II SA/Kr 745/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mariusz Kotulski Sędziowie: WSA Paweł Darmoń WSA Agnieszka Nawara-Dubiel (spr.) Protokolant: sekretarz sądowy Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 listopada 2015 r. sprawy ze skarg W. K. i R. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia 11 maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej skargę oddala Wojewoda , postanowieniem z 18 grudnia 2013 r., znak: [...] wyznaczył Starostę W. do prowadzenia postępowania w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, pn.: Rozbudowa ulicy łączącej ul. [...] z ul. [...] w K. wraz z infrastrukturą techniczną. Starosta W. po rozpatrzeniu wniosku inwestora i przeprowadzeniu postępowania administracyjnego wydał w dniu 4 kwietnia 2014 r. decyzję znak: [...] o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, pn.: Budowa ulicy łączącej ul [...] w K. wraz z infrastrukturą techniczną obejmującą swoim zakresem budowę ulicy łączącej ul. [...] z ul. [...] kategorii drogi gminnej od km 0+09.46 do km 2+69.68, rozbudowę ul. [...] (kategoria drogi powiatowej) od km 0+45.25 do km 1+42.50 o pas wyłączenia do projektowanej ulicy łączącej ul. [...] z ul. [...] , przebudowę sieci gazowej, wodociągowej, kanalizacji ogólnospławnej, elektroenergetycznej, kabli trakcyjnych, kabli sygnalizacyjnych oraz budowę i przebudowę sieci oświetlenia ulicznego i sieci teletechnicznej. Od powyższej decyzji odwołanie złożył W.K. , który posiada przymiot strony postępowania ponieważ jest właścicielem działek o numerach [...] ,[...] ,[...] , objętych projektowaną inwestycją. W odwołaniu W.K. zaprzeczył, aby planowana inwestycja miała połączyć ulicę [...] z ulicą [...] , gdyż jego zdaniem jest to droga komercyjna o charakterze prywatnym i stanowi jedyne połączenie budynku biurowo-usługowo-handlowego [...] " z drogami publicznymi, podczas gdy połączenie tego budynku z drogami publicznymi powinno być uzyskane w postępowaniu o pozwolenie na budowę dla ww. budynku. Ponadto podniósł, że planowana inwestycja utrudni ruch na ulicy [...] ponieważ przy projektowanym włączeniu w ulicę [...] usytuowany jest przystanek autobusowy MPK, stacja paliw i wlot ulicy [...] , a rzeczywistym połączeniem ww. ulic jest nowowybudowana estakada drogowa im. [...] o dwóch pasach ruchu w ciągu u[...] oraz ulice [...] i [...] . Dodatkowo zarzucił, że Prezydent Miasta K. jako wnioskodawca nadużywa prawa, gdyż rzeczywisty inwestor (spółka A. sp. z o.o. z siedzibą w K. ) może zapewnić sobie drogę wewnętrzną we własnym zakresie np. poprzez ustanowienie drogi koniecznej. Nadto skarżący zarzucił naruszenie następujących przepisów prawa: - art. 75 § 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, w związku z art. 76 § 1 k.p.a. ponieważ w postępowaniu przeprowadzonym na etapie I instancji nie uwzględniono składanych przez stronę skarżącą wniosków dowodowych, tj.: dowodu z akt sprawy i decyzji w sprawie pozwolenia na budowę dla budynku biurowo-usługowo-handlowego "[...] ", na okoliczność ustalenia, czy i jaki dostęp do drogi publicznej był objęty pozwoleniem na budowę dla ww. budynku, - art. 85 § 1 k.p.a. ponieważ w postępowaniu prowadzonym przez organ I instancji nie uwzględniono dowodu z oględzin planowanej inwestycji z udziałem biegłego geodety i architekta, w celu ustalenia: - czy wykonany fragment ulicy jest zgodny z parametrami drogi klasy 1 zawartymi w rozporządzeniu Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999 r., Nr 43, poz. 430 ze zm.), - okoliczności w jakich został już wykonany istniejący fragment drogi, - że jest to inwestycja prywatna (droga pożarowa). - art. 89 § 1 k.p.a. ponieważ organ I instancji nie wyznaczył rozprawy po uprzednim przeprowadzeniu oględzin, - art. 75 § 1 k.p.a. ponieważ organ I instancji nie zażądał od wnioskodawcy (Prezydenta Miasta K. ) uwierzytelnionego wypisu z uchwały budżetowej na 2014 r. na okoliczność wykazania, iż wnioskodawca dysponuje w bieżącym roku budżetowym środkami na finansowanie tej inwestycji, wobec zarzutu strony, iż jest to inwestycja prywatna, która ma zostać wykonana z naruszeniem przepisów ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, na rzecz podmiotu prywatnego, dla jego prywatnych celów, a nie zrealizowana w interesie publicznym, - art. 86 k.p.a. ponieważ organ I instancji nie przesłuchał stron, - art. 6, 7, 8 i 9 k.p.a., - art. 10 § 1, § 2 i § 3 k.p.a. ponieważ Starosta W. po zebraniu materiału dowodowego nie umożliwił stronie postępowania wypowiedzenia się co do zebranych dowodów, materiałów oraz zgłoszonych żądań. Jednocześnie w odwołaniu zaskarżono w całości postanowienie Starosty W. z 13 marca 2014 r. o odmowie uwzględnienia wniosków dowodowych strony, co zdaniem skarżącego spowodowało, iż zaskarżona decyzja jest rażąco wadliwa, bowiem organ I instancji poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z oględzin z udziałem biegłych nie miał możliwości stwierdzenia samowoli budowlanej prywatnego inwestora, który wykonał już część drogi wewnętrznej, co przesądza o tym, iż planowana inwestycja jest wykonana na prywatne cele inwestora, a nie "pro publico bono", co wyklucza w tej sprawie zastosowanie specustawy drogowej i jest rażącym jej nadużyciem. W pismach skierowanych do Starosty W. skarżący dodatkowo wniósł o przesłuchanie (w trybie art. 78 § 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego) w charakterze świadka, pełnomocnika inwestora inwestycji nie drogowej na okoliczność ustalenia na jakiej podstawie oraz w jakim trybie został wykonany fragment drogi (samowola budowlana), a także podniósł, że w przedmiotowej sprawie funkcjonariusze publiczni składający wniosek o zastosowanie specustawy drogowej przekroczyli swoje uprawnienia i działają na szkodę interesu prywatnego (art. 231 § 1 Kodeksu karnego). Dodatkowo skarżący poinformował o prowadzonych przez Prokuraturę Okręgową w T. oraz Prokuraturę Okręgową w K. postępowaniach w sprawie odpowiednio: podejrzenia popełnienia przestępstwa z art. 231 § 1 ustawy Kodeks karny oraz w związku z domniemaniem nieprawidłowości przy wydawaniu pozwolenia na budowę centrum [...] polegających na wydaniu pozwolenia na budowę bez wymaganego dostępu do drogi publicznej. Ponadto odwołujący się dokonał zgłoszenia do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. oraz do Wojewody o wznowienie postępowania o pozwolenie na budowę centrum [...] . Odwołanie było pięciokrotnie uzupełniane przez skarżącego. W kolejnych uzupełnieniach, noszących odpowiednio daty 27 maja 2014 r., 28 maja 2014 r., 4 czerwca 2014 r., 24 czerwca 2014 r. i 24 lutego 2015 r. W.K. dodatkowo sformułował szereg zastrzeżeń do zatwierdzonego zaskarżoną decyzją projektu budowlanego. Miedzy innymi zgłoszony został wówczas zarzut naruszenia ł § 9 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999 r., Nr 43, poz. 430) ponieważ zaprojektowane skrzyżowanie w miejscu zjazdu indywidualnego na ul. [...] jest niezgodne z ww. rozporządzeniem w zakresie odległości między skrzyżowaniami (w projekcie brakuje informacji na temat uzyskanego odstępstwa od ww. przepisu) a także zarzut, że projekt organizacji ruchu, który został zatwierdzony przez zarządzającego ruchem, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzeniem, posiada braki formalne, które uniemożliwiają zatwierdzenie przedmiotowego projektu. W piśmie z 29 grudnia 2014 r. pełnomocnik skarżącego poinformował, że Prokuratura Okręgowa w T. zawiadomiła skarżącego, że: - toczy się śledztwo w sprawie przekroczenia uprawnień przez pracowników Urzędu Miasta K. , w zakresie zastosowania uproszczonego trybu określonego w ustawie o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych do nieruchomości niewywłaszczonej na cele publiczne, a tym samym niepodlegającej rygorowi tej ustawy, - planuje wszcząć śledztwo w sprawie narażenia człowieka na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia, albo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu, - prowadzone jest postępowanie w sprawie usiłowania wyłudzenia poświadczenia nieprawdy przez pełnomocnika inwestora polegającego na podjęciu działań zmierzających do uzyskania korzystnej dla Prezydenta Miasta K. decyzji w postępowaniu odwoławczym. Wraz z uzupełnieniami odwołania skarżący przedłożył szereg załączników. I tak do pisma z 27 maja 2014 r. załączył: - "postanowienie o dopuszczeniu dowodu z oględzin" z 14 maja 2014 r. sporządzone przez pełnomocnika skarżącego, - "zawiadomienie o miejscu i terminie przeprowadzenia oględzin w trybie wyręczenia dowodowego Starosty W. " z 14 maja 2014 r., - protokół oględzin przedmiotowej inwestycji z 22 maja 2014 r., sporządzony w trybie wyręczenia dowodowego Starosty W, - "postanowienie o dopuszczeniu dowodu z biegłego ds. inżynierii ruchu drogowego i bezpieczeństwa ruchu drogowego" z 22 maja 2014 r. sporządzone przez pełnomocnika skarżącego, - opinię z zakresu inżynierii ruchu i bezpieczeństwa ruchu drogowego z dnia 23 maja 2014 r., nr [...] podpisaną przez Pana M.H. , eksperta ds. inżynierii ruchu i bezpieczeństwa ruchu drogowego (33 strony), w które M.H. przedstawił swoje stanowisko w odniesieniu do pisma Dyrektora Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. z 27 marca 2014 r. zawierającego wniosek o nadanie decyzji o zezwoleniu na realizację ww. inwestycji drogowej rygoru natychmiastowej wykonalności. - opinię audytora bezpieczeństwa ruchu drogowego z 26 maja 2014 r., nr [...] podpisaną przez M.H. eksperta ds. inżynierii ruchu i bezpieczeństwa ruchu drogowego (4 strony), w której M.H. przedstawił swoje stanowisko w odniesieniu do planowanej inwestycji, - zdjęcia z terenu objętego inwestycją, - kserokopię opinii Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu z 21 maja 2014 r., znak: [...] do koncepcji obsługi komunikacyjnej planowanej inwestycji na działkach przy ulicy [...] w K Z kolei do pisma z 24 czerwca 2014 r. załączył kserokopię zawiadomienia Prokuratury Rejonowej K.-P. w K. z 20 czerwca 2014 r. o wszczęciu śledztwa w sprawie wykonywania robót budowlanych w postaci budowy drogi łączącej ulicę [...] z ulicą [...] w K. bez ostatecznej decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Natomiast do pisma skierowanego do Starosty W. (przekazanego do [...] Urzędu Wojewódzkiego w K. pismem, znak: [...] z 03 czerwca 2014 r.) załączył "zawiadomienie o zakończeniu wyręczenia dowodowego Starosty W. " sporządzone przez pełnomocnika skarżącego z 27 maja 2014 r. Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda decyzją z dnia 11 maja 2015 r., znak [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267, ze zm.) i art. 11g ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2013 r., poz. 687, ze zm.): I. Uchylił zapisy w sentencji zaskarżonej decyzji, znajdujące się na stronie 10, w wierszach od 1 do 12, o treści: " 4. W ramach realizowanej inwestycji: a) zobowiązuje się inwestora do dokonania przebudowy sieci uzbrojenia terenu na działkach: [...] ,[...] ,[.].] itd... w obręb nr [...], [...] ,[...] ,[...] w obręb nr [...] , Zakres ograniczenia został przedstawiony na mapie załączniku nr 1 do decyzji. b) zobowiązuje się inwestora do dokonania przebudowy dróg innych kategorii na działkach: [...] ,[...] ,[...] itd... w obręb nr [...] [...] ,[...] ,[...] w obręb nr [...] . Zakres przebudowy został przedstawiony na mapie załączniku nr 1 do decyzji." i orzekł w tym zakresie poprzez ustalenie, w miejsca uchylenia, nowych zapisów: " 4. W ramach planowanej inwestycji: a) zobowiązuje się inwestora do dokonania przebudowy istniejących sieci uzbrojenia terenu na działkach: [...] ,[...] ,[...] itd.... - obręb nr [...] - obręb nr [...] . Obowiązek dokonania przebudowy istniejącej sieci uzbrojenia terenu wynika z konieczności budowy i przebudowy kanalizacji ogólnospławnej, przebudowy sieci wodociągowej, przebudowy sieci elektroenergetycznej NN i SN, przebudowy sieci oświetleniowej, przebudowy sieci gazowej, przebudowy sieci teletechnicznej oraz demontażu fragmentu sieci wodociągowej. Zakres obowiązku został przedstawiony na załączniku nr 1 do niniejszej decyzji, tj. na mapie z proponowanym przebiegiem drogi. b) zobowiązuje się inwestora do dokonania przebudowy dróg innych kategorii na działkach [...] ,[...] ,[...] itd... - obręb [...] - obręb nr [...] . Obowiązek dokonania przebudowy dróg innych kategorii wynikać będzie z konieczności budowy wlotu ulicy łączącej ul. [....] z ul. [...] do ul. [...] , co powoduje konieczność przebudowy fragmentów chodnika, ścieżki rowerowej, zieleńców, budowy wyspy brukowanej w granicach pasa drogowego ul. [...] (klasy G, kategorii drogi wojewódzkiej), a także z konieczności budowy wlotu ulicy łączącej ul. [...] z ul. [...] do ul. [...] wraz z rozbudową ul. [...] o pas włączania do projektowanej ulicy, co powoduje konieczność przebudowy fragmentów jezdni ul. [...] , przebudowy fragmentów chodnika, ścieżki rowerowej, zieleńców, budowy pasa wyłączania z ul.[...] , budowę wyspy rozdzielającej na wlocie w granicach pasa drogowego ul. [...] (klasy Z, kategorii drogi powiatowej). Zakres obowiązku został przedstawiony na załączniku nr 1 do niniejszej decyzji, tj. na mapie z proponowanym przebiegiem drogi." II. Uchylił zapis w sentencji zaskarżonej decyzji, znajdujący się na stronie 9, w punkcie IX, pt. Postępowanie odszkodowawcze - od wiersza 14 do wiersza 26, o treści: "IX. Postępowanie odszkodowawcze". 1. Wysokość odszkodowania za nieruchomości zajęte pod budowę obiektu zostanie ustalona w odrębnej decyzji wg stanu nieruchomości w dniu wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej i jej wartości z dnia, w którym następuje ustalenie wysokości odszkodowania. Do ustalenia wysokości odszkodowania mają zastosowanie odpowiednio przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami. 2. Odszkodowanie podlega waloryzacji na dzień wypłaty, według zasad obowiązujących w przypadku zwrotu wywłaszczonych nieruchomości. 3. Wysokość odszkodowania powiększa się o kwotę równą 5% wartości nieruchomości lub wartości prawa użytkowania wieczystego w przypadku, w którym dotychczasowy właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości objętej decyzją o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej odpowiednio wyda tę nieruchomość niezwłocznie, lecz nie później niż w terminie 30 dni od dnia w którym niniejsza decyzja stanie się ostateczna.", oraz zapis w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, znajdujący się na stronach 17 i 18 - odpowiednio: od wiersza 61 do wiersza 64 i od wiersza 1 do wiersza 43, o treści: "Autorzy projektu: • P. mgr inż. S.A. uprawnienia nr ewid. [...] do projektowania bez ograniczeń w specjalności konstrukcyjno-budowlanej, wpisany na listę członków [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa pod nr [...] • P. mgr inż. GG. uprawnienia budowlane nr ewid. [...] do projektowania bez ograniczeń w specjalności drogowej, wpisany na listę członków [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa pod nr [...] • P. mgr inż. Z.B. uprawnienia budowlane nr ewid. [...] do projektowania bez ograniczeń w specjalności instalacyjnej w zakresie sieci, instalacji i urządzeń: wodociągowych i kanalizacyjnych, cieplnych, wentylacyjnych i gazowych, wpisana na listę członków [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa pod nr [...] • P. M.K. uprawnienia nr [...] w specjalności instalacyjno-inżynierskiej w zakresie sieci gazowych, wpisany na listę członków [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa pod nr [...] • P. inż. M.F. uprawnienia budowlane do projektowania i kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń w specjalności instalacyjnej w zakresie sieci, instalacji i urządzeń elektrycznych i elektroenergetycznych, wpisany na listę członków [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa pod nr [...] • P. mgr inż. D.P.-S. uprawnienia nr [...] do projektowania bez ograniczeń w specjalności instalacyjnej w zakresie sieci, instalacji i urządzeń elektrycznych i elektroenergetycznych, wpisana na listę członków [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa pod nr [...] , • P. mgr. inż. T.Z. uprawnienia budowlane w telekomunikacji do projektowania i kierowania robotami budowlanymi w specjalnościach instalacyjnych w telekomunikacji przewodowej wraz z infrastrukturą towarzyszącą w zakresie linii, instalacji i urządzeń liniowych, wpisany na listę członków [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa pod nr [...] Sprawdzający projekt: • P. mgr inż. E.D. , uprawnienia budowlane [...] do projektowania specjalności konstrukcyjno-inżynieryjnej w zakresie dróg i nawierzchni lotniskowych, wpisana na listę członków [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa pod nr [...] • P. inż. A.K. , uprawnienia budowlane nr [...] do projektowania bez ograniczeń w specjalności instalacyjnej w zakresie sieci instalacji i urządzeń: wodociągowych i kanalizacyjnych, cieplnych, wentylacyjnych i gazowych, , wpisany na listę członków [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa pod nr [...] • P. mgr inż. M.H. , uprawnienia nr [...] w specjalności instalacyjno-inżynieryjnej w zakresie sieci gazowych, wpisana na listę członków [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa pod nr [...] • P. mgr inż. A.N. uprawnienia budowlane nr [...] do projektowania w specjalności instalacyjno-inżynieryjnej w zakresie instalacji elektrycznych, wpisany na listę członków [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa pod nr [...] • P. mgr inż. B.I. uprawnienia nr [...] do projektowania w specjalności instalacyjno-inżynieryjnej w zakresie instalacji elektrycznych, wpisany na listę członków [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa pod nr [...] , • P. inż. J.S. uprawnienia budowalne w telekomunikacji nr [...] do projektowania i kierowania robotami budowlanymi w specjalnościach instalacyjnych w telekomunikacji przewodowej wraz z infrastrukturą towarzyszącą bez ograniczeń, wpisany na listę członków [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa pod nr [...] i orzekł w tym zakresie poprzez ustalenie, w miejscu uchylenia na stronie 9 zaskarżonej decyzji, zapisu: "IX. Zatwierdzenie projektu budowlanego. Niniejszą decyzją zatwierdza się projekt budowlany, stanowiący załącznik Nr 3 do tej decyzji, który według oświadczenia projektantów i sprawdzających, sporządzony został zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Stosownie do przepisów art. 33 ust. 2 i 4, art. 34 ust. 2 i 3 ustawy Prawo budowlane, projekt budowlany został sporządzony w czterech egzemplarzach i zawiera wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia oraz zaświadczenia wydane przez izbę samorządu zawodowego, aktualne na dzień opracowania projektu. Autorzy projektu: • P. mgr inż. S.A. uprawnienia nr ewid.[...] do projektowania bez ograniczeń w specjalności konstrukcyjno-budo wlanej, wpisany na listę członków [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa pod nr [...] • P. mgr inż. G.G. , uprawnienia budowlane nr ewid [...] do projektowania bez ograniczeń w specjalności drogowej, wpisany na listę członków [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa pod nr [...] • P. mgr inż. Z.B. uprawnienia budowlane nr ewid. [...] do projektowania bez ograniczeń w specjalności instalacyjnej w zakresie sieci, instalacji i urządzeń: wodociągowych i kanalizacyjnych, cieplnych, wentylacyjnych i gazowych, wpisana na listę członków [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa pod nr [...] , • P. M.K. uprawnienia nr [...] w specjalności instalacyjno-inżynierskiej w zakresie sieci gazowych, wpisany na listę członków [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa pod nr [...] • P. inż. M.F. , uprawnienia budowlane do projektowania i kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń w specjalności instalacyjnej w zakresie sieci, instalacji i urządzeń elektrycznych i elektroenergetycznych, wpisany na listę członków [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa pod nr [...] • P. mgr inż. D.P.-S. uprawnienia nr [...] do projektowania bez ograniczeń w specjalności instalacyjnej w zakresie sieci, instalacji i urządzeń elektrycznych i elektroenergetycznych, wpisana na listę członków [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa pod nr [...] • P. mgr inż. T.Z. , uprawnienia budowalne w telekomunikacji do projektowania i kierowania robotami budowlanymi w specjalnościach instalacyjnych w telekomunikacji przewodowej wraz z infrastrukturą towarzyszącą w zakresie linii, instalacji i urządzeń liniowych, wpisany na listę członków [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa pod nr [...] . Sprawdzający projekt: • P. mgr inż. E.D. , uprawnienia budowlane [...] do projektowania specjalności konstrukcjno-inżynieryjnej w zakresie dróg i nawierzchni lotniskowych, wpisana na listę członków [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa pod nr [...] • P. inż. A.K. , uprawnienia budowlane nr [...] do projektowania bez ograniczeń w specjalności instalacyjnej w zakresie sieci instalacji i urządzeń: wodociągowych i kanalizacyjnych, cieplnych, wentylacyjnych i gazowych, , wpisany na listę członków [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa pod nr [...] • P. mgr inż. M.H , uprawnienia nr [...] w specjalności instalacyjno-inżynieryjnej w zakresie sieci gazowych, wpisana na listę członków [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa pod nr [...] • P. mgr inż. A.N. uprawnienia budowlane nr [...] do projektowania w specjalności instalacyjno-inżynieryjnej w zakresie instalacji elektrycznych, wpisany na listę członków [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa pod nr [...] • P. mgr inż. B.I. uprawnienia nr [...] do projektowania w specjalności instalacyjno-inżynieryjnej w zakresie instalacji elektrycznych, wpisany na listę członków [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa pod nr [...] • P. inż. J.S. uprawnienia budowalne w telekomunikacji nr [...] do projektowania i kierowania robotami budowlanymi w specjalnościach instalacyjnych w telekomunikacji przewodowej wraz z infrastrukturą towarzyszącą bez ograniczeń, wpisany na listę członków [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa pod nr [...] III. Uchylił zapis w sentencji zaskarżonej decyzji, znajdujący się na stronie 19 uzasadnienia zaskarżonej decyzji - od wiersza 44 do wiersza 48, o treści: "Integralną część niniejszej decyzji stanowią niżej wymienione załączniki: 1. Mapa w skali 1 :500, 2. Mapy z projektami podziałów nieruchomości, 3. Projekt budowlany.", i orzekł w tym zakresie poprzez ustalenie, w miejscu uchylenia, zapisu: "Integralną część niniejszej decyzji stanowią niżej wymienione załączniki: - Załącznik Nr 1 - mapy z proponowanym przebiegiem drogi, jedna w skali 1:500, a druga w skali 1:250, - Załącznik Nr 2 - 15 map w skali 1:1000 zawierających projekty podziałów nieruchomości, - Załącznik Nr 3 - projekt budowlany, składający się z 6 tomów, tj.: - Tom I - Projekt zagospodarowania terenu, zawierający BIOZ, - Tom II/1 - Projekt architektoniczno-budowlany, branża drogowa, - Tom II/2 - Projekt architektoniczno-budowlany, branża wodno-kanalizacyjna i gazowa, - Tom II/3 - Projekt architektoniczno-budowlany, branża elektryczna i teletechniczna, - Tom II/4 - Projekt architektoniczno-budowlany, branża inwentaryzacja zieleni z gospodarką, - Tom III - Opinia geotechniczna". IV. W pozostałej części zaskarżoną decyzję Wojewoda utrzymał w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że wezwaniem z 11 lipca 2014 r., znak:[...] , zobowiązał G.G. - pełnomocnika inwestora do szczegółowego odniesienia się do uwag i zastrzeżeń, dotyczących przyjętych rozwiązań projektowych oraz uzasadnienia tych rozwiązań w świetle obowiązujących przepisów prawa. Pełnomocnik inwestora przedstawił swoje stanowisko w piśmie z 18 lipca 2014 r. w którym odniósł się do zarzutów skarżącego. W dalszym postępowaniu odwołujący jeszcze kilkukrotnie przedstawiał swoje stanowisko (pismami z dnia 7 i 25 sierpnia 2014 r., 18 i 19 września 2014 r., 17 października 2014 r., 22 grudnia 2014 r.). Stanowisko w sprawie zajął również Prokurator, który przystąpił do sprawy oraz Dyrektor ZIKIT. Do wszystkich zastrzeżeń odnosił się pełnomocnik inwestora w pismach z dnia 4 września 2014 r., 26 listopada 2014 r. oraz 12 lutego 2015 r. W szczególności w ostatnim z powołanych pism pełnomocnik inwestora wyjaśnił, że przecinanie się torów jazdy niektórych relacji ma miejsce na jednej z dróg - na skrzyżowaniu w poziomie rozrządu ruchu ul. [...] natomiast relacja o dominujących natężeniach - relacja na wprost ul. [...] prowadzona jest bezkolizyjnie, estakadą nad skrzyżowaniem w poziomie rozrządu ruchu ul. [...] a zatem zgodnie z warunkami zawartymi w ww. rozporządzeniu, węzeł ul[...] i ul.[...] jest węzłem częściowo bezkolizyjnym WB. Dalej pełnomocnik inwestora wskazał, że zgodnie z § 84 pkt 1-6 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie w węźle typu WB: - droga wyższej klasy, a przy drogach tej samej klasy droga o większym miarodajnym natężeniu ruchu, powinna być prowadzona bez zakłóceń, natomiast do warunków lokalnych powinna być dostosowana droga niższej klasy lub przy drogach tej samej klasy droga o mniejszym miarodajnym natężeniu ruchu, - wyjazd z jezdni drogi, na której relacje skrętne odbywają się bezkolizyjnie, powinien poprzedzać wjazd na nią, - wyjazd i wjazd na jezdnię drogi, na której relacje skrętne odbywają się bezkolizyjnie, powinny być usytuowane po prawej stronie tej jezdni, - wyjazd i wjazd, o których mowa powyżej, powinny być wyposażone w pasy wyłączania i włączania z zachowaniem wymagań, o których mowa w § 94 i § 96 ww. rozporządzenia, - połączenie łącznicy z drogą niższej klasy powinno odbywać się na skrzyżowaniu, - wjazd na jednojezdniową drogę niższej klasy powinien odbywać się na skrzyżowaniu. Zgodnie z ww. przepisami prawa ulica [...] , jako droga wyższej klasy, prowadzona jest bez zakłóceń estakadą nad skrzyżowaniem. Wyjazdy z jezdni drogi bezkolizyjnej (ul. [...] ) zlokalizowane są przed wjazdami na nią. Wyjazdy i wjazdy na ww. jezdnię usytuowane są po prawej stronie jezdni. Droga wyższej klasy prowadzona bezkolizyjnie nie jest drogą klasy A, S i GP, zatem w myśl § 94 i 96 ww. rozporządzenia, wyjazd i wjazd, o których mowa powyżej nie muszą być wyposażone w pasy wyłączania i włączania. Połączenie łącznicy z drogą niższej klasy (ul. [...] ) odbywa się na skrzyżowaniu w poziomie rozrządu ruchu ww. ulic, a wjazd na jednojezdniową drogę niższej klasy realizowany jest za pomocą skrzyżowania. Spełnione są więc warunki zawarte w ww. przepisie rozporządzenia i węzeł ul. [...] , zdaniem pełnomocnika inwestora, jest węzłem częściowo bezkolizyjnym WB. W cytowanym powyżej § 84 pojawia się pojęcie łącznicy węzła stanowiącej łącznik między drogą wyższej klasy (w przedmiotowym przypadku ul. [...] - drogi klasy G) ze skrzyżowaniem lub zespołem skrzyżowań na drodze niższej klasy (ul.[...] - drogi klasy Z). W ocenie pełnomocnika inwestora taką funkcję pełni jezdnia, do której za pomocą skrzyżowania włącza się projektowana droga. W świetle powyższego, projektowana w ramach planowanej inwestycji droga włączona jest do łącznicy węzła WB za pomocą skrzyżowania na prawe skręty, a nie bezpośrednio do drogi klasy G jaką jest ul. [...] . Skrzyżowanie łącznicy z projektowaną ulicą stanowi element węzła, nienaruszający jego funkcjonalności, określonej w cytowanym powyżej § 84 pkt 1-6 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej w sprawie warunków technicznych, ja-m powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie i nie wymaga zachowania odległości między skrzyżowaniami jak dla drogi klasy G. Ww. rozporządzenie nie określa minimalnych odległości pomiędzy skrzyżowaniami na łącznicach węzłów. Ponadto w § 86 ww. rozporządzenia graniczna prędkość projektowa łącznicy bezpośredniej na węzłach typu WB wynosi Vp = 40-60 km/h, co stanowi wartość niższą niż prędkość projektowa drogi klasy G na terenie zabudowy, która zgodnie z § 12 ust. 1 ww. rozporządzenia wynosi Vp = 50-60 km/h oraz jest taka sama jak prędkość projektowa drogi klasy Z Vp = 40-60 km/h. Na podstawie analizy powyższych przepisów pełnomocnik inwestora stwierdził, iż łącznicy bezpośredniej węzła WB nie można przypisać klasy drogi G, ponieważ jej funkcja i parametry odpowiadają drodze klasy Z. Dla drogi klasy Z odległości między skrzyżowaniami i węzłami określone w § 9 ust. l ww. rozporządzenia są zachowane. Tym samym nietrafne są zarzuty odwołującego się, jakoby projektowana inwestycja drogowa miała naruszać ten przepis i tym samym wymagać uzyskania stosownego odstępstwa. Ustosunkowując się do zarzutu odwołującego się dotyczącego nieprawidłowego sposobu pomiaru odległości pomiędzy skrzyżowaniami pełnomocnik inwestora wyjaśnił, że pomiar odległości między skrzyżowaniami został wykonany zgodnie z § 9 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, który mówi, że w celu zapewnienia wymaganego poziomu bezpieczeństwa ruchu drogowego określa się następujące warunki połączeń dróg, dopuszczalne odstępy między węzłami lub skrzyżowaniami oraz warunki stosowania zjazdów, przy czym przez odstęp między węzłami lub skrzyżowaniami rozumie się odległość między punktami przecięć osi dróg na sąsiednich węzłach lub skrzyżowaniach. Oceniając zaskarżoną decyzję Wojewoda wskazał, że przed złożeniem wniosku inwestor uzyskał wymagane przez art. 11b ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach przygotowywania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych opinie. Do wniosku nie została dołączona decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, bowiem nie była ona w niniejszej sprawie wymagana. Zgodnie z art. 11b ust. 1 pkt 1 - 5 ustawy o szczególnych zasadach przygotowywania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych inwestor dołączył do wniosku o wydanie decyzji: - mapy z proponowanym przebiegiem drogi, jedna w skali 1:500, a druga w skali 1:250, - 15 map w skali 1:1000 zawierających 15 projektów podziałów nieruchomości, - analizę powiązania przedmiotowej drogi z innymi drogami publicznymi, - projekt budowlany, składający się z 6 tomów, tj.: ← Tom I - Projekt zagospodarowania terenu, zawierający BIOZ, ← Tom II/1 - Projekt architektoniczno-budowlany, branża drogowa, ← Tom II/2 - Projekt architektoniczno-budowlany, branża wodno-kanalizacyjna i gazowa, ← Tom II/3 - Projekt architektoniczno-budowlany, branża elektryczna i teletechniczna, ← Tom II/4 - Projekt architektoniczno-budowlany, branża inwentaryzacja zieleni z gospodarką, ← Tom III - Opinia geotechniczna". Do projektu budowlanego zgodnie z art. 20 ust. 4 ustawy dołączono oświadczenie projektanta i sprawdzającego o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej, a sam projekt został uzgodniony przez Zespół Koordynujący Usytuowanie Projektowanych Sieci Uzbrojenia Terenu Urzędu Miasta K. Tym samym w ocenie Wojewody wniosek inwestora zawierał wszystkie dokumenty i opinie wymagane przepisami art. 11b ust. 1 i art. 11d ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach przygotowywania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Dalej Wojewoda opisał poszczególne czynności podejmowane przez organ I instancji oraz strony postępowania, które doprowadziły do wydania zaskarżonej decyzji.W następnej kolejności Wojewoda poddał zaskarżoną decyzję ocenie formalnoprawnej, skutkiem czego była korekta błędnego wyrzeczenia Starosty dokonana w sentencji decyzji organu odwoławczego. W dalszej części uzasadnienia decyzji organ II instancji odniósł się do zarzutów odwołania. Odpowiadając na zarzut skarżącego, że planowana inwestycja jest drogą komercyjną o charakterze prywatnym i stanowi jedyne połączenie budynku biurowo-usługowo-handlowego [...] " z drogami publicznymi - organ odwoławczy wyjaśnił, że powyższa inwestycja realizowana była odrębnie w oparciu o ostateczne decyzje i przepisy ustawy Prawo budowlane. Inwestycja uzyskała pozwolenie na użytkowanie. W niniejszym postępowaniu odwoławczym organ jest upoważniony jedynie do zbadania prawidłowości decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, natomiast nie ma uprawnień do oceny odrębnych decyzji wydanych przez inne organy. Podkreślono kilkukrotnie, że kwestia nienależytego dostępu dla budynku biurowo-usługowo-handlowego [...] " do drogi publicznej nie stanowi przedmiotu niniejszego postępowania o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, bowiem była przedmiotem rozstrzygnięć w decyzji o pozwoleniu na budowę. Właściwy zarządca drogi (w tym