II SA/Kr 672/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Nawara - Dubiel Sędziowie: WSA Magda Froncisz (spr.) WSA Paweł Darmoń Protokolant: starszy referent sądowy Kamila Maśloch po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 czerwca 2024 r. sprawy ze skargi N. U. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 1 marca 2024 r., znak: WI-I.7840.16.52.2023.EU w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego oddala skargę. Starosta Nowotarski decyzją nr 1363/2022 z 17 listopada 2022 r., znak: BA.6740.1.1094.2022.MM zatwierdził projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielił inwestorowi J. B. pozwolenia na budowę obejmującego inwestycję pn.: Przebudowa oraz rozbudowa istniejącej kotłowni węglowej w celu poprawy jej stanu technicznego oraz warunków użytkowania w zakresie bezpieczeństwa pożarowego, pracy, zdrowotnych, higieniczno-sanitarnych, ochrony środowiska poprzez zastąpienie istniejących kotłów na paliwo stałe modułem wysokosprawnej kogeneracji o mocy 499 kW zasilanym biogazem rolniczym wraz z budową infrastruktury technicznej służącej do wytwarzania oraz magazynowania na działce nr [...] w miejscowości R. jednostka ewidencyjna [...] R. , obręb: [...] Od ww. decyzji odwołanie wniosła N. U., właścicielka działek nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] położonych w sąsiedztwie terenu inwestycji – znajdujących się, w ocenie skarżącej, w obszarze oddziaływania ww. obiektu. Skarżąca przez organ I instancji nie została uznana za stronę postępowania. Zarzuciła naruszenie szeregu przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2021 r. poz. 2351 ze zm.), dalej "P.b." (w tym art. 28 P.b.), ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2022 r. poz. 1029), dalej "u.u.i.ś" i ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2022 r. poz. 2000 ze zm.), dalej "K.p.a.". Wojewoda Małopolski decyzją z 2 lutego 2023 r., znak WI-I.7840.16.77.2022.EU umorzył postępowanie odwoławcze wszczęte na wniosek N. U., stanowiący odwołanie od ww. decyzji Starosty Nowotarskiego. Jako podstawę prawną decyzji organ II instancji wskazał art. 138 § 1 pkt 3 w zw. z art. 105 § 1 i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2022 r. poz. 2000 ze zm.), dalej "K.p.a." i art. 82 ust. 3 P.b. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda wskazał, że ww. odwołanie N. U. złożone zostało w otwartym terminie odwoławczym. Zatem organ II instancji zobowiązany jest do ponownego przeanalizowania obszaru oddziaływania obiektu i sprawdzenia poprawności wyznaczonego przez organ I instancji kręgu stron przedmiotowego postępowania. Zgodnie bowiem z dyspozycją art. 127 K.p.a., odwołanie od decyzji wydanej w I instancji służy stronie. Dalej organ odwoławczy przytoczył zarzuty odwołania. Wyjaśnił treść art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 P.b. Wskazał, że do przepisów odrębnych w rozumieniu art. 3 pkt 20 P.b. należą m.in. przepisy rozporządzeń określających warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz przepisy z zakresu ochrony środowiska, ochrony zabytków, ochrony przyrody, prawo wodne. Odrębnymi przepisami w rozumieniu art. 3 pkt 20 P.b. mogą też być ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ II instancji zauważył, że z dniem 19 września 2020 r., tj. wraz z wejściem w życie ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2020 r. poz. 471), art. 3 pkt 20 P.b. otrzymał nowe brzmienie. Ustawodawca jeszcze bardziej zawęził definicję strony postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Obecnie przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć tylko taki teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, które to przepisy wprowadzają związane z tym obiektem ograniczenia w zabudowie tego terenu. Organ powołał się na orzecznictwo sądów administracyjnych, z którego wynika, że położenie nieruchomości należącej do strony skarżącej w bliskim sąsiedztwie z nieruchomością, na której ma być realizowana inwestycja, samo w sobie nie jest wystarczające do przyjęcia, że przysługuje jej status strony. Niezbędne jest wykazanie istniejących ograniczeń w możliwości zagospodarowania należącej do skarżącej nieruchomości, w tym jej zabudowy, przy czym wskazane ograniczenia muszą wynikać z konkretnego przepisu prawa. Dalej Wojewoda przytoczył stanowisko orzecznictwa, że aby wykazać, iż obszar oddziaływania określonej inwestycji obejmuje sąsiednią nieruchomość, nie wystarczy powoływanie się na prawdopodobieństwo wystąpienia immisji, jak hałas, zanieczyszczenia, zwiększony pobór wody, utrudnienia w odprowadzaniu ścieków, czy też zwiększenie ruchu samochodowego. Art. 3 pkt 20 P.b. mówi o ograniczeniu "w zabudowie tego terenu", a nie o immisjach. Odnosząc przywołane rozważania do przedmiotowej sprawy Wojewoda stwierdził brak podstaw do przyznania odwołującej się przymiotu strony. Wskazał, że nieruchomość skarżącej znajduje się w odległości ponad 40 m od granicy z dz. ew. nr [...]. Podkreślił też, że nieruchomość skarżącej znajduje się w odległości ok. 150 m od terenu inwestycyjnego, a sam budynek mieszkalny skarżącej znajduje się w odległości ok. 173 m od terenu inwestycyjnego, przy czym od komory fermentacji i zbiornika buforowego substratu płynnego odległość ta wynosi 178 m. Ponadto pomiędzy działkami skarżącej, a dz. [...] znajdują się dz. [...], [...] i [...]. Zatem nieruchomość objęta inwestycją nie graniczy bezpośrednio z terenem skarżącej. Dokonując oceny wpływu inwestycji na nieruchomość skarżącej Wojewoda wskazał, że przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne, wobec jego odległości od granicy nieruchomości odwołującej się, nie ogranicza zabudowy terenu skarżącej w zakresie przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2022 r. poz. 1225 ze zm.), dalej "rozporządzenie WT", jak również rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie (Dz.U. z 2014 r. poz. 81), dalej "rozporządzenie WT budowli rolniczych". Uszczegółowiając powyższe w zakresie uciążliwości odorowych organ II instancji wskazał na treść ww. rozporządzenia WT budowli rolniczych i wynikające z niego odległości do zachowania. Największa podana w tych przepisach odległość wynosi 50 m i dotyczy otwartych zbiorników na produkty pofermentacyjne w postaci płynnej oraz płyt do składowania obornika od budynków służących przetwórstwu artykułów rolno-spożywczych i magazynów środków spożywczych (§ 6 ust. 5 pkt. 2). W zakresie zaś odległości urządzeń i budowli rolniczych od pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, podane w tych przepisach odległości wynoszą: - 10 m - odległości zamkniętych zbiorników na płynne odchody zwierzęce oraz zamkniętych zbiorników na produkty pofermentacyjne w postaci płynnej, mierzone od pokryw i wylotów wentylacyjnych (§ 6 ust. 4 pkt. 1); - 25 m - odległość otwartych zbiorników na produkty pofermentacyjne w postaci płynnej oraz płyt do składowania obornika (§ 6 ust. 5 pkt. 1); - 20 m - odległości komór fermentacyjnych i zbiorników biogazu rolniczego (§ 7 pkt. 1); - 25 m - odległość silosów na kiszonki, i nie mniej niż 30 m od otworów okiennych i drzwiowych w tych pomieszczeniach (§ 8a ust. 1 pkt. 1); - 30 m - odległości myjni urządzeń ochrony roślin (§ 9 pkt. 1). Zdaniem organu odwoławczego z podanych powyżej parametrów wynika, że w sprawie odległość od budynku mieszkalnego skarżącej jest większa ponad pięciokrotnie, a w stosunku do zbiornika biogazu rolniczego ponad ośmiokrotnie większa. Okoliczność ta potwierdza według Wojewody brak wpływu inwestycji na warunki zabudowy nieruchomości skarżącej. Z kolei odnosząc się do kwestii odległości urządzeń i budowli rolniczych od granicy działki organ wskazał, że największa odległość wynikająca z ww. przepisów wynosi 5 m. W rozpoznawanej sprawie objęte inwestycją obiekty zlokalizowane są natomiast w odległości min. 21,4 m od granicy działki. Zatem odległość ta jest ponad czterokrotnie większa niż dopuszczona przepisami. Organ dokonał również oceny wpływu inwestycji na środowisko i nieruchomości sąsiednie stwierdzając, iż zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r. poz. 1839), na mocy § 3 ust. 1 pkt. 47 i pkt. 82 instalacje do wytwarzania biogazu rolniczego o mocy elektrycznej nie większej niż 0,5 MW lub wytwarzających ekwiwalentną ilość biogazu rolniczego do celów innych niż produkcja energii elektrycznej nie są zaklasyfikowane jako inwestycje mogące zawsze lub mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Wobec powyższego, w myśl art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2022 r. poz. 1029) dla przedmiotowej inwestycji nie jest wymagane uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Następnie organ wskazał, że przedmiotowy projekt zakłada szereg rozwiązań zapewniających ograniczenie wpływu obiektu na środowisko, m.in. poprzez wykonane zbiorników biogazu w postaci dwuwarstwowej elastycznej gazoszczelnej kopuły złożonej z membranowego zbiornika w obudowie ochronnej, z wyposażeniem we wskaźniki napełnienia i potrójny system zabezpieczeń (mechaniczny, hydrauliczny i elektryczny), które gwarantują najwyższy stopień bezpieczeństwa eksploatacyjnego; zastosowanie urządzeń do odwodnienia i dostarczenie biogazu poprzez odsiarczanie biologiczne z wykorzystaniem bakterii absorbujących siarkę oraz siarkowodór, jak również instalację odsiarczania na węglu aktywnym, w przypadku, gdy odsiarczanie biologiczne okaże się niedostateczne; wykonanie hermetycznej instalacji biogazowni, szczelnych zbiorników fermentacyjnych i pofermentacyjnych ze szczelnym przykryciem dwumembranowym oraz zbiornika magazynowego gnojowicy ze stropem żelbetowym; połączenia zainstalowane w biogazowni wykonane w sposób maksymalnie zmniejszający emisję substancji odorowych; zastosowanie rozwiązań budowlanych i instalacyjnych zapewniający hermetyczny odbiór pozostałości pofermentacyjnych. Typowe zapachy o niewielkim zasięgu będą emitowane w pobliżu silosu. Przechowywane w silosie substraty stałe przykrywane będą szczelnie folią, co umożliwi znaczną redukcję emisji substancji złowonnych, folia odkrywana będzie jedynie chwilowo, w czasie poboru substratu i tylko w miejscu poboru. Odnosząc się do kwestii hałasu generowanego przede wszystkim przez siłownię kogeneracyjną, pompy, podajniki wsadu, ładowarkę kołową, mieszadło, dostawcze samochody, organ II instancji wskazał, że emisja hałasu powstałego w trakcie eksploatacji obiektu nie przekroczy obowiązujących norm. Eksploatacja może również powodować powstanie emisji promieniowania i pola elektromagnetycznego o częstotliwości 50Hz. Jego oddziaływanie nie przekroczy obowiązujących w tym zakresie norm wynikających z przepisów szczególnych i ograniczona zostanie do terenu inwestycyjnego. Powyższe ustalenia wynikają z założeń projektowych projektu (str. 22 części opisowej projektu zagospodarowania działki). Wojewoda podkreślił, że przedmiotowym zamierzeniem inwestycyjnym jest przebudowa i rozbudowa istniejącej kotłowni węglowej w celu m.in. ochrony środowiska, poprzez zastąpienie istniejących kotłów na paliwo stałe modułem wysokosprawnej kogeneracji o mocy 499 kW zasilanej biogazem rolniczym. Zatem przedmiotowe zamierzenie nie jest zamierzeniem nowym, a jego zakres zmniejsza oddziaływanie na środowisko i nieruchomości sąsiednie. Ponadto biogaz rolniczy, jako gaz otrzymywany w procesie fermentacji metanowej m.in. stałych odchodów zwierzęcych, stanowi instalację odnawialnego źródła energii zgodnie z ustawą z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (Dz.U. z 2022 r. poz. 1378), a co za tym idzie w czasie pracy emituje znacznie mniej szkodliwych substancji, niż ma to miejsce w przypadku konwencjonalnych źródeł energii. Podsumowując organ odwoławczy uznał, że zasadnie organ I instancji stwierdził, że żaden przepis prawa nie wprowadza ograniczeń w zagospodarowaniu nieruchomości należącej do skarżącej, które to ograniczenie związane byłoby z realizacją inwestycji objętej decyzją. Dalej organ II instancji wskazał, że tego rodzaju niedogodności, jak emisja hałasu na działkę skarżącej, czy