II SA/Kr 719/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator (spr.) Sędziowie: WSA Mariusz Kotulski WSA Iwona Niżnik- Dobosz Protokolant: st. sekr. sąd. Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 września 2015 r. sprawy ze skargi Z. B. na decyzję Wojewody [...] z dnia 17 kwietnia 2015 r., znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa po wznowieniu postępowania skargę oddala. Starosta decyzją z dnia 15 stycznia 2015 r. działając na podstawie art. 104 oraz art. 151 § 2 w związku z art. 146 § 1 i art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. po przeprowadzeniu wznowionego postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Starosty z dnia 14 marca 2006 r. o uchyleniu decyzji nr [...] z 19 kwietnia 2005 r. oraz zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu A. i J. G. pozwolenia na budowę stwierdził wydanie z naruszeniem prawa własnej decyzji ostatecznej nr [...] z dnia 14 marca 2006 r. Przedstawiając stan faktyczny sprawy organ podał, że Z. B. nie brała udziału w postępowaniu dotyczącym udzielenia pozwolenia na budowę wyżej wymienionej inwestycji. W dniu 14 listopada 2012 r. wpłynął wniosek Z. B. w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty nr [...] z dnia 14 marca 2006 r. o uchyleniu decyzji Starosty z dnia 19.04.2005 r. Jako podstawę wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją nr [...] z dnia 14 marca 2006 r. Z. B. wskazała art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., czyli fakt że strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. W dniu 20 listopada 2012 r. wezwano Z. B. do uzupełnienia podania, poprzez przedłożenie pisemnej informacji określającej jednoznacznie datę powzięcia wiadomości o wydaniu przez Starostę decyzji nr [...]. W piśmie z dnia 4 grudnia 2012 r. Z. B. oświadczyła, że decyzję Starosty z dnia 14 marca 2006 r. otrzymała w dniu 13 listopada 2012 r. Po przeanalizowaniu materiału dowodowego, Starosta postanowieniem z dnia 27.02.2013 r. odmówił wznowienia na wniosek Z. B. postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej ostateczną decyzją z dnia 14 marca 2006 r. Przyczyną podjęcia powyższego rozstrzygnięcia było ustalenie, że nie został zachowany termin do złożenia podania o wznowienie postępowania administracyjnego przewidziany w art. 148 K.p.a. Na wskazane postanowienie Z. B. złożyła zażalenie. Po rozpatrzeniu zażalenia Wojewoda postanowieniem z dnia 7.11.2013 r., znak: [...] utrzymał w mocy postanowienie Starosty. Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z 21.05.2014 r., sygn. akt: II SA/Kr 79/14 uchylił zaskarżone postanowienie Wojewody. W związku z powyższym Wojewoda postanowieniem z dnia 10 października 2014 r. uchylił zaskarżone postanowienie Starosty i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Wojewoda wskazał, że w przedmiotowej sprawie koniecznym jest ustalenie, czy Z. B. złożyła wniosek o wznowienie postępowania w ustawowym terminie do wznowienia postępowania, tj. w ciągu miesiąca od dowiedzenia się o wydaniu decyzji. Do udzielenia odpowiedzi na niniejsze pytanie konieczne jest ustalenie momentu, w którym Z. B. dowiedziała się o decyzji oraz daty złożenia pierwszego pisma, w którym zażądała ponownego przeprowadzenia postępowania. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w L. przekazał Staroście kopię pisma z 4 maja 2006 r. (wysłane do Z. B. w dniu 5.05.2006 r.), w którym poinformował Z. B. o wydaniu decyzji z 14.03.2006 r. W piśmie z dnia 29 maja 2006 r. Z. B. podniosła, że składa wniosek i zastrzeżenie w sprawie wyjaśnienia dlaczego nie została powiadomiona o rozpoczętej budowie. Po ponownej analizie zgromadzonego materiału dowodowego organ stwierdził, że informację o wydaniu przedmiotowej decyzji z dnia 14.03.2006 r., Z. B. otrzymała w dniu 4.05.2006 r.