przypadku Prezydent Miasta K. , wykonując uprawnienia wynikające z art. 11a ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych we wniosku o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej określił kategorię planowanej drogi jako gminna, wskazał na potrzebę jej budowy i złożył w tym celu odpowiedni wniosek. Organ prowadzący postępowanie nie ma żadnych podstaw do podważania zasadności złożonego wniosku, natomiast ma obowiązek ocenić czy droga została zaprojektowana zgodnie z przepisami prawa, w tym m.in.: ustawy o drogach publicznych i rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. W związku z powyższym organ wyższego stopnia przeanalizował mapę z projektem zagospodarowania terenu w tym zakresie i ustalił, że projektowana droga gminna posiada powiązanie z miejską siecią dróg poprzez drogę powiatową - ulicę [...] oraz drogę wojewódzką - ulicę [...] i będzie przenosić ruch lokalny związany z istniejącym zagospodarowaniem w tym rejonie, a to oznacza, że niewątpliwie droga ta stanowi cześć systemu komunikacyjnego. Jednocześnie organ odwoławczy sprawdził projekt budowlany w zakresie zgodności parametrów drogi z warunkami technicznymi i ustalił, że zaprojektowano jezdnię o szerokości 6 m, obustronne chodniki o szerokości 2,5 - 2,0 m, a szerokość pasa ruchu wynosi 3,0 m., po czym zestawił powyższe ustalenia z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa i stwierdził, co następuje. Zgodnie z § 7 rozporządzenia, dla ustalonej klasy ulicy "D" - dojazdowej najmniejsza szerokość w liniach rozgraniczających ulicy o przekroju jednojezdniowym nie powinna być mniejsza niż 10 m, natomiast zgodnie z art. 15 ww. rozporządzenia szerokość pasa ruchu na drodze klasy D na terenie zabudowy powinna wynosić 2,25 - 3,50 m. Z powyższego wynika, że projektowana droga zaliczona do kategorii drogi gminnej spełnia warunki wynikające z rozporządzenia, bowiem szerokość ulicy w liniach rozgraniczających wynosi od 10 do 11 m, a szerokość pasa ruchu wynosi 3 m. Nie ma wiec podstaw do kwestionowania projektowanych rozwiązań w świetle ww. przepisów prawa. W odniesieniu do wskazania skarżącego, że przepisy ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych nie mogą mieć zastosowania w sytuacji, gdy planowana inwestycja drogowa jest inwestycją, o której mowa w art. 16 ust. 1 ustawy o drogach publicznych - organ odwoławczy wyjaśnił, że żaden przepis ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych nie wprowadza wyjątków w zakresie budowy dróg publicznych lub zakazu budowy drogi publicznej z jakiegokolwiek powodu, np. z tego względu, że służy obsłudze inwestycji niedrogowej. Wręcz przeciwnie, celem projektowanych systemów komunikacyjnych jest prawidłowa obsługa i skomunikowanie terenów przeznaczonych na różne inne cele oczywiście niedrogowe. Przepis art. 16 ust. 1 ustawy o drogach publicznych stanowi, iż budowa lub przebudowa dróg publicznych spowodowana inwestycją niedrogową należy do inwestora tego przedsięwzięcia. Z regulacji tej wynika wręcz obowiązek dla takiego podmiotu uczestniczenia w wymaganym zakresie, zgodnym z przepisem prawa, w realizacji inwestycji drogowej, przy czym udział ten konkretyzuje się w umowie zawartej z zarządcą drogi. Taka partycypacja w budowie drogi publicznej w żadnym razie nie powoduje, że droga traci charakter drogi publicznej (vide: Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 sierpnia 2012 r., sygn. akt II OSK 1227/12). Podlega więc przepisom ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, natomiast inwestor inwestycji niedrogowej nie może wystąpić z wnioskiem o zezwolenie na realizację inwestycji drogowej, ponieważ zgodnie z art. 11a ustawy do złożenia takiego wniosku uprawniony jest jedynie właściwy zarządca drogi. Powyższe oznacza, że jeżeli wniosek dotyczy budowy lub rozbudowy drogi publicznej, został złożony przez właściwego zarządcę drogi i jest kompletny - nie ma podstaw do jego kwestionowania. Tę samą argumentację odniesiono do zarzutu, że Prezydent Miasta K. , jako wnioskodawca, nadużywa prawa, gdyż inwestor inwestycji niedrogowej ([...] Sp. z o.o.) może zapewnić sobie drogę wewnętrzną w inny sposób niż określony w ustawie o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. W odniesieniu do twierdzeń odwołującego się, że planowana inwestycja utrudni ruch na ulicy [...] , ponieważ przy projektowanym włączeniu w ww. ulicę usytuowany jest przystanek autobusowy MPK, stacja paliw i wlot ulicy [...] w ulicę [...] a rzeczywistym połączeniem ulic [...] jest nowowybudowana estakada drogowa im. [...] o dwóch pasach ruchu w ciągu ul. [...] oraz ulice [...] , oraz że zaprojektowana droga jest tylko i wyłącznie konieczna inwestorowi do skomunikowania centrum [...] z drogami publicznymi, bowiem żaden z uczestników ruchu nie będzie korzystał z możliwości przejazdu tą drogą z uwagi na fakt, iż jest ona zdecydowanie dłuższa, wymaga przejazdu przez kolejne skrzyżowania, a przez to przez punkty kolizyjne, mając w odległości 100 m skrzyżowanie bezkolizyjne o dwóch pasach ruchu i znacznie większej przepustowości - organ II instancji wyjaśnił, że organ wydający decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej oraz organ odwoławczy nie oceniają celowości i zasadności zamierzenia inwestycyjnego, nie są też upoważnione do oceny racjonalności lub słuszności rozwiązań projektowych przyjętych w projekcie budowlanym. Organ dokonuje oceny, czy wnioskowane zezwolenie na realizację inwestycji drogowej nie pozostaje w sprzeczności z prawem powszechnie obowiązującym. Natomiast inwestor samodzielnie dokonuje wyboru rozwiązań lokalizacyjnych i techniczno-wykonawczych inwestycji, a projektanci i sprawdzający ponoszą odpowiedzialność za prawidłowość przyjętych rozwiązań projektowych, w związku ze złożonym oświadczeniem o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej. Tylko bowiem stwierdzenie przez organ, iż kształt inwestycji w wersji zgłoszonej we wniosku narusza normę wynikającą z określonych przepisów prawa, zobowiązuje ten organ do odmowy wydania zezwolenia na realizację inwestycji drogowej w wersji wnioskowanej przez zarządcę drogi (w postępowaniu prowadzonym przez organ I instancji), lub uchylenia decyzji naruszającej przepisy prawa (w postępowaniu prowadzonym przez organ II instancji). Za bezzasadne uznano również zarzuty naruszenia art. 75 § 1 k.p.a. w zw. z art. 76 § 1 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie składanych przez stronę skarżącą wniosków dowodowych, tj.: dowodu z akt sprawy i decyzji w sprawie pozwolenia na budowę dla budynku biurowo-usługowo-handlowego "[...]", na okoliczność ustalenia, czy i jaki dostęp do drogi publicznej był objęty pozwoleniem na budowę dla ww. budynku, dowodu z oględzin (art. 85 § 1 k.p.a.) oraz dowodu z opinii biegłego (art. 84 § 1 k.p.a.). W ocenie Wojewody organ I instancji miał prawo uznać, że nie wystąpiły okoliczności uzasadniające przeprowadzenie tych dowodów. W ocenie organu II instancji odwołujący się przy użyciu tych dowodów chciał wykazać, że zamierzona inwestycja drogowa ma charakter prywatny, znacznie utrudni ruch na ulicy [...] i jest jedynym połączeniem zespołu biurowo-usługowo-handlowego "[...] " z drogami publicznymi, a rzeczywistym połączeniem ulicy [...] jest istniejący wiadukt. Skarżący chciał również wykazać, że przy wydaniu pozwolenia na budowę tej inwestycji nie zapewniono odpowiedniego dostępu do drogi publicznej. Okoliczności te - jak już wcześniej wskazano - nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Ponadto tezy te nie są wiadomościami specjalnymi, o których mowa w ww. przepisie prawa i możliwe są do weryfikacji bez opiniowania biegłego czy też dokonywania oględzin. Zarzut niedopuszczenia przez organ I instancji prywatnej opinii z oględzin planowanej inwestycji, sporządzonej na zlecenie jednej ze stron również należy uznać za chybiony, ponieważ opinia ta została sporządzona na zlecenie odwołującego się i przez niego opłacona. Opinie takie są z reguły oprotestowywane przez stronę przeciwną, zarzucającą takiemu biegłemu brak wiarygodności i obiektywizmu wynikający chociażby z odpłatnego stosunku jaki łączył zamawiającego z opiniującym. Sąd Najwyższy do takich wniosków doszedł już w orzeczeniu z dnia 29 września 1956 r., gdzie stwierdził: nie może być traktowana jako dowód w procesie opinia biegłego, choćby nim był stały biegły sądowy, sporządzona na piśmie na polecenie strony i złożona do akt sądowych ([...] ). Powyższe uzasadnione jest również tym, iż opinia ta nie została wydana w warunkach przewidzianych przepisami prawa, które gwarantowałyby zapoznanie z nią wszystkim stronom postępowania, wniesienie do niej uwag, czy zapewnienie dostępu do całości akt. Wymienione wady tej opinii powodują, że dyskwalifikują ją jako wiarygodne opracowanie. W ocenie organu odwoławczego przedkładane wraz z kolejnymi uzupełnieniami odwołań opinie audytora bezpieczeństwa ruchu drogowego, ewidentnie ukierunkowane są na udowodnienie, że zastrzeżenia zawarte w odwołaniu skarżącego są zasadne i jednoznacznie służą wykazaniu racji skarżącego - co, jak udowodniono na stronach niniejszej decyzji, nie znajduje poparcia w obowiązujących przepisach prawa w odniesieniu do wydawania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej przez organ I instancji, ani w postępowaniu odwoławczym, bowiem postępowanie dotyczące wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej prowadzone jest na podstawie przepisów ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, która w sprawach nieuregulowanych odsyła do stosowania m.in. przepisów ustawy Prawo budowlane, ustawy o drogach publicznych i innych przepisów odrębnych, ale wyklucza stosowanie przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Jeżeli strona w ramach przedkładanych przez siebie dowodów przedstawia prywatną opinię biegłego (wykonaną na jej zlecenie), jest to w postępowaniu przede wszystkim dowód tego, że strona tak, a nie inaczej twierdzi i że jej stanowisko odpowiada stanowisku konkretnego biegłego. Prywatny biegły może być bowiem w sposób zupełnie subiektywny informowany przez stronę o okolicznościach sprawy. W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 89 § 1 k.p.a. ponieważ, organ I instancji nie przeprowadził rozprawy - organ odwoławczy wyjaśnił, że we wniosku o przeprowadzenie rozprawy skarżący nie wskazał racjonalnych powodów, dla których taka rozprawa miałaby być przeprowadzona i czemu miałaby służyć taka forma działania organu. Organ prowadzący postępowanie powinien przeprowadzić rozprawę, gdy zachodzi potrzeba uzgodnienia interesów stron oraz gdy jest to potrzebne dla wyjaśnienia sprawy przy udziale świadków lub biegłych albo w drodze oględzin, a biorąc pod uwagę charakter przedmiotowego postępowania - rozprawa administracyjna nie przyczyniłaby się do przyspieszenia lub uproszczenia postępowania przeprowadzonego