też emisja pyłów w trakcie realizacji inwestycji, same w sobie nie dają podstaw do uznania, że właścicielowi sąsiedniej działki przysługuje status strony w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę. W świetle powyższego, po analizie projektu budowlanego Wojewoda stwierdził, że zasadnie organ I instancji przyjął, iż oddziaływanie inwestycji zamyka się w granicach działki inwestycyjnej. W sprawie brak jest dowodów potwierdzających okoliczność wpływu inwestycji na nieruchomość skarżącej. Poza tym pomiar realnego poziomu hałasu może nastąpić dopiero trakcie eksploatacji obiektu (po wykonaniu pomiarów). Okoliczności dotyczące w szczególności obniżenia komfortu życia itp. nie mogą być uznane za naruszenie interesu prawnego, a jedynie interesu faktycznego, ponieważ posadowienie spornego obiektu zrealizowane będzie w odległościach kilkukrotnie większych niż przewidziane w obowiązujących przepisach. Odnosząc się do pozostałych uwag odwołania Wojewoda wskazał, że wobec powyższej argumentacji nie mogą one podlegać rozpatrzeniu. Kolejno organ II instancji szczegółowo wyjaśnił okoliczności stanowiące o braku podstaw do przyznania skarżącej przymiotu strony, a co za tym idzie bezzasadności zarzutów naruszenia art. 28 P.b. oraz art. 7, art. 77, art. 80 i art. 10 K.p.a., jak również o okolicznościach stanowiących podstawę kwalifikacji inwestycji jako nieoddziaływującej na środowisko. W kwestii zgodności inwestycji z przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego organ II instancji wskazał na treść § 12 uchwały nr VII/42/2011 Rady Gminy w Rabie Niżnej z dnia 28 kwietnia 2011 r. w sprawie: zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi Raba Wyżna, Rokiciny Podhalańskie, Sieniawa i Podsarnie w Gminie Raba Wyżna w zakresie działek o nr [...], [...], [...] oraz części działek o nr [...], położonych na terenie miejscowości R. . Końcowo organ II instancji podkreślił, że jego decyzja umarzająca rozstrzyga tylko co do legitymacji wnoszącego odwołanie i nie jest decyzją stricte merytoryczną w sprawie, bowiem brak jest prawnych możliwości rozpatrzenia odwołania w sytuacji, gdy wnosi je osoba nieuprawniona, a więc osoba nie będąca stroną w sprawie. N. U. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na ww. decyzję Wojewody Małopolskiego z 2 lutego 2023 r. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów: 1) postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy: a) art. 7 w zw. z art. 77 K.p.a. poprzez zaniechanie wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego oraz niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego, w szczególności poprzez nieprzeprowadzenie własnych ustaleń w zakresie obszaru oddziaływania obiektu, nieskonfrontowanie założeń projektu architektoniczno-budowlanego z argumentacją skarżącej zawartą w odwołaniu, b) art. 80 K.p.a. poprzez dokonanie sprzecznej z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, niewszechstronnej oceny zgromadzonych w sprawie dowodów, przejawiającej się w szczególności: - dowolnym, sprzecznym z zasadami logiki i doświadczenia życiowego przyjęciem, że realizacja inwestycji w postaci biogazowni na działce znajdującej się w odległości ok. 40 metrów od działki skarżącej nie wpłynie na ograniczenia w zagospodarowaniu jej nieruchomości, - pominięciem wskazywanej w odwołaniu przez skarżącą okoliczności, że kotłownia, którą chce "przebudować" inwestor w istocie od 1998 r. nie istnieje, w związku z czym organ dokonał błędnych ustaleń faktycznych w zakresie przyjęcia, że inwestycja dotyczy przebudowy i rozbudowy już istniejącej kotłowni, czego skutkiem jest naruszenie prawa materialnego, w szczególności niewłaściwe zastosowanie § 12 ust. 1 i 2 uchwały nr VII/42/2011 Rady Gminy Raba Wyżna z dnia 28 kwietnia 2011 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi Raba Wyżna, Rokiciny Podhalańskie, Sieniawa i Podsarnie w Gminie Raba Wyżna w zakresie działek nr [...], [...] i [...] oraz części działek o nr [...], c) art. 8 § 1 i § 2 K.p.a. poprzez odmienne rozstrzygnięcie sprawy w tym samym stanie faktycznym i prawnym, pomimo że we wcześniejszym postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę tej samej inwestycji toczącym się przed Starostą Nowotarskim, znak: BA.6740.1.427.2022.MM, zakończonej umorzeniem postępowania, wyrażano odmienne stanowisko co do zgodności projektu z miejscowym prawem zagospodarowania przestrzennego, ustalenia obszaru oddziaływania obiektu, a w konsekwencji także stron postępowania, d) art. 138 § 1 pkt 3 w zw. z art. 105 § 1 K.p.a. poprzez umorzenie postępowania odwoławczego w sytuacji, gdy organ odwoławczy powinien rozpatrzyć odwołanie skarżącej, której przysługuje przymiot strony i uchylić zaskarżoną decyzję oraz orzec co do istoty sprawy i odmówić udzielenia pozwolenia na budowę, e) art. 107 § 3 K.p.a. poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji; 2) prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy: a) art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 P.b. poprzez błędną wykładnię pojęcia "ograniczeń w zabudowie" i przyjęcie, że przyznanie przymiotu strony w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę jest uzależnione od tego, czy dana inwestycja będzie powodowała przekroczenie określonych norm, podczas gdy prawidłowa wykładnia powyższego przepisu uzależnia nadanie przymiotu strony tylko od tego, czy istnieją przepisy nakazujące badać możliwość oddziaływania inwestycji na nieruchomości sąsiednie, b) art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 oraz art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i niedokonanie przez organ własnych ustaleń dotyczących obszaru oddziaływania obiektu, a w konsekwencji prowadzenie postępowania przez organ architektoniczno-budowlany bez udziału podmiotów, którym powinien przysługiwać w niniejszym postępowaniu przymiot strony, c) art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a I lit. b P.b. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na niedokonaniu sprawdzenia zgodności projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i wymaganiami ochrony środowiska, d) art. 32 ust. 1 pkt 2 P.b. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę pomimo nieuzyskania przez inwestora stosownych pozwoleń, uzgodnień i opinii. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie prawomocnym wyrokiem z 12 lipca 2023 r. sygn. II SA/Kr 482/23 uchylił ww. decyzję Wojewody Małopolskiego z 2 lutego 2023 r. stwierdzając, że narusza ona przepisy postępowania w sposób, który miał istotny wpływ na wynik sprawy, co powoduje konieczność jej usunięcia z obrotu prawnego. Na wstępie uzasadnienia ww. wyroku WSA podkreślił, że granice sprawy sądowoadministracyjnej wyznacza zakwestionowane rozstrzygnięcie organu wyższego stopnia, a nie materialnoprawny stosunek prawa administracyjnego ukształtowany decyzją organu I instancji. Dlatego też w takim przypadku kontrola sądu ogranicza się jedynie do oceny, czy istniały podstawy do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 1 pkt 3 K.p.a. Skoro granice niniejszej sprawy zakreśla podstawa prawna zaskarżonej decyzji, tj. art. 138 § 1 pkt 3 K.p.a., to badanie jej legalności przez sąd administracyjny na tym etapie postępowania musi ograniczać się do analizy legitymacji skarżącej do występowania w sprawie administracyjnej w charakterze strony. WSA stwierdził, że w ww. decyzji z 2 lutego 2023 r. Wojewoda nie ograniczył się do badania legitymacji strony skarżącej. W jej uzasadnieniu zawarł również uwagi dotyczące między innymi zgodności planowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, braku konieczności wydania w tej sprawie decyzji środowiskowej, czy też ogólne uwagi wykazujące, że zdaniem organu przebudowa i rozbudowa istniejącej kotłowni węglowej ma na celu m.in. ochronę środowiska poprzez zastąpienie istniejących kotłów na paliwo stałe modułem wysokosprawnej kogeneracji o mocy 499 kW zasilanej biogazem rolniczym. WSA wskazał także, że skarżąca podniosła również liczne zarzuty wobec decyzji I instancji, w szczególności zarzuty naruszenia przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz przepisów środowiskowych. Na rozprawie 12 lipca 2023 r. WSA oddalił wniosek dowodowy skarżącej sformułowany w piśmie z 3 lipca 2023 r. o przeprowadzenie dowodu z szeregu dokumentów – celem wykazania aktualnego stanu obiektów budowlanych, mających podlegać przebudowie i rozbudowie, w szczególności na okoliczność, że na terenie nieruchomości nie jest prowadzona produkcja zwierzęca, że brak jest kotła na paliwo stałe, a komin jest nieczynny co najmniej od 2009 r., zatem kotłownia, która ma być przebudowywana i rozbudowywana nie istnieje. WSA stwierdził, że okoliczność aktualnego stanu zabudowy na działce inwestycyjnej nie jest istotna dla oceny, czy skarżącej przysługiwał przymiot strony w przedmiotowym postępowaniu. Dodatkowo, wniosek skarżącej zmierzał do zakwestionowania wskazanych wyżej ustaleń Wojewody wykraczających poza badanie legitymacji strony skarżącej, jednakże kontrola sądowa w niniejszej sprawie nie może ich obejmować, bowiem wykraczają one poza granice sprawy umorzenia postępowania odwoławczego. Podobnie WSA ocenił, że zrealizowanie żądania skarżącej uchylenia również decyzji I instancji nie jest możliwe w przypadku sądowej kontroli decyzji umarzającej postępowanie odwoławcze, bowiem wykracza poza granice sprawy. Przechodząc do oceny prawidłowości decyzji Wojewody z 2 lutego 2023 r. WSA wskazał, że badając obszar oddziaływania inwestycji Wojewoda na str. 4–5 uzasadnienia decyzji wskazał na odległości działki skarżącej od terenu inwestycji oraz od komory fermentacji, zbiornika buforowego substratu płynnego i zbiornika biogazu rolniczego. WSA stwierdził, że ww. okoliczności nie poddają się jednak weryfikacji, a organ odwoławczy nie podał – wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 77 i art. 107 § 3 K.p.a. – na podstawie jakich dowodów ustalił te odległości. Działka skarżącej nie została uwidoczniona na projekcie zagospodarowania terenu stanowiącym część projektu budowlanego. WSA wskazał, że w przesłanych do sądu aktach organu II instancji w formie elektronicznej znajduje się m.in. pismo inwestorki z 18 stycznia 2023 r., w którym odniosła się ona do zarzutów odwołania. Na str. 4 tego pisma znajduje się grafika z geoportalu, która prawdopodobnie ma obrazować omawiane odległości między nieruchomością skarżącej a terenem inwestycji, jednakże w wersji elektronicznej jest ona całkowicie nieczytelna. To samo dotyczy mapy dołączonej do pisma inwestorki, w której odręcznym pismem odnotowano: "granice działek ewidencyjnych określono metodą graficzną na podstawie mapy ewidencji gruntów w skali 1:2880". WSA nakazał Wojewodzie w ponownie prowadzonym postępowaniu przeprowadzenie w sposób czytelny i poddający się ocenie dowodów na okoliczność usytuowania działki skarżącej względem inwestycji. Ponadto stwierdził konieczność zbadania i wyjaśnienia przez organ II instancji, jakie jest przeznaczenie nieruchomości skarżącej w planie miejscowym, bowiem okoliczność ta może mieć znaczenie z punktu widzenia ewentualnych ograniczeń w zabudowie. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 8 § 1 i § 2 K.p.a. WSA wskazał, że skoro poprzednie postępowanie dotyczące inwestycji w postaci biogazowni na tym terenie zakończono decyzją o jego umorzeniu, to organ nie mógł wyrazić w niej stanowiska w przedmiocie obszaru oddziaływania inwestycji i kręgu stron postępowania w sposób, który mógłby mieć znaczenie dla kolejnych spraw w tym samym przedmiocie. Zatem zarzut ten nie mógł odnieść skutku. Dalej WSA zwrócił uwagę, że akta II instancji zostały przesłane przez organ do sprawy sygn. II SA/Kr 408/23 ze skargi Gminy Raba Wyżna na postanowienie Wojewody Małopolskiego stwierdzające niedopuszczalność odwołania Gminy od decyzji I instancji. W przesłanych aktach brak było odwołania N. U., jednakże fakt jego wniesienia a także jego treść nie budziła wątpliwości. W przesłanych aktach było też pismo skarżącej przesłane w odpowiedzi na wezwanie organu m.in. o wykazanie posiadania interesu prawnego do występowania w postępowaniu administracyjnym w sprawie pozwolenia na budowę ww. inwestycji w rozumieniu art. 28 ust. 2 P.b., zawierające m.in. wykaz działek do niej należących. Z ww. względów WSA przyjął, że brak odwołania w aktach administracyjnych nie stanowił przeszkody do rozpoznania sprawy. Na zakończenie WSA wskazał, że oprócz linii orzeczniczej powołanej przez Wojewodę w uzasadnieniu decyzji z 2 lutego 2023 r., a dotyczącej zawężonej interpretacji pojęcia "obszar oddziaływania inwestycji", w orzecznictwie w dalszym ciągu prezentowane są również poglądy odmienne. WSA przywołał szereg wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego, wskazujących że stroną postępowania na gruncie art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 P.b. powinny być też takie osoby, na których nieruchomości obiekt budowlany tylko potencjalnie może oddziaływać, nawet jeśli z zatwierdzonego projektu budowlanego może wynikać, że inwestor spełnił wszystkie wymagania wynikające z P.b. i przepisów odrębnych. Przy wykładni art. 3 pkt 20 P.b. przepis ten zawsze należy interpretować łącznie z art. 5 P.b. Zasadą procesu inwestycyjnego jest bowiem poszanowanie uzasadnionych interesów osób trzecich, co dotyczy przede wszystkim właścicieli nieruchomości znajdujących się w szeroko rozumianym sąsiedztwie terenu inwestycji. Właściwe zastosowanie art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. w zw. z art. 140 K.c. wymaga więc, aby przy ustalaniu kręgu stron w sprawie pozwolenia na budowę uwzględnić wszelkie oddziaływanie na nieruchomości sąsiednie, które w świetle prawa powszechnie obowiązującego mogłyby doprowadzić do ograniczenia właścicieli w realizacji uprawnień związanych z zagospodarowaniem, czy wykorzystaniem gruntów, do których przysługuje im tytuł prawny. WSA zalecił Wojewodzie przy ponownym rozpoznaniu sprawy rozważenie również i ww. prezentowanych w orzecznictwie poglądów. Wojewoda Małopolski, po ponownym rozpoznaniu sprawy, zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją z 1 marca 2024 r., znak WI-I.7840.16.52.2023.EU umorzył postępowanie odwoławcze wszczęte na wniosek N. U., stanowiący odwołanie od opisanej na wstępie decyzji Starosty Nowotarskiego z 17 listopada 2022 r. Jako podstawę prawną decyzji organ II instancji ponownie wskazał art. 138 § 1 pkt 3 w zw. z art. 105 § 1 i art. 104 K.p.a. W obszernej 30 stronicowej decyzji organ II instancji szczegółowo przedstawił przebieg postępowania i wytyczne sformułowane w ww. wyroku WSA z 12 lipca 2023r. sygn. II SA/Kr 482/23. Podkreślił wagę związania na mocy art. 153 P.p.s.a. Przywołał obszerne cytaty z wyroków NSA wskazanych w wyroku WSA z 12 lipca 2023 r. i odniósł ich treść do stanu faktycznego niniejszej sprawy. Dalej organ II instancji wskazał, że zgodnie z ww. zaleceniami sądu, w ramach prowadzonego postępowania odwoławczego i gromadzenia materiału dowodowego dołączył czytelne odpisy (skany) pism składanych w toku postępowania prowadzonego uprzednio pod sygnaturą akt: WI-I.7840.16.77.2022.EU przez uczestników tego postępowania, w tym: 1. pismo N. U. z 25 listopada 2022 r. stanowiące odwołanie od ww. decyzji Starosty Nowotarskiego, przesłane do organu przez Starostę Nowotarskiego przy piśmie z 16 grudnia 2022 r., 2. pismo N. U. z 9 stycznia 2022 r. (data wpływu na dziennik podawczy MUW w Krakowie – 12.01.2023 r.) wraz z załącznikami, w tym informacją o nieruchomościach gruntowych stanowiących własność ww., a które w ocenie skarżącej znajdują się w obszarze oddziaływania projektowanego obiektu, 3. pismo J. B. z 18 stycznia 2023 r., stanowiące ustosunkowanie się do zarzutów odwołania. Do pisma tego dołączone są załączniki wskazujące na położenie terenu inwestycyjnego względem nieruchomości skarżącej, 4. pismo Starosty Nowotarskiego z 27 stycznia 2023 r. w sprawie przesłania załączników odwołania złożonego przez N. U., które omyłkowo nie zostały przesłane wraz z ww. odwołaniem do organu II instancji. Organ odwoławczy wystąpił również do Wójta Gminy Raba Wyżna o przesłanie wypisu i wyrysu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego dz.ew.nr [...] (teren inwestycji) oraz dz.ew.nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] (działki powołane przez skarżącą), położonych w miejscowości R. , jednostka ewidencyjna [...] [...], obręb: [...]. Żądane w tym zakresie dokumenty przesłane zostały przy piśmie z 1 grudnia 2023 r., znak: ZPD.6727.101.2023. Ponadto organ II instancji na czas rozpoznawania przedmiotowej sprawy wypożyczył z NSA (sygn. akt: II OSK 2200/23) akta Starosty Nowotarskiego, dotyczące zaskarżonej decyzji, które zostały przesłane do NSA, w związku z wniesioną przez Gminę Raba Wyżna skargę kasacyjną na wyrok WSA w Krakowie z 13 czerwca 2023 r., sygn. akt: II SA/Kr 408/23, oddalający skargę Gminy Raba Wyżna na postanowienie Wojewody Małopolskiego z 2 lutego 2023 r., znak: WI-I.7840.16.77.2022.EU, w przedmiocie niedopuszczalności odwołania. Dalej Wojewoda wskazał, że w toku ponownie prowadzonego postępowania odwoławczego, pełnomocnik inwestora przy piśmie z 28 grudnia 2023 r. ustosunkował się do zarzutów odwołania, a także przedłożył dodatkowy materiał dowodowy, tj. opinię w zakresie oddziaływań środowiskowych dla budowy biogazowni (opracowanie z 17 kwietnia 2023 r., przedłożone przy piśmie z 1 grudnia 2023 r.) oraz analizę rozprzestrzeniania hałasu przemysłowego (opracowanie z 19 grudnia 2023 r., przedłożone przy piśmie z 28 grudnia 2023 r.). Do kwestii oddziaływania przedmiotowego obiektu na środowisko, w tym na nieruchomość skarżącej ustosunkował się również, w piśmie z 20 grudnia 2023 r., projektant przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego, tj. B. M.. Kolejno organ II instancji stwierdził, że w ramach ponownie prowadzonego postępowania odwoławczego, zapewnił skarżącej czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwił jej – zgodnie z zawiadomieniem z 5 stycznia 2024 r. – wypowiedzenie się co do zebranego materiału dowodowego oraz zgłoszonych żądań, zgodnie z art. 10 K.p.a. Po doręczeniu ww. pisma skarżąca, jak również ustanowiony pełnomocnik, nie skorzystali z przysługującego im w tym zakresie prawa, a także nie przedłożyli żadnych nowych dowodów, które wskazywałyby na wpływ projektowanego obiektu na nieruchomości skarżącej. Następnie organ odwoławczy omówił kwestię kręgu stron postępowania z uwzględnieniem treści art. 28 ust. 2, art. 3 pkt 20, art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. i art. 140 K.c. i wszelkich oddziaływań na nieruchomości sąsiednie, które w świetle prawa powszechnie obowiązującego mogłyby doprowadzić do ograniczenia właścicieli w realizacji uprawnień związanych z zagospodarowaniem, czy wykorzystaniem gruntów, do których przysługuje im tytuł prawny. Zadaniem organu jest każdorazowo takie wyważenie interesu stron, aby inwestycja była realizowana w sposób nienaruszający uzasadnionego interesu właściciela działki sąsiedniej, z zachowaniem jednakże uprawnień inwestora do realizacji zamierzenia budowlanego. Dalej organ II instancji podkreślił, że ustawodawca jeszcze bardziej zawęził definicję strony postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Przywołał uzasadnienie stanowiska ustawodawcy zmieniającego treść art. 3 pkt 20 P.b. Podkreślił, że badanie potencjalnego, ale bliżej nieokreślonego i nie znajdującego odniesienia w obowiązujących przepisach oddziaływania, prowadziłoby do skutków jednoznacznie sprzecznych z przepisami prawa. Do przepisów odrębnych, w rozumieniu art. 3 pkt 20 P.b., należą m.in. przepisy rozporządzeń określających warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz przepisy z zakresu ochrony środowiska, ochrony zabytków, ochrony przyrody, prawo wodne. Odrębnymi przepisami w rozumieniu art. 3 pkt 20 P.b. mogą też być ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który – jak stanowi art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2023 r., poz. 977 ze zm. – u.p.z.p.) – jest aktem prawa miejscowego. Organ wskazał, że oceniając, czy nieruchomości znajdują się w obszarze odziaływania projektowanego obiektu, należy mieć na uwadze, że istnienie interesu prawnego, jaki wynika z art. 28 ust. 2 P.b., nie jest uzależnione od tego, czy dana inwestycja będzie powodowała przekroczenie określonych norm, lecz czy istnieją przepisy nakazujące badać możliwość oddziaływania inwestycji na nieruchomości sąsiednie (por. wyroki NSA z 12 maja 2021 r. sygn. II OSK 2097/20 i z 1 lipca 2021 r. sygn. II OSK 3317/18). Już tylko potencjalna możliwość spowodowania szkodliwego oddziaływania inwestycji na nieruchomości sąsiednie jest wystarczającą przesłanką do uzyskania przymiotu strony w postępowaniu o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Sam fakt, że przy realizacji konkretnej inwestycji nieruchomości skarżącej znajdują się w zasięgu oddziaływania projektowanego obiektu i konieczne jest sprawdzenie, czy na tym obszarze nie został przekroczony dopuszczalny poziom oddziaływania obiektu, sprawia, że takie nieruchomości znajdują się w obszarze oddziaływania inwestycji, w stosunku do której okoliczności te podlegają sprawdzeniu. Zachowanie tych norm powoduje, że nie można mówić o negatywnym oddziaływaniu obiektu, ale nie powoduje braku oddziaływania. W judykaturze zasadnie podnosi się, że nawet jeżeli dany obiekt spełnia wszystkie konieczne normy prawa i odpowiada warunkom technicznym, jakim powinna odpowiadać dana inwestycja, w zakresie dopuszczalnego poziomu oddziaływania, to z tego względu podmiot legitymujący się tytułem prawnym do działki położonej w obszarze oddziaływania obiektu nie traci przymiotu strony w postępowaniu o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Przeciwnie, konieczność zachowania tych norm i wymagań świadczy o oddziaływaniu obiektu budowlanego na daną nieruchomość. Jej właściciel (użytkownik wieczysty, zarządca) musi mieć zapewnioną możliwość uczestnictwa w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę, aby móc reagować na ewentualne nieprawidłowości związane z projektowaniem obiektu, bądź by mieć wiedzę, że obowiązujące normy i wymagania zostały w danej sprawie spełnione (wyrok NSA z 18 października 2022 r. sygn. akt II OSK 3893/19). Samo potencjalne oddziaływanie jest już wystarczające do stwierdzenia o istnieniu interesu prawnego (zob. wyrok NSA z 16 lutego 2023 r., sygn. akt II OSK 81/23). Istnienie potencjalnego oddziaływania inwestycji powoduje, że strony mają prawo podejmować działania ukierunkowane na zapewnienie przestrzegania w toku postępowania administracyjnego wszystkich określonych prawem wymagań związanych z realizacją inwestycji. Natomiast położenie nieruchomości w bliskim sąsiedztwie z nieruchomością, na której ma być realizowana inwestycja, samo w sobie nie jest wystarczające do przyjęcia, że skarżącej przysługuje status strony, bowiem niezbędne jest wykazanie istniejących ograniczeń w możliwości zabudowy należącej do niej nieruchomości, przy czym wskazane ograniczenia muszą wynikać z konkretnego przepisu prawa (por. wyrok NSA z 11 maja 2021 r. sygn. akt II OSK 2858/18). Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy organ II instancji nie znalazł podstaw do przyznania przymiotu strony skarżącej. Uzasadniając powyższe organ II instancji wskazał na treść opinii w zakresie oddziaływań środowiskowych dla budowy biogazowni w ramach zadania objętego niniejszym postępowaniem administracyjnym (opracowanie z 17 kwietnia 2023 r., przedłożone przez pełnomocnika inwestora przy piśmie z 1 grudnia 2023 r.), w której opracowujący, po szczegółowej analizie przedmiotu inwestycji, przy czym przyjęto najbardziej niekorzystne rozwiązania dla przedmiotu inwestycji, wskazał cyt.: "(...) mając na uwadze charakter, zakres, skalę i lokalizację przedsięwzięcia stwierdza się, że nie wystąpi ryzyko negatywnego wpływu na środowisko wodne oraz pogorszenie aktualnego stanu wód. Etap realizacji nie będzie stanowił zagrożenia dla wód podziemnych oraz gospodarki gruntowo-wodnej. Realizacja inwestycji nie spowoduje nieosiągnięcia celów środowiskowych określonych w Planie Gospodarowania Wodami na obszarze Dorzecza Wisły oraz nie będzie mieć negatywnego wpływu na pogorszenie aktualnego stanu wód (patrz str. 53 powołanego opracowania) (...) nie przewiduje się, aby przedsięwzięcie mogło w jakikolwiek sposób wpływać na ustalenia zawarte w planie ochrony OCHK (dot. Obszar Chronionego Krajobrazu – wyjaśnienie skrótu własne) (patrz str. 66 powołanego opracowania). (...) Analiza oddziaływania przedsięwzięcia w zakresie emisji zanieczyszczeń do powietrza wykazała, iż przedsięwzięcie nie będzie powodowało wystąpienia w powietrzy stężeń substancji normowanych wyższych niż dopuszczalne. Niemniej jednak pozostaje kwestia uciążliwości złowonnej instalacji tego typu. Konieczna jest zatem, w możliwie najwyższym stopniu, hermetyzacja procesu produkcji biogazu oraz niedopuszczenie do rozszczelnienia instalacji zbiorników, instalacji przesyłowej i instalacji spalania biogazu. Analiza w zakresie emisji hałasu do środowiska wykazała, że przedmiotowe przedsięwzięcie może stanowić uciążliwość dla środowiska, szczególnie w porze nocnej. Głównym źródłem uciążliwości może być praca agregatu, stanowiącego element modułu Kogeneracji – są to urządzenia charakteryzujące się bardzo wysoką mocą akustyczną. Stąd też konieczne jest zastosowanie dedykowanych przegród dźwiękoizolacyjnych lub urządzeń o ograniczonej emisji hałasu. Analiza w zakresie gospodarki odpadami wykazała, że przedsięwzięcie nie powinno powodować uciążliwości w tym zakresie, o ile gospodarka odpadami będzie prowadzona zgodnie z obowiązującymi przepisami w zakresie zbierania, magazynowania, transportu i przetwarzania odpadów. Analiza w zakresie gospodarki wodno-ściekowej nie wykazała, aby funkcjonowanie przedsięwzięcia mogło powodować uciążliwości, o ile gospodarka wodno-ściekowa będzie prowadzona zgodnie z przepisami. Niezwykle ważny będzie sposób magazynowania, przepompowywania i przewozu płynów pofermentacyjnych, gdzie zachodzi konieczność hermetyzacji tego procesu, w przeciwnym wypadku należy spodziewać się znacznych uciążliwości zapachowych i emisji substancji złowonnych. Analiza wpływu przedsięwzięcia na elementy przyrodnicze nie wykazała uciążliwości przedsięwzięcia w tym zakresie (...). Po uruchomieniu przedsięwzięcia, w przypadku zgłoszenia przez mieszkańców uciążliwości w zakresie jego funkcjonowania, proponuje się nałożenia na właściciela instalacji obowiązku przeprowadzenia przeglądu ekologicznego w trybie art. 237 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (patrz str. 66-67 powołanego opracowania)". Przystępując do analizy wpływu projektowanego obiektu na nieruchomości skarżącej organ II instancji wskazał, że zgodnie z art. 75 § 1 K.p.a. jako dowód stanowiący podstawę niezbędnych pomiarów przyjął mapę sytuacyjną wydaną przez Starostwo Powiatowe w Nowym Targu sporządzoną w skali 1:1000 (patrz pieczęć w lewym narożniku tej mapy), przedłożoną przy piśmie z 18 stycznia 2023 r. przez pełnomocnika inwestora. Mapa ta spełnia wymogi stawiane w 75 § 1 K.p.a. Nieruchomości skarżącej znajdują się w odległości ponad 40 m od granicy z dz. [...]. Niemniej jednak nieruchomości te znajdują się w odległości ok. 150 m od terenu inwestycyjnego, a sam budynek mieszkalny skarżącej znajduje się w odległości ok. 173 m od terenu inwestycyjnego – przy czym od komory fermentacji i zbiornika buforowego substratu płynnego odległość ta wynosi 178 m, a od budynku kogeneratu, który stanowi główne źródło hałasu, w odległości ponad 225 m. Potwierdzeniem powyższych parametrów jest mapa wydana przez Starostwo Powiatowe w Nowym Targu, sporządzona w skali 1:1000 i dołączona do pisma z 18 stycznia 2023 r. J. B.. Informacja ta stanowi odpowiedź na stwierdzoną przez WSA w Krakowie nieprawidłowość w zakresie nieczytelności skanu ww. pisma. Jednocześnie organ nadmienił, że podstawą ww. pomiaru nie stanowił wydruk zdjęcia z https://mapy.geoportal.gov.pl, które również umieszczone zostało w treści pisma z 18 stycznia 2023 r., ale jak wyżej wskazano mapa wydana przez Starostwo Powiatowe w Nowym Targu i przedłożona również przy piśmie z 18 stycznia 2023 r. Mapa wydana z zasobów Starostwa Powiatowego stanowi najbardziej wiarygodny materiał dowodowy, umożliwiający dokonanie pomiarów obiektu względem innych obiektów oraz granic działek. Takiej wagi dowodowej nie można przypisać mapom dostępnym na https://mapy.geoportal.gov.pl, choć nie ulega wątpliwości, iż mapy dostępne na tej stronie także mogą stanowić ogólny pogląd na teren otaczający działkę inwestycyjną. Oceniając wpływ inwestycji na nieruchomości organ odwoławczy wskazał, że przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne, wobec jego odległości od granicy tych nieruchomości, nie ogranicza zabudowy terenu skarżącej w rozumieniu przepisów techniczno-budowlanych, w tym rozporządzenia WT, jak również rozporządzenia WT budowli rolniczych. Organ II instancji zwrócił też uwagę na zmianę stanu prawnego przedmiotowej sprawy, do uwzględnienie której jest zobowiązany. W postępowaniu prowadzonym pod sygnaturą akt WII.7840.16.77.2023.EU organ rozpoznawał przedmiotową sprawę m.in. w oparciu o przepisy rozporządzenia WT budowli rolniczych z 7 października 1997 r. Obecnie organ zobowiązany jest uwzględnić treść przepisów rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie z dnia 13 stycznia 2023 r. (Dz.U. z 2023 r., poz. 297), dalej "nowe rozporządzenie WT budowli rolniczych", które weszły w życie 2 marca 2023 r. Ponadto organ stwierdził, że z uwagi na datę wszczęcia postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, tj. 28 lipca 2022 r., w przedmiotowej sprawie znaczenie ma art. 24 ustawy z dnia 13 lipca 2023 r. o ułatwieniach w przygotowaniu i realizacji inwestycji w zakresie biogazowni rolniczych, a także ich funkcjonowaniu (Dz.U. z 2023 r., poz. 1597), zgodnie z którym do postępowań o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę dotyczących biogazowni rolniczych, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 9, w brzmieniu dotychczasowym (...). Z treści pisma Wójta Gminy z 1 grudnia 2023 r., znak: ZPD.6727.101.2023, wynika, że działki skarżącej, tj. dz. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] leżą w terenach mieszkalnictwa jednorodzinnego, oznaczonych symbolem M zgodnie z ustaleniami uchwały nr XIX/160/2004 Rady Gminy w Rabie Wyżnej z dnia 29 marca 2004 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi Raba Wyżna, Rokiciny Podhalańskie, Sieniawa i Podsarnie w Gminie Raba Wyżna. Zdaniem Wojewody w świetle zapisów planu miejscowego projektowany obiekt nie wpływa na zabudowę nieruchomości skarżącej w zakresie wynikającym z ustaleń tego planu. Kolejno organ szczegółowo opisał regulację wzajemnej odległości obiektów budowlanych m.in. w § 12 i § 271 rozporządzenia WT. Wskazał, że w zależności od rodzaju budynków i ich odporności ogniowej, odległość ta, dla najbardziej niekorzystnego rozwiązania konstrukcyjno-budowlanego projektowanego obiektu, może wynosić 16 m (patrz § 271 ust. 5). Dalej Wojewoda stwierdził, że uwzględniając stan nieruchomości skarżącej wynikający z ustaleń m.p.z.p., projektowany obiekt budowlany nie uniemożliwia zabudowy jej nieruchomości, bowiem odległość od projektowanego w tym postępowaniu obiektu budowlanego, do najbardziej wysuniętej na południe (w kierunku terenu inwestycyjnego) granicy działki skarżącej wyniesie nie mniej niż 160 m. Odległość ta jest zatem dziesięciokrotnie większa (§ 271 rozporządzenia WT), niż minimalna dopuszczona przepisami prawa. Zatem wynikające z przepisów techniczno-budowlanych odległości wzajemne obiektów budowlanych zostaną nie tylko spełnione, ale gwarantują brak oddziaływania na działkę skarżącej. Z uwagi na odległość obiektu projektowanego do granicy tej działki i wysokość planowanych obiektów (najwyższy projektowany obiekt: 13,90 m), przedmiotowe zamierzenie nie będzie również przesłaniało i zacieniało nieruchomości skarżącej (§ 13, 57-60 rozporządzenia WT). Przy powyższej analizie organ uwzględnił również hipotetyczną zabudowę działki skarżącej, która nie jest ograniczona w żaden sposób poprzez planowaną inwestycję. Zauważył, że wszystkie podane wyżej odległości liczone są od granicy działki skarżącej. Kolejno organ II instancji przywołał treść § 4 i § 6-10 nowego rozporządzenia WT budowli rolniczych. Stwierdził, że istniejący na nieruchomości skarżącej budynek zlokalizowany jest w odległości 173 m od terenu inwestycji. Odnosząc się do treści cytowanych przepisów organ wskazał, że odległość komór fermentacji od budynku skarżącej wynosi 178 m. Przepis w tym zakresie nakazuje zachowanie min. 20 m odległości pomiędzy komorami fermentacyjnymi i zbiorników biogazu rolniczego, a budynkami przeznaczonymi na pobyt ludzi (§ 7). Zatem odległość ta nie tylko jest zachowana, ale jest ona większa ponad ośmiokrotnie od wartości minimalnej wynikającej z cytowanych przepisów prawa. Wobec zamkniętych zbiorników substratu płynnego (charakterystyka projektowanego obiektu – str. 12-13 projektu budowlanego), odległość budynku skarżącej jest natomiast ponad jedenastokrotnie większa (§ 6). Zdaniem Wojewody z treści powołanej powyżej mapy, jak również z treści odwołania i pisma uzupełniającego ww. odwołanie nie wynika, by na działce skarżącej zlokalizowane były inne obiekty, o których mowa w cytowanych przepisach nowego rozporządzenia WT budowli rolniczych, tj. magazyny środków spożywczych, budynki służące przetwórstwu artykułów rolno-spożywczych, studnie itp. Nawet jednak gdyby takie obiekty znajdowały się na nieruchomości skarżącej – lub były planowane w przyszłości – to i tak wymagane odległości zostały zachowane, a nadto byłyby kilkukrotnie większe od minimalnych dopuszczonych przepisami prawa. Powyższe, zdaniem organu, potwierdza brak wpływu inwestycji na możliwość swobodnej zabudowy nieruchomości skarżącej. Największa wynikająca z ww. przepisów odległość wynosi 5 m. W rozpoznawanej sprawie objęte inwestycją obiekty zlokalizowane są w minimalnej odległości 21,4 m od granicy działki (granica na wschód od terenu inwestycyjnego, tj. dz [...]). A zatem odległość ta jest ponad czterokrotnie większa, niż dopuszczona przepisami. Przechodząc do kwestii przepisów m.p.z.p. organ wskazał, że nieruchomości gruntowe będące w dyspozycji skarżącej, tj. dz. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], jak wskazano powyżej, leżą w terenach mieszkalnictwa jednorodzinnego. Zatem skarżąca, w ramach będącej w jej dyspozycji nieruchomości gruntowej, może wybudować dowolny obiekt budowlany, który będzie zgodny z przeznaczeniem wynikającym z zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a także każdy inny obiekt, w sytuacji zmiany punktowej ustaleń tego planu, a projektowana w tym postępowaniu inwestycja nie umożliwi jej swobodnej zabudowy tego terenu. Wymagane przepisami prawa odległości wynikające z przepisów, w tym techniczno-budowlanych, względem dowolnej hipotetycznej zabudowy działki skarżącej, zostaną zachowane. Dalej organ odwoławczy przedstawił swoją ocenę wpływu inwestycji na środowisko, wskazując na brak wymagania uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Na marginesie, w odniesieniu do obaw skarżącej co do szkodliwego oddziaływania przedmiotowej inwestycji, organ poinformował, że z treści projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego wynika, że całość instalacji i urządzeń umożliwiających użytkowanie obiektu zgodnie z przeznaczeniem zaprojektowano w sposób zapewniający spełnienie obowiązujących norm w zakresie emisji hałasu, pyłów, pól elektromagnetycznych i innych negatywnych oddziaływań, zarówno na etapie wykonawstwa, jak również eksploatacji obiektu. Ponownie wskazał, że przedmiotowym zamierzeniem inwestycyjnym jest przebudowa i rozbudowa istniejącej kotłowni węglowej w celu m.in. ochrony środowiska, poprzez zastąpienie istniejących kotłów na paliwo stałe modułem wysokosprawnej kogeneracji o mocy 499 kW zasilanej biogazem rolniczym. Zatem przedmiotowe zamierzenie zmniejsza oddziaływanie na środowisko i nieruchomości sąsiednie. Ponadto biogaz rolniczy emituje znacznie mniej szkodliwych substancji, niż ma to miejsce w przypadku konwencjonalnych źródeł energii. Organ dodał też, że przedmiotowa inwestycja stanowiła przedmiot zapytania do Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi (nr zapytania: 6458). W odpowiedzi na to zapytanie sekretarz stanu, działając z upoważnienia Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wskazał cyt.: "(...) Biogazownie należą do instalacji odnawialnych źródeł energii, których dodatkowym atutem jest możliwość wykorzystania jako substratu do produkcji biogazu produktów ubocznych pochodzenia rolniczego oraz z przetwórstwa rolnospożywczego, a także innych, np. osadów ściekowych lub komunalnych, które w przeciwnym razie stanowiłyby odpad. Takie odpady podlegają niekontrolowanym procesom gnilnym, co prowadzi do wydzielania się odorów i powstania uciążliwości zapachowych, co może stanowić zagrożenie dla środowiska naturalnego i budzić sprzeciw lokalnej społeczności. Zagospodarowanie takich odpadów w biogazowniach wpływa na minimalizację lub nawet całkowitą likwidację tego zagrożenia, jednocześnie przynosząc korzyść w formie wyprodukowanej energii elektrycznej i ciepła na potrzeby energetyczne okolicznych mieszkańców. Pozytywnie wpływa to na zwiększenie bezpieczeństwa energetycznego lokalnej społeczności. Ponadto istnieje wysokie prawdopodobieństwo, że energia elektryczna i ciepło wytwarzane lokalnie będzie znacząco tańsze, niż dostarczane przez operatorów systemowych, co jest ważnym argumentem na rzecz realizacji takich inwestycji. Na podkreślenie zasługuje fakt, że produkcja energii elektrycznej z biogazu stanowi ważne uzupełnienie krajowego miksu energetycznego, w którym zwiększenie udziału zielonej energii jest bardzo istotne ze względu na potrzebę zapewnienia konkurencyjności polskiej gospodarce. Biogazownie mogą stanowić ważny czynnik, wpływający na osiągnięcie przez Polskę suwerenności energetycznej, tak w wymiarze lokalnym, jak i krajowym. Podejmowane działania w tym zakresie mają istotne znaczenie w kontekście całkowitego uniezależnienia się od importu gazu ziemnego ze wschodu (...)". Odnosząc się do kwestii hałasu organ wskazał na przepisy rozporządzenia Ministra Środowiska w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku z dnia 14 czerwca 2007 r. (Dz.U. z 2014 r., poz. 112). Z treści tego rozporządzenia wynika, że dopuszczalny poziom hałasu w terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej w przedziale czasu odniesienia równy 8 najmniej korzystnym godzinom dnia kolejno po sobie następującym wynosi 50 dB, a w przedziale czasu odniesienia równy 1 najmniej korzystnej godzinie nocy wynosi 40 dB. W przedmiotowej sytuacji hałas generowany jest przede wszystkim przez siłownię kogeneracyjną, pompy, podajniki wsadu, ładowarkę kołową, mieszadło, dostawcze samochody, wskazać należy iż emisja hałasu powstałego w trakcie eksploatacji obiektu nie przekroczy obowiązujących norm. Eksploatacja może również powodować powstanie emisji promieniowania i pola elektromagnetycznego o częstotliwości 50Hz. Jego oddziaływanie nie przekroczy obowiązujących w tym zakresie norm wynikających z przepisów szczególnych i ograniczona zostanie do terenu inwestycyjnego. Powyższe ustalenia wynikają z założeń projektowych projektu (str. 22 części opisowej projektu zagospodarowania działki). Z treści projektu wynika, że największy hałas będzie generowany przez pracę modułu kogeneracji. Projekt zakłada, że moduł ten zostanie zrealizowany w zabudowie kontenerowej (pkt 2.5.8 str. 19). Przyjęto jego dodatkowe wygłuszenie poprzez zastosowanie warstwy dźwiękoizolacyjnej wewnątrz pomieszczenia kontenera. Szczegółowe rozwiązania w tym zakresie zostaną przedstawione w projekcie technicznym, niemniej jednak projekt zakłada, że izolacyjność akustyczna kontenera wyniesie 18 dB. Przyjęte założenia projektowe pozwalają na przyjęcie, że na nieruchomości skarżącej, najwyższy dopuszczalny poziom dźwięku, w porze nocnej nie przekroczy 36,5 dB. Zatem hałas wytwarzany przez planowaną biogazownię w żaden sposób nie ogranicza możliwości zabudowy działki skarżącej. Co więcej, nie ogranicza także swobodnego zagospodarowania i użytkowania tej nieruchomości. Odnosząc się do podnoszonej przez skarżącą kwestii dotyczącej odorów organ II instancji wskazał, że zapach jest substancją niemierzalną i aktualnie brak jest norm prawnych wprost regulujących kwestie uciążliwości odorowych (tak NSA w wyroku z 18 kwietnia 2023 r., sygn. III OSK 2101/21). Podsumowując, w ocenie organu w niniejszej sprawie skarżąca nie wykazała, w jaki sposób prawo korzystania z jej nieruchomości zostanie naruszone lub ograniczone przez realizację przedmiotowej inwestycji. Skarżąca nie wykazała, w jaki sposób prawo korzystania z jej nieruchomości zostanie naruszone lub ograniczone przez realizację przedmiotowej inwestycji. Nie wskazała żadnego konkretnego przepisu prawa materialnego, który ograniczałby w sposób realny i konkretny korzystanie z jej nieruchomości, a także jej zabudowy. Spowodowane realizacją inwestycji faktyczne dolegliwości dla otoczenia nie mogą zostać zakwalifikowane jako naruszające uzasadnione interesy osób trzecich (art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b.). Podnoszone przez skarżącą okoliczności dotyczące zaistnienia immisji wskutek realizacji inwestycji, mogą być uznane za ewentualne naruszenie jej interesu faktycznego, a nie interesu prawnego. Lokalizacja spornego obiektu będzie zrealizowana nie tylko w odległościach przewidzianych obowiązującymi przepisami, ale w odległościach kilkukrotnie większych, niż nakazują to przepisy. Ponadto inwestycja jest zgodna z wymaganiami ochrony środowiska. Wobec tego brak jest zdaniem Wojewody okoliczności, z których można byłoby wyprowadzić wniosek, że projektowana zabudowa będzie oddziaływała na nieruchomości skarżącej, wprowadzając ograniczenia w możliwości jej zabudowy. Końcowo organ II instancji wskazał również, że w sprawie pozwolenia na budowę organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może domniemywać w zakresie przyszłych istotnych odstępstw od warunków udzielonego pozwolenia na budowę oraz zatwierdzonego projektu budowlanego, które mogą powstać na etapie realizacji inwestycji, czy też niewłaściwego utrzymania i użytkowania istniejących obiektów. Ocena ta dokonywana jest dopiero w trakcie wykonywanych robót budowlanych lub na etapie złożonego przez inwestora wniosku w sprawie zakończenia robót budowlanych ewentualnie wniosku o pozwolenie na użytkowanie lub w trakcie użytkowania tego obiektu. I ocena ta należy do zadań organu nadzoru budowlanego (zgodnie z rozdziałem 6 P.b.) oraz organów ochrony środowiska (rozdział II i V ustawy Prawo ochrony środowiska z dnia 27 kwietnia 2001 r. (Dz.U. z 2024 r. poz. 54 ze zm.). Tego rodzaju natomiast niedogodności, jak emisja hałasu na działkę skarżącej, czy też emisja pyłów w trakcie realizacji inwestycji, same w sobie nie dają podstaw do uznania, że właścicielowi sąsiedniej działki przysługuje status strony w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę. Aby właściciel sąsiedniej nieruchomości mógł być uznany za stronę postępowania, musiałby istnieć przepis, z którego wynikałby zakaz określonego sposobu wykorzystywania nieruchomości w sytuacji, gdy na tę nieruchomość docierają pyły, czy też hałas z sąsiedniej nieruchomości. Odnosząc się do kwestii podnoszonych przez skarżącą w piśmie z 25 listopada 2022 r., uzupełnionym pismem z 9 stycznia 2023 r., organ wskazał, że uciążliwości związane z obiektem takie jak hałas, emisja zanieczyszczeń do powietrza, powstawanie odpadów są typowe dla realizacji prawie każdej inwestycji. Są one społecznie dopuszczalne, jeśli nie przekraczają zwykłej miary. Odnosząc się do zgłoszonego żądania – przeprowadzenia dowodu z określonych dokumentów – Wojewoda wskazał, że powyższe żądanie na tym etapie postępowania, którego celem jest wyłącznie ustalenie, czy skarżącej przysługuje przymiot strony w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę, nie może być analizowane. Podobnie merytoryczna ocena przymiotu strony okolicznych mieszkańców, po wydaniu niniejszej decyzji, może podlegać ocenie jedynie w oparciu o art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. N. U. wniosła na powyższą decyzję Wojewody Małopolskiego z 1 marca 2024 r., znak WI-I.7840.16.52.2023.EU, skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów: I. postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy w postaci: 1. art. 153 P.p.s.a. poprzez wydanie decyzji nieuwzględniającej oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w wyroku WSA w Krakowie z 12 lipca 2023 r., sygn. akt II SA/Kr 482/23, w szczególności w zakresie przeprowadzenia w sposób jasny i poddający się ocenie dowodów na okoliczność usytuowania działki skarżącej względem inwestycji, analizy postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego na terenie nieruchomości skarżącej oraz terenie inwestycji, a także rozważenia w ponownie prowadzonym postępowaniu poglądów wyrażonych w wyrokach NSA, które zapadły w sprawach o sygn. akt II OSK 81/23, II OSK 893/20, II OSK 2439/19; 2. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. poprzez zaniechanie wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego oraz niepodjęcie wszystkich czynności niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego, w szczególności poprzez nieprzeprowadzenie własnych ustaleń w zakresie obszaru oddziaływania obiektu i powielenie w tym zakresie twierdzeń inwestora oraz nieskonfrontowanie założeń projektu architektonicznobudowlanego z argumentacją skarżącej; 3. art. 85 § 1 w zw. z art. 69 § 3 pkt 3 i art. 79 § 1 K.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z oględzin w celu dokonania pomiarów inwestycji względem innych obiektów oraz granic działek i niesporządzenie protokołu z oględzin, w związku z czym niemożliwa jest weryfikacja metodyki obliczeń odległości wymienionych w zaskarżonej decyzji oraz ich poprawności; 4. art. 84 § 1 K.p.a. poprzez dokonanie ustaleń faktycznych w kwestiach wymagających wiadomości specjalnych na podstawie prywatnych ekspertyz sporządzonych na zlecenie inwestora lub osób trzecich zamiast na opiniach biegłych w rozumieniu art. 84 § 1 K.p.a.; 5. art. 78 § 1 K.