II SA/Kr 682/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tadeusz Kiełkowski Sędziowie: WSA Paweł Darmoń WSA Małgorzata Łoboz (spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 sierpnia 2018 r. sprawy ze skargi L. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2018 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala. W dniu 8 lutego 2016 r. Ł. K. (dalej: inwestor) złożył wniosek o pozwolenie na budowę dla inwestycji "Budowa budynku usługowego wraz z instalacjami zewnętrznymi: wod.-kan., elektroenergetyczną, kanalizacją deszczową i instalacjami wewnętrznymi: wod.-kan. i elektroenergetyczną i wentylacją mechaniczną oraz przyłączem kanalizacji sanitarnej i deszczowej; na działkach nr [...] w m. Z. , gm. Z.". W toku postępowania pismem z dnia 30 września 2016 r. wniosek ten został skorygowany w zakresie przedmiotu inwestycji tj.: "Budowa budynku usługowego wraz z instalacjami zewnętrznymi tj. wod.-kan., instalacją elektroenergetyczną, kanalizacją deszczową, instalacjami wewnętrznymi (w budynku i poza budynkiem) tj. wod.-kan., instalacją elektroenergetyczną i wentylacją mechaniczną oraz przyłączem wodociągowym, przyłączem kanalizacji sanitarnej i kanalizacji deszczowej na działkach nr [...] wraz ze zjazdem publicznym z działki nr [...], dwoma miejscami parkingowymi dla niepełnosprawnych oraz usunięciem kolizji sieci elektroenergetycznej z projektowanym budynkiem usługowym poprzez wymianę istniejącego słupa, budowę nowego i przebudowę okablowania poza obszar kolizji na działce nr [...] w m. Z. , gmina Z.". Starosta [...] decyzją z dnia 4 listopada 2016 r. nr [...], znak: [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji. W wyniku odwołania od ww. decyzji Wojewoda decyzją z dnia 9 marca 2017 r. znak: [...], uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, że ponownej analizy wymaga kwestia zapewnienia odpowiedniej ilości miejsc postojowych dla wnioskowanej inwestycji, mając m.in. na uwadze zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Z. (Uchwała Nr XII/64/03 Rady Gminy w Z. z dnia 30.05.2003 r.). Ponadto Wojewoda zalecił z uwagi na określone w § 6 miejscowego planu przeznaczenie terenu, w którym zlokalizowana jest inwestycja, aby w projekcie budowlanym znalazły się informacje dotyczące rodzaju i charakteru usług jakie mają być prowadzone w projektowanym obiekcie potwierdzające, że projektowana zabudowa związana będzie faktycznie z prowadzeniem nieuciążliwej działalności usługowej. W toku ponownego postępowania, organ I instancji nałożył na inwestora obowiązek usunięcia nieprawidłowości w dokumentacji projektowej, zgodnie z zaleceniami zawartymi w uzasadnieniu decyzji Wojewody. Po analizie uzupełnionych akt sprawy organ I instancji uznał, iż inwestor nie dokonał nałożonych nań obowiązków w pełnym zakresie, tzn. nie doprowadził projektu budowlanego do zgodności z ustaleniami § 39 ust. 2 obowiązującego na analizowanym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectw K. i Z. w Gminie Z., zatwierdzonego Uchwałą Nr [...] Rady Gminy w Z. z 30.05.2003 r., w zakresie konieczności zapewnienia niezbędnej ilości miejsc parkingowych w obrębie lokalizacji inwestycji. W ocenie organu I instancji przedstawione bowiem w uzupełnionym projekcie budowlanym rozwiązanie, polegające na zaprojektowaniu jednego miejsca postojowego dla samochodów osobowych i jednego dla osób niepełnosprawnych, mając na uwadze orzecznictwo sądowe oraz stanowisko Wojewody wyrażone w decyzji z dnia 9 marca 2017 r. nie rozwiązuje kwestii zapewnienia odpowiedniej ilości miejsc postojowych w obrębie inwestycji, przy założonym programie funkcjonalnym budynku. Wprawdzie ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie precyzują i nie określają konkretnej ilości miejsc postojowych, jaką należy zapewnić na działce, jednakże organ uznał, że nie jest możliwe zapewnienie prawidłowej obsługi sześciu lokali usługowych, nie korzystając z możliwości parkowania np. wzdłuż drogi. Wobec powyższego, Starosta [...] działając na podstawie art. 35 ust. 3, art. 82 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. 