- podczas kontroli przeprowadzonej przez pracowników PINB w L. na działce ew. nr [...] obr. [...] w L.. Przyjmując, że pierwszym pismem o wznowienie postępowania było pismo skierowane do Wojewody z dnia 29.05.2006 r., złożone osobiście w dniu 1.06.2006 r., a nie wniosek Z. B. z dnia 29.11.2012 r. złożony na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., organ stwierdził, że wniosek został wniesiony z zachowaniem terminu do złożenia podania o wznowienie przewidziany w art. 148Kk.p.a., tj. w okresie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Ponadto, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., brak udziału bez własnej winy strony w postępowaniu, stanowi przesłankę do jego wznowienia. Z uwagi na powyższe Starosta postanowieniem z dnia 9.01.2015 r., wznowił postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie. Rozpatrując sprawę Starosta stwierdził, że wyłączną przesłanką korzystania ze statusu strony w postępowaniu o pozwolenie na budowę jest fakt znajdowania się w obszarze oddziaływania obiektu. Definicja legalna "obszaru oddziaływania obiektu zawarta jest w art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. W myśl tego przepisu przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Dla uznania danej osoby za stronę postępowania o wydanie pozwolenia na budowę istotny jest także, obok samego położenia nieruchomości "w zasięgu oddziaływania obiektu", ujemny charakter oddziaływania obiektu na jej nieruchomość. Stawia to w kręgu stron postępowania jedynie te osoby, których interes prawny, skutkiem oddziaływania obiektu, doznaje uszczerbku. Organ podniósł, że działka nr [...], na której ustalono służebność do działki ew. nr [...] jest własnością inwestora. Natomiast działka ew. nr [...] jest własnością Z. B.. Lokalizacja studni na działce nr [...] w odległości 7,5 m od granicy z działką nr [...] spowoduje objęcie działki ewidencyjnej nr [...] obszarem oddziaływania projektowanego obiektu. Wojewoda w decyzji z dnia 7 września 2012 r. podkreślił, że działka nr [...] znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji projektowanej na działce nr [...]. Ewentualna zabudowa tej działki może naruszać ustanowioną na jej terenie służebność, a to mogłoby skutkować pozbawieniem działki nr [...] dostępu do drogi publicznej (działka utraciłaby w ten sposób cechy działki budowlanej). To z kolei oznacza, ze właściciele działki nr [...] są stronami w postępowaniach związanych z udzieleniem pozwolenia na budowę obiektów zlokalizowanych na działce nr [...]. Zatem Z. B. powinna być stroną w sprawie dotyczącej wydanej decyzji Starosty z dnia 14 marca 2006 r. Jednakże w okolicznościach niniejszej sprawy szczególną uwagę zwrócić należy, na unormowanie zawarte w art. 151 § 2 w zw. z art. 146 § 2 K.p.a. W sytuacji bowiem, gdy organ stwierdzi podstawy do wznowienia postępowania (czyli jego kwalifikowaną wadę), ale w wyniku wznowionego i prowadzonego ponownie co do istoty sprawy postępowania zapaść miałaby decyzja odpowiadająca w istocie decyzji dotychczasowej, organ nie wydaje rozstrzygnięcia ograniczającego się do odmowy uchylenia decyzji dotychczasowej. Obowiązany jest on bowiem wydać decyzję, w której stwierdzi wydanie decyzji dotychczasowej z naruszeniem prawa oraz wskaże w rozstrzygnięciu okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji. W toku wznowionego postępowania ustalono, że kwestionowana decyzja z 14.03.2006 r. została doręczona stronom w dniu 16 marca 2006 r. Skoro ostatnie doręczenie decyzji Starosty nr [...] z 14.03.2006 r. zostało dokonane w dniu 16 marca 2006 r., to okres pięciu lat, o których mowa w art. 146 § 1 K.p.a., upłynął w marcu 2011 r. Zatem doszło do upływu 5-letniego terminu