II SA/Kr 709/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Beata Łomnicka po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 września 2017 r. wniosku H. P., H. P. i A. S. w sprawie z Ich skargi na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia 4 kwietnia 2017 r. znak [...] w przedmiocie rozbiórki obiektów budowlanych postanawia: odmówić przywrócenia terminu. Postanowieniem z dnia 20 lipca 2017 r. Sąd odrzucił skargę H. P., H. P. i A.S. na decyzję Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia 4 kwietnia 2017 r. znak [...] w przedmiocie rozbiórki obiektów budowlanych. W dniu 21 sierpnia 2017 r. do Sądu wpłynął wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi pełnomocnika skarżących A. M.. Profesjonalny pełnomocnik skarżących podniósł, iż skarżący są osobami w podeszłym wieku, a podejmując korespondencję wraz z którą została doręczona decyzja nie uczynili stosownej adnotacji na kopercie. Poinformowali pełnomocnika, iż decyzja została przez nich odebrana w dniu 12 kwietnia 2017 r. Pełnomocnik podkreślił, iż opóźnienie wynosi 1 dzień. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017.1369 - oznaczana dalej jako p.p.s.a.)., sąd może na wniosek przywrócić termin, jeżeli strona bez własnej winy nie dokonała czynności w postępowaniu sądowym. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 p.p.s.a.), przy czym równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 p.p.s.a.). W orzecznictwie i w literaturze prawniczej przyjmuje się, iż brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, biorąc pod uwagę obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Zatem, przy uwzględnieniu wymogów przewidzianych w art. 87 § 1 p.p.s.a., przywrócenie terminu może mieć miejsce jedynie wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku oraz gdy strona w sposób przekonujący zaprezentowaną argumentacją uprawdopodobni brak swojej winy (por.: postanowienie NSA z dnia 16 września 2011 r., sygn. akt II OZ 882/11; postanowienie NSA z dnia 26 października 2009 r., sygn. akt I OZ 996/09; postanowienie NSA z dnia 23 października 2009 r., sygn. akt I OZ 989/09; postanowienie NSA z dnia 23 lipca 2007 r., sygn. akt I OZ 738/09). Zaznaczyć przy tym należy, że art. 86 § 1 p.p.s.a. nie określa, według jakich kryteriów należy oceniać zachowanie strony. Daje to sądowi możliwość uwzględnienia wszystkich okoliczności, jakie uzna za istotne w konkretnej sprawie, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. W ocenie Sądu, wymogi formalne wniosku o przywrócenie terminu zostały w przedmiotowej sprawie zachowane. Nie budzi wątpliwości, spóźnienie wywołało negatywne skutki procesowe. W okolicznościach faktycznych rozpatrywanej sprawy przyjąć również należy, że pełnomocnik skarżących składając przedmiotowy wniosek 10 sierpnia 2017 r. dochował siedmiodniowego terminu, o którym mowa w art. 87 § 1 p.p.s.a., liczonego od daty powzięcia przez informacji o wydaniu i doręczeniu postanowienia o odrzuceniu skargi, czyli 3 sierpnia 2017 r. W rozpoznawanej sprawie za przyczynę usprawiedliwiającą przekroczenie terminu do złożenia skargi miał zostać uznany podeszły wiek skarżących oraz niewielkie 1 dniowe opóźnienie. Sąd zauważa, że skarżący ponoszą skutki działań lub zaniechań swojego pełnomocnika. Z kolei pełnomocnik powinien działać w interesie i na rzecz mocodawcy przy dołożeniu takiej samej staranności jak przy prowadzeniu swoich spraw. Z analizy akt sprawy wynika, że profesjonalny pełnomocnik skarżących uchybił terminowi do złożenia skargi. Sąd zwraca uwagę, że pełnomocnik skarżących jest adwokatem, a więc pełnomocnikiem profesjonalnym i jego działania powinien cechować profesjonalizm. Pełnomocnik został ustanowiony w dniu 27 kwietnia 2017 r., a więc na 2 tygodnie przed upływem terminu do wniesienia skargi. Jeżeli jak twierdzi pełnomocnik skarżących, są oni osobami w podeszłym wieku, tym bardziej powinien on dołożyć wszelkiej staranności w działaniu w imieniu swoich klientów i samodzielnie zbadać kiedy skarżący otrzymali zaskarżoną decyzje a nie opierać się na ich twierdzeniach. Zgodnie z ugruntowaną linią orzeczniczą Naczelnego Sądu Administracyjnego okoliczność choroby czy też podeszły wiek i zły stan zdrowia nie przesądzają jeszcze o braku winy w uchybieniu terminowi. Powołanie się na te okoliczności nie jest równoznaczne z uprawdopodobnieniem, że powyższe uchybienie nastąpiło bez winy strony, np. choroba nie pozwoliła na osobiste prowadzenie sprawy czy wyręczenie się inną osobą (por. postanowienia NSA: z dnia 17 lipca 2014 r., sygn.. akt II OZ 701/14, Lex nr 1493036, z dnia 23 września 2014 r. sygn. akt II GZ 540/14, Lex nr 1530548). Mając na względzie powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 86 § 1 w związku z art. 87 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie uwzględnił niniejszego wniosku o przywrócenie terminu.