II SA/Kr 743/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Waldemar Michaldo Sędziowie WSA: Paweł Darmoń / spr./ Krystyna Daniel Protokolant: Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 września 2014 r. przy udziale Prokurator Prokuratury Rejonowej [....] M.S. sprawy ze skargi S.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 31 stycznia 2014 r., znak: [....] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala Decyzją z dnia 21 grudnia 2010 r. Nr [...] Starosta [...]: 1. ustalił z urzędu dla Firmy Handlowej "[...]" S. S. z siedzibą w R., W. - punkt skupu w T. nr [...] dopuszczalny załadunek złomu przy pomocy urządzenia HDS na poziomie maksymalnym do 2 kontenerów w ciągu doby; 2. nałożył na prowadzącego punkt skupu złomu w T. nr [...] obowiązek prowadzenia ewidencji czasu pracy wszystkich maszyn i urządzeń pracujących podczas operacji załadunku złomu przy pomocy urządzenia HDS zamontowanego na ciągniku oraz wywozu kontenerów złomu z terenu punktu skupu, 3. orzekł, że ewidencja będzie obejmować również datę czasu rozpoczęcia i zakończenia każdorazowego załadunku złomu przy pomocy urządzenia HDS do kontenerów, czas wyjazdu oraz numery rejestracyjne ciągnika, naczep lub przyczep. Decyzją z dnia 22 marca 2011 r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] - po rozpoznaniu odwołania S. P. wniesionego od powyższej decyzji - utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 7 października 2011 r., sygn. akt II SA/Kr 1000/11 oddalił skargę S. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 22 marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wymagań w zakresie ochrony środowiska. W dniu 3 stycznia 2013 r. S. P. złożył do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Kolegium z dnia 22 marca 2011 r. znak [...]. Decyzją z dnia 18 listopada 2013 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji tego samego organu z dnia 22 marca 2011 r. znak [...], działając na mocy art. 156 § 1 pkt 2, art. 157 § 1 i § 2, art. 158 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego w zw. w zw. z art. 154 oraz art. 188 ustawy z dnia 27.04.2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. 2008 r. Nr 25, poz. 150 z późn. zm.). W uzasadnieniu tej decyzji Kolegium wskazało, że wnioskujący o stwierdzenie nieważności decyzji S. P. opiera swe żądanie na przesłance zapisanej w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. - decyzja rażąco narusza prawo, bowiem wydana została na podstawie błędnie zgromadzonego materiału dowodowego. Zdaniem wnioskodawcy urządzenia znajdujące się na terenie skupu złomu w T. emitują hałas o wiele większy, niż wynika to z decyzji, jak i ich czas pracy jest o wiele większy, niż określają to decyzje I i II instancji. Kolegium z urzędu stwierdziło, że w sprawie nie zaistniały pozostałe przesłanki nieważności decyzji. Badając, czy decyzja nie była wydana z rażącym naruszeniem prawa przypomniano, że Starosta [...] wydał dwa orzeczenia: decyzję z dnia 20.12.2010 r., nr [...] opartą na przepisie ar. 115a ustawy Prawo ochrony środowiska oraz decyzję z dnia 21.12.2010 r., nr [...], opartą na przepisie art. 154 i 188 ust. 2 P.o.ś. Obie decyzje zostały przez S. P. zaskarżone do organu II instancji i Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] swymi decyzjami utrzymało oba rozstrzygnięcia w mocy. S. P. złożył do WSA w Krakowie skargę na decyzję Kolegium opartą na przepisie art. 115a P.o.ś., czyli na decyzję odmawiającą ustalenia dopuszczalnego poziomu hałasu emitowanego do środowiska przez Firmę Handlową [...], która to skarga, jak i skarga kasacyjna skierowana do NSA zostały oddalone. Jak z całokształtu sprawy wynika, po rozpoznaniu wniosku S. P. o określenie dopuszczalnego poziomu hałasu dla FH [...] i po ustaleniu, że emisja hałasu nie przekracza norm wskazanych przez Ministra Ochrony Środowiska w wydanym rozporządzeniu, Starosta [...] wydając odmowną w tym względzie decyzję przyjął także, że jednoznaczne ustalenie stanu faktycznego podczas załadunku złomu wymaga dodatkowego rozstrzygnięcia wydanego na podstawie art. 154 ustawy P.o.