przedawnienia z art. 146 § 1 K.p.a., bowiem zgodnie z tym przepisem uchylenie decyzji ostatecznej z przyczyny wymienionej w art. 145 § 1 pkt 4 nie może nastąpić, jeżeli od dnia doręczenia decyzji upłynęło 5 lat. W tym przypadku organ administracji publicznej wydaje decyzję, w której ogranicza się do stwierdzenia wydania kwestionowanej decyzji ostatecznej z naruszeniem prawa (art. 151 § 2 K.p.a.). Dodatkowo w orzecznictwie podnosi się, że prowadzenie postępowania po upływie okresu przedawnienia określonego w art. 146 § 1 K.p.a. narusza zasadę trwałości decyzji administracyjnej, której podstawową funkcją jest stabilizacja stosunków prawnych. Upływ okresu przedawnienia oznaczonego w przepisie art. 146 § 1 K.p.a. oznacza bezwzględny zakaz merytorycznego orzekania w sprawie. Reasumując organ podniósł, że decyzja z 14.03.2006 r. została wydana z naruszeniem art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., jednakże z uwagi na fakt, iż od dnia doręczenia decyzji upłynęło 5 lat nie jest możliwe uchylenie tej decyzji. Od tej decyzji odwołanie wniosła Z. B. domagając się ponownego przeanalizowania sprawy. Stwierdziła, że czuje się pokrzywdzona, gdyż nie może dojechać do swojej działki przez służebność ustanowiona na działce nr [...]. Wojewoda decyzją z dnia 17 kwietnia 2015 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ wskazał, że z analizy zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że Z. B. nie została uznana za stronę postępowania w sprawie zakończonej decyzją z 14.03.2006 r., co za tym idzie decyzja ta nie została jej doręczona. Nie została również powiadomiona o wszczęciu postępowania w sprawie zakończonej tą decyzją. Dokonując analizy projektu zagospodarowania zatwierdzonego decyzją z 14.03.2006 r. organ I instancji ustalił, że w ramach projektowanej inwestycji przewidziano - między innymi - budowę studni w odległości 7,50 m od granicy z działkę nr [...], co powoduje objęcie tej działki obszarem oddziaływania projektowanej inwestycji. Z zatwierdzonego projektu wynika również, że na działce objętej projektowaną inwestycją - tj. na działce nr [...] ustanowiono służebność gruntową przejazdu i przechodu, pasem szerokości 2,50 m na rzecz działki nr [...], stanowiącej własność Z. B.. Organ odwoławczy podzielił stanowisko Starosty, iż Z. B., będąca właścicielką działki nr [...], posiada przymiot strony postępowania w sprawie zakończonej decyzją z 14.03.2006 r. Obszar oddziaływania projektowanej inwestycji obejmuje nie tylko działkę inwestycyjną - czyli działkę nr [...] w obr. ewid. [...] w L. przy ul. K., ale również działkę nr [...]. Oddziaływanie projektowanej inwestycji na tę działkę występuje ze względu na lokalizację projektowanej studni oraz ustanowioną służebność gruntową na działce nr [...]. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, który uznał, że w niniejszej sprawie zaistniały okoliczności uzasadniające podjęcie decyzji na podstawie art. 151 § 2 K.p.a., w związku z art. 146 § 1 tej ustawy. Wznowienie postępowania nastąpiło na wniosek Z. B., w oparciu o przesłankę wynikającą z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a.. Ponieważ w wyniku wznowionego postępowania ustalono, że w niniejszej sprawie zaistniała przesłanka określona w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., ustalić należało, czy jednocześnie nie zachodzą przesłanki określone w art. 146 K.p.a., które wykluczają możliwość uchylenia decyzji dotychczasowej. Doręczenie decyzji Starosty z 14.03.2006 r. nastąpiło w dniu: 16.03.2006 r. (karta nr: 82 stanowiąca zwrotne potwierdzenie odbioru decyzji - 1 sztuka, karta nr: 84 to decyzja Starosty z 14.03.2006 r. zawierająca adnotację potwierdzającą osobisty odbiór decyzji przez inwestora 16.03.2006 r.). Zatem okres