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z dokumentów przedłożonych przez skarżącą, które to dowody były istotne dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy; 6. art. 10 § 1 K.p.a. poprzez nieprawidłowe ustalenie kręgu stron postępowania odwoławczego; 7. art. 80 K.p.a. poprzez dokonanie sprzecznej z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, niewszechstronnej oceny zgromadzonych w sprawie dowodów, przejawiającej się w szczególności: i. wewnętrznie sprzecznym stanowiskiem organu w zakresie wykładni pojęcia obszaru oddziaływania obiektu, ii. dowolnym, sprzecznym z zasadami logiki i doświadczenia życiowego przyjęciem, że realizacja inwestycji w postaci biogazowni na działce znajdującej się w odległości ok. 40 m od działki Skarżącej nie wpłynie na ograniczenia w zabudowie i zagospodarowaniu nieruchomości należącej do skarżącej, iii. pominięciem kwestii niezgodności inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co ma wpływ na ustalenie obszaru oddziaływania obiektu, iv. pominięciem argumentacji Skarżącej dotyczącej kwestii oceny wpływu inwestycji na środowisko, w szczególności faktu położenia inwestycji na obszarze Południowomałopolskiego Obszaru Chronionego Krajobrazu oraz powierzchni zabudowy inwestycji; 8. art. 107 § 3 w zw. z art. 11 K.p.a. poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji, zawierające szereg wzajemnych sprzeczności i sporządzone w sposób, który uniemożliwia poznanie motywów zaskarżonej decyzji oraz w sposób niezgodny z zasadą przekonywania; 9. art. 138 § 1 pkt 3 w zw. z art. 105 § 1 K.p.a. poprzez umorzenie postępowania odwoławczego w sytuacji, gdy organ odwoławczy powinien merytorycznie rozpoznać odwołanie skarżącej, której przysługuje przymiot strony i uchylić zaskarżoną decyzję, orzekając co do istoty sprawy; II. prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy w postaci: 1. art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 i art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. poprzez błędną wykładnię pojęcia "ograniczeń w zabudowie", a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie ww. przepisu poprzez przyjęcie, że przyznanie przymiotu strony w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę jest uzależnione od tego, czy dana inwestycja będzie powodowała przekroczenie określonych norm, podczas gdy prawidłowa wykładnia powyższego przepisu uzależnia nadanie przymiotu strony wyłącznie od tego, czy istnieją przepisy nakazujące badać możliwość oddziaływania inwestycji na nieruchomości sąsiednie, 2. art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 oraz art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i niedokonanie przez organ ustaleń dotyczących obszaru oddziaływania obiektu, a w konsekwencji prowadzenie postępowania przez organ architektonicznobudowlany bez udziału podmiotów, którym powinien przysługiwać w niniejszym postępowaniu przymiot strony. W związku z powyższym skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie od organu na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu zarzutów skarżąca podniosła przede wszystkim, że organ nie zastosował się do oceny prawnej i wskazań wynikających z wyroku WSA z 12 lipca 2023 r. Zdaniem skarżącej z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika sposób i przyjęta metodologia ustalenia poszczególnych odległości, niemożliwa jest zatem ocena poprawności obliczeń organu. W ocenie skarżącej kwestia ta mogła być ustalona wyłącznie w toku oględzin, z których winien być sporządzony protokół. Według skarżącej z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika, aby organ przeprowadził analizę postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego na terenie nieruchomości skarżącej. Organ jedynie ogólnikowo wskazał, że działki skarżącej leżą w terenach mieszkalnictwa jednorodzinnego. Nie podjął żadnej analizy postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego pod kątem ograniczeń w zabudowie terenu. Skarżąca zarzuciła, że pomimo zawarcia w wyroku zobowiązania organu do rozważenia poglądów zawartych w orzecznictwie NSA, organ wyłącznie powołał fragmenty wskazywanych przez WSA orzeczeń, nie próbując ich nawet zastosować do okoliczności niniejszych sprawy, a co więcej — wyprowadzając wnioski wprost sprzeczne z powołanymi wyrokami oraz wykluczające się wzajemnie. Z jednej strony bowiem organ podziela wnioski przedstawione w orzecznictwie NSA co do tego, że przymiot strony nie jest zależny od tego, czy oddziaływanie inwestycji na nieruchomości sąsiednie przekracza ustalone w tym względzie normy i że już potencjalne oddziaływanie jest wystarczające do stwierdzenia o istnieniu interesu prawnego, czy że w ocenie obszaru oddziaływania należy brać pod uwagę również immisje, z drugiej zaś opierając się tylko na tym, że w jego ocenie nie zostały przekroczone normy odległościowe uznaje, że skarżącej wyłącznie z tego powodu przymiot strony nie przysługuje. Skarżąca podniosła, że problematyka związana z emisją hałasu, zanieczyszczeń, nieprzyjemnych zapachów, spalin, problemami związanymi z magazynowaniem odpadów i paliw, częstotliwością i uciążliwością dostaw substratów i wpływem na wody gruntowe, a także potencjalnym niebezpieczeństwem wynikającym z funkcjonowania biogazowni sprawia, że inwestycja biogazowni będzie powodowała realne ograniczenia związane z korzystaniem z nieruchomości skarżącej. W ocenie strony argumentacja organu nie wyklucza w sposób definitywny wpływu inwestycji na nieruchomość skarżącej również w zakresie immisji. Ponownie skarżąca podniosła niezgodność inwestycji z m.p.z.p. i konieczność przeprowadzenia oceny środowiskowej. Zdaniem skarżącej uzasadnienie zaskarżonej decyzji wydaje się być dosłownym powieleniem twierdzeń inwestora, czy autora projektu. Ponadto organ w sposób niedopuszczalny uznał, że załączona do pisma pełnomocnika inwestora mapa sytuacyjna może sama z siebie stanowić dowód pozwalający określić odległości pomiędzy poszczególnymi działkami czy zabudowaniami. Przyjęta w art. 75 K.p.a. zasada otwartego katalogu dowodów postępowania administracyjnego nie oznacza, że każdy fakt można wykazać dowolnie obraną kategorią dowodu. Niektóre fakty wymagają wręcz posłużenia się tylko im dedykowanymi dowodami. Dowód, jakim jest mapa, o ile oczywiście jest dowodem dopuszczalnym w postępowaniu administracyjnym, tak sam z siebie nie wskazuje odległości pomiędzy poszczególnymi miejscami, które przedstawia, chyba że okoliczności te były już uwzględniane jako wytyczne przy sporządzaniu mapy. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika natomiast, że mapa stanowiła wyłączne narzędzie wykorzystane przy ustalaniu odległości, natomiast pomiarów miał dokonać sam organ na podstawie mapy. Tym samym zdaniem skarżącej dowód ten nie jest przydatny dla ustalenia okoliczności wskazywanych w wiążącym organ wyroku WSA w Krakowie. Skarżąca wskazała, że organ w sposób nieuprawniony zastąpił ustalenia wymagające wiadomości specjalnych prywatnymi ekspertyzami, czym naruszył przepis art. 84 § 1 K.p.a. Organ opiera się na prywatnym dokumencie sporządzonym na zlecenie inwestora lub osób trzecich w istotnych dla niniejszego postępowania kwestiach związanych z oddziaływaniami środowiskowymi i rozprzestrzenianiem hałasu przemysłowego. Dokumenty te nie są obiektywne i nie mogą stać się podstawą ustaleń faktycznych w niniejszej sprawie. Organ winien zweryfikować podane w prywatnych dokumentach informacje, zlecając opinię biegłym i poddając je swojej swobodnej ocenie. Zdaniem skarżącej organ niesłusznie zaniechał przeprowadzenia dowodu ze wskazywanych przez stronę dokumentów, apriorycznie uznając, że nie mają one wpływu na ustalenie, czy skarżącej przysługuje przymiot strony w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę, czym naruszył art. 78 § 1 K.p.a. Z wnioskiem tym skarżąca się nie zgadza, zaś organ nie był nawet uprawniony do wyprowadzania takich wniosków bez przeprowadzenia dowodu z załączonych do pism strony dokumentów. Według skarżącej kwestia zgodności inwestycji z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ma istotne znaczenie dla ustalenia obszaru oddziaływania inwestycji. Skarżąca przypomniała, że - wbrew twierdzeniem organu – budowa biogazowni nie jest rozwiązaniem "zmniejszającym oddziaływanie na środowisko i nieruchomości sąsiednie" (tak: s. 22-23 uzasadnienia zaskarżonej decyzji). Zamierzenie inwestycyjne stanowi "przebudowę i rozbudowę istniejącej kotłowni węglowej" wyłącznie z nazwy, bowiem – jak wykazano - żadna kotłownia na terenie inwestycji nie funkcjonowała od wielu lat. Tym samym rozwiązanie to nie ograniczy oddziaływania na środowisko, tylko wręcz je wygeneruje. Zdaniem skarżącej organ po raz kolejny dokonał również sprzecznych ze stanem faktycznym ustaleń dotyczących uznania inwestycji za przedsięwzięcie mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Organ pominął całkowicie argumentację skarżącej dotyczącą kwestii oceny wpływu inwestycji na środowisko, w szczególności faktu położenia inwestycji na obszarze Południowomałopolskiego Obszaru Chronionego Krajobrazu oraz powierzchni zabudowy inwestycji, nakazującej dokonanie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W ocenie skarżącej również te kwestie nie pozostają bez wpływu na ustalenie obszaru oddziaływania obiektu, a wniosek ten zdaje się podzielać również organ, który rozważaniom na temat wpływu inwestycji na środowisko poświęca znaczną część uzasadnienia decyzji. Przy ustalaniu kręgu stron postępowania w przedmiocie wydania pozwolenia na budowę konieczne jest także ustalenie, czy przyszła inwestycja nie utrudni dotychczasowego korzystania z tych nieruchomości. Tymi "innymi przepisami" są również przepisy prawa cywilnego, które gwarantują właścicielowi nieruchomości sąsiedniej prawo korzystania z niej zgodnie z przeznaczeniem. Zdaniem skarżącej funkcjonowanie przemysłowej biogazowni poprzez immisje w postaci zanieczyszczeń, hałasu oraz uciążliwości odorowych, czy wpływ na środowisko niewątpliwie utrudni dotychczasowe korzystanie z nieruchomości skarżącej, która pełni dla niej funkcję mieszkalną. Końcowo skarżąca przywołała szereg orzeczeń sądów administracyjnych, w których zajmowano się kwestią obszaru oddziaływania inwestycji i przymiotu strony sąsiadów. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski wniósł o jej oddalenie. Podniósł w szczególności, że nie miał podstaw do zakwestionowania przedłożonej z zasobów Starostwa Nowotarskiego mapy, która stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 K.p.a. Uczestniczka postępowania/inwestorka J. B. w piśmie procesowym z 14 czerwca 2024 r. wniosła o oddalenie skargi. Podkreśliła, że jej zdaniem organ II instancji wypełnił wszystkie wytyczne wyrażone przez WSA w wyroku z 12 lipca 2023 r. sygn. II SA/Kr 482/23. Swoje stanowisko i wnioski obszernie uzasadniła. Nadmieniła również, że opinia w zakresie oddziaływań środowiskowych dla budowy biogazowni z 17 kwietnia 2023 r., przedłożona przez inwestorkę przy piśmie z 1 grudnia 2023 r., nie została zlecona przez uczestniczkę, a została wykonana na zlecenie Gminy Raba Wyżna, która we własnym zakresie podejmuje działania mające na celu wyeliminowania z obrotu prawnego spornej decyzji o pozwoleniu na budowę z 17 listopada 2022 r. Odnośnie załączonego do skargi oświadczenia poprzedniego dzierżawcy działki nr [...] o demontażu urządzeń wchodzących w skład kotłowni uczestniczka podniosła, że sam ewentualny demontaż niektórych elementów kotłowni nie skutkuje automatycznie zmianą sposobu użytkowania całego budynku, w którym te były zainstalowane. Zarówno poprzedni jak i aktualny dzierżawca nie rozpoczął bowiem użytkowania tego budynku na inne cele. Demontaż części elementów ma charakter przejściowy i w każdej chwili możliwy jest ponowny montaż rozebranych części kotłowni. Ponowne uruchomienie kotłowni nie zmieni zatem sposobu użytkowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie ponownie rozpoznając sprawę zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Stosownie do art. 3 P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 P.p.s.a.). W myśl art. 145 § 1 P.p.s.a. w przypadku, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi Sąd oddala skargę w oparciu o art. 151 P.p.s.a. Kontrolując zaskarżoną decyzję zgodnie ze wskazanymi wyżej kryteriami Sąd stwierdził, że nie ma podstaw do wyeliminowania jej z obrotu prawnego, albowiem odpowiada ona prawu, a zarzuty skarżącej nie są zasadne. Kontrola Sądu w niniejszej sprawie dotyczyła decyzji Wojewody Małopolskiego z 1 marca 2024 r. umarzającej postępowanie odwoławcze wszczęte na wniosek skarżącej, stanowiący odwołanie od opisanej na wstępie decyzji Starosty z 17 listopada 2022 r. zatwierdzającej projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielającej inwestorowi pozwolenia na przebudowę oraz rozbudowę istniejącej kotłowni węglowej w celu poprawy jej stanu technicznego oraz warunków użytkowania w zakresie bezpieczeństwa pożarowego, pracy, zdrowotnych, higieniczno-sanitarnych, ochrony środowiska poprzez zastąpienie istniejących kotłów na paliwo stałe modułem wysokosprawnej kogeneracji o mocy 499 kW zasilanym biogazem rolniczym wraz z budową infrastruktury technicznej służącej do wytwarzania oraz magazynowania na działce nr [...] w miejscowości Raba Wyżna. Wbrew stanowisku skarżącej – właścicielki położonych w sąsiedztwie terenu inwestycji działek nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] – organ odwoławczy stanął na stanowisku, że działki te znajdują się poza obszarem oddziaływania ww. inwestycji, co skutkuje brakiem po stronie skarżącej N. U. przymiotu strony postępowania w sprawie przedmiotowego pozwolenia na budowę. Sąd aprobuje rozstrzygnięcie i ocenę prawną wyrażoną w zaskarżonej decyzji. Należy także stwierdzić, że istotne elementy stanu faktycznego i prawnego przedstawiają się tak, jak to wskazał organ II instancji. Niezasadna skarga nie zasługiwała na uwzględnienie i podlegała oddaleniu. Jak przy tym słusznie wskazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, w niniejszej sprawie organ II instancji był przede wszystkim zobligowany do zastosowania się do wskazań oraz oceny prawnej zawartej w wydanym w niniejszej sprawie prawomocnym wyroku WSA w Krakowie z 12 lipca 2023 r. sygn. II SA/Kr 482/23. Zarówno Wojewoda, jak i WSA w Krakowie, rozpoznając obecnie tę sprawę, są związani treścią art. 153 P.p.s.a., zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Dodatkowo, w myśl art. 170 P.