II SA/Kr 681/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Nawara - Dubiel po rozpoznaniu w dniu 8 marca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.F. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 16 marca 2010 r. znak [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia odmówić dopuszczenia do udziału w sprawie w charakterze uczestnika Stowarzyszenia [...]" w Z. Wyrokiem z dnia 13 lutego 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę J.F. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] marca 2010 r. znak [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki. W piśmie z dnia 17 lutego 2013 r. Stowarzyszenie [...]" w Z. , powołując się na art. 33 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 poz. 270 ze zm.) - dalej określanej jako "p.p.s.a." - wniosło o dopuszczenie do udziału w niniejszym postępowaniu w charakterze uczestnika. Podniosło, że przedmiotowe postępowanie dotyczy obiektów mieszczących się pod adres ul. [...], gdzie znajduje się siedziba stowarzyszenia. Stowarzyszenie nie brało udziału w postępowaniu administracyjnym zakończonym wydaniem zaskarżonej decyzji, a - jego zdaniem - "wynik postępowania w tej sprawie dotyczy w sposób oczywisty interesu prawnego Stowarzyszenia". Powyższy wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do przepisu art. 33 § 2 p.p.s.a. udział w charakterze uczestnika w postępowaniu sądowoadministracyjnym może zgłosić osoba, która nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym, jeżeli wynik tego postępowania dotyczy jej interesu prawnego, a także organizacja społeczna, o której mowa w art. 25 § 4, w sprawach innych osób, jeżeli sprawa dotyczy zakresu jej statutowej działalności. Na postanowienie o odmowie dopuszczenia do udziału w sprawie przysługuje zażalenie. Przepis ten przewiduje dwie możliwości przystąpienia do udziału w sprawie w charakterze uczestnika: albo jako osoba, której interesu prawnego dotyczy rozstrzygnięcie, albo jako organizacja społeczna w zakresie swojej statutowej działalności w sprawie dotyczącej interesów prawnych innych osób. Stowarzyszenie I...]" w Z. jest wprawdzie organizacją społeczną, o której mowa w art. 25 § 4 p.p.s.a., jednakże w niniejszym postępowaniu zgłasza swój udział powołując się na własny interes prawny. Stowarzyszenie jest osobą prawną, a więc mieści się w pojęciu "osoby" użytym w art. 33 § 2 p.p.s.a. W ocenie Sądu brak jest jednak podstaw do uznania, że podmiotowi temu przysługuje interes prawny w rozstrzygnięciu niniejszej sprawy. Należy przypomnieć, że wnioski o przystąpienie do tej sprawy w charakterze uczestnika składały już osoby zameldowane pod adresem ul.[...] tj. K.G. oraz małoletni P.R. i F.R. l reprezentowani przez matkę K.G. . Wnioski te zostały oddalone postanowieniami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego - odpowiednio - z dnia 15 września 2010 r. i z dnia 8 czerwca 2011 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenia na te postanowienia postanowieniami: z dnia 7 kwietnia 2011 r., sygn. II OZ 240/11 (dot. K.G. ) i z dnia 20 grudnia 2012 r., sygn. II OZ 1137/12 (dot. P.R. i F.R. ). W pierwszym z powołanych postanowień Naczelny Sąd Administracyjny wskazał: "Sąd I instancji prawidłowo uznał, że skarżąca nie legitymuje się interesem prawnym w rozumieniu art. 33 § 2 ppsa. O istnieniu interesu prawnego przesądza bowiem norma prawa materialnego, natomiast od interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, kiedy to dany podmiot jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, nie może jednak wskazać przepisu prawa powszechnie obowiązującego, który stanowiłby podstawę jego roszczenia i w konsekwencji uprawniał go do żądania stosownych czynności organu administracji. Interes prawny w rozumieniu art. 33 ppsa należy utożsamiać ze związkiem sytuacji prawnej danego podmiotu z normą materialno-prawną, z której ten interes wywodzi. Interes prawny musi być także własny, co