pięciu lat, o którym mowa w art. 146 § 1 K.p.a. upłynął 16.03.2011 r. Organ wyjaśnił, że przez doręczenie decyzji, o jakim mowa w art. 146 § 1 K.p.a. należy rozumieć doręczenie decyzji w odniesieniu do stron biorących udział w danym postępowaniu, przy czym termin, od którego liczy się upływ pięcioletniego okresu, biegnie od dnia ostatniego doręczenia, jakie miało miejsce w sprawie. Z uwagi na przedstawione powyżej okoliczności organ odwoławczy stwierdził, że decyzja Starosty z 14.03.2006 r. została wydana z naruszeniem przepisu art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a.. Jednak z uwagi na fakt, że od dnia doręczenia tej decyzji upłynęło pięć lat nie jest możliwe jej uchylenie w wyniku wznowienia postępowania na wniosek Z. B.. Zatem decyzja Starosty z 15.01.2015 r. stanowi prawidłowe orzeczenie w sprawie. Na tą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła Z. B. domagając się jej uchylenia. W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że jej zamiarem było, aby postępowanie administracyjne w wyniku którego inwestorom udzielono pozwolenia na budowę zostało wznowione. Dodała, że nie zgadza się ze stanowiskiem Wojewody dotyczącym braku możliwości wznowienia postępowania w sprawie wydania decyzji z dnia 14 marca 2006 r. Stwierdziła, że niezrozumiałym jest dla niej uznanie, że błędnie pominięto ją w postępowaniu administracyjnym, ale jednocześnie nie można wznowić tego postępowania bo minął ustawowy termin. W odpowiedzi na sakrze Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując przy tym argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga podlegała oddaleniu. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2014 r., poz. 1647) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – przywoływanej dalej w tekście jako "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Sąd badając legalność zaskarżonej decyzji Wojewody oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty, mocą której orzeczono, że decyzja Starosty z dnia 14 marca 2006 r. została wydana z naruszeniem prawa, jednak nie podlega uchyleniu ze względu na upływ pięciu lat od dnia jej skutecznego doręczenia stronom, stwierdził, że odpowiada ona przepisom obowiązującego prawa, wobec czego brak jest podstaw do usunięcia jej z obrotu prawnego. Przede wszystkim wyjaśnić trzeba, że poddana kontroli tutejszego sądu decyzja została wydana w ramach jednego z postępowań nadzwyczajnych, jakim jest wznowienie postępowania administracyjnego. Celem tegoż postępowania, biorąc pod uwagę zasadę trwałości decyzji ostatecznych zdefiniowaną w art. 16 K.p.a., jest weryfikacja decyzji w świetle ściśle określonych przesłanek, których zamknięty katalog określają art. 145 § 1 pkt 1-8 K.p.a., art. 145a § 1 K.p.a., art. 145b § 1 K.p.a. Warunkiem jego uruchomienia jest przede wszystkim funkcjonowanie w obrocie prawnym ostatecznej decyzji, której owo postępowanie miałoby dotyczyć, złożenie wniosku w tym przedmiocie przez uprawniony podmiot ze wskazaniem jednej z przesłanek przewidzianych w art. 145 § 1 pkt 1-8 K.p.a., art. 145a § 1K.p.a., art. 145b § 1 K.p.a. oraz zachowanie terminu, o którym stanowi art. 148 K.p.a. Podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania (art. 148 § 1 K.p.a.). Ciężar dowodu dochowania terminu, o którym mowa w art. 148 § 1 K.p.a. spoczywa na stronie, która domaga się wznowienia postępowania w sprawie. Spełnienie łącznie wspominanych przesłanek stanowi podstawę do wydania przez organ postanowienia o wznowieniu postępowania w trybie art. 149 § 1 K.p.a., które stanowi następnie podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 149 § 2 K.p.a.). W świetle art. 146 K.p.a. uchylenie decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 nie może