2016 r. poz. 290, z późn. zm.) oraz na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r. poz. 23, z pózn. zm.), wydał decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji. Od powyższej decyzji odwołanie w ustawowym terminie wniósł Ł. K., działający przez pełnomocnika, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Odwołujący się zarzucił decyzji organu I instancji naruszenie przepisów prawa materialnego i postępowania tj.: - art. 35 ust. 3 P.b. poprzez nieuzasadnioną odmowę zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, - art. 7 i art. 77 oraz 8 k.p.a., poprzez nieustalenie wszystkich istotnych okoliczności sprawy, niedokładne zbadanie materiału dowodowego oraz naruszenie zasady zaufania do organów Państwa, - art. 107 § 3 k.p.a., poprzez zbyt skrótowe sformułowanie uzasadnienia podjętego rozstrzygnięcia, z którego nie wynika motywacja, którą kierował się organ podejmując zaskarżoną decyzję. Po rozpatrzeniu ww. odwołania Wojewoda decyzją z dnia 23 marca 2018 r. znak: [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2016.23, w związku z art. 16 ustawy 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw - Dz.U.2017.935, dalej: "k.p.a.") i art. 80 ust. 1 pkt 2, art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2017 r., poz. 1332 ze zm., dalej: "P.b.") utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy streścił przebieg dotychczasowego postępowania. Wskazał, że podstawową dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie jest kwestia zgodności inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Dalej organ odwoławczy uznał za prawidłowe postanowienie z dnia 21 marca 2017 r. o uzupełnieniu braków, gdyż wszystkie wskazane w nim elementy wymagały uzupełnienia bądź wyjaśnienia. Po analizie uzupełnionego projektu budowlanego, treści postanowienia o uzupełnieniu braków oraz informacji udzielonych w odpowiedzi na postanowienie przez pełnomocnika inwestora, przychylił się do stanowiska Starosty [...] wyrażonego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji o odmowie. Organ wskazał, że analizowana inwestycja zlokalizowana jest na działce nr [...], w przeważającej części położonej w terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i usług, oznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem M1U. Przeznaczeniem podstawowym terenu M1U, zgodnie z ustaleniami planu miejscowego (§ 9) jest lokalizacja zabudowy jednorodzinnej wraz z urządzeniami związanymi z jej obsługą i zielenią przydomową oraz zabudowy związanej z prowadzeniem nieuciążliwej działalności usługowej. Pozostała część działki nr [...], jak również działka nr [...] - ulica [...], znajduje się w terenie dróg i ulic, oznaczonym w planie symbolem KG/KZ. Analiza projektu budowlanego wykazała, że budynek usługowy (wyodrębnionych 6 lokali), zaprojektowano jako obiekt jednokondygnacyjny, z dachem dwuspadowym, na planie litery L, z dojazdem zapewnionym poprzez projektowany zjazd publiczny z drogi gminnej - ulicy [...] (dz. nr [...]). Przed budynkiem przewidziano dwa miejsca postojowe, w tym jedno o parametrach dla samochodów użytkowanych przez osoby niepełnosprawne. Jak podkreślono w części opisowej projektu zagospodarowania terenu, miejsca te mają również służyć do czasowego rozładunku samochodów dostawczych. Ponadto, jak wskazano w projekcie, zapewniono miejsca postojowe - dla pracowników - na działce przy ulicy [...] w Z. . W § 39 ust. 2 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ustalono, że przy projektowaniu i realizacji obiektów usługowych, należy zapewnić niezbędną ilość miejsc parkingowych w obrębie realizacji inwestycji. W ocenie Wojewody, nie sposób uznać za zapewnienie "niezbędnej ilości" miejsc postojowych dla 6 lokali usługowych zaprojektowanie dwóch miejsc postojowych, w tym jednego przeznaczonego wyłącznie dla osób niepełnosprawnych czyli takiego, na którym nie mogą zatrzymywać się osoby nie posiadające uprawnień. Nie jest nim także zapewnienie miejsc postojowych dla pracowników na oddalonej działce przy ul. [...] w Z. . Różnorodność planowanej w tym obiekcie działalności pozwala na przypuszczenie, że każdy z przyszłych