na etapie I instancji. W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 86 k.p.a. ponieważ organ I instancji nie przesłuchał stron - wyjaśniono, że dowód z przesłuchania stron jest dowodem posiłkowym, bowiem może być przeprowadzony wówczas, gdy po "wyczerpaniu środków dowodowych lub z powodu ich braku" pozostały niewyjaśnione fakty istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. Przepisy ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych określają zakres postępowania dowodowego wskazując (w art. 11 d ust. l tej ustawy), elementy wniosku stanowiące niezbędne dowody w postępowaniu. W przedmiotowej sprawie, po przeprowadzeniu postępowania dowodowego i analizie akt sprawy, wszystkie fakty istotne dla rozstrzygnięcia zostały wyjaśnione i nie było podstaw, by przeprowadzać przesłuchanie stron. Zatem powoływanie się na naruszenie art. 86 k.p.a. należy uznać za bezzasadne. Dalej Wojewoda podał, że nie stwierdził opisanych przez skarżącego naruszeń art. 6-9 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, a także szczegółowo wyjaśnił bezzasadność zarzutu naruszenia art. 10 k.p.a. W odniesieniu do wniosku o zażądanie od wnioskodawcy - Prezydenta Miasta K. uwierzytelnionego wypisu z uchwały budżetowej na rok 2014 r., na okoliczność wykazania, że wnioskodawca dysponuje na bieżący rok budżetowy środkami finansowymi na sfinansowanie tej inwestycji organ odwoławczy informuje, że uchwała budżetowa jest dokumentem ogólnodostępnym, bowiem znajduje się na stronie internetowej Urzędu Miasta K. Ponadto organ prowadzący postępowanie w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej nie ma podstaw prawnych do żądania dowodu potwierdzającego dysponowanie środkami finansowymi na realizację inwestycji, która jest przedmiotem tego postępowania. To czy inwestycja zostanie zrealizowana zależy tylko i wyłącznie od wnioskodawcy. Dlatego również umowa zawarta między Zarządem Infrastruktury Komunalnej i Transportu a [...] nie może być przedmiotem oceny - także organu odwoławczego. Rozpatrując zarzut skarżącego, zawarty w zaskarżeniu ww. postanowienia, polegający na tym, że poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z oględzin z udziałem biegłych organ I instancji nie miał możliwości stwierdzenia samowoli budowlanej prywatnego inwestora (co powoduje, że planowana inwestycja jest wykonana na prywatne cele inwestora, zatem przepisy ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych w tej sprawie nie powinny mieć zastosowania) - wyjaśniono, że zgodnie z art. 84 ust. 1 ustawy Prawo budowlane kontrola przestrzegania i stosowania przepisów prawa budowlanego i działania organów administracji architektoniczno-budowlanej należą do zadań organów nadzoru budowlanego. Zatem zastrzeżenia skarżącego w tym zakresie powinny być kierowane do inspektora nadzoru budowlanego, bowiem kwestia samowoli budowlanej dotycząca inwestycji niedrogowej nie jest przedmiotem rozstrzygnięć decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, której przedmiotem jest droga publiczna. W odniesieniu do zastrzeżeń dotyczących rozwiązań projektowych zawartych w projekcie budowlanym, zatwierdzonym zaskarżoną decyzją, organ odwoławczy ustalił, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza przedłożony wniosek i projekt budowlany wyłącznie w zakresie określonym w art. 35 ust. 1 i 3 ustawy Prawo budowlane. Starosta W. postanowieniem, znak: [...] z 12 lutego 2014 r. nałożył na inwestora obowiązek usunięcia nieprawidłowości w załączonym do wniosku projekcie budowlanym w terminie do 14 marca 2014 r., które to nieprawidłowości zostały usunięte. Organ II instancji nie zauważył innych naruszeń prawa, a do projektu budowlanego, zgodnie z art. 20 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, zostały załączone oświadczenia projektanta i sprawdzającego o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. W odniesieniu do zarzutu naruszenia § 9 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, w zakresie zaprojektowania skrzyżowania w miejscu zjazdu indywidualnego na ul. [...] bez zachowania odległości między skrzyżowaniami - organ II instancji, po przeanalizowaniu materiału dowodowego w ww. zakresie ustalił, co następuje. Projektowane skrzyżowanie ulicy [...] (droga klasy G) i drogi będącej przedmiotem planowanej inwestycji (klasy L) zlokalizowane jest w odległości ok. 170 m od istniejącego skrzyżowania z ul. [...] i w odległości ok. 150 m od istniejącego skrzyżowania z ul. [...] Biorąc powyższe pod uwagę, w sytuacji gdy przedmiotem skrzyżowania byłaby droga klasy technicznej "G" - zaprojektowane w ramach projektu budowlanego odległości nie spełniałyby warunku połączeń dróg i dopuszczalnych odstępów między węzłami lub skrzyżowaniami, określonego w ww. § 9 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia, który stanowi, że droga klasy G powinna mieć powiązania z drogami nie niższej klasy niż L (wyjątkowo klasy D), a odstępy między skrzyżowaniami poza terenem zabudowy nie powinny być mniejsze niż 800 m oraz na terenie zabudowy nie mniejsze niż 500 m; dopuszcza się wyjątkowo odstępy między skrzyżowaniami poza terenem zabudowy nie mniejsze niż 600 m, a na terenie zabudowy - nie mniejsze niż 400 m, przy czym na drodze klasy G należy ograniczyć liczbę i częstość zjazdów przez zapewnienie dojazdu z innych dróg niższych klas, szczególnie do terenów przeznaczonych pod nową zabudowę. Jednakże skrzyżowanie ul. [...] jest węzłem drogowym częściowo bezkolizyjnym WB, na którym przecinanie się torów jazdy niektórych relacji ma miejsce na jednej z dróg - na skrzyżowaniu w poziomie rozrządu ruchu ul. [...] Relacja o dominujących natężeniach - relacja na wprost ul. [...] prowadzona jest bezkolizyjnie. Połączenie prowadzonej bezkolizyjnie relacji o dominujących natężeniach ze skrzyżowaniem z drogą niższej klasy realizowane jest za pomocą łącznicy, do której za pomocą skrzyżowania zaprojektowano włączenie projektowanej drogi. W świetle powyższego skrzyżowanie projektowanej drogi z drogą wojewódzką - ul. [...] faktycznie odbywa się z drogą niżej klasy, bowiem, tzw. "łącznicy bezpośredniej węzła WB" (którą niewątpliwie jest część drogi [...] prowadzona na poziomie terenu równolegle do głównego, bezkolizyjnego przebiegu tej drogi) nie można przypisać klasy drogi G, z uwagi na fakt, iż jej funkcja i parametry odpowiadają drodze klasy Z lub niższej - odległości pomiędzy skrzyżowaniami określone w § 9 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie są zachowane, a zarzut naruszenia ww. przepisu prawa nie znajduje uzasadnienia. W odniesieniu do zastrzeżenia, że projekt organizacji ruchu posiada braki formalne, które uniemożliwiają zatwierdzenie projektu budowlanego, organ II instancji ponownie wyjaśnił, że zawartość wniosku o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej określa art. 11d ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, z kolei szczegółowy zakres i formę projektu budowlanego określa rozporządzenie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego i tenże projekt nie został tam wymieniony. Zgodnie z § 4 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem podstawą do wprowadzenia organizacji ruchu na nowo wybudowanej drodze lub jej zmiany na drodze istniejącej, jest zatwierdzenie organizacji ruchu przez organ zarządzający ruchem, a zatwierdzona stała organizacja ruchu, związana z budową lub przebudową drogi, albo z budową dojazdu do obiektu przy drodze, stanowi integralną część dokumentacji budowy. Natomiast § 1 ust. 2 pkt 2 ww. rozporządzenia stanowi, że ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o projekcie organizacji ruchu - rozumie się przez to dokumentację sporządzoną w celu zatwierdzenia organizacji ruchu przez właściwy organ zarządzający ruchem. Z powyższych przepisów prawa wynika zatem, że projekt organizacji ruchu nie jest dokumentem wymaganym w trakcie postępowania administracyjnego I i II instancji i ma stanowić część dokumentacji budowy, natomiast zatwierdza go organ zarządzający ruchem. Oznacza to, że ani organ I instancji, ani organ odwoławczy nie mają uprawnień do oceny tej dokumentacji, bowiem zatwierdzenie projektu organizacji ruchu następuje poza właściwością działania tych organów. Biorąc pod uwagę, że projekt docelowej organizacji ruchu nie stanowi załącznika do wniosku o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, nie jest także elementem projektu budowlanego załączonego do ww. wniosku, a jedynie stanowi integralną część dokumentacji budowy, więc zarzuty braków formalnych i błędów projektowych zawartych w projekcie docelowej organizacji ruchu powinny być kierowane bezpośrednio do organu zatwierdzającego ten projekt, który przed zatwierdzeniem dokonuje oceny, czy projekt ten jest prawidłowo sporządzony. W odniesieniu do bezpieczeństwa, które zdaniem odwołującego się pogorszy się na skutek realizacji planowanej inwestycji - organ odwoławczy uznał, że przedłożone wyjaśnienia i analiza wpływu przyjętych rozwiązań przedstawiona przez projektanta wykazuje, że kwestia bezpieczeństwa nie tylko nie pogorszy się, ale ulegnie poprawie, ponieważ nowa lokalizacja skrzyżowania to jego lepsza dostrzegalność oraz poprawa widoczności na wlocie podporządkowanym przy dojeździe do skrzyżowania. Jednocześnie budowa skrzyżowań projektowanej łącznicy z ul. [...] spowoduje likwidację zjazdów do obiektów usługowych w tym do myjni samochodowej oraz zespołu biurowo-usługowo-handlowego "[...] ", a zastąpienie ww. zjazdów (generujących ruch i posiadających punkty kolizji z istniejącym układem drogowym), dwoma oznakowanymi skrzyżowaniami na prawe skręty, spowoduje zmniejszenie liczby punktów kolizji na analizowanym obszarze, co realnie wpłynie na poprawę bezpieczeństwa. Również zapewnienie dojazdów do wszystkich posesji sąsiadujących z ulicami: [...] czy [...] , nie bezpośrednio z prowadzących duży ruch ulic [...] czy [...] , tylko jedną wspólną drogą stanowiącą łącznicę między tymi właśnie ulicami, zwiększy bezpieczeństwo ruchu drogowego w tym rejonie, poprzez zastąpienie chaotycznych, bezpośrednich zjazdów na poszczególne posesje - skrzyżowaniami w mniejszej ilości. W świetle powyższego zarzut zmniejszenia się bezpieczeństwa w ruchu drogowym należy uznać za bezzasadny. Również odnosząc się do wniosku skarżącego o powołanie biegłego z zakresu bezpieczeństwa ruchu drogowego - organ odwoławczy stwierdził, że w postępowaniu w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej powołanie biegłego w tym zakresie nie jest wymagane w świetle obowiązujących przepisów prawa. W świetle powyższego organ odwoławczy stwierdził, że zarówno wniosek inwestora, postępowanie przeprowadzone przez organ I instancji, jak i zaskarżona decyzja Starosty W. , znak: [...] z 4 kwietnia 2014 r. są prawidłowe i dlatego zaskarżoną decyzję I instancji utrzymał w mocy. Powyższą decyzję zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie W.K. (sygn. akt II SA/Kr 745/15) i R.K. (sygn. akt II SA/Kr 830/15). Na rozprawie w dniu 6 listopada 2015 r. obie te sprawy zostały połączone do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia pod sygn. II SA/Kr 745/15. W.K. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w skardze zasadniczo powtórzył zarzuty podniesione wcześniej w odwołaniu. W szczególności zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie: 1) naruszenie art. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 roku o szczególnych zasadach przygotowywania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych w zw. z art. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 o drogach publicznych poprzez bezzasadne uznanie, iż projektowana droga ("łącznik" ulicy [...] w K. ) stanowi drogę publiczną zgodnie z art. l UDP, a nie drogę wewnętrzną, w sytuacji, gdy żaden prawa miejscowego - PZT albo Uchwała RMK, nie określa tego "łącznika" jako drogi publicznej i nie nadaje mu żadnej z kategorii dróg publicznych, i jest w istocie projektowaną drogą wewnętrzną w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy o drogach publicznych 2) naruszenie § 9 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. 1999 nr 43 póz. 430,) poprzez niezachowanie odległości określonych w tych przepisach 3) naruszenie art. 7 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 07 lipca 1994 roku - Prawo budowlane w zw. z art. 11i ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych oraz § 9 ust. 1 pkt 4 Rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać publiczne i ich usytuowanie poprzez dodatkowe skomunikowanie ległych terenów za pomocą "łącznika" w formie nowo projektowanej drogi publicznej, które pogorszy bezpieczeństwo wszystkich uczestników ruchu drogowego w obrębie projektowanych nowych skrzyżowań 4) naruszenie art. 24j ust. 1 ustawy o drogach publicznych w zw. z art. 1 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych poprzez nie przeprowadzenie audytu bezpieczeństwa projektowanej inwestycji przez uprawnionego audytora bezpieczeństwa ruchu drogowego w rozumieniu art. 24k ustawy o drogach publicznych 5) naruszenie art. 84 § 1 i art. 85 § 1 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie przez Wojewodę dowodu z oględzin z udziałem biegłego geodety i architekta - celem ustalenia, czy planowana inwestycja jest zgodna z parametrami przewidzianymi dla drogi publicznej, 6) naruszenie art. 84 § 1 w zw. z art. 75 § 1, art. 80 i art. 123 § 1 i 2 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z opinii biegłego inżyniera - audytora bezpieczeństwa ruchu celem ustalenia, czy planowana inwestycja jest bezpieczna dla ruchu drogowego 7) naruszenie art. 75 § 1 k.p.a. poprzez dopuszczenie jako dowodu w sprawie zdjęć satelitarnych z Geoportalu, pomimo, że w serwisie tym widnieją zastrzeżenia co do możliwości traktowania zawartych tam danych jako podstawę czynności urzędowych 8) naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nieprawidłowe uzasadnienie zaskarżonej decyzji. W konkluzji skargi W.K. podkreślił, że planowana inwestycja nie ma charakteru publicznego, ale prywatny. Rzeczywistym połączeniem ulic [...] i [...] jest droga nowo wybudowana, skrzyżowanie dwupoziomowe, w skład którego wchodzi estakada drogowa im. [...] o dwóch pasach ruchu w ciągu ulicy [...] oraz ulic [...] Planowana droga ma mieć (już częściowo ma) charakter ciągu drogowego komercyjnego na użytek nie publiczny, ale prywatny i stanowi jedyne połączenie Centrum Biurowo Handlowo - Usługowego z drogami publicznymi w celu skomunikowania parkingów, oraz stanowi drogę pożarową, co winno być zrobione w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę. Przy wydaniu pozwolenia na budowę zespołu biurowo - usługowo-handlowego [...] , nie był dla tej nieruchomości zapewniony odpowiedni dostęp do drogi publicznej i dopiero teraz przy użyciu specustawy próbuje się uzyskać dostęp do drogi publicznej postfactum et contra legem. Planowana utrudni ruch na ulicy [...] , ponieważ przy projektowanym włączeniu w ulicę [...] usytuowany jest przystanek autobusowy MPK, stacja paliw i wylot ulicy [...] w ulicę [...] . Zdaniem strony postępowania dopuszczenie do realizacji projektu objętego wnioskiem Prezydenta Miasta K. w trybie specustawy drogowej realizuje znamiona czynu zabronionego z art. 160 § 1 kodeksu karnego, gdyż naraża uczestników ruchu drogowego na niebezpieczeństwo utraty życia albo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu. Spec ustawa ma zostać użyta w sprawie nie po publico bono, ale pro privatorum bono, co jest sprzeczne z celem tej ustawy (ratio legis) i jest działaniem contra legem et infraudem legem. Skarżona decyzja Wojewody narusza uzasadniony interes prywatny skarżącego, ale narusza także interes publiczny, gdyż naraża życie uczestników ruchu drogowego na niebezpieczeństwo utraty życia albo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu, a zatem prowadzi do czynu zabronionego przez ustawę karną (art. 160 § 1 kodeksu karnego). W uzupełnieniu skargi w piśmie z dnia 27 lipca 2015 r. powołał się na art. 11a specustawy drogowej, zgodnie z którym decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej wydaje wojewoda - w odniesieniu do dróg krajowych albo wojewódzkich albo starosta - w odniesieniu do dróg powiatowych i gminnych. Przedmiotowa inwestycja z jednej strony łączy się z drogą wojewódzką nr [...] (ul.[...] ), a z drugiej strony z drogą powiatową - ul. [...] . Zdaniem skarżącej w takiej sytuacji decyzję powinien w I instancji wydawać organ wyższego stopnia czyli Wojewoda R.K. w skardze również podniósł, że projektowany łącznik w istocie nie jest drogą publiczną, gdyż będzie on zaspokajał wyłącznie potrzeby właściciela prywatnego nowopowstałego biurowca. Faktycznie będzie to więc droga prywatna - droga wewnętrzna, a zatem błędnie zastosowano tryb z tzw. specustawy. Podniósł również, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie przewiduje na tym terenie żadnej drogi. Podobnie jak drugi skarżący R.K. również zarzucił naruszenie § 9 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z 1999 r. poprzez niezachowanie określonych w tym przepisie odległości. Zdaniem skarżącego spowoduje to zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Na koniec zarzucił, że na podstawie zaskarżonej decyzji odebrano własność nieruchomości dotychczasowym właścicielom pomimo, że droga, pod którą je wywłaszczono ma służyć wyłącznie prywatnemu właścicielowi biurowca. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zgodnie z treścią art.3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanymi granicami skargi (art. 134 ustawy). Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 poz. 270 ze zm.) w przypadku, gdy Sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Zatem zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. W tym miejscu przytoczyć należy także treść art. 31 ust.2 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (t. j. Dz. U.z 2013 poz. 687 ze zm.)- zwaną dalej specustawą drogową- który stanowi: w przypadku uwzględnienia skargi na decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności, sąd administracyjny po upływie 14 dni od dnia rozpoczęcia budowy drogi może stwierdzić jedynie, że decyzja narusza prawo z przyczyn wyszczególnionych w art. 145 lub 156 Kodeksu postępowania administracyjnego, jednak ze względu na fakt iż decyzji wydanej w niniejszej sprawie nie nadano rygoru natychmiastowej wykonalności, przepis ten nie będzie miał zastosowania. Decyzja Wojewody jest prawidłowa, Sąd podziela zawarte w niej obszerne rozważania, nie ma zatem potrzeby przytaczania ich ponownie w całości, natomiast niezbędne jest odniesienia się do zarzutów skarżących zawartych w złożonych skargach. Skarga R.K. choć znaczniej mniej rozbudowana i obszerna, nie zawiera innych zarzutów niż skarga W.K. , dlatego wystarczające jest jednolite odniesienie się do zarzutów sformułowanych przez W.K. Najdalej idącym zarzutem skargi jest zgłoszony w uzupełnieniu skargi W.K. (pismo skarżącego z dnia 27 lipca 2015r. k. [...] akt sądowych), zarzut dotyczący naruszenia przepisów o właściwości organów. Skarżący twierdzi, że skoro projektowana droga gminna obejmuje połączenie z drogą wojewódzką (ul. [...] ), skutkiem czego będzie istniała konieczność wykonania części robót na działkach wchodzących w skład tej drogi, to organem właściwym do orzekania w sprawie w I Instancji nie jest starosta, ale wojewoda. Zarzut ten nie jest zdaniem Sądu usprawiedliwiony. Stosownie do treści art. 11 a ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 687) zwanej dalej specustawą drogową, według stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania decyzji, wojewoda w odniesieniu do dróg krajowych i wojewódzkich albo starosta w odniesieniu do dróg powiatowych i gminnych wydają decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej na wniosek właściwego zarządcy drogi (ust. 1 ). W przypadku inwestycji drogowej realizowanej na obszarze dwóch lub więcej województw, decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej wydaje wojewoda, na którego obszarze właściwości znajduje się największa część nieruchomości przeznaczonych na realizację inwestycji drogowej (ust. 2 ). Natomiast zgodnie z art.11f ust. 1, decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zawiera w szczególności: 1) wymagania dotyczące powiązania drogi z innymi drogami publicznymi, z określeniem ich kategorii; 2) określenie linii rozgraniczających teren; 3) warunki wynikające z potrzeb ochrony środowiska, ochrony zabytków i dóbr kultury współczesnej oraz potrzeb obronności państwa; 4) wymagania dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich; 5) zatwierdzenie podziału nieruchomości, o którym mowa w art. 12 ust. 1; 6) oznaczenie nieruchomości lub ich części, według katastru nieruchomości, które stają się własnością Skarbu Państwa lub właściwej jednostki samorządu terytorialnego; 7) zatwierdzenie projektu budowlanego; 8) w razie potrzeby inne ustalenia dotyczące: a) określenia szczególnych warunków zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych, b) określenia czasu użytkowania tymczasowych obiektów budowlanych, c) określenia terminów rozbiórki istniejących obiektów budowlanych nieprzewidzianych do dalszego użytkowania oraz tymczasowych obiektów budowlanych, d) określenia szczegółowych wymagań dotyczących nadzoru na budowie, e) obowiązku dokonania przebudowy istniejącej sieci uzbrojenia terenu, f) obowiązku przebudowy dróg innych kategorii, g) określenia ograniczeń w korzystaniu z nieruchomości dla realizacji obowiązków, o których mowa w lit. e i f, h) zezwolenia na wykonanie obowiązków, o których mowa w lit. e i f. Niewątpliwie projektowana inwestycja będzie stanowić drogę gminną, zatem organem właściwym do jej wydania jest starosta. Kategorii projektowanej drogi nie zmienia fakt, że wymaga ona dokonania robót budowlanych także w obrębie działek wchodzących w skład drogi innej (wyższej) kategorii. W niniejszej sprawie dotyczy to konieczności wykonania robót budowlanych w obrębie działek wchodzących w skład drogi wojewódzkiej (ul. [...] z jednej strony); oraz w skład drogi powiatowej (ul.