nastąpić, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło dziesięć lat, zaś z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 3-8 oraz w art. 145a i art. 145b, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło pięć lat (§ 1). Nie uchyla się decyzji także w przypadku, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej (§ 2 K.p.a.). Artykuł ten zawiera dwie przesłanki negatywnie (zawarte w § 1 i § 2 art. 146) ograniczające dopuszczalność uchylenia decyzji administracyjnej w trybie wznowienia postępowania. Wystąpienie tych przesłanek nie ogranicza dopuszczalności wznowienia postępowania. Ogranicza natomiast możliwość organu rozstrzygnięcia w tym postępowaniu sprawy co do istoty. Upływ terminów, o których mowa w art. 146 § 1 K.p.a. stanowi zatem negatywną przesłankę do uchylenia decyzji w trybie wznowieniowym. Upłynięcie terminu pozbawia organ prowadzący postępowanie wznowione możliwości orzeczenia, co do istoty i ewentualnego uchylenia decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym. Sąd analizując akta administracyjne sprawy niniejszej w całości podzielił pogląd organów obu instancji o konieczności wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją Starosty z dnia 14 marca 2006 r. o uchyleniu decyzji z dnia 19 kwietnia 2005 r. oraz zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu A. i J. G. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Wskazane przez organy okoliczności niewątpliwie świadczą, iż skarżąca powinna być stroną tego postępowania. Wniosek o wznowienie postępowania oparty o przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., pochodził zatem od uprawnionego podmiotu i został złożony w zakreślonym przepisem art. 148 § 1 K.p.a. terminie. Faktem jest ponadto, że od dnia doręczenia stronom decyzji Starosty z dnia 14 marca 2006 r. 5-letni termin upłynął 16 marca 2011 r. Doręczenie tej decyzji inwestorom nastąpiło bowiem w dniu 16 marca 2006 r. Wskazać przy tym należy, iż przy podstawie wznowienia na który powoływała się skarżąca tj. podstawy z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a, termin przedawnienia możliwości orzekania merytorycznego (uchylenia wadliwej decyzji) wynosi właśnie 5 lat. Skarżąca podanie o wznowienie postępowania złożyła w dniu 14 listopada 2012 r. tj. po upływnie terminu przedawnienia o którym mowa w art. 146 § 1 K.p.a. Organ administracji nie mógł zatem przeprowadzić tzw. "pełnego postępowania", o którym stanowi art. 149 § 2 K.p.a. i uchylić decyzji będącej przedmiotem postępowania wznowieniowego, a jedynie orzec o wydaniu tej decyzji z naruszeniem prawa tj. z naruszeniem przepisów postępowania jako zakończonego poprzez wydanie decyzji ostatecznej bez udziału podmiotu (skarżącej) która stroną tego postępowania niewątpliwie była. Wskazać w tym miejscu należy, iż w judykaturze sądów administracyjnych podkreśla się, że zakres rozpoznania sprawy po wznowieniu postępowania zależy od tego, czy w sprawie istnieją przeszkody do uchylenia decyzji z art. 146 § 1 K.p.a., czy też przeszkody takie nie wystąpiły. W wypadku wystąpienia takiej przeszkody zakres rozpoznania sprawy określa art. 151 § 2 K.p.a. Pełne badanie "istoty sprawy" ma natomiast miejsce wówczas, gdy organ wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy (art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a.), albo gdy odmawia uchylenia zaskarżonej decyzji z tego powodu, że w jego ocenie, w wyniku postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej (art. 151 § 2 w zw. z art. 146 § 2 K.p.a.). Z przepisu art. 149 § 2 K.p.a. wynika więc, że postanowienie o wznowieniu postępowania stanowi podstawę przeprowadzenia postępowania co do istoty sprawy, lecz nie nakłada na organ obowiązku badania tej istoty w każdej sytuacji. Zakres