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Sądu wiąże w sprawie ten Sąd oraz organ administracji publicznej w przyszłości, ilekroć dana sprawa będzie przedmiotem rozpoznania przez ten sąd i organ, jeżeli ocena prawna wyrażona w tym orzeczeniu nie zostanie uchylona w prawem określonym trybie i jeżeli nie uległy zmianie przepisy prawne stanowiące podstawę oceny w danej sprawie (por. wyrok WSA w Poznaniu z 30 maja 2018 r., sygn. IV SA/Po 348/18 - powołane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Znaczy to, że nie mogą one formułować oceny sprzecznej z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązane są do podporządkowania mu się w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się do wskazań w zakresie dalszego postępowania przed organem administracji publicznej (por. wyrok NSA z 13 lipca 2010 r., sygn. I GSK 940/09). Art. 153 P.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący i wywiera skutki w dwóch płaszczyznach, mianowicie ani organ administracji publicznej, ani sąd administracyjny orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą pominąć oceny prawnej wyrażonej we wcześniejszym orzeczeniu. Zasadniczym kryterium legalności decyzji wydanej w postępowaniu ponowionym wskutek wyroku sądu administracyjnego jest zatem zastosowanie się do wyrażonej przez ten sąd oceny prawnej oraz podporządkowanie się wytycznym co do dalszego postępowania (por. wyrok NSA z 21 lutego 2018 r., sygn. II FSK 353/16). WSA w powyżej wskazanym wyroku z 12 lipca 2023 r. sygn. II SA/Kr 482/23 jednoznacznie stwierdził, że granice sprawy sądowoadministracyjnej wyznacza zakwestionowane rozstrzygnięcie organu wyższego stopnia, a nie materialnoprawny stosunek prawa administracyjnego ukształtowany decyzją organu I instancji. Dlatego też w niniejszym przypadku kontrola Sądu ponownie ogranicza się wyłącznie do oceny, czy istniały podstawy do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 1 pkt 3 K.p.a. Zatem istotą sporu jest poprawność analizy legitymacji skarżącej do bycia stroną w sprawie administracyjnej dotyczącej przedmiotowego pozwolenia na budowę. Warto tu zauważyć, że WSA krytycznie ocenił wyjście w uzasadnieniu decyzji poza granice badania legitymacji strony skarżącej. Wojewoda Małopolski w obecnie zaskarżonej decyzji z 1 marca 2024 r. ponownie zawarł uwagi dotyczące m.in. zgodności planowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, braku konieczności wydania w tej sprawie decyzji środowiskowej, a także ogólne uwagi wykazujące zdaniem organu, że przebudowa i rozbudowa istniejącej kotłowni węglowej ma na celu m.in. ochronę środowiska poprzez zastąpienie istniejących kotłów na paliwo stałe modułem wysokosprawnej kogeneracji o mocy 499 kW zasilanej biogazem rolniczym. Należy przy tym mieć na uwadze, że organ II instancji przedstawił ww. stanowisko w odpowiedzi na zarzuty i wnioski skarżącej, które wykraczały poza granice niniejszej sprawy administracyjnej i sądowej. Podkreślić zatem trzeba, że cała obszerna polemika pomiędzy skarżącą, organem odwoławczym i inwestorką, dotycząca np. aktualnego stanu obiektów budowlanych, mających podlegać przebudowie i rozbudowie, nie może mieć żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Na rozprawie 12 lipca 2023 r. WSA oddalił wniosek dowodowy skarżącej w takim przedmiocie, bowiem okoliczność aktualnego stanu zabudowy na działce inwestycyjnej nie jest istotna dla oceny, czy skarżącej przysługiwał przymiot strony w przedmiotowym postępowaniu. Sąd nie może w niniejszej sprawie odnosić się do zakwestionowanych przez skarżącą ustaleń Wojewody, wykraczających poza granice niniejszej sprawy, czyli badanie legitymacji skarżącej w kwestii bycia stroną postępowania administracyjnego. Bezsporne w sprawie było, że pomiędzy działkami skarżącej, a działką inwestycyjną nr [...], znajdują się dz. [...], [...] i [...]. Zatem nieruchomość objęta inwestycją nie graniczy bezpośrednio z terenem skarżącej. Z kolei działka inwestycyjna nr [...] ma znaczne rozmiary - ponad 8 ha (KW nr [...]). Przechodząc do oceny zastosowania się organu II instancji do wytycznych WSA, należy wyodrębnić zasadnicze trzy wskazania Sądu. Po pierwsze, WSA zakwestionował prawidłowość ustaleń Wojewody odnośnie wykazania odległości działek skarżącej od terenu inwestycji oraz od komory fermentacji, zbiornika buforowego substratu płynnego i zbiornika biogazu rolniczego. Sąd nakazał podanie na podstawie jakich dowodów ustalono ww. odległości. WSA wskazał przy tym, że działka skarżącej nie została uwidoczniona na projekcie zagospodarowania terenu stanowiącym część projektu budowlanego, a w przesłanych do sądu aktach organu II instancji w formie elektronicznej znajduje się m.in. pismo inwestorki z 18 stycznia 2023 r. Sąd stwierdził, że na str. 4 ww. pisma znajduje się grafika z geoportalu, która prawdopodobnie ma obrazować omawiane odległości między nieruchomością skarżącej a terenem inwestycji, jednakże w wersji elektronicznej jest ona całkowicie nieczytelna. To samo dotyczy mapy dołączonej do pisma inwestorki, w której odręcznym pismem odnotowano: "granice działek ewidencyjnych określono metodą graficzną na podstawie mapy ewidencji gruntów w skali 1:2880". WSA nakazał Wojewodzie, w ponownie prowadzonym postępowaniu, przeprowadzenie w sposób czytelny i poddający się ocenie dowodów na okoliczność usytuowania działki skarżącej względem inwestycji. W tym zakresie ponownie rozpoznając sprawę Wojewoda, zgodnie z ww. zaleceniami Sądu, w ramach gromadzenia w postępowaniu odwoławczym dołączył czytelne odpisy (skany) pism składanych w toku postępowania prowadzonego uprzednio pod sygnaturą akt: WI-I.7840.16.77.2022.EU przez uczestników tego postępowania, w tym przede wszystkim pisma r.pr. reprezentującego inwestora z 18 stycznia 2023 r., do którego dołączone są załączniki wskazujące na położenie terenu inwestycyjnego względem nieruchomości skarżącej. W uzasadnieniu decyzji z 1 marca 2024 r. Wojewoda jednoznacznie wskazał, że na podstawie art. 75 § 1 K.p.a. jako dowód stanowiący podstawę niezbędnych pomiarów przyjął mapę sytuacyjną wydaną przez Starostwo Powiatowe w Nowym Targu sporządzoną w skali 1:1000 przedłożoną przy piśmie z 18 stycznia 2023 r. przez pełnomocnika inwestora. Należy tu wskazać, że zdaniem Sądu mapa ta spełnia słusznie została dopuszczona przez organ jako dowód zgodnie z art. 75 § 1 K.p.a., bowiem jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty (...). Sporna mapa sytuacyjna w skali 1:1000, której dwa skany, ze względu na prowadzenie akt administracyjnych w formie elektronicznej, zostały przesłane do Sądu jako część akt sprawy, sporządzona została niewątpliwie przez Starostwo Powiatowe w Nowym Targu i wydana z zasobów geodezyjnych 17 stycznia 2023 r. z oznaczeniem P.1211.2014.435.7. Powyższe potwierdza pieczęć z urzędu Gminy z oznaczeniem 7.114.10.15.3. Niewątpliwie mapy geodezyjne wydawane przez organ geodezyjny stanowią dowód urzędowy, o którym mowa w art. 76 K.p.a. a zatem stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Należy też jednoznacznie stwierdzić, że choć na ww. skanach map, zawarto odręcznym pismem notatkę: "granice działek ewidencyjnych określono metodą graficzną na podstawie mapy ewidencji gruntów w skali 1:2880", to Sąd stwierdza czytelność tychże skanów map, w przeciwieństwie do całkowicie nieczytelnej grafiki z geoportalu na str. 4 ww. pisma inwestora z 18 stycznia 2023 r. Zatem mapę tą Sąd uznał za dowód umożliwiający dokonanie niezbędnych pomiarów. Organ odwoławczy prawidłowo odczytał z www. mapy, że wszystkie nieruchomości skarżącej znajdują się w odległości ponad 40 m od granicy z dz. [...] oraz co istotniejsze, ok. 150 m od terenu inwestycyjnego. Sam budynek mieszkalny skarżącej znajduje się w odległości ok. 173 m od terenu inwestycyjnego – przy czym od komory fermentacji i zbiornika buforowego substratu płynnego odległość ta wynosi 178 m, a od budynku kogeneratu, który stanowi główne źródło hałasu, w odległości ponad 225 m. Sąd podziela stanowisko organu II instancji, że co od zasady mapa wydana z zasobów Starostwa Powiatowego stanowi najbardziej wiarygodny materiał dowodowy, umożliwiający dokonanie pomiarów obiektu względem innych obiektów oraz granic działek. Zdaniem Sądu ww. prawidłowo ustalone odległości organ we właściwy sposób odniósł do wszelkich odległości ochronnych przewidzianych w rozporządzeniu WT i rozporządzeniu WT budowli rolniczych, które organ dokładnie, wręcz drobiazgowo opisał na s. 18-21 uzasadnienia decyzji. Podsumowując ten wątek, z ww. mapy zalegającej w aktach elektronicznych wynika jednoznacznie, że odległość od projektowanego w tym postępowaniu obiektu budowlanego, do najbardziej zbliżonej, wysuniętej na południe (w kierunku terenu inwestycyjnego) granicy działki skarżącej (dz. [...] i [...]) wyniesie nie mniej niż 160 m. Podobnie ma się rzecz z ewentualnym przesłanianiem i zacienianiem nieruchomości skarżącej (§ 13, 57-60 rozporządzenia WT), bowiem najwyższy projektowany obiekt mierzy zaledwie 13,90 m. Wynikające z przepisów techniczno-budowlanych odległości wzajemne obiektów budowlanych zostaną w sprawie niniejszej nie tylko spełnione, ale wręcz gwarantują brak oddziaływania na działkę skarżącej w sposób uzasadniający przyznanie jej interesu prawnego. Analogiczne wnioski płyną również z analizy przepisów nowego rozporządzenia WT budowli rolniczych (§ 4 i § 6-10). Przypomnieć należy, że z ww. mapy jednoznacznie wynika, że istniejący na nieruchomości skarżącej budynek zlokalizowany jest w odległości 173 m od terenu inwestycji, a odległość komór fermentacji od budynku skarżącej wynosi 178 m. Zatem wymogi odległości określone w § 6 i § 7 ww. rozporządzenia są spełnione odpowiednio ponad jedenastokrotnie i ponad ośmiokrotnie. Co istotne, wszystkie powyższe rozważania pozostają aktualne zarówno wobec bieżącej, jak i hipotetycznej zabudowy działek skarżącej zgodnie z planem miejscowym, która nie jest i nie będzie ograniczona w żaden sposób poprzez planowaną inwestycję. W konsekwencji jako jedyny możliwy racjonalny wniosek jawi się konstatacja, że przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne, wobec jego odległości od granicy nieruchomości skarżącej, nie ogranicza - w rozumieniu przepisów techniczno-budowlanych - zabudowy terenu działek skarżącej. Co istotne, Sąd stwierdza, wbrew zarzutom skargi, że wywody organu II instancji w tym zakresie są jasne i wyprowadzone z poddających się ocenie dowodów. Po drugie w wyroku z 12 lipca 2023 r. WSA stwierdził konieczność zbadania i wyjaśnienia przez organ II instancji, jakie jest przeznaczenie nieruchomości skarżącej w planie miejscowym, bowiem okoliczność ta może mieć znaczenie z punktu widzenia ewentualnych ograniczeń w zabudowie. Również i w tym zakresie ponownie rozpoznając sprawę Wojewoda, zgodnie z ww. zaleceniami sądu, w ramach gromadzenia w postępowaniu odwoławczym dołączył uzyskany od Wójta Gminy Raba Wyżna wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (uchwała nr XIX/160/2004 Rady Gminy w Rabie Wyżnej z dnia 29 marca 2004 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi Raba Wyżna, Rokiciny Podhalańskie, Sieniawa i Podsarnie w Gminie Raba Wyżna) dz. nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]. Powyższe wypis i wyrys, oczywiście w formie skanu, znajdują się w pliku o nazwie "Poz. 16 Skan dokumentu". Zdaniem Sądu brak jest podstaw do kwestionowania ustaleń organu, że z ww. wypisu i wyrysu planu wynika, iż działki skarżącej leżą w terenach mieszkalnictwa jednorodzinnego, oznaczonych w planie symbolem M, a w świetle zapisów planu miejscowego projektowany obiekt nie wpływa na zabudowę nieruchomości skarżącej w zakresie wynikającym z ustaleń tego planu. Sąd podziela stanowisko organu, że sporna inwestycja nie wpływa na swobodną możliwość dysponowania przez skarżącą jej nieruchomością gruntową. Skarżąca może wybudować dowolny obiekt budowlany, który będzie zgodny z przeznaczeniem wynikającym z zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wymagane przepisami prawa odległości wynikające z przepisów, w tym techniczno-budowlanych, względem dowolnej ewentualnej zabudowy działki skarżącej, zostaną zachowane. Innymi słowy projektowana inwestycja w żaden sposób nie ogranicza swobodnej zabudowy nieruchomości skarżącej. Co znamienne, również skarżąca nie podała w trakcie całego postępowania żadnego konkretnego, nawet hipotetycznego czy ewentualnego ograniczenia w zabudowie swoich nieruchomości. Co także ważne w kontekście zarzutów skargi, Sąd stwierdza, że analiza i wywody organu II instancji w tym zakresie są jasne (s. 17, 18 i 21 uzasadnienia decyzji). Po trzecie, WSA zalecił organowi II instancji przy stosowaniu wykładni pojęcia "obszar oddziaływania inwestycji" uwzględnienie i rozważenie zastosowania również odmiennej od cytowanej w decyzji z 2 lutego 2023 r. linii orzeczniczej sądów administracyjnych. Także i w tym zakresie ponownie rozpoznając sprawę Wojewoda, zgodnie z ww. zaleceniami Sądu, przedstawił wyczerpującą oraz rzetelną analizę i wykładnię pojęcia "obszar oddziaływania obiektu", z uwzględnieniem treści art. 28 ust. 2, art. 3 pkt 20, art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. i art. 140 K.c. i wszelkich możliwych oddziaływań na nieruchomości sąsiednie, które w świetle prawa powszechnie obowiązującego mogłyby doprowadzić do ograniczenia właścicieli w realizacji uprawnień związanych z zagospodarowaniem, czy wykorzystaniem gruntów, do których przysługuje im tytuł prawny. Wbrew zarzutom skargi, organ nie poprzestał na zacytowaniu przywoływanych wyroków (w tym wyroki NSA z: 12 maja 2021 r. sygn. II OSK 2097/20, 1 lipca 2021 r. sygn. akt II OSK 3317/18, 18 października 2022 r. sygn. akt II OSK 3893/19, 16 lutego 2023 r., sygn. akt II OSK 81/23), ale tezy zawarte w ich uzasadnieniach odniósł do konkretnych realiów niniejszej sprawy (s. 10-14 uzasadnienia decyzji). W szczególności na potrzeby niniejszej sprawy organ II instancji stanął na słusznym stanowisku, że istnienie interesu prawnego, jaki wynika z art. 28 ust. 2 P.b., z jednej strony nie jest uzależnione od tego, czy dana inwestycja będzie powodowała przekroczenie określonych norm, lecz czy istnieją przepisy nakazujące badać możliwość oddziaływania inwestycji na nieruchomości sąsiednie, a już tylko potencjalna możliwość spowodowania szkodliwego oddziaływania inwestycji na nieruchomości sąsiednie jest wystarczającą przesłanką do uzyskania przymiotu strony w postępowaniu o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Z drugiej zaś strony samo położenie nieruchomości w bliskim sąsiedztwie z nieruchomością, na której ma być realizowana inwestycja, nie jest sama w sobie wystarczającą przesłanka do przyjęcia, że skarżącej przysługuje status strony, bowiem niezbędne jest wykazanie istniejących ograniczeń w możliwości zabudowy należącej do niej nieruchomości, przy czym wskazane ograniczenia muszą wynikać z konkretnego przepisu prawa. Podnoszone wielokrotnie przez skarżącą niedogodności, takie jak emisja hałasu na działkę skarżącej, czy też emisja pyłów w trakcie realizacji inwestycji, same w sobie nie mogą dać podstaw do uznania, że właścicielowi sąsiedniej działki (skarżącej) przysługuje status strony w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę. Aby właściciel sąsiedniej nieruchomości mógł być uznany za stronę postępowania, musiałby istnieć przepis, z którego wynikałoby ograniczenie wykorzystywania nieruchomości, np. jak w niniejszej sprawie - na cele mieszkaniowe, w sytuacji, gdy na nieruchomość tę dociera hałas lub inne emisje o określonym poziomie (por. wyrok NSA z 14 lipca 2022 r., sygn. akt II OSK 2043/19). Należy zdecydowanie podzielić stanowisko organu odwoławczego, że uciążliwości związane z obiektem takie jak hałas, emisja zanieczyszczeń do powietrza i powstawanie odpadów są typowe dla realizacji prawie każdej inwestycji i społecznie dopuszczalne, jeśli nie przekraczają zwykłej miary. Brak jest podstaw do kwestionowania przyjętych w projekcie i omówionych przez organ II instancji założeń odnośnie emitowanych substancji odorowych, zanieczyszczeń, częstotliwości i uciążliwości dostaw substratów, spalin, wpływu na wody gruntowe oraz hałasu, mieszczących się według projektu w granicach dopuszczonych normami. Odpowiadając w tej części na zarzuty skargi trzeba zaakcentować, że organ II instancji szczegółowo rozważył w ponownie prowadzonym postępowaniu poglądy wyrażone m.in. w wyrokach NSA o sygn. akt II OSK 81/23, II OSK 893/20 i II OSK 2439/19, co wykazano powyżej. Nie naruszył zatem art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 i art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b., dokonując właściwej wykładni i zastosowania ww. przepisów. W odpowiedzi na zarzut skargi naruszenia art. 85 § 1 w zw. z art. 69 § 3 pkt 3 i art. 79 § 1 K.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z oględzin w celu dokonania pomiarów inwestycji (...), należy ponownie podkreślić, że dowód z mapy, o ile jest ona czytelna, pochodzi z wiarygodnego źródła, zawiera odzwierciedlone rzeczywiście istniejące obiekty i granice działek oraz skalę, jest jednym z najlepszych dowodów określających odległości w terenie. Jest to wręcz jedna z podstawowych funkcji takich map. W konsekwencji należało uznać, że skoro organ ustalił z ww. mapy odległości względem innych obiektów oraz granic działek, brak było podstaw do prowadzenia dodatkowo oględzin ww. działek. Wbrew stanowisku skarżącej uzasadnienie organu w tym zakresie umożliwia weryfikację metodyki obliczeń odległości wymienionych w zaskarżonej decyzji oraz ich poprawności. Zarówno metodyka jak i poprawność obliczeń dokonanych przez organ (które, jak zwykle przy czytaniu mapy nie są specjalnie skomplikowane) nie budzi wątpliwości. W szczególności nie sposób stwierdzić, jak chce skarżąca, że oględziny są rodzajem dowodu specjalnie dedykowanym do ustalania odległości między obiektami. Sąd nie stwierdził również żadnych okoliczności niniejszej sprawy, w której wymagane byłoby wiadomości specjalne i powołanie biegłego zgodnie z art. 84 § 1 K.p.a., jak chciała skarżąca. Z kolei zgodność inwestycji z planem miejscowym i jej obecny stan zagospodarowania (w tym aktywnego użytkowania bądź nie kotłowni węglowej, czy kompletności jej wyposażenia), nie ma wpływu na wynik niniejszej sprawy, co stwierdził wyraźnie WSA w Krakowie w ww. wyroku z 12 lipca 2023 r. Podobnie ma się rzecz z argumentacją skarżącej dotyczącą kwestii oceny wpływu inwestycji na środowisko, a w szczególności faktu położenia inwestycji na obszarze Południowomałopolskiego Obszaru Chronionego Krajobrazu oraz powierzchni zabudowy inwestycji. Zatem zarzut naruszenia art. 78 § 1 K.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z dokumentów przedłożonych przez skarżącą, nie mógł przynieść zamierzonego skutku. Reasumując Sąd w ninieszej sprawie doszedł do przekonania, że wypełniając zalecenia WSA w Krakowie zawarte w wyroku z 12 lipca 2023 r. sygn. II SA/Kr 482/23 organ odwoławczy prawidłowo stwierdził, że w ramach nieruchomości gruntowych skarżącej, może ona wybudować dowolny obiekt budowlany, który będzie zgodny z przeznaczeniem wynikającym z zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a projektowana w tym postępowaniu inwestycja nie przeszkodzi skarżącej w swobodnej zabudowy tego terenu. Wymagane przepisami prawa odległości wynikające z przepisów, w tym techniczno-budowlanych, względem dowolnej hipotetycznej zabudowy działek skarżącej, zostaną zachowane z dużym zapasem. Również z uwagi na generowany hałas i inne uciążliwości, które są mierzone przepisami prawa (co szczegółowo omówiono w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji), nie uniemożliwiają swobodnej zabudowy nieruchomości skarżącej. Inwestycja nie utrudni również w sposób uzasadniający przyznanie interesu prawnego właścicielowi dotychczasowego korzystania z nieruchomości zgodnie z jej przeznaczeniem. Stosownie do wytycznych WSA organ II instancji dokonał rzetelnej, merytorycznej analizy stanu faktycznego sprawy, która umożliwiła uzasadnione przyjęcie, że w sprawie niniejszej skarżąca nie wykazała interesu prawnego. W związku z powyższym zasadnie Wojewoda umorzył postępowanie odwoławcze. Organ odwoławczy zebrał w niniejszej sprawie kompletny materiał dowodowy, który stanowił uzasadnioną podstawę do poczynienia ustaleń faktycznych i podjęcia rozstrzygnięcia. Prawidłowo też zastosował wymogi określone w art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. W szczególności organ II instancji prawidłowo przeprowadził własne ustalenia w zakresie obszaru oddziaływania obiektu, nie ograniczając się wbrew zarzutom skargi do powielenia twierdzeń inwestora. Organ we właściwy sposób skonfrontował również założenia projektu architektonicznobudowlanego z tą częścią argumentacji skarżącej, która mogła dotyczyć jej interesu prawnego. W okolicznościach niniejszej sprawy Sąd nie podziela stanowiska skarżącej, że już z samych zasad logiki i doświadczenia życiowego wynika, iż realizacja inwestycji w postaci biogazowni, na działce znajdującej się w odległości ok. 40 metrów od działki skarżącej, wpłynie na ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości skarżącej. Sąd wskazuje, że można zrozumieć, iż skarżąca – właścicielka domu mieszkalnego - nie życzy sobie uruchomienia biogazowni, nawet w dalszym sąsiedztwie jej nieruchomości. To jednak za mało, by uznać za zasadny sformułowany w skardze zarzut naruszenia przez organ art. 80 K.p.a. Warto jeszcze zaznaczyć, odnośnie zarzutu naruszenia art. 10 K.p.a., że ani w trakcie postępowań przed Wojewodą Małopolskim, ani w skargach do sądu i postępowaniach sądowych, skarżąca nie złożyła żadnych konkretnych wniosków dowodowych dotyczących jej interesu prawnego (obszaru oddziaływania inwestycji), poprzestając w tym temacie na ogólnikowym kwestionowaniu ustaleń organu. Złożone przez skarżącą wnioski dowodowe nakierowane na meritum decyzji o pozwoleniu na budowę (np. zgodność inwestycji z planem miejscowym), a także żądanie przeprowadzenia oględzin ze względu na zakwestionowanie dowodu z mapy przedłożonej przez inwestora, ale sporządzonej przez Starostwo Powiatowe, należy uznać za bezzasadne dla oceny kwestii bycia stroną postępowania administracyjnego. Wbrew zarzutom skarżącej, organ II instancji w pełni zastosował się do oceny prawnej i wskazań zawartych w wyroku WSA w Krakowie z 12 lipca 2023 r. sygn. II SA/Kr 482/23. Fakt, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym występują różnice w wykładni "obszaru oddziaływania obiektu" nie powoduje, że przywołanie w uzasadnieniu decyzji i uwzględnienie w procesie wykładni prawa obu linii orzeczniczych, oceny stanowiska organu jako wewnętrznie sprzecznego. Zatem w okolicznościach niniejszej sprawy, wobec braku podstaw do przyznania skarżącej przymiotu strony postępowania administracyjnego, organ II instancji prawidłowo umorzył postępowanie odwoławcze, stosując w tym zakresie art. 138 § 1 pkt 3 w zw. z art. 105 K.p.a. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. tylko w razie zaistnienia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, jeżeli mogły one mieć wpływ na wynik sprawy lub w razie naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Takich naruszeń Sąd w rozpatrywanej sprawie nie stwierdził, dlatego oddalił skargę, o czym orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 151 P.p.s.a.