najemców (usługodawców) ma prawo oczekiwać od inwestora, że jego klienci będą mogli zatrzymać się przed lokalem lub przynajmniej w bezpośrednim jego pobliżu. Zdaniem organu odwoławczego oczekiwania takie mogłoby zapewnić zaprojektowanie przynajmniej 1 miejsca postojowego na dwa lokale usługowe dla klientów. Tymczasem jak wynika z mapy do celów projektowych, w okolicy terenu, na którym ma powstać zamierzenie inwestycyjne, nie ma możliwości postoju, poza jedynym dostępnym parkingiem, należącym do [...] Spółka z o. o. - właściciela "[...]". Z akt sprawy jednak wynika że właściciel parkingu nie wyraża zgody na jego udostępnienie projektowanemu w sąsiedztwie, po przeciwnej stronie ulicy, centrum handlowemu. Dodatkowo organ odwoławczy zwrócił uwagę na fakt, że zapewnienie możliwości parkowania pracownikom lokali handlowych na oddalonych działkach, poprzez zarezerwowanie dodatkowych miejsc parkingowych na odległej działce przy ul. [...] w Z. , jest konieczne do prawidłowego funkcjonowania tych lokali, nie stanowi jednak wystarczającego spełnienia ustaleń planu, w którym podkreślono, że niezbędna ilość miejsc parkingowych ma zostać zapewniona w obrębie inwestycji. Wojewoda podkreślił, że "niezbędna" nie znaczy "dowolna", zatem zapis umieszczony w części opisowej projektu zagospodarowania, nie poparty żadnymi argumentami czy też obliczeniami, nie stanowi wyczerpującego uzasadnienia spełnienia § 39 ust. 2 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wobec powyższego, po dokonaniu opisanych wcześniej ustaleń, biorąc pod uwagę stanowisko Starosty [...] wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wojewoda stwierdził, że nie można uznać zgodności projektowanej inwestycji z § 39 ust. 2 ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Z.. Z powyższą decyzją nie zgodził się Ł. K. - dalej skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika, wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: - art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b. w zw. z § 18 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2004 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez błędne uznanie, że przedłożony projekt budowlany w zakresie projektowanych miejsc parkingowych jest niezgodny z obowiązującym planem miejscowym oraz z przepisami dotyczącymi warunków technicznych, - art. 7 i 77, 80 k.p.a., poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz błędną ocenę zebranych dowodów, - art. 8 k.p.a., poprzez naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej poprzez zastosowanie w niniejszej sprawie skrajnie niekorzystnej dla inwestora interpretacji postanowień planu miejscowego, - naruszenie art. 107 § 3 k.p.a., poprzez zbyt skrótowe i niejasne sformułowanie uzasadnienia podjętego rozstrzygnięcia. Mając na względzie powyższe zarzuty, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi, skarżący rozwinął zarzuty podniesione w skardze. W ocenie skarżącego przedłożony projekt budowlany spełnia wymagania obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie zapewnienia odpowiedniej ilości miejsc postojowych. Zwraca on uwagę, że obowiązujący plan miejscowy nie wskazuje konkretnej liczby miejsc postojowych, które należy zapewnić w ramach projektowanej inwestycji, w treści planu miejscowego zawarto bowiem jedynie ogólny nakaz zapewnienia niezbędnej ilości miejsc postojowych nie precyzując równocześnie co należy rozumieć pod tym pojęciem. Zdaniem skarżącego, analizując treść planu miejscowego oraz zakres i program funkcjonalno-użytkowy planowanej inwestycji, należy stwierdzić, że zaprojektowanie dwóch miejsc postojowych, w tym jednego dla osób niepełnosprawnych, jest w pełni wystarczające. Ponadto skarżący wskazał, że organ odwoławczy uznając, iż rozwiązania przyjęte w tym zakresie w projekcie budowlanym są niewystarczające, nie wskazał jednak jakie rozwiązania byłyby zgodne z planem miejscowym. W szczególności organ nie określił jaka ilość miejsc postojowych powinna zostać zapewniona w ramach inwestycji, aby spełnione zostały wymagania wynikające z planu miejscowego. Niezależnie od powyższego skarżący