II SA/Kr 742/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Waldemar Michaldo Sędziowie: NSA Anna Szkodzińska WSA Paweł Darmoń (spr.) Protokolant: Maciej Żelazny po rozpoznaniu w dniu 23 lipca 2014 r. na rozprawie sprawy ze skargi P. R. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. nr [...] z dnia 17 marca 2014 r. znak: [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia skargę oddala. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. , Powiat Grodzki postanowieniem z 12 września 2013 r., na podstawie art. 20 § 1 pkt 4, art. 119, art. 120, art. 121 § 2 i art. 122 w związku z art. 64a § 1 pkt 1 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tj. Dz.U. z 2012 r. poz. 1015 z późn. zm.) nałożył na zobowiązanego P.R. : grzywnę w wysokości 164.841,98 zł w celu przymuszenia zobowiązanego do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym oraz obowiązek uiszczenia opłaty za wydanie postanowienia w wysokości 68,00 zł. Jednocześnie organ wezwał do uiszczenia nałożonej grzywny wraz z opłatą w terminie do 7 dni od daty doręczenia postanowienia oraz wykonania w terminie do 12 kwietnia 2014 r. obowiązku określonego w tytule wykonawczym nr [....] z 8 lipca 2010 r. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że P.R. nie wykonał obowiązku określonego w tytule wykonawczym nr [....] z 8 lipca 2010 r., nałożonego ostateczną decyzją PINB w K. - Powiat Grodzki nr [....] z 30 czerwca 2009 r., znak: [....] , a polegającego na: nakazie rozbiórki nadbudowy pięciu kondygnacji nadziemnych istniejącego budynku parterowego, zlokalizowanego na działce nr [....] obr. [....] przy ul. [....] w K., wybudowanych bez uzyskania przez inwestora stosownej decyzji o pozwoleniu na budowę. W stosunku do tej decyzji toczyły się postępowania nadzwyczajne, jednakże nie doprowadziły do wyeliminowana jej z obrotu prawnego. W toku postępowania egzekucyjnego postanowieniem z 8 września 2010 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. - Powiat Grodzki nałożył na zobowiązanego - P.R. grzywnę w wysokości 134.763,20 zł w celu przymuszenia. [....] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. postanowieniem z 16 listopada 2010 r. uchylił zaskarżone postanowienie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. - Powiat Grodzki. Wyrokiem z 8 kwietnia 2011 r., sygn. akt II SA/Kr 86/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie skargę oddalił. Kolejne postanowienie organu I instancji w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia zostało wydane w dniu 21 listopada 2011 r. [....] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. postanowieniem z 16 lutego 2012 r., znak: [....] uchylił zaskarżone postanowienie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Ponownie rozpatrując sprawę organ wskazał, że zgodnie z orzecznictwem sądowo administracyjnym i stanowiskiem doktryny prawa administracyjnego w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym niewykonanego obowiązku o charakterze niepieniężnym organ egzekucyjny w pierwszej kolejności musi nałożyć grzywnę w celu przymuszenia, a dopiero następnie, jeżeli w dalszym ciągu zobowiązany nie wykonał nakazu - wykonanie zastępcze. W czasie czynności kontrolnych przeprowadzonych w dniu 10 września 2013 r. dokonano obmiaru nadbudowy pięciu kondygnacji nadziemnych istniejącego budynku parterowego, zgodnie ze wskazaniami zawartymi w uzasadnieniu postanowienia [....] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z 16 lutego 2012 r. Na podstawie obmiarów przedmiotowej nadbudowy utrwalonych w formie szkicu w protokole dokonano wyliczenia powierzchni zabudowy rzutu nadbudowanych pięciu kondygnacji, która wynosi Pz = 212,48 m2. Biorąc dodatkowo pod uwagę, że: cena 1 m2 powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego za II kwartał 2013 r. wyniosła 3.879 zł, a 1/5 ceny 1 m2 wynosi 775,80 zł, organ obliczył wysokość nałożonej grzywny na kwotę 164.841,98 zł. P.R. wniósł zażalenie na to postanowienie, domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. przez niewyjaśnienie istotnych w sprawie okoliczności, a w szczególności tego: - w jaki sposób i przy użyciu jakich przyrządów organ egzekucyjny dokonał pomiarów nadbudowy pięciu kondygnacji nadziemnych objętych rozbiórką; - z czego dokładnie wynika wartość ustalonej przez organ egzekucyjny powierzchni przyjętej do obliczenia wysokości grzywny; - czy obmiarom podlega także występujący po stronie wschodniej budynku podcień wsparty na słupach; - na jakiej podstawie organ dokonał wyliczenia powierzchni zabudowy rzutu nadbudowanych pięciu kondygnacji, w sytuacji gdy w ocenie zobowiązanego szkic przyjęty jako podstawa obmiarów nie odzwierciedla rzeczywistej zabudowy, w szczególności w sytuacji gdy z treści księgi wieczystej nr [....] dot. nieruchomości nr [....] wynika, że powierzchnia nieruchomości wynosi 0,02 ha. [....] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. postanowieniem z 17 marca 2014 r., znak: [....] na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 144 k.p.a. w związku z art. 18 i art. 23 § 1 i 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji uchylił zaskarżone postanowienie w części dotyczącej podstawy prawnej ustalenia wysokości nałożonej grzywny w celu przymuszenia, tj. art. 121 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i orzekł w tym zakresie - "na podstawie art. 121 § 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji" zaś w pozostałym zakresie - utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. W uzasadnieniu organ II instancji podał, że przy ustalaniu wysokości grzywny w celu przymuszenia do wykonania obowiązku rozbiórki zastosowanie znajduje przepis art. 121 § 5 u.p.e.a. W ocenie MWINB w K. , organ egzekucyjny prawidłowo obliczył kwotę grzywny ustalając cenę 1 m2 powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego zgodnie z obowiązującym w chwili orzekania przez PINB komunikatem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z 26 sierpnia 2013 r. w sprawie ceny 1 m2 powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego za II kwartał 2013 r., w wysokości 3879 zł. Biorąc pod uwagę powierzchnię zabudowy części budynku (pięciu nadbudowanych nad istniejącym budynkiem parterowym kondygnacji), zaokrąglonej do dwóch miejsc po przecinku tj. 212,48 m2, obliczonej na podstawie pomiarów dokonanych w dniu 10 września 2013 r. oraz cenę 1 m2 powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego, wysokość grzywny obliczona zgodnie z art. 121 § 5 u.p.e.a. wyniosła 164.841,98 zł (212,48 m2 x 1/5 x 3879 zł). Organ odwoławczy zauważył przy tym, że w rozstrzygnięciu zaskarżonego postanowienia PINB, jako podstawę ustalenia wysokości grzywny błędnie podał art. 121 § 2 u.p.e.a.. Sam sposób wyliczenia grzywny świadczy jednak o tym, że organ egzekucyjny w rzeczywistości zastosował art. 121 § 5 u.p.e.a.. Na ten przepis, jako podstawę ustalenia wysokości nałożonej skarżonym postanowieniem grzywny, PINB powołuje się w uzasadnieniu skarżonego postanowienia. Organ uznał, że błędna podstawa prawna ustalenia wysokości nałożonej grzywny w celu przymuszenia, przywołana w rozstrzygnięciu skarżonego postanowienia, nie skutkuje koniecznością jego uchylenia, ponieważ istnieje w rzeczywistości właściwa podstawa prawna, którą PINB zastosował ustalając wysokość grzywny w celu przymuszenia. W tym zakresie organ dokonał modyfikacji rozstrzygnięcia. W kwestii "powierzchni zabudowy budynku lub jego części", jako podstawy ustalenia wysokości grzywny w celu przymuszenia, nadmieniono, że