II SA/Kr 748/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magda Froncisz (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Agnieszka Nawara-Dubiel Sędzia WSA Monika Niedźwiedź Protokolant: starszy referent sądowy Adrianna Garus po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 września 2025 r. sprawy ze skargi J. B., A. B., E. P., T. K., M. K., K. K., S. M., E. M., K. M. na uchwałę nr L.I.494.2023 Rady Miejskiej w Makowie Podhalańskim z dnia 31 maja 2023 r. w sprawie zmiany części miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru obejmującego miejscowość Białka w gminie Maków Podhalański przyjętego Uchwałą nr XI.94.2019 Rady Miejskiej w Makowie Podhalańskim z dnia 30 października 2019 i ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego, poz. 8236 z dnia 25 listopada 2019 r. oddala skargę. J. B., A. B., E. P., T. K., M. K., K. K., S. M., E. M., K. M. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie datowaną na 19 maja 2025 r. jedną wspólną skargę (która została sprecyzowana w piśmie skarżących z 3 lipca 2025 r., k. 40) na uchwałę nr L.I.494.2023 Rady Miejskiej w Makowie Podhalańskim z dnia 31 maja 2023 r. w sprawie zmiany części miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru obejmującego miejscowość Białka w gminie Maków Podhalański przyjętego Uchwałą nr XI.94.2019 Rady Miejskiej w Makowie Podhalańskim z dnia 30 października 2019 i ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego, poz. 8236 z dnia 25 listopada 2019 r. Skarżący wskazali, że są właścicielami działek: - J. B. i A. B. są właścicielami działki nr [...] i [...] w B. - E. P. jest właścicielką działki nr [...] w B. , - T. K. i M. K. są właścicielami działki nr [...], [...], [...] w B. - K. K. jest właścicielką działki [...], - S. M. i E. M. są właścicielami działek nr [...], [...] i [...], - K. M. jest właścicielem działki nr [...]. Zaskarżonej uchwale skarżący zarzucili naruszenie: a) art. 1 ust. 2 u.p.z.p. w zw. z art. 3 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 4 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 6 ust. 2 u.p.z.p. w zw. z art. 140 k.c. poprzez przekroczenie przez organ planistyczny władztwa planistycznego polegającego na bezpodstawnym ustaleniu dominującego przeznaczenia działki pod zabudowę usługową, podczas gdy zgodnie zarówno z interesem publicznym, jak i prywatnym, działka winna być przeznaczona pod zabudowę jednorodzinną; b) art. 1 ust. 3 u.p.z.p. poprzez naruszenie interesu prywatnego i ustalenie zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i usługowej, celem zabudowy terenu 8 blokami mieszkalnymi, podczas gdy jest to teren wiejski i dotychczas był przeznaczony na zabudowę budynkami jednorodzinnymi; c) art. 32 ust. 1 Konstytucji RP poprzez nieuwzględnienie w postanowieniach uchwały zasady równości wszystkich wobec prawa poprzez niczym nieuzasadnione zróżnicowanie przeznaczenia terenu wiejskiego wyłącznie zabudowanego budynkami jednorodzinnymi na przeznaczenie obszaru pod zabudowę wielorodzinną i usługową; d) art. 64 ust. 3 Konstytucji RP poprzez naruszenie istoty prawa własności skarżącego i uniemożliwienie mu korzystania z nieruchomości w sposób jak dotychczas, bowiem w tym miejscu ma powstać 8 bloków; e) art. 7 p.p.s.a. w zw. z art. 77 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 80 p.p.s.a. poprzez niewyjaśnienie istotnych dla prawidłowego rozpoznania sprawy okoliczności faktycznych w postaci tego, iż dotychczas teren stanowił zabudowę jednorodzinną i kierowanie się jedynie interesem publicznym w sprawie, z pominięciem interesu mieszkańców. W skardze skarżący wnieśli ponadto o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z: - przesłuchania stron postępowania na fakt uciążliwości planowanej inwestycji zarówno na etapie procesu budowlanego poprzez generowanie hałasu, pylenia, nadmiernego korzystania z nieprzystosowanych ciągów komunikacyjnych przez pojazdy dowożące materiały budowlane, beton jak i pojazdy personelu budowlanego przez kilka lat inwestycji, a także następczo przez osoby zamieszkałe nowopowstałe mieszkania w liczbie wielokrotnie przekraczającej populację dotychczasowych mieszkańców przysiółku; - fotokopii dokumentu w postaci makiety i mapy stworzonej przez dewelopera do celów projektowych, na fakt powstania nieodwracalnych skutków w postaci wybudowania blokowisk w pobliżu domów jednorodzinnych; - wydruku z artykułu na portalu sucha24.pl z dnia 20.03.2025 pod adresem: [...], na fakt: skali inwestycji budowlanej, rozłożenia w czasie inwestycji, braku infrastruktury drogowej i technicznej do obsługi inwestycji o planowanej skali. W oparciu o tak skonstruowane zarzuty skarżący wnieśli, na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 28 ust. 1 u.p.z.p., o stwierdzenie nieważności miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w części tekstowej i graficznej, w odniesieniu do terenu działki nr [...], [...], [...], [...], [...], oznaczonej na rysunku Planu miejscowego symbolem "1MWU". Na podstawie art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. skarżący wnieśli o zasądzenie od Rady Miejskiej w Makowie Podhalańskim na rzecz skarżących zwrotu kosztów postępowania sądowego i zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazali, że przedmiotowy teren stanowi obszar domów jednorodzinnych. Skarżący są