podnosi, że projekt budowlany nie narusza również treści § 18 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Przedmiotowy przepis również bowiem nie określa ściśle minimalnej ilości miejsc postojowych pozostawiając projektantowi pewną swobodę w tym zakresie. Zdaniem skarżącego projekt budowlany spełnia zatem wymagania zawarte w powyższym przepisie, co zostało potwierdzone przez projektanta będącego autorem przedłożonego projektu budowlanego. W ocenie skarżącego, zaskarżona decyzja została ponadto wydana bez dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego (art. 7 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego) oraz wszechstronnego rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 77 § 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego), a jej uzasadnienie nie odpowiada wymaganiom określonym w art. 107 § 3 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego. Tym samym naruszono także zasady ogólne, którymi organ powinien kierować się w postępowaniu administracyjnym - art. 6, 7, 8, 11 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego, a więc zasadę praworządności, wyjaśnienie stronie postępowania przesłanek, którymi się kierował, czy też zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Na wstępie wyjaśnić należy, że istota sądowej kontroli administracji publicznej sprowadza się do ustalenia czy w określonym przypadku, jej organy dopuściły się kwalifikowanych naruszeń prawa. Sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188 z późn. zm.). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302; zwana dalej p.p.s.a.), stanowiąc, że Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ponadto w myśl art. 135 p.p.s.a. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Z punktu widzenia powyższego stwierdzić należy, że skarga okazała się być bezzasadna. Podstawę materialnoprawną zaskarżonych decyzji stanowi art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. (Dz.U. z 2018 r. poz. 1202 t.j. dalej jako "p.b."). Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego. W ust. 3 powołanego przepisu postanowiono natomiast, że w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Analizując akta sprawy Sąd stwierdza, że Starosta [...] wykonując zalecenia Wojewody ujęte w decyzji uchylającej pierwotną decyzję o udzieleniu pozwolenia na budowę, zasadnie nałożył na inwestora, postanowieniem z dnia 21 marca 2017 r. znak: [...] (k. 271 akt adm.), obowiązek usunięcia nieprawidłowości przedłożonego projektu z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego poprzez jednoznaczne określenie w projekcie jakiego typu działalność będzie prowadzona w projektowanym budynku, potwierdzające, że projektowana zabudowa związana będzie faktycznie z prowadzeniem nieuciążliwej działalności usługowej (§ 6 m.p.z.p.) oraz wykazanie zapewnienia niezbędnej ilości miejsc parkingowych w obrębie lokalizacji inwestycji zgodnie z § 39 ust. 2 m.p.z.p. Z akt sprawy wynika bowiem, że analizowana inwestycja zlokalizowana jest na działce nr [...], w przeważającej części położonej w terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i usług, oznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem M1U. Przeznaczeniem podstawowym terenu M1U, zgodnie z ustaleniami planu miejscowego (§ 9) jest lokalizacja zabudowy jednorodzinnej wraz z urządzeniami związanymi z jej obsługą i zielenią przydomową oraz zabudowy związanej z prowadzeniem nieuciążliwej działalności usługowej. Pozostała część działki nr [...], jak również działka nr [...] - ulica [...], znajduje się w terenie dróg i ulic, oznaczonym w planie symbolem KG/KZ. Budynek usługowy (6 lokali), zaprojektowano jako obiekt jednokondygnacyjny, z dachem dwuspadowym, na planie litery L, z dojazdem zapewnionym poprzez projektowany zjazd publiczny z drogi gminnej - ulicy [...] (dz. nr [...]). W odpowiedzi na powyższe inwestor wskazał (pismo k. 278 akt adm.), że w budynku prowadzona będzie nieuciążliwa działalność o charakterze usługowym, w tym: sprzedaż warzyw i owoców, salon okien i drzwi, biuro ubezpieczeń, biuro turystyczne, usługi krawieckie i usługi szewskie. Nadto, że