[...] z drugiej strony). Gdyby było inaczej, to starosta byłby organem właściwym wyłącznie w takim przypadku, gdy projektowana inwestycja dotyczyłaby drogi gminnej łączącej się wyłącznie z inną drogą lub drogami gminnymi, względnie w mieście na prawach powiatu - z drogami powiatowymi. Wskazać należy, że zgodnie z przywołanym wyżej art.11f ust. 1 pkt. 8 lit. f specustawy drogowej, decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej (w razie potrzeby) zawierać powinna postanowienia dotyczące obowiązku przebudowy dróg innych kategorii, przy czym podkreślić należy, że ustawodawca w przywołanym przepisie nie mówi o drogach "niższej kategorii" tylko "innej kategorii" , co oznacza zdaniem Sądu, że zapis ten odnosi się do wszystkich kategorii dróg publicznych. Nadto zgodnie z odrębnym przepisem art. 25 ust. 1 ustawy z dnia z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2015 poz.460), budowa, przebudowa, remont, utrzymanie i ochrona skrzyżowań dróg różnej kategorii, wraz z drogowymi obiektami inżynierskimi w pasie drogowym oraz urządzeniami bezpieczeństwa i organizacji ruchu, związanymi z funkcjonowaniem tego skrzyżowania, należy do zarządcy drogi właściwego dla drogi wyższej kategorii. Jednak niniejsza sprawa nie dotyczy ani budowy skrzyżowania samego w sobie, ani też budowy drogi wojewódzkiej. Decyzja dotyczy budowy drogi gminnej, która zostanie połączona z drogą wojewódzką za pomocą skrzyżowania Wspomnieć też należy, że specustawa drogowa została - już po wydaniu zaskarżonej decyzji - zmieniona ustawą z dnia 5 sierpnia 2015r. o zmianie ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych oraz niektórych innych ustaw ( Dz.U. z 2015 poz.1590). Mocą tej ustawy do art. 11a dodany został ust. 2a o treści: "Wojewoda albo starosta wydają decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej dla inwestycji objętej wnioskiem właściwego zarządcy drogi, w tym dla wszystkich elementów, o których mowa w art. 11f ust. 1." Ten kierunek nowelizacji ustawy tylko potwierdza zasadność wyżej przedstawionej argumentacji. Kolejnym z zarzutów skargi – podnoszonym przez skarżącego od początku postepowania administracyjnego jest zarzut, że przedmiotowa inwestycja nie stanowi drogi publicznej, w istocie stanowi drogę wewnętrzną, realizowaną wyłącznie dla potrzeb obsługi inwestycji nie drogowej, a także związany z tym zarzut, że inwestycja niedrogowa (budynek biurowo – usługowo- handlowy) na etapie wydawania dla niej decyzji o pozwoleniu na budowę nie miała zagwarantowanego dostępu do drogi publicznej, co obecnie "naprawia się" poprzez planowaną inwestycje drogową. W pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z w zasadzie ugruntowanymi poglądami sądów administracyjnych, przepisy specustawy mają zastosowanie do inwestycji mających na celu budowę (rozbudowę) dróg innych niż drogi wewnętrzne w rozumieniu przepisów ustawy o drogach publicznych. Zgodnie z art. 1 ust. 1 tej ustawy, ustawa określa zasady i warunki przygotowania inwestycji w zakresie dróg publicznych w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 260), zwanych dalej "drogami", a także organy właściwe w tych sprawach. Jednakże jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 9 kwietnia 2010 r. sygn. II OSK 91/10: "nie można na gruncie reguł językowych wykładni wyprowadzić ze sformułowania art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. Nr 80, poz. 721 ze zm.) normy, której treścią jest spełnienie przed złożeniem wniosku o ustalenie lokalizacji drogi publicznej przez właściwy podmiot obowiązku dokonania kategoryzacji drogi publicznej zgodnie z art. 2 u.d.p., jako jednego z czterech rodzajów tych dróg, w sposób przewidziany w art. 7 ust. 2 u.d.p., czyli w drodze uchwały rady gminy. Przepis art. 1 ust. 1 ustawy z 2003 r. nie powołuje się na konkretne przepisy ustawy o drogach publicznych, w szczególności na jej art. 7 ust. 2 w zw. z art. 2 ust. 1. Nie wskazuje tym samym na rozumienie tego terminu w ten sposób, że obejmuje on określenie rodzaju drogi publicznej, o którym mowa w art. 2 ust. 1 ustawy o drogach publicznych poprzez przewidzianą w art. 7 ust. 2 u.d.p. uchwałę rady gminy." Pogląd ten, że złożenie wniosku o wydanie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej nie musi być poprzedzone formalnym zaliczeniem planowanej drogi do jednej z czterech kategorii dróg publicznych, a w szczególności podjęciem stosownej uchwały przez organ uchwałodawczy jednostki samorządu terytorialnego, Sąd w składzie rozpoznającym niniejsza sprawę w całości podziela. Niewątpliwie w niniejszej sprawie wnioskiem objęta została realizacja drogi gminnej, jednak jej formalne zaliczenia do dróg publicznych kategorii gminnej, może nastąpić dopiero po jej zrealizowaniu. Dalej wskazać należy, że zgodnie z art. 16 ust. 1 i 2 ustawy o drogach publicznych, budowa lub przebudowa dróg publicznych spowodowana inwestycją niedrogową należy do inwestora tego przedsięwzięcia. Szczegółowe warunki budowy lub przebudowy dróg, o których mowa w ust. 1, określa umowa między zarządcą drogi a inwestorem inwestycji niedrogowej. W niniejszej sprawie (co potwierdził na rozprawie w dniu 6 listopada 2015r. Prokurent Spółki [...] spółka z o.o.) inwestycja drogowa jest finansowana w całości przez spółkę – zarówno co do jej budowy jak i zapewnienia odszkodowań za grunty przejęte na własność Gminy miejskiej K. Istotą zarzutu jest kwestionowanie zastosowania przy realizacji przedmiotowej inwestycji drogowej specustawy drogowej podczas, gdy ze względu na to, że faktycznym inwestorem nie jest zarządca drogi publicznej lecz uczestnik postępowania, tj. Spółka [...] ustawa ta nie ma zastosowania. W ocenie Sądu jednakże nie może budzić wątpliwości, że w sprawie chodzi o realizację inwestycji polegającej na budowie drogi gminnej, stanowiącej część określonego układu drogowego k. dzielnicy [...] a szerzej – całego miasta K. , jako że poszczególne drogi o różnych kategoriach, dopiero łącznie tworzą sieć drogową. Droga ta w szczególności nie jest drogą prowadzącą z innej drogi publicznej wprost do inwestycji uczestnika, ale drogą łączącą drogę powiatową (ul. [...] ) z drogą wojewódzką (ul. [...] ), a sam fakt, że projektowana inwestycja poprawi warunki i jakość komunikacji z inwestycją niedrogową nie czyni z niej drogi wewnętrznej, natomiast okoliczność ta stanowi podstawę do jej realizacji ze środków nie pochodzących ze środków publicznych. Podobnie wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 sierpnia 2012 r. sygn. II OSK 1227/12 : "Z regulacji art. 16 ust. 1 u.d.p. wynika obowiązek strony uczestniczenia w wymaganym zakresie, w realizacji inwestycji drogowej, przy czym udział ten konkretyzuje się w umowie zawartej z zarządcą drogi. Taka partycypacja w budowie drogi publicznej w żadnym razie nie powoduje, że ta droga ma charakter drogi wewnętrznej. Z tejże regulacji wynika wręcz obowiązek takiego podmiotu (...) uczestniczenia w wymaganym zakresie, w realizacji inwestycji drogowej". W niniejszej sprawie nie jest także możliwe uwzględnienie zarzutu dotyczącego konieczności czy nawet możliwości badania projektu budowlanego dla inwestycji nie drogowej w zakresie jego obsługi komunikacyjnej w postępowaniu zmierzającym do wydania decyzji o zezwoleniu na realizacje inwestycji drogowej. Niemniej jednak w aktach sprawy organu organ II Instancji znajdują dokumenty które pozwalają zweryfikować fakt dostępności terenu inwestycji do dróg publicznych tj. kopia decyzji nr [...] z dnia 16 czerwca 2014r. zatwierdzająca projekt budowlany zamienny wraz z załącznikiem graficznym tj. projektem zagospodarowania terenu oraz kopia decyzji nr [...] z dnia 7 października 2014r. zatwierdzająca projekt budowlany zamienny wraz z załącznikiem graficznym tj. projektem zagospodarowania terenu (k. (k.[...] ) z których jednoznacznie wynika, ze inwestycja ma połączenie zarówno z ul. [...] Nie jest także uzasadniony kolejny zarzuty skargi, dotyczący naruszenia § 9 ust. 4 Rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz.U. z 1999 nr 43 poz.430), poprzez zaprojektowanie skrzyżowania planowanej drogi (włączającego ją do ul. [...] ) w odległości 150 metrów od skrzyżowania ulicy [...] Niezależnie od wyjaśnień złożonych w piśmie z dnia 12 lutego 2015 r. przez pełnomocnika inwestora – mgr inż. G.G. posiadającego uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w specjalności drogowej - , zacytowane powyżej niemal w całości, które Sąd podziela, wskazać jeszcze należy co następuje. W pierwszej kolejności przytoczyć należy przepisy rozporządzenia regulujące kwestie odległości między skrzyżowaniami lub węzłami, przyjęte przez przywołane wyżej rozporządzenie. Zgodnie z § 9 rozporządzenia, w celu zapewnienia wymaganego poziomu bezpieczeństwa ruchu drogowego określa się następujące warunki połączeń dróg, dopuszczalne odstępy między węzłami lub skrzyżowaniami oraz warunki stosowania zjazdów, przy czym przez odstęp między węzłami lub skrzyżowaniami rozumie się odległość między punktami przecięć osi dróg na sąsiednich węzłach lub skrzyżowaniach: 1) droga klasy A powinna mieć powiązania z drogami klasy G i drogami wyższych klas, odstępy między węzłami nie powinny być mniejsze niż 15 km, a w granicach lub sąsiedztwie dużego miasta lub zespołu miast - nie mniejsze niż 5 km; dopuszcza się wyjątkowo pojedyncze odstępy nie mniejsze niż 5 km, a w granicach lub sąsiedztwie dużego miasta lub zespołu miast - nie mniejsze niż 3 km, jeżeli potrzeby funkcjonalno-ruchowe takie odstępy uzasadniają, przy czym stosowanie na drodze klasy A zjazdów jest zabronione; 2) droga klasy S powinna mieć powiązania z drogami klasy G (wyjątkowo klasy Z) i drogami wyższych klas, odstępy między węzłami (skrzyżowaniami) poza terenem zabudowy nie powinny być mniejsze niż 5 km, a na terenie zabudowy w granicach lub sąsiedztwie dużego oraz średniego miasta - nie mniejsze niż 3 km; dopuszcza się wyjątkowo pojedyncze odstępy między węzłami (skrzyżowaniami) nie mniejsze niż 3 km poza terenem zabudowy, a na terenie zabudowy - nie mniejsze niż 1,5 km, jeżeli potrzeby funkcjonalno-ruchowe takie odstępy uzasadniają, przy czym stosowanie zjazdów na drodze klasy S jest zabronione; 3) droga klasy GP powinna mieć powiązania z drogami klasy Z (wyjątkowo klasy L) i drogami wyższych klas, a odstępy między skrzyżowaniami (węzłami) poza terenem zabudowy nie powinny być mniejsze niż 2000 m oraz nie mniejsze niż 1000 m na terenie zabudowy; dopuszcza się wyjątkowo pojedyncze odstępy