oznacza, że nie można opierać go wyłącznie na sytuacji prawnej innego podmiotu, nawet jeżeli w konkretnej sprawie charakter związków tych podmiotów byłby nie tylko faktyczny, ale i prawny (zob. J. Zimmermann, Konstrukcja interesu prawnego w sferze działań Naczelnego Sądu Administracyjnego w: Gospodarka, Administracja, Samorząd, red. H. Olszewski, B. Popowska, Poznań 1997, s. 610). W niniejszej sprawie skarżąca nie może stać się uczestnikiem postępowania sądowoadministrcyjnego wyłącznie na podstawie oświadczenia, że na przedmiotowej działce zamieszkuje i jest tam zameldowana. Fakt ten może stanowić co najwyżej interes faktyczny. Nadto, jak zauważył Sąd I instancji w obiekcie wybudowanym na przedmiotowej nieruchomości (oznaczenie nr 3) - określonym jako "szałas pasterski", nie sposób jest zamieszkiwać". Z kolei w postanowieniu z dnia 20 grudnia 2012 r., sygn. II OZ 1137/12 Naczelny Sąd Administracyjny wskazał: "W niniejszej sprawie przedmiotem skargi J.F. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie jest decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] marca 2010 r. w przedmiocie nakazu rozbiórki. Krąg podmiotów zobowiązanych do wykonania obowiązków wynikających z decyzji o nakazie rozbiórki określony został w art. 52 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj. Dz.U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.), zgodnie z którym obowiązek rozbiórki obiektu budowlanego spoczywa na inwestorze, właścicielu lub zarządcy obiektu i nie sposób wywieść z niego żadnego prawa lub obowiązku dla osoby nieposiadającej przymiotu inwestora, właściciela lub zarządcy obiektu budowlanego. Przepisy prawa cywilnego dają najemcy lokalu szeroką ochronę w zakresie ochrony jego praw z tytułu najmu lokalu. Nie można jednak z nich wywieść żadnych pozytywnych ani negatywnych przesłanek decyzji w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego. Decyzja o nakazie rozbiórki ma bowiem na celu jedynie zapewnienie przestrzegania przepisów prawa budowlanego, a prawny obowiązek przywrócenia do stanu zgodnego z prawem spoczywa wyłącznie na podmiotach wskazanych w treści art. 52 ustawy Prawo budowlane (zob. wyrok NSA z 20 września 2006 r., sygn. akt II OSK 837/05). Nie można zatem uznać, że najemca czy osoba korzystająca z lokalu na podstawie umowy użyczenia może oprzeć istnieje swojego interesu prawnego na podstawie przepisów Kodeksu cywilnego czy powołanej w zażaleniu ustawy o ochronie praw lokatorów w sprawie dotyczącej decyzji nakazującej rozbiórkę. Wnioskodawcy mają w przedmiotowej sprawie jedynie interes faktyczny zatem nie mogą oni zostać dopuszczeni do udziału w postępowaniu sądowym w charakterze uczestnika". Wnioskujące stowarzyszenie swój interes prawny w rozstrzygnięciu niniejszej sprawy opiera wyłącznie na fakcie, że jego siedziba mieści się pod tym samym adresem, co obiekt będący przedmiotem postępowania. Zdaniem Sądu stwierdzenie to nie uzasadnia jednak przyjęcia, że stowarzyszeniu przysługuje interes prawny, a mogłoby co najwyżej uzasadniać istnienie interesu faktycznego. Podzielając całkowicie powyższe rozważania Naczelnego Sądu Administracyjnego dotyczące oceny sytuacji prawnej osób fizycznych, zameldowanych na nieruchomości, na której usytuowany jest również szałas pasterski objęty niniejszym postępowaniem, należy odnieść je również do osoby prawnej, jaką jest stowarzyszenie mające siedzibę pod tym samym adresem. Dodatkowo należy wskazać, że Stowarzyszenie [...]" w Z. nie mogło brać udziału w postępowaniu administracyjnym zakończonym wydaniem zaskarżonej decyzji, bowiem powstało już po jej wydaniu. Jak wynika z odpisu KRS dołączonego do wniosku stowarzyszenie zarejestrowano w dniu 9 grudnia 2011 r., podczas gdy zaskarżona decyzja nosi datę 16 marca 2010 r. Wobec powyższego wniosek stowarzyszenia o dopuszczenie do udziału w niniejszym postępowaniu należało oddalić z uwagi na brak interesu prawnego, zgodnie z art. 33 § 2 p.p.s.a.