rozpoznania sprawy określają bowiem przepisy o wznowieniu postępowania. W sytuacji, gdy zachodzi przeszkoda do uchylenia decyzji z § 1 art. 146 K.p.a., organy nie mają podstawy do prowadzenia postępowania co do istoty sprawy. Podstawą rozstrzygnięcia jest bowiem stwierdzony fakt naruszenia prawa przy wydaniu skarżonej decyzji oraz wskazana przyczyna uniemożliwiająca uchylenie tej decyzji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 września 2010 r. sygn. akt I OSK 1604/09). Zaznacza się także, że terminy określone w art. 146 § 1 K.p.a. wyznaczają czas, po upływie którego następuje przedawnienie zdolności organu do merytorycznego orzekania w trybie wznowienia postępowania, nawet jeżeli decyzja została wydana z naruszeniem prawa (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 24 marca 2013 r. sygn. akt II SA/Gl 1132/12). Zatem upływ tego terminu skutkuje bezwzględnym zakazem merytorycznego orzekania w sprawie. W konsekwencji organ, działając na podstawie art. 151 § 2 K.p.a. winien ograniczyć się do stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa oraz podania przyczyny, dla której nie może uchylić decyzji kwestionowanej w trybie wznowienia postępowania. Odnosząc się do argumentów skarżącej, która stwierdziła, że decyzja Starosty z dnia 14 marca 2006 r. nie została jej nigdy doręczona i dlatego wobec niej nie upłynęły żadne terminy wskazać należy, że przepis art. 146 § 1 K.p.a. określając początek biegu wskazanych w nim terminów posługuje się pojęciem "doręczenia lub ogłoszenia decyzji", nie precyzując adresata tego doręczenia. Podkreślić należy, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że w rozumieniu tego przepisu chodzi o doręczenie lub ogłoszenie decyzji osobom biorącym udział w postępowaniu jako strony – adresatom decyzji. Doręczenie decyzji o jakim mowa w przepisie art. 146 § 1 K.p.a., to jest skierowanie decyzji do ze stron biorących udział w postępowaniu (uznanych przez organ administracji za strony tego postępowania) "uruchamia" 5 letni termin wymieniony w tym przepisie. Termin biegnie przy tym od dnia ostatniego doręczenia jakie miało miejsce w sprawie (por. wyrok NSA z dnia 12 stycznia 2009 r., sygn. akt II OSK 1776/07,). Nie chodzi tutaj zatem o doręczenie decyzji stronie pominiętej w postępowaniu administracyjnym, lecz o datę doręczenia decyzji stronom biorącym udział w postępowaniu, które podlega wznowieniu. Tak więc odmienne stanowisko prezentowane w tym zakresie w skardze jest całkowicie nietrafne. Gdyby przyjąć interpretację tego przepisu przedstawioną przez skarżącą, to ograniczenie możliwości uchylenia decyzji po wznowieniu postępowania, na skutek tego, że strona bez własnej winy nie brała w nim udziału, byłoby iluzoryczne. Ponadto skład orzekający w przedmiotowej sprawie w pełni podziela pogląd prezentowany w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 czerwca 1999 r. sygn. akt IV SA 1018/97, że treść art. 146 § 1 K.p.a. wskazuje w sposób jednoznaczny, że upływ określonych w nim terminów, jako negatywnej przesłanki do uchylenia w trybie wznowieniowym decyzji jest bezwarunkowe, tj. niezależnie od okoliczności, które to spowodowały. W tej sprawie niewątpliwie wystąpienie przesłanki wznowieniowej z art. 145 § 1 pkt 4Kk.p.a. oraz stwierdzenie, że od dnia doręczenia stronom decyzji z dnia 14 marca 2006 r. upłynęło ponad pięć lat, obligowało organ w świetle regulacji art. 151 § 2 K.p.a. do wydania zaskarżonej decyzji. Podsumowując, sąd nie podzielił żadnego z zarzutów skargi i po dogłębnej analizie akt sprawy doszedł do przekonania, że decyzja Wojewody oraz poprzedzająca ją decyzja Starosty odpowiadają prawu i brak jest przesłanek do ich uchylenia. Mając powyższe na uwadze sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a.