między skrzyżowaniami poza terenem zabudowy nie mniejsze niż 1000 m, a na terenie zabudowy - nie mniejsze niż 600 m, jeżeli potrzeby funkcjonalno-ruchowe lub ukształtowanie istniejącej sieci drogowej takie odstępy uzasadniają, przy czym stosowanie na drodze klasy GP zjazdów jest dopuszczalne wyjątkowo, gdy brak innej możliwości dojazdu lub nie jest uzasadnione bądź możliwe wykonanie albo wykorzystanie istniejącej drogi klasy D lub L do obsługi przyległych nieruchomości; 4) droga klasy G powinna mieć powiązania z drogami nie niższej klasy niż L (wyjątkowo klasy D), a odstępy między skrzyżowaniami poza terenem zabudowy nie powinny być mniejsze niż 800 m oraz na terenie zabudowy nie mniejsze niż 500 m; dopuszcza się wyjątkowo odstępy między skrzyżowaniami poza terenem zabudowy nie mniejsze niż 600 m, a na terenie zabudowy - nie mniejsze niż 400 m, przy czym na drodze klasy G należy ograniczyć liczbę i częstość zjazdów przez zapewnienie dojazdu z innych dróg niższych klas, szczególnie do terenów przeznaczonych pod nową zabudowę; 5) droga klasy Z powinna mieć powiązania z drogami wszystkich klas, z ograniczeniami wynikającymi z pkt 1 i 2, a odstępy między skrzyżowaniami poza terenem zabudowy nie powinny być mniejsze niż 500 m oraz na terenie zabudowy nie mniejsze niż 300 m; dopuszcza się wyjątkowo odstępy między skrzyżowaniami poza terenem zabudowy nie mniejsze niż 250 m, a na terenie zabudowy - nie mniejsze niż 150 m, przy czym na drodze klasy Z należy dążyć do ograniczenia liczby zjazdów, szczególnie do terenów przeznaczonych pod nową zabudowę. Zgodnie z § 4 rozporządzenia, w celu określenia wymagań technicznych i użytkowych wprowadza się następujące klasy dróg oraz ich hierarchię, zaczynając od drogi o najwyższych parametrach: 1) autostrady, oznaczone dalej symbolem "A", 2) ekspresowe, oznaczone dalej symbolem "S", 3) główne ruchu przyspieszonego, oznaczone dalej symbolem "GP", 4) główne, oznaczone dalej symbolem "G", 5) zbiorcze, oznaczone dalej symbolem "Z", 6) lokalne, oznaczone dalej symbolem "L", 7) dojazdowe, oznaczone dalej symbolem "D". Zgodnie z § 3 pkt. 9 i 10 tego rozporządzenia, przez skrzyżowanie należy rozumieć przecięcie lub połączenie dróg na jednym poziomie, zapewniające pełną lub częściową możliwość wyboru kierunku jazdy, natomiast przez węzeł należy rozumieć krzyżowanie się lub połączenie dróg na różnych poziomach, zapewniające pełną lub częściową możliwość wyboru kierunku jazdy. Rozporządzenie rozróżnia zatem "węzeł" od "skrzyżowania", co zgodnie z ogólnymi zasadami wykładni oznacza, że są to pojęcia od siebie odrębne i nie odnoszą się do tych samych desygnatów. W związku z tym, treść par. 9 jednoznacznie wskazuje, ze ustawodawca określając dopuszczalne odstępy między węzłami lub skrzyżowaniami dla poszczególnych kategorii dróg, jednoznacznie rozróżnił skrzyżowanie od węzła. I tak dla dróg klasy A (autostrady) określa odstępy między węzłami; dla dróg klasy S (drogi ekspresowe) określa odstępy między węzłami (skrzyżowaniami); dla dróg klasy GP odstępy między skrzyżowaniami (węzłami); dla dróg klasy G odstępy między skrzyżowaniami; dla dróg klasy Z odstępy między skrzyżowaniami. W niniejszej sprawie projektowana droga gminna (droga klasy L) łączy ul. [...] (droga klasy G) z ul. [...] (droga klasy Z). Węzeł łączący ul. [...] z ul. [...] to węzeł częściowo bezkolizyjny typu WB (na którym występuje przecinanie torów jazdy niektórych relacji na jednej z dróg; w ramach węzła funkcjonuje wówczas na tej drodze skrzyżowanie lub zespół skrzyżowań, jednak relacje o dominujących natężeniach są prowadzone bezkolizyjnie - § 80 ust. 1 pkt. 2 rozporządzenia). Tym samym dla dróg klasy G rozporządzenie reguluje tylko odstępy między skrzyżowaniami, nie zaś między skrzyżowania a węzłami, zatem zaprojektowanie wlotu nowoprojektowanej ulicy do ul. [...] (skrzyżowania) w odległości 150 metrów do węzła typu WB (ul. [...] ) nie narusza § 9 ust. 4 ww. rozporządzenia. Kolejno należy wskazać, że nieuzasadniony jest zarzut naruszenia art. 24j ust. 1 ustawy o drogach publicznych w zw. z art. 1 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych poprzez nie przeprowadzenie audytu bezpieczeństwa projektowanej inwestycji przez uprawnionego audytora bezpieczeństwa ruchu drogowego w rozumieniu art. 24k ustawy o drogach publicznych i związanego z nim zarzutu naruszenie art. 84 § 1 w zw. z art. 75 § 1, art. 80 i art. 123 § 1 i 2 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z opinii biegłego inżyniera - audytora bezpieczeństwa ruchu celem ustalenia, czy planowana inwestycja jest bezpieczna dla ruchu drogowego. Zgodnie z art. 75 § 1 Kpa jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Zgodnie z art. 84 § 1 Kpa, gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne, organ administracji publicznej może zwrócić się do biegłego lub biegłych o wydanie opinii. Zgodnie natomiast z art. 80 Kpa organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. W tym miejscu wskazać należy, że wskazywany przez skarżącego jako naruszony przepis art. 24j ust. 1 pkt. 2 ustawy o drogach publicznych (w związku z art. 1 specustawy drogowej) stanowi, że audyt bezpieczeństwa ruchu drogowego przeprowadza się przed wszczęciem postępowania w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, decyzji o pozwoleniu na budowę albo przed zgłoszeniem wykonywania robót. Jednak uwagi skarżącego umknął fakt, że przepis ten znajdują się w rozdziale 2b ustawy o drogach publicznych zatytułowanym "Zarządzanie bezpieczeństwem dróg w transeuropejskiej sieci drogowej" (art. 24h – art. 24m). Zgodnie z art. 24h pkt. 1 lit. a i b, zarządzanie bezpieczeństwem dróg w transeuropejskiej sieci drogowej polega na przeprowadzeniu oceny wpływu planowanej drogi na bezpieczeństwo ruchu drogowego, audytu bezpieczeństwa ruchu drogowego. Po myśli art. 4 pkt 26 ustawy o drogach publicznych, transeuropejska sieć drogowa to sieć drogowa określona w decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady nr 661/2010/UE z dnia 7 lipca 2010 r. w sprawie unijnych wytycznych dotyczących rozwoju transeuropejskiej sieci transportowej (wersja przekształcona) (Dz. Urz. UE L 204 z 05.08.2010, str. 1). Projektowana inwestycja - budowa drogi gminnej- nie została wspomniana w przywołanej wyżej decyzji, dlatego przepis ten nie ma zastosowania w niniejszej sprawie i jako taki nie mógł zostać naruszony. Wskazać też należy, że decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej jest decyzją związaną (i nie jest to pogląd kontrowersyjny), co wynika z art. 11e specustawy drogowej, zgodnie z którym nie można uzależniać zezwolenia na realizację inwestycji drogowej od spełnienia świadczeń lub warunków nieprzewidzianych obowiązującymi przepisami. Zgodnie natomiast z art. 11d ust. 1 pkt. 7a lit. a specustawy drogowej, wniosek o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej jedynie w przypadku transeuropejskiej sieci drogowej zawiera wynik audytu bezpieczeństwa ruchu drogowego, o którym mowa w art. 24l ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. Oznacza to, że w przypadku niniejszej inwestycji organy nie miały nie tylko obowiązku, ale nawet prawa żądać od wnioskodawcy takiego opracowania, ani też uzależnić wydania tej decyzji od treści prywatnej opinii (audytu) złożonej przez skarżącego w trakcie postępowania czy tez prowadzić w tym zakresie oczekiwanego przez skarżącego postępowania dowodowego. Już tylko na marginesie można wskazać, że dowód ten został "dopuszczony" przez pełnomocnika W.K. w oparciu o nieznany procedurze administracyjnej tryb "wyręczenia dowodowego". W tym miejscy powtórzyć jeszcze należy, że wszystkie pisma skarżącego zawierające zastrzeżenia co do projektu planowanej drogi, kierowane były przez organ II Instancji do pełnomocnika inwestora, który za każdym razem przedkładał szczegółowe wyjaśnienia. Zdjęcia satelitarne z Geoportalu załączone do pisma z dnia 12 lutego 2015r. nie stanowiły środka dowodowego w sprawie, rozstrzygającego o konkretnej, istotnej dla sprawy okoliczności, ale służyły do zobrazowania sytuacji w terenie, która wynika też ze znajdujących się w aktach sprawy map. Dalej wskazać jeszcze należy, na pojawiający się również w toku postępowania zarzut zgłaszany przez skarżącego dotyczy tego, że obowiązujący w tym terenie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obszaru [...] nie przewiduje drogi w tej okolicy. Wskazać zatem należy na treść art. 11i ust. 2 specustawy drogowej, zgodnie z którym w sprawach dotyczących zezwolenia na realizację inwestycji drogowej nie stosuje się przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W szczególności przepis ten oznacza, że ustalenie lokalizacji drogi w ramach zezwolenia na realizację inwestycji drogowej może nastąpić niezależnie od tego, czy na terenie jej przebiegu obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, oraz niezależnie od treści postanowień takiego planu. Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 27 marca 2012r. sygn. II OSK 208/12: "wprawdzie decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej może dotyczyć drogi przewidzianej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, lecz w takim przypadku inwestor musi załączyć do wniosku całą dokumentację planistyczno - projektową przewidzianą przepisami specustawy drogowej, gdyż nie może w tym względzie odwołać się do ustaleń planu miejscowego". Nie jest też zasadny zarzut naruszenia art. 84 § 1 i art. 85 § 1 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie przez Wojewodę dowodu z oględzin z udziałem biegłego geodety i architekta - celem ustalenia, czy planowana inwestycja jest zgodna z parametrami przewidzianymi dla drogi publicznej. Parametry drogi wynikają z projektu budowlanego będącego częścią decyzji o zezwoleniu na realizacje inwestycji drogowej i sprawdzenie tej okoliczności w projekcie (czego organ dokonał – str. [...] decyzji) jest wystarczające do ustalenia tej okoliczności, bez potrzeby dowodu z oględzin z udziałem biegłego geodety i architekta. Na koniec wreszcie za niezasadne należy uznać zarzuty dotyczące naruszenie art. 107 § 3 poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji są całkowicie bezpodstawne. Organ II Instancji dopełnił swoich obowiązków związanych zarówno z wnikliwym wyjaśnieniem zarzutów złożonych w odwołaniu (jak i składanych w trakcie całego postępowania prowadzonego przed tym organem), wszystkie zastrzeżenia skarżącego wnikliwie wyjaśniał, jak również zgodnie z zasadą dwuinstancyjności przeprowadził ponownie postępowanie w sprawie rozpatrzenia wniosku o udzielenie zezwolenia na realizacje inwestycji drogowej. Okoliczności te zostały wyczerpująco odzwierciedlone w szczegółowym uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Z wszystkich wyżej wymienionych względów skargę jako bezzasadną należało oddalić na zasadzie art. 151 p.p.s.a.