właścicielami działek o nr ewidencyjnych [...],[...],[...], [...], [...],[...], [...], [...], [...], [...] i [...] położonych w B. które znajdują się na terenie oznaczonym symbolem 6.MU.3, przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Uchwalą Rady Miejskiej w Makowie Podhalańskim Nr LI.494.2023 z dnia 31 maja 2023 r. dokonano zmiany części miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru obejmującego miejscowość Białka w gminie Maków Podhalański, przyjętego Uchwałą Nr XI.94.2019 Rady Miejskiej w Makowie Podhalańskim z dnia 30 października 2019 r. Uchwalą wprowadzono zmiany charakteru zagospodarowania terenu, tj. wprowadzono obszar zabudowy mieszanej - mieszkaniowej wielorodzinnej i usługowej, celem pełnienia funkcji przez ten obszar związanej z usługami, produkcją, ale także mieszkalnictwem. Rada Gminy uzasadnia tą zmianę dostosowaniem polityki przestrzennej gminy do istniejących potrzeb i możliwości rozwoju. Skarżący posiadają interes prawny w zaskarżeniu przedmiotowej uchwały, o którym mowa w art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym. Projekt planu zagospodarowania przestrzennego nie realizuje wymogów wynikających z art. 1 ust. 2-4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Godzi w prawo własności. Teren stanowi teren wiejski. Dotychczas była na nim zabudowa jednorodzinna. Obecnie teren ma być przeznaczony pod inwestycje deweloperskie, celem zabudowy mieszkaniowo-usługowej, tj. budowy 8 bloków mieszkalnych. Zdaniem skarżących treść uchwalonego m.p.z.p. bezzasadnie ingeruje w prawo własności, znacząco przy tym ograniczając im możliwość swobodnego korzystania i rozporządzania nieruchomością. Z racji aktualnego przeznaczenia terenu nieruchomości, która od lat przyczynia się do zaspokajania potrzeb mieszkańców domów jednorodzinnych, wprowadzona w projekcie zmiana przeznaczenia przedmiotowych terenów jest sprzeczna z interesem społecznym. Przeznaczenie w m.p.z.p. jest więc nieadekwatne do faktycznego przeznaczenia nieruchomości, wobec czego doszło do naruszenia przez organ art. 1 ust. 3 u.p.z.p. Rada gminy, jak sama wskazuje, kieruje się zyskiem: "Wyniki prognozy skutków finansowych, w której dokonano oceny wpływu przyjęcia planu na dochody i wydatki gminy wskazuje, że wartość nieruchomości gruntowych na terenie objętym projektem zmiany wzrasta. Prognoza wskazuje, iż skutek finansowy jest dodatni". Skarżący wskazali, że rada gminy kieruje się także swoim wyłącznie własnym interesem: "Reasumując, należy stwierdzić, iż wskazane w planie tereny zabudowy zostały wyznaczone w sposób rzetelny, jako naturalna kontynuacja rozwoju gminy" – pomijając partykularne interesy osób zamieszkujących w sąsiedztwie gruntów przeznaczonych na budownictwo wielorodzinne. Skarżący wskazali, że prawodawca rozróżnia pojęcie "zasad sporządzania planu" oraz "trybu jego sporządzania". Tryb sporządzania planu odnosi się do sekwencji czynności, jakie podejmują organy gminy w celu doprowadzenia do uchwalenia planu miejscowego. Pojęcie zasad sporządzania planu interpretowane jest zaś jako zbiór wartości i merytorycznych wymogów kształtowania polityki przestrzennej przez uprawniony do tego organ. Zasady sporządzania aktu planistycznego dotyczą więc zawartości aktu planistycznego (jego części tekstowej i graficznej), a w szczególności zawartych w nim ustaleń (art. 15 ust. 2 i ust. 3 u.p.z.p.). Zdaniem skarżących w odniesieniu do terenu działki nr [...], [...] i [...] własności E. i S. M. oraz do działki [...] własności A. i G. S. nie uwzględnia się faktu, że na wskazanych działkach w/w właściciele planują budowę budynków mieszkalnych jednorodzinnych wraz z instalacjami fotowoltaicznymi. Organ planistyczny powinien uwzględnić jej dotychczasowe zagospodarowanie oraz potencjalne zagospodarowanie, wypływające z przeznaczenia działki w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Organ planistyczny naruszył prawo własności skarżących oraz przekroczył władztwo planistyczne, co uczyniono z naruszeniem zasady proporcjonalności i równości. Skarżący wskazali, że przy uchwalaniu planu miejscowego nie wyważono w sposób prawidłowy interesów dotychczasowych mieszkańców domów jednorodzinnych, przejawiających się w sposobie korzystania i zagospodarowania własnych działek, naruszając tym samym prawo dotychczasowych mieszkańców do dostępu do infrastruktury drogowej, prawo do dostępu do światła słonecznego oraz prawo do "widoku z okien", co prowadzić może do naruszenia dóbr osobistych skarżących. W wyroku z dnia 11 grudnia 2014 r., sygn. akt I ACa 593/14, Sąd Apelacyjny w Białymstoku wskazał, iż dla przeciętnego człowieka brak dostępu światła słonecznego w pomieszczeniach mieszkalnych ujemnie wpływa na samopoczucie psychiczne, a nawet na jego zdrowie fizyczne. Ograniczenie światła do pomieszczeń mieszkalnych narusza więc dobra osobiste właściciela nieruchomości. Nie tylko więc doprowadzenie do stanu zgodnego z prawem, ale również zadośćuczynienie są zasadnymi środkami prawnymi ochrony właściciela "zasłoniętej" posesji. (LEX nr 1602855). Zasadę władztwa planistycznego gminy ustanawia przepis art. 3 ust. 1 u.p.z.p., zgodnie z którym władztwo planistyczne jest kompetencją gminy do samodzielnego i zgodnego z jej interesami kształtowania polityki przestrzennej. Obejmuje ono samodzielne ustalenie przez gminę przeznaczenia terenów, rozