dnia 9 stycznia 2006 r." pozostają bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy i nie zostały uwzględnione. Dla Sądu orzekającego w niniejszej sprawie wystarczające było, że w aktach administracyjnych znajduje się decyzja Burmistrza Miasta i Gminy N. z dnia 9 stycznia 2006 r. (znak: .....). Dalej wskazać należy, że stanem prawnym ukształtowanym przez ostateczną decyzję z dnia 9 stycznia 2006 r. organy pozostają związane i z tego powodu w postępowaniu o przedłużenie decyzji "podstawowej" nie mogą ponownie badać przesłanek, dla których została ona wydana. Postępowanie o przedłużenie decyzji nie toczy się w granicach sprawy o nałożenie obowiązku, lecz w granicach sprawy nowej, statuowanej przepisem art. 6 ust. 10 ustawy. Przepis ten formułuje zaś tylko jedną negatywną przesłankę, powodującą odstąpienie od "przedłużenia decyzji na następny okres". Ta przesłanka została przez organy zbadana, a co więcej nie jest między stronami sporna: skarżąca nie zwarła umowy o jakiej mowa w art. 6 ust 10 ustawy. Nie jest także sporne i to, że lokal skarżącej nie został podłączony do kanalizacji po dacie ustalenia obowiązku ponoszenia opłat. O tym zaś, że z faktem zajmowania tego lokalu (niepodłączonego na dzień 6 stycznia 2006 r. odrębnie do sieci kanalizacyjnej) wiąże się obowiązek ponoszenia opłat, przesądza decyzja z tej daty pochodząca. W tym miejscu warto przytoczyć fragment uzasadnienia przywołanego wyżej wyroku Naczelnego Sadu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 października 2012 r. sygn. II OSK 1286/11 zapadłego na skutek skargi kasacyjnej M.B. , który celnie podsumowuje kwestie korzystania przez skarżącą z szamba i związane z tym obowiązki : " Realizacja obowiązku utrzymania czystości i porządku nie polega na tym, że nieruchomość zostanie podłączona do istniejącej sieci kanalizacyjnej, tylko na tym, że do sieci tej będą odprowadzane powstające na nieruchomości ścieki, a celem ustawodawcy było nałożenie na właścicieli nieruchomości rzeczywistego, a nie pozornego obowiązku odprowadzania ścieków do kanalizacji miejskiej. Sam fakt, iż nieruchomość, której skarżąca kasacyjnie jest współwłaścicielką, podłączona jest do kanalizacji nie oznacza, że wypełniony został przez nią obowiązek utrzymania czystości i porządku. Skarżąca kasacyjnie powinna wykazać, że z przyłącza tego rzeczywiście korzysta i odprowadza ścieki do kanalizacji miejskiej. Tymczasem skarżąca kasacyjnie, poza stwierdzeniem, że nieruchomość podłączona jest do kanalizacji nie przedstawia żadnego dowodu na to, że doprowadza ścieki do kanalizacji miejskiej. Skoro więc w rzeczywistości skarżąca nie odprowadza ścieków do kanalizacji miejskiej, oparte na tym fałszywym twierdzeniu argumenty skargi kasacyjnej są chybione. Wywody zatem skarżącej, zmierzające do wykazania, że faktyczne tylko zajmowanie jednego z niewyodrębnionych lokali we współwłasnym budynku nie daje podstaw do obciążania obowiązkiem ponoszenia opłat, nie mogły być przez organy weryfikowane w sprawie o przedłużenie decyzji "podstawowej". Na marginesie tylko więc wskazać można, że ustawa o utrzymaniu czystości i porządku w gminach nakłada określone obowiązki w zakresie gromadzenia i usuwania nieczystości ciekłych na właścicieli nieruchomości. Zadośćuczynienie temu obowiązkowi polega na tym, że problem nieczystości zostaje w całości rozwiązany: częściowe tylko uregulowanie tej kwestii przez jednego ze współwłaścicieli powodować musi odpowiednie, przewidziane prawem, działanie organu." Pogląd ten i ocenę stanu prawnego i faktycznego (od lat w sprawie niezmienną) Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w całości podziela. Na koniec wskazać należy, że prawdą jest, że skarżąca nie została zawiadomiona o wszczęciu postępowania i o zgromadzeniu materiału dowodowego. Niewątpliwie stanowi to naruszenie przepisu art. 10 kpa, ale naruszenie to nie mogło mierz wpływu na wynik sprawy. Skarżąca była i jest doskonale zorientowana w sprawie, od decyzji organu I Instancji złożyła odwołanie, a następnie niniejszą skargę do sądu. Zgodnie z jednolitym stanowiskiem sądów administracyjnych, dotyczącym skuteczności zarzutu naruszenia art. 10 Kpa: "w sytuacji przedstawienia organom administracji publicznej zarzutu dotyczącego braku zawiadomienia strony przed wydaniem decyzji o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków dowodowych, koniecznym jest ustalenie, jakiej konkretnie czynności procesowej nie mogła strona dokonać, jakiego dowodu w sprawie nie mogła przedstawić i jaki wpływ na wynik sprawy mogło mieć tak stwierdzone uchybienie. Dopiero wykazanie, że naruszenie przez organ administracji publicznej zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym poprzez nie powiadomienie jej o zgromadzeniu materiału dowodowego i możliwości zapoznania się z tym materiałem oraz o możliwości składania wniosków dowodowych, uniemożliwiło stronie podjęcie konkretnie wskazanej czynności, a także wykazanie, że uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, daje podstawy do przyjęcia, że doszło do naruszenia art. 10 k.p.a." (WSA w Poznaniu, w wyroku z dnia 7 lutego 2013r. sygn. IV SA/Po 1109/12). W niniejszej sprawie trudno się dopatrzeć czynności których skarżąca nie mogła dokonać. Nie znajdował też żadnego uzasadnienia wniosek o zawieszenie postępowania sądowego do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia spraw o sygn. II SA/Kr 1224/16, II SA/Kr 1225/16, II SA/Kr 1226/16. Nie mają one charakteru prejudycjalnego dla sprawy niniejszej i nie stanowią przeszkody do jej rozpoznania. Zaskarżone rozstrzygniecie uznać więc należy za zgodne z prawem. Wobec powyższego skarga została oddalona na zasadzie art. 151 p.ps.a. jako bezzasadna.