ś. Decyzja ta miała być dodatkowym zabezpieczeniem przed ewentualną potencjalną uciążliwością wynikającą z pracy FH [...] i w zgodzie z cyt. wyżej przepisem, określała warunki ochrony środowiska dotyczące eksploatacji instalacji tj. urządzenia HDS i innych maszyn, pojazdów i urządzeń pracujących w czasie załadunku złomu. Kolegium uznało, że nie zachodzi przesłanka rażącego naruszenia prawa. Przepis art. 154 ustawy P.o.ś. pozwala właściwemu organowi ochrony środowiska ustalić w decyzji wymagania w zakresie eksploatacji instalacji, z której emisja nie wymaga pozwolenia, aby w ten sposób chronić środowisko. Jest to inicjatywa organu, bowiem w oparciu o omawiany przepis organ ten działa z urzędu. Kolegium wydając kwestionowaną obecnie decyzję prawidłowo wywiodło, iż pracujące na terenie FH [...] urządzenie hydrauliczne tzw. HDS jest instalacją, która emituje hałas, a więc nie wymaga uzyskania pozwolenia w oparciu o przepis art. 180. Co za tym idzie, wydając kwestionowaną obecnie decyzję, zarówno organ I instancji jak i Kolegium miały w pełni umocowanie w prawie, tj. w art. 154 ustawy P.o.ś., bowiem rozstrzygnięcie odpowiadało przesłankom tam opisanym. Kolegium podkreśliło, że przy orzekaniu brano pod uwagę ustalenia, które zakończyły się wydaniem decyzji na podstawie art. 115a ustawy P.o.ś., a dotyczącej emitowania hałasu. W decyzji tej, którą odmówiono wydania decyzji ustalającej dopuszczalny poziom hałasu emitowanego do środowiska dla FH [...], podstawę takiego stanu rzeczy stanowiły wykonane w 2009 r. przez WIOŚ w K. pomiary, które nie wykazały nadmiernej emisji hałasu do środowiska. Pomiary te zawarte w protokole z kontroli nr [...] wskazują, że głównym źródłem hałasu w kontrolowanym obiekcie jest m. innymi praca związana z załadunkiem złomu na samochód ciężarowy przy użyciu żurawia hydraulicznego tzw. HDS, a w ciągu dnia załadowywany jest jeden zestaw czyli dwa kontenery i taka sytuacja zdarza się dwa razy w tygodniu. Natomiast wskazywana w pismach S. P. sytuacja dotycząca załadunku czterech kontenerów, owszem zdarzała się, ale w przeszłości. Ostatni raz tak duży załadunek miał miejsce według wyjaśnień właściciela FH [...] w dniu 5 czerwca 2009 r. Dlatego też, dla uniknięcia przyszłych większych załadunków złomu, wydano decyzję, która określiła maksymalny dobowy załadunek do 2 kontenerów, czyli taki, który według kontroli WIOŚ przeprowadzonej na podstawie zapisu bufora pomiarowego dokumentującego czas pracy źródła hałasu, nie zanotował przekroczeń wartości dopuszczalnych emisji hałasu do środowiska określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska. S. P. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Jego zdaniem decyzja Starosty z dnia 21.12.2010 r., a co za tym idzie decyzja SKO w [...] z dnia 22.03.2011 r. utrzymująca w mocy decyzję Starosty, umożliwiają inwestorowi degradację środowiska, narażając na utratę zdrowia i życia wiele setek istnień ludzkich, w tym młodzieży zbiorczego gimnazjum w T.. Dają mu legitymację do łamania prawa. Na przedmiotowej instalacji oprócz odpadów metalowych prowadzona jest gospodarka odpadami niebezpiecznymi bez jakikolwiek limitów i ograniczeń ilościowych na podstawie decyzji wydanych przez Starostę [...]. Co więcej, Starosta [...] na wniosek inwestora nieustannie poszerza katalog odpadów niebezpiecznych. Ponadto zarzucono we wniosku, że Kolegium przemilczało w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji prawomocny wyrok WSA w Krakowie z dnia 21.06.2012 r., sygn. akt II SA/Kr 582/12 uchylający decyzję SKO w [...] i decyzję Starosty odmawiające przeprowadzenia dowodów uzupełniających w sprawie wydania decyzji z art. 115a ustawy Prawo Ochrony Środowiska (P.o.ś) dla przedmiotowej instalacji, co tym bardziej czyni uzasadnienie zaskarżonej decyzji bezzasadne, bezprzedmiotowe, nietrafne i chybione, pełne nieprawidłowości, uchybień, matactw i manipulacji. Reasumując, z treści wniosku wynika, że wnioskujący o stwierdzenie nieważności decyzji S. P. opiera swe żądanie na przesłance zapisanej w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., czyli, że wskazywana decyzja rażąco narusza prawo. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia 31 stycznia 2014 r., znak [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając to rozstrzygnięcie Kolegium wskazało, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 22.03.2011 r. oparta została na przepisie art. 154 w zw. z art. 188 ustawy z dnia 27.04.2001 r. Prawo ochrony środowiska, co świadczy, że istnieje podstawa prawna do wydania w poruszanej sprawie rozstrzygnięcia. Prawidłowo ustalono też strony postępowania, i do nich też decyzja ta była kierowana (art. 156 § 1 pkt 4 ). Przepis art. 154 ustawy P.o.ś. pozwala właściwemu organowi ochrony środowiska ustalić w decyzji wymagania w zakresie eksploatacji instalacji, z której emisja nie wymaga pozwolenia, aby w ten sposób chronić środowisko. Jest to inicjatywa organu, bowiem w oparciu o omawiany przepis organ ten działa z urzędu. Określone w spornej decyzji warunki oparte są na określeniach zawartych w art. 188 ust. 2 P.o.ś., bowiem dotyczą dopuszczalnego załadunku złomu przy pomoc urządzenia - instalacji tzw. HDS maksymalnie do 2 kontenerów na dobę, nakazują prowadzenie przez prowadzącego punkt skupu złomu [...] ewidencji czasu pracy wszystkich urządzeń i maszyn podczas załadunku złomu oraz wywozu kontenerów, nakazującą, by ewidencja obejmowała również datę czasu rozpoczęcia i zakończenia każdorazowego załadunku złomu przy pomocy urządzenia HDS, czasu wyjazdów oraz nr rejestracyjne ciągnika, naczep lub przyczep. Dlatego też, dla uniknięcia przyszłych większych załadunków złomu, wydano decyzję, która określiła maksymalny dobowy załadunek do 2 kontenerów, czyli taki, który według kontroli WIOŚ przeprowadzonej na podstawie zapisu bufora pomiarowego dokumentującego czas pracy źródła hałasu, nie zanotował przekroczeń wartości dopuszczalnych emisji hałasu do środowiska określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska. Stąd brak jest możliwości, by zarzucić badanej obecnie decyzji naruszenie przepisów, które stały się podstawą wydania decyzji, a tym bardziej, by stwierdzić, że naruszenie to było rażące. W art. 154 ust. 1 P.o.ś. stwierdzono, że wydawanie decyzji określających wymagania w zakresie ochrony środowiska może nastąpić, jeżeli jest to uzasadnione koniecznością ochrony środowiska. W związku z tym starosta w uzasadnieniu swej decyzji, zgodnie z dyspozycją art. 107 § 3 k.p.a., wskazał, jakie konkretne względy przemawiały za wydaniem takiego orzeczenia. W odpowiedzi na podniesiony zarzut nieuwzględnienia przez Kolegium wyroku WSA w Krakowie z dnia 21.06.2012 r. sygn. akt II SA/Kr 582/12 uchylającego decyzję SKO w [...] i decyzję Starosty, Kolegium wyjaśniło, że przedmiotem postępowania przed WSA w Krakowie była decyzja w sprawie ustalenia dopuszczalnego poziomu hałasu emitowanego do środowiska wydawana zgodnie z art. 115 a ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo Ochrony Środowiska, która nie należy do przedmiotu niniejszego postępowania. Powyższą decyzję zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie S. P., wnosząc o jej uchylenie wraz z poprzedzającą ją decyzją SKO oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania wg norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi opisał przebieg postępowania w sprawie ustalenia dopuszczalnego poziomu hałasu, w tym wyrok WSA w Krakowie sygn. II SA/Kr 582/12. Skarżący podkreślił, że w postępowaniu tym przedstawiał dowody, z których wynikało, że na zakładzie pracuje o wiele więcej źródeł hałasu od tych przyjętych w pomiarach akustycznych wykonanych w dniu 4 listopada 2009r. oraz, że czasy pracy uwzględnionych źródeł dźwięku do obliczeń równoważnego poziomu dźwięku dB (A) są wielokrotnie niższe od faktycznych czasów ich pracy. Skarżący przypomniał, że zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna zawarta w wyroku sądu administracyjnego wiąże organy uczestniczące w postępowaniu (SKO w [...] i Starostę [...]) jak i Sąd, który wydał wyrok. Tymczasem w dalszym postępowaniu decyzją z dnia 05.07.2013 r. Starosta [...] odmówił wydania decyzji z art. 115a ustawy nie przeprowadziwszy dowodów uzupełniających w formie ponownych pomiarów, przyjmując ponownie skutecznie zakwestionowane pomiary akustyczne wykonane w dniu 4 listopada 2009r. na potrzeby wydania powyższej decyzji. Decyzją ostateczną z dnia 18.11.2013 r., nr [...] organ nadzorczy związany na prawną powyższego wyroku, uchylił decyzję Starosty [...] z dnia 05.07.2013 r. w której orzekł o niewykonaniu dowodowych zaleceń Sądu, jak również potwierdził pracę o wiele większej ilości stałych źródeł hałasu mających miejsce na zakładzie oraz o wiele wyższe czasy pracy źródeł hałasu od przyjętych podczas pomiarów wykonanych w dniu 4 listopada 2009r. Nieuwzględnienie w decyzji Starosty [...] ilości powstawania źródeł niezmiennie towarzyszących funkcjonowaniu instalacji, najwyraźniej według SKO nie stanowi przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji organu I instancji, podobnie wiedza organu nadzorczego o funkcjonującym w obrocie prawnym wyroku WSA w Krakowie z 21.06.2012 r., sygn. akt II SA/Kr 582/12, którym Sąd uznał dowody kwestionujące wyniki ostatnich pomiarów akustycznych wykonanych w dniu 4 listopada 2009r. przez WIOŚ w K., jako okoliczności w sprawie, z których bezsprzecznie wynika, że na przedmiotowej instalacji ma miejsce o wiele większa ilość stałych źródeł powstawania energii oraz, że czasy pracy źródeł energii są o wiele wyższe od przyjętych do wyliczenia poziomu dźwięku dB (A). Zdaniem skarżącego z tych względów decyzja Starosty [...] z dn. 21.12.2010 r. dotknięta jest wadą wyczerpującą dyspozycję z art. 156 § 2 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 188 ust. 2 pkt 5 ustawy POŚ. Ponadto funkcjonująca w obiegu prawnym ostateczna decyzja SKO w [...] z dn. 18.11.2013 r., nr [...] wydana w sprawie z art. 115a ustawy POŚ ma ścisły związek z decyzją z dn. 21.12.2010 r. i potwierdza, że na przedmiotowej instalacji ma miejsce praca wiele większej ilości źródeł hałasu od przyjętych w dniu 04.11.2009r. do wyliczeń poziomu dźwięku dB (A) oraz, że czasy pracy źródeł energii przyjętych do niniejszych wyliczeń są o wiele niższe od faktycznych, a co za tym idzie przeczy i podważa zasadność wydania skarżonych decyzji SKO w [...] w sprawie z art. 154 i 188 ust 2 POŚ. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie i w całości podtrzymało stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Uczestnik postępowania S. S. w piśmie z dnia 14 sierpnia 2014 r. wniósł o oddalenie skargi. Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zaskarżona decyzja jest prawidłowa a skarga podlega oddaleniu. Organy obu instancji prawidłowo i wyczerpująco ustaliły stan faktyczny w sprawie oraz zastosowały przepisy kodeksu postępowania administracyjnego dotyczące nieważności decyzji. Również sposób prowadzenia postępowania nie budzi zastrzeżeń Sądu. Wbrew zarzutom skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie naruszyło zasady prawdy materialnej, ani też nie uchybiło przepisom dotyczącym postępowania dowodowego. Trzeba zauważyć, że w latach 2010 - 2011 przed Starostą [...], jako organem I instancji w sprawach z zakresu ochrony środowiska toczyły się dwa postępowania: 1. postępowanie w sprawie określenia dopuszczalnego poziomu hałasu na podstawie art. 115a ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2011 r. Prawo ochrony Środowiska oraz 2. postępowanie w sprawie ustalenia wymagań w zakresie ochrony środowiska zgodnie z art. 154 i 188 ust. 2 tej ustawy. W ramach pierwszego z tych postępowań organ I instancji wydał decyzję w przedmiocie odmowy wydania decyzji ustalającej dopuszczalny poziom hałasu, Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało tę decyzję w mocy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 7 października 2011 r. sygn. II SA/Kr 999/11 skargę S. P. na tę decyzję oddalił, a Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 23 maja 2013 r. sygn. II OSK 234/12 oddalił jego skargę kasacyjną od wyroku sądu I instancji. Tym samym decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 22 marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania decyzji ustalającej dopuszczalny poziom hałasu stała się prawomocna i w dalszym ciągu pozostaje w obrocie prawnym. Skarżący powołuje się na inne decyzje wydane w związku ze sprawą ustalenia poziomu hałasu dla przedsiębiorstwa "[...]". Zarzuca również naruszenie przez organ art. 153 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 poz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia poprzez pominięcie wskazań zawartych w uzasadnieniu wyroku WSA w Krakowie z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. II SA/Kr 582/12. Jak wynika z uzasadnienia tego wyroku przedmiotem skargi była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 23 stycznia 2012 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] z dnia 16 grudnia 2011 r. nr [...], w której orzeczono o umorzeniu postępowania administracyjnego dotyczącego wniosku S. P. w sprawie wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu w sprawie przekroczenia hałasu dopuszczalnego przez F.H. "[...]". W omawianym wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił obie wymienione decyzje wskazując: "Tak Starosta [...] jak i Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] błędnie uznały, że decyzja Starosty [...] z dnia 20 grudnia 2010 r. nr [...] dotyczyła identycznego stanu faktycznego, co w niniejszej sprawie. Organy nie poczyniły ustaleń w związku z nowymi wnioskami przedstawionego przez S. P. pisma z dnia 17 stycznia 2012 r. wraz z załącznikami wskazującymi ilości złomu sprzedawanego przez F. H. "[...]" (karta 68 akt administracyjnych) i konsekwencje z tego wynikające, jak również dołączonych do wniosku z dnia 10 października 2011r., protokołów z dnia 22 lutego 2011 r., z przesłuchań pracowników firmy "[...]" odbierającej złom od F. H. "[...]" (karty 1-9 akt administracyjnych). Zdaniem Sądu są to nowe okoliczności w sprawie, które winny być wyjaśnione przez organy administracyjne w prowadzonym przez nie postępowaniu administracyjnym, które po jego przeprowadzeniu – w zależności od dokonanych ustaleń - winno być zakończone decyzją o dopuszczalnym poziomie hałasu lub o odmowie wydania decyzji ustalającej dopuszczalny poziom hałasu emitowanego do środowiska, a nie decyzją umarzającą postępowanie". Należy z całą mocą podkreślić, że wszystkie te rozstrzygnięcia dotyczyły postępowania toczącego się w trybie art. 115a ust. 1 ustawy Prawo ochrony Środowiska, a więc postępowania w przedmiocie ustalenia dopuszczalnego poziomu hałasu. Natomiast przedmiotem skargi jest decyzja wydana w kwestii stwierdzenia nieważności decyzji wydanej w innym trybie i na innej podstawie prawnej - w ramach postępowania w sprawie ustalenia wymagań w zakresie ochrony środowiska zgodnie z art. 154 i 188 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska. W tym postępowaniu decyzją Starosty [...] z dnia 21 grudnia 2010 r. znak [...] ustalono takie wymagania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia 22 marca 2011 r. znak [...] utrzymało tę decyzję w mocy, a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 7 października 2011 r., sygn. II SA/Kr 1000/11 oddalił skargę S. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 22 marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wymagań w zakresie ochrony środowiska. Z tego względu wyrok, na który powołuje się skarżący tj. wyrok WSA w Krakowie z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. II SA/Kr 582/12 nie może mieć znaczenia dla niniejszej sprawy. Zgodnie, bowiem z powołanym wyżej art. 153 p.p.s.a. wskazania sądu wiążą jedynie w tej samej sprawie administracyjnej, a nie w każdym przyszłym postępowaniu administracyjnym. Ponadto nie jest prawdą, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w omawianym wyroku zakwestionował wyniki pomiarów wykonanych przez WIOŚ w dniu 4 listopada 2009 r., (co według skarżącego stanowiło również podstawę wydania decyzji, której stwierdzenia nieważności domaga się obecnie). Pomiary te dały, bowiem podstawę do wydania decyzji o odmowie wydania decyzji ustalającej dopuszczalny poziom hałasu - która została pozytywnie zweryfikowana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku sygn. II SA/Kr 999/11 oraz przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku sygn. II OSK 234/12. Jak wynika z powyższego skarżący nie ma racji powołując się w niniejszej sprawie na wyrok WSA w Krakowie z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. II SA/Kr 582/12. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydając zaskarżoną decyzję szczegółowo zbadało decyzję w przedmiocie ustalenia wymagań w zakresie ochrony środowiska zgodnie z art. 154 i 188 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska. Rozważono zarówno przesłankę podnoszoną we wniosku o stwierdzenie nieważności (rażące naruszenie prawa), jak i pozostałe przesłanki nieważności decyzji. Trzeba również przypomnieć, że kwestionowana obecnie decyzja była już wcześniej przedmiotem skargi do sądu administracyjnego - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 7 października 2011 r. oddalił skargę S. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 22 marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wymagań w zakresie ochrony środowiska. Biorąc pod uwagę, że Sąd przy rozpoznaniu sprawy bierze z urzędu pod uwagę przesłanki nieważności, oddalenie skargi oznacza, że Sąd nie dopatrzył się istnienia takich przesłanek w niniejszej sprawie. Na zakończenie należy przypomnieć, że instytucja stwierdzenia nieważności decyzji, jako wyjątek od zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych ma charakter wyjątkowy i ma zastosowanie tylko wtedy, gdy decyzja dotknięta jest w sposób niewątpliwy wadami określonymi w art. 156 § 1 k.p.a.. Takich okoliczności brak. W szczególności rażące naruszenie prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. zgodnie z utrwalonym orzecznictwem musi mieć charakter ewidentny, musi być oczywiste, widoczne na pierwszy rzut oka, nie budzące wątpliwości. Szczegółowe rozważania Kolegium zawarte w zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia 18 listopada 2013 r. wskazują jednoznacznie, że w niniejszej sprawie przesłanka ta nie zaistniała. Decyzja Starosty [...] z dnia 21 grudnia 2010 r. (której stwierdzenia nieważności domaga się skarżący) została wydana z urzędu na podstawie art. 154 ustawy Prawo ochrony środowiska jest prawidłowa, bowiem zmierza do zabezpieczenia terenu przed potencjalnym i możliwym oddziaływaniem eksploatowanych urządzeń. Jak wynika z akt postępowania jej wydanie poprzedziło przeprowadzenie kontroli, na podstawie których określono prawidłowy sposób eksploatacji urządzeń i sposób dokumentowania czasu tej eksploatacji. Biorąc powyższe pod uwagę należało oddalić skargę wniesioną w niniejszej sprawie na podstawie art. 151 p.p.s.a.