w obrębie inwestycji przed budynkiem przewidziano 2 miejsca postojowe, w tym jedno o parametrach dla samochodów użytkowanych przez osoby niepełnosprawne, co w ocenie inwestora jest wystarczające biorąc pod uwagę lokalny charakter usług przewidujący, że z budynku będą głównie korzystać osoby poruszające się pieszo lub na rowerach. Dodatkowo, jak wskazano w projekcie, zapewniono miejsca postojowe - dla pracowników - na działce przy ulicy [...] w Z. . Okolicznością sporną pomiędzy stronami w niniejszej sprawie, wymagającą wyjaśnienia przez Sąd, jest kwestia niespełniania przez analizowany projekt budowlany postanowień § 39 ust. 2 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Z. uchwalonego uchwałą Nr XII/64/03 Rady Gminy w Z. z dnia 30 maja 2003 r. (publ. Dz.Urz.Wojew.Małop.2003.180.2272 dalej "m.p.z.p."). W ocenie Sądu rację w przedmiotowym sporze należy przyznać Wojewodzie. W § 39 ust. 2 m.p.z.p. ustalono, że przy projektowaniu i realizacji obiektów usługowych, należy zapewnić niezbędną ilość miejsc parkingowych w obrębie realizacji inwestycji. Obowiązujący m.p.z.p. posługuje się w tej kwestii określeniem nieostrym i wymaga wykładni. W wyroku z dnia 15 marca 2017 r. sygn. akt II OSK 2659/15 (Lex nr 2316641) Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, że: "W przypadku obowiązywania na terenie inwestycji planu miejscowego, który nie zawiera wymagań odnośnie ilości i rodzaju miejsc parkingowych, organy administracji architektoniczno-budowlanej nie mają w tym zakresie dowolności, ale powinny ocenić przedstawiony przez inwestora projekt pod kątem przesłanek określonych w § 18 ust. 1 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim muszą odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690)." Przepis § 18 ust. 1 powołanego rozporządzenia w sprawie warunków technicznych (...) stanowi natomiast, że zagospodarowując działkę budowlaną, należy urządzić, stosownie do jej przeznaczenia i sposobu zabudowy, stanowiska postojowe dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo, w tym również stanowiska postojowe dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne. Skoro zatem przepis § 18 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. jest przepisem nieostrym, brak w nim wskazania określonej liczby minimalnej projektowanych miejsc, nie zawiera żadnych precyzyjnych wyliczeń czy parametrów dotyczących projektowanych miejsc postojowych, ocena spełnienia wymogów tego przepisu przez pryzmat obowiązku określonego w art. 35 ust. 1 pkt 2 p.b. powinna uwzględniać w każdym przypadku konkretne okoliczności faktyczne dotyczące projektowanej inwestycji (tak nadal aktualne: wyrok NSA z dnia 20 października 2011 r. II OSK 719/11 Lex nr 1132127; wyrok NSA z dnia 7 września 2012 r. II OSK 864/11 Lex nr 1252217). Biorąc pod uwagę okoliczności faktyczne dotyczące projektowanej inwestycji (położenie, sposób zabudowy, przeznaczenie), w ocenie Sądu, za niespełniające wymagań § 39 ust. 2 m.p.z.p. należy uznać zapewnienie w projekcie na terenie inwestycji dwóch miejsc postojowych, w tym jednego przeznaczonego wyłącznie dla osób niepełnosprawnych oraz miejsc postojowych dla pracowników na oddalonej od terenu inwestycji działce przy ul. [...] w Z. , dla 6 lokali usługowych. Zaznaczenia wymaga, że powoływany już przepis § 18 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych pozwala na przyjęcie, że w szczególnych okolicznościach urządzenie miejsc postojowych może nastąpić na innej działce niż działka inwestycyjna. Warunkiem takiego rozwiązania jest jednak posiadanie przez inwestora prawa do terenu, choćby obligacyjnego. Zapewnienie możliwości parkowania pracownikom lokali handlowych na oddalonej działce przy ul. [...] w Z. , jest konieczne do prawidłowego funkcjonowania tych lokali, nie stanowi jednak wystarczającego spełnienia wymagań planu, w którym ustalono, że ilość miejsc parkingowych w obrębie inwestycji ma być niezbędna. Wobec braku konkretnych ustaleń planu przy wykładni nieostrego pojęcia "niezbędna ilość" można posiłkować się wykładnią językową tego pojęcia. Zgodnie ze słownikiem języka polskiego