przepis art. 121 § 5 u.p.e.a., posługując się pojęciem "powierzchnia zabudowy", nie definiuje go, nie odsyła do innych przepisów, ani nie wskazuje, w jaki sposób należy określić i obliczyć powierzchnię zabudowy. Określania i obliczania wskaźników powierzchniowych i kubaturowych dotyczy Polska Norma PN-ISO 9836 (ustanowiona przez Polski Komitet Normalizacyjny dnia 28 października 1997 r., uchwała nr 33/97-o). Zgodnie z punktem 5.1.2.1 Polskiej Normy PN-ISO 9836 przez powierzchnię zabudowy rozumie się powierzchnię terenu zajętą przez budynek w stanie wykończonym. Powierzchnia zabudowy jest wyznaczona przez rzut pionowy zewnętrznych krawędzi budynku na powierzchnię terenu, przy czym do powierzchni zabudowy nie wlicza się: powierzchni obiektów budowlanych ani ich części nie wystających ponad powierzchnię terenu; powierzchni elementów drugorzędnych, np. schodów zewnętrznych, ramp zewnętrznych, daszków, markiz, występów dachowych, oświetlenia zewnętrznego; powierzchni zajmowanej przez wydzielone obiekty pomocnicze np. szklarnie, altany, szopy (punkt 5.1.2.2 Polskiej Normy PN-ISO 9836). Odnośnie sposobu określania powierzchni zabudowy omawiana Polska Norma w punkcie 5.1.1.2 stanowi, że pole powierzchni podaje się w m2 z dokładnością do dwóch miejsc po przecinku. Odwołując się do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 marca 2009 r. sygn. akt II OSK 388/08 organ II instancji wskazał, że podstawą wyliczenia grzywny, w sytuacji, gdy rozbiórką objęta jest część budynku, powinna być powierzchnia zabudowy tej części. Powierzchnia zabudowy przyjęta przez PINB w skarżonym postanowieniu, jako podstawa do wyliczenia grzywny wyznaczona została przez rzut pionowy zewnętrznych krawędzi nadbudowanych nad parterem, podlegających rozbiórce kondygnacji budynku i jest ona większa od powierzchni przyjętej przez organ egzekucyjny w postanowieniu z 21 listopada 2011 r. Biorąc powyższe pod uwagę, w ocenie MWINB, organ egzekucyjny uwzględnił wskazania zawarte w postanowieniu nr 209/2012 z 16 lutego 2012 r. Brak jest również, zdaniem organu odwoławczego, podstaw do kwestionowania dokonanych przez organ egzekucyjny w dniu 10 września 2013 r. pomiarów podlegającej rozbiórce nadbudowy budynku oraz obliczonej na ich podstawie wartości powierzchni zabudowy. Ustosunkowując się do podniesionej w zażaleniu kwestii niewyjaśnienia, w jaki sposób i przy użyciu jakich przyrządów organ egzekucyjny dokonał pomiarów podlegającej rozbiórce nadbudowy oraz z czego dokładnie wynika wartość ustalonej przez organ egzekucyjny powierzchni przyjętej do obliczenia wysokości grzywny, MWINB zauważył, że z protokołu oględzin z 10 września 2013 r. wynika, że oględziny odbyły się w obecności zobowiązanego, który złożył swój podpis pod protokołem oględzin. Zobowiązanemu znane były, zatem wskazane w protokole oględzin zarówno wyniki dokonanych przez PINB pomiarów długości i szerokości nadbudowy budynku podlegającej egzekwowanemu obowiązkowi rozbiórki, jak i metoda pomiaru (taśmą mierniczą). W ocenie organu odwoławczego złożony pod protokołem oględzin podpis zobowiązanego, przy braku z jego strony jakichkolwiek uwag, świadczy o tym, że zobowiązany nie kwestionował, w dniu dokonywania czynności, przyjętej przez organ egzekucyjny metody pomiaru, czytelności oraz kompletności szkicu przedmiotowego budynku, oraz otrzymanych w wyniku pomiarów wielkości (długość i szerokość nadbudowy budynku), na podstawie których dokonuje się obliczenia powierzchni zabudowy. Odnośnie podniesionych w zażaleniu argumentów dotyczących danych wynikających z księgi wieczystej organ II instancji wyjaśnił, że wbrew twierdzeniu skarżącego, że powierzchnia zabudowy budynku na działce nr [....] mierzona w poziomie parteru różni się od powierzchni zabudowy nadbudowanych nad parterem, podlegających rozbiórce 5 kondygnacji w/w budynku. Przy czym skarżący w istocie kwestionuje nie prawidłowość dokonanych pomiarów, a ostateczną decyzję PINB z 30 czerwca 2009 r. z której egzekwowany obowiązek wynika, podczas gdy z art. 29 § 1 zd. 2 u.p.e.a. jednoznacznie wynika, że organ nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Z kolei argument, że rozbiórka budynku zlokalizowanego na działce nr [....] , który konstrukcyjnie połączony jest z budynkiem zlokalizowanym na działce nr [....] naruszy konstrukcję tego budynku, odnosi się – w ocenie MWINB - do podstawy zarzutu określonej w art. 33 pkt 5 u.p.e.a. (niewykonalność egzekwowanego obowiązku). Natomiast okoliczności, które mogą być podstawą zarzutów w rozumieniu art. 33 u.p.e.a. nie mogą być przedmiotem badania w postępowaniu zażaleniowym od postanowienia w sprawie nałożenia grzywny w celu przymuszenia. Analiza akt postępowania egzekucyjnego wskazuje, że zobowiązany korzystał z prawa do wniesienia zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Wśród zgłoszonych w piśmie zobowiązanego z 21 czerwca 2010 r. zarzutów brak było zarzutu niewykonalności egzekwowanego obowiązku. Zainicjowane tym podaniem zobowiązanego postępowanie w sprawie zarzutów zostało ostatecznie zakończone. P.R. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Krakowie na postanowienie [....] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. , domagając się jego uchylenia w części, w jakiej utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji oraz uchylenia również tego postanowienia, przy zasądzeniu kosztów postępowania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie: - art. 138 § 1 pkt. 1 w zw. z art. 136 k.p.a. przez wydanie przez organ II instancji postanowienia utrzymującego w mocy postanowienie z 12 września 2013 r., w sytuacji, gdy organy administracyjne nie przeprowadziły w sposób należyty postępowania wyjaśniającego w zakresie ustalenia prawidłowej powierzchni zabudowy podlegającej obowiązkowi rozbiórki części budynku oraz organ II instancji błędnie uznał, iż powierzchnia pięciu nadbudowanych kondygnacji budynku, które mają zostać rozebrane jest równa 212,48 m2, w sytuacji, gdy z treści księgi wieczystej nr [....] dotyczącej nieruchomości nr [....] wynika, że powierzchnia nieruchomości wynosi 0,0200 ha, a budynek ten na wyższych kondygnacjach nie wystaje ponad powierzchnię budynku znajdującego się na parterze; - art. 124 § 2 i art. 107 § 3 w zw. z art. 126 k.p.a. poprzez nieodniesienie się do wszystkich twierdzeń i zarzutów skarżącego podniesionych w zażaleniu oraz dokumentów załączonych do zażalenia; - art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. przez niewyjaśnienie istotnych w sprawie okoliczności, a w szczególności: tego w jaki sposób i przy użyciu jakich przyrządów organ egzekucyjny dokonał pomiarów nadbudowy pięciu kondygnacji nadziemnych objętych rozbiórką; z czego dokładnie wynika wartość ustalonej przez organ egzekucyjny powierzchni przyjętej do obliczenia wysokości grzywny; niewyjaśnienia, czy obmiarom podlega także występujący po stronie wschodniej budynku podcień wsparty na słupach, na co wskazywał organ II instancji w swoim postanowieniu z 16 lutego 2012 r.; na jakiej podstawie organ egzekucyjny dokonał wyliczenia powierzchni zabudowy rzutu nadbudowanych pięciu kondygnacji, w sytuacji, gdy w ocenie zobowiązanego szkic przyjęty jako podstawa obmiarów nie odzwierciedla rzeczywistej zabudowy, w szczególności, w sytuacji, gdy z treści księgi wieczystej nr [....] dotyczącej nieruchomości nr [....] wynika, że powierzchnia nieruchomości wynosi 0,0200 ha. Ponadto w skardze podniesiono, że decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. - Powiat Grodzki z 30 czerwca 2009 r. nakazująca rozbiórkę dotyczy jedynie działki numer [....] , podczas, gdy ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że część budynku, która przez organ została wskazana do rozbiórki, znajduje się de facto na dwóch działkach. Wreszcie rozbiórka budynku zlokalizowanego na działce nr [....] , który konstrukcyjnie połączony jest z budynkiem zlokalizowanym na działce nr [....] naruszy konstrukcję tego obiektu. Tymczasem odnośnie części budynku zlokalizowanego na działce numer [....] nie toczyło się żadne postępowanie administracyjne. Brak jest również decyzji nakazującej rozbiórkę, która dotyczyłaby tej działki i budynku na nim zlokalizowanego. Właścicielami tej działki są inne osoby niż P.R. W odpowiedzi na skargę [....] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał swoje stanowisko w sprawie. Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zaskarżone postanowienie jest prawidłowe, a zarzuty skargi nie mogą odnieść skutku. W szczególności nie można podzielić zarzutu niewyjaśnienia wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych. Wydanie postanowienia poprzedzało rzetelne i prawidłowe postępowanie organów administracyjnych. W tym miejscu należy przypomnieć, że kontrolowane obecnie postanowienie w przedmiocie grzywny w celu przymuszenia jest trzecim takim postanowieniem w niniejszej sprawie - dwa poprzednie postanowienia PINB były uchylane przez [....] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. W postanowieniu z dnia 16 lutego 2012 r. organ ten wskazał: "w ramach ponownie prowadzonego postępowania PINB powinien jednoznacznie ustalić, jaka jest powierzchnia zabudowy objętych nakazem rozbiórki pięciu kondygnacji nadziemnych nadbudowanych nad parterem budynku zlokalizowanego na działce nr [....] ". Postanowienie to było przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, który wyrokiem z dnia 14 sierpnia 2012 r., sygn. II SA/Kr 609/12 oddalił skargę na postanowienie MWINB wskazując: "W ocenie organu II instancji - istnieją wątpliwości czy powierzchnia zabudowy pomierzonego przez organ l instancji parteru budynku jest tożsama z powierzchnią zabudowy podlegających obowiązkowi rozbiórki kondygnacji wzniesionych nad parterem, a tym samym, czy organ egzekucyjny przyjął właściwą podstawę (wymiar powierzchni zabudowy) do wyliczenia grzywny w celu przymuszenia. Tym samym organ odwoławczy, podzielił podstawowy zarzut skargi, iż w sprawie nie dokonano precyzyjnego obliczenia powierzchni zabudowy - co z uwagi na treść art. 121 § 5 u.p.e.a. jest istotnym elementem rozstrzygnięcia. Skarżący nie zarzuca, naruszenia art. 138 § 2 k.p.a. w jego aktualnym brzmieniu - ale Sąd nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi z urzędu dokonał kontroli zaskarżonej decyzji w aspekcie naruszenia tego przepisu (...). W ocenie Sądu, organ II instancji nie naruszył tego przepisu, bowiem jak to powiedziano wyżej określenie powierzchni zabudowy jest istotnym elementem rozstrzygnięcia sprawy o wymierzenie grzywny w celu przymuszenia wykonania obowiązku przymusowej rozbiórki budynku lub jego części". Podkreślić należy, że prawidłowo nałożono grzywnę w celu przymuszenia na podstawie art. 121 § 5 u.p.e.a., który - jak wynika z § 4 tego przepisu - dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego. Niewątpliwie obowiązek rozbiórki obiektu budowlanego jest obowiązkiem wynikającym z przepisów prawa budowlanego. Będący podstawą prawną zaskarżonego postanowienia art. 121 § 5 u.p.e.a. wskazuje na sposób obliczania grzywny w sprawie egzekucji obowiązku rozbiórki: jest to iloczyn powierzchni zabudowy budynku lub jego części, objętego nakazem przymusowej rozbiórki i 1/5 ceny 1 m2 powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego, ogłoszonej przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów do obliczania premii gwarancyjnej dla posiadaczy oszczędnościowych książeczek mieszkaniowych. Przyjmując powierzchnię zabudowy na 212,48 m2, a cenę 1 m2 powierzchni użytkowej budynku za II kwartał 2013 r. zgodnie z ogłoszeniem Prezesa GUS na kwotę 3.879 zł organy obu instancji prawidłowo ustaliły wysokość grzywny w celu przymuszenia na kwotę 164.841,98 zł. Zarzuty skarżącego dotyczą przede wszystkim sposobu wyliczenia powierzchni użytkowej tej części obiektu, która ma podlegać rozbiórce. Zarzuty te nie mogą jednak odnieść skutku. Ustalenie powierzchni zabudowy podlegającej rozbiórce nadbudowy nastąpiło w trakcie oględzin w dniu [....] 2013 r. Skarżący brał udział w tych czynnościach, obserwował sposób dokonania pomiarów i nie kwestionował tego sposobu. Dokonano pomiarów nadbudowy za pomocą taśmy mierniczej, sporządzono czytelny szkic i protokół z oględzin. Protokół został podpisany przez inspektorów i samego właściciela P.R. , który nie składał żadnych zastrzeżeń, co do sposobu i wyników przeprowadzonych czynności pomiaru. Podnoszone w skardze zarzuty w zakresie sposobu ustalenia powierzchni zabudowy nie mogą zostać uwzględnione, bowiem wszystkie czynności zmierzające do ustalenia tej okoliczności zostały dokonane prawidłowo. Po tych czynnościach wyliczono powierzchnię zabudowy rzutu nadbudowanych pięciu kondygnacji, która wyniosła 212,48 m2. Jest to rzut pionowy krawędzi zewnętrznych kondygnacji budynku nadbudowanych nad parterem (17,79 x 12,03 – 0,25 x 6,15 m = 212,48 m2). Trafnie organ przywołał polska normę PN-ISO 9836, która przez powierzchnię zabudowy rozumie powierzchnię terenu zajętą przez budynek w stanie wykończonym i jest wyznaczona przez rzut pionowy zewnętrznych krawędzi budynku na powierzchnię terenu, przy czym nie wlicza się elementów drugorzędnych typu: schody zewnętrzne, rampy, daszki, markizy występy dachowe. Pole powierzchni podaje się do dwóch miejsc po przecinku. Prawidłowo wskazano, w jaki sposób obliczono powierzchnię zabudowy części obiektu objętego nakazem rozbiórki a także sposób wyliczenia wysokości grzywny. Postanowienie zawiera termin, wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem wykonania zastępczego ( art. 122 § 2 pkt 1 i 2 u.p.e.a.). Odnosząc się do zarzutu niezgodności powierzchni zabudowy z powierzchnią działki nr [....] należy zgodzić się z organem II instancji, że zarzut ten zmierza do zakwestionowania decyzji PINB w K. - Powiat Grodzki nr 166/09 z 30 czerwca 2009 r., znak: [....] o nakazie rozbiórki. Z art. 29 § 1 zd. 2 u.p.e.a. wynika jednoznacznie, że organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Również Wojewódzki Sąd Administracyjny na obecnym etapie postępowania nie orzeka o istocie sprawy administracyjnej. Decyzja o rozbiórce z dnia [....] 2009 r. PINB [....] jest ostateczna i wykonalna, a zarzuty skargi skierowane przeciwko tej decyzji nie mieszczą się w zakresie niniejszego postępowania. Wbrew twierdzeniom skarżącego w zaskarżonym postanowieniu wszystkie jego zarzuty zostały wyjaśnione. Między innymi wyjaśniono, że podcień wsparty na słupach zawiera się w rzucie pionowym krawędzi zewnętrznych kondygnacji budynku, co organ trafnie wziął pod uwagę dokonując pomiarów. Na zakończenie należy wskazać, że celem egzekucji administracyjnej jest doprowadzenie do realizacji obowiązków wynikających z ostatecznej decyzji administracyjnej. Nałożona zaskarżonym postanowieniem grzywna ma na celu jedynie przymuszenie obowiązanego do wykonania obowiązku, a w razie wykonania obowiązku nieuiszczona lub nieściągnięta podlega umorzeniu na wniosek zobowiązanego. Nie znajdując postaw do uwzględnienia skargi, orzeczono na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z dnia 14 marca 2012 r. poz. 270),