PWN "niezbędny" to "koniecznie potrzebny". Skoro zatem w projekcie przed budynkiem przewidziano 2 miejsca postojowe na 6 lokali użytkowych, w tym 1 dostępne wyłącznie dla osób niepełnosprawnych, które również mają służyć do czasowego rozładunku samochodów dostawczych, to nie można tej ilości uznać, za niezbędną czyli koniecznie potrzebną do zapewnienia możliwości użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Zwłaszcza, że miejsce postojowe dla niepełnosprawnych może być wykorzystywane wyłącznie przez osoby mające takie uprawnienia i w związku z tym pozostaje niedostępne dla innych osób. Zatem de facto na 6 lokali użytkowych przypada 1 miejsce parkingowe. W tej sytuacji bardzo prawdopodobne jest, że klienci inwestycji będą zmuszeni korzystać z pasa drogowego. Jak wynika z mapy do celów projektowych, w okolicy inwestycji, nie ma możliwości postoju, poza parkingiem, należącym do "[...]", którego właściciel nie wyraża zgody na jego udostępnienie klientom inwestycji. Natomiast istotą rozwiązania przewidzianego w § 18 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych (tj. dostosowanie liczby miejsc parkingowych do inwestycji) jest doprowadzenie do tego, aby nowa inwestycja budowlana w zakresie parkowania nie obciążała wyłącznie dróg publicznych (miejsc postojowych na tych drogach), jak również miejsc postojowych zaprojektowanych dla sąsiednich nieruchomości (tak: wyrok WSA we Wrocławiu II SA/Wr 376/16 Lex nr 2103089). Inwestor w wykonaniu obowiązku nałożonego przez organ I instancji postanowieniem z dnia 21 marca 2017 r. stwierdził, że 2 miejsca postojowe (w tym 1 dla osób niepełnosprawnych), są wystarczające biorąc pod uwagę lokalny charakter usług przewidujący, że z budynku będą głównie korzystać osoby poruszające się pieszo lub na rowerach. Twierdzenie to nie poparte analizą projektanta, nie stanowi w ocenie Sądu, wyczerpującego uzasadnienia spełnienia zgodności projektu z § 39 ust. 2 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Z.. Zarzut skargi jakoby organ odwoławczy nie wskazał jakie rozwiązania byłyby zgodne z planem miejscowym, ocenić należy jako nieuzasadniony. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji znalazło się bowiem stwierdzenie (k. 93), że "Zdaniem organu odwoławczego oczekiwania takie mogłoby zapewnić zaprojektowanie przynajmniej jedno miejsca postojowego na dwa lokale usługowe dla klientów. Z uzasadnienia decyzji wynika, że Wojewoda rozważył kwestię ilości niezbędnych miejsc parkingowych dla planowanej inwestycji mając na uwadze jej przeznaczenie. Wyjaśnić przy tym wypada, że "Miejsca postojowe to urządzenia zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem i jako takie stanowią element projektowanej inwestycji, mającej z założenia stanowić funkcjonalną i zupełną całość" (tak: wyrok WSA w Krakowie z dnia 27 października 2017 r. II SA/Kr 1021/17 Lex nr 2406300). Zatem określenie przez Wojewodę ilości miejsc parkingowych jako "przynajmniej 1 na 2 lokale usługowe" wydaje się w okolicznościach faktycznych tej sprawy niezbędną ilością. Skarżący sformułował również zarzut naruszenia przez organ odwoławczy zasad ogólnych postępowania wyrażonych w art. 6, 7, 8, 11 K.p.a. oraz art. 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a. Nie wskazano czym konkretnie naruszono zasady ogólne K.p.a. oraz co do jakich okoliczności organ nie przeprowadził wystarczającego postępowania wyjaśniającego. Trudno zatem z zarzutem tym polemizować. W ocenie Sądu Wojewoda nie dopuścił się naruszenia powyżej wskazanych przepisów K.p.a. Ustalenia faktyczne organu znajdują potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym, który następnie został wszechstronnie przez organ odwoławczy rozważony, oceniony zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów, a przebieg procesu dowodowego oraz myślowego znalazł odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. Reasumując, skoro zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a przedstawione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku i jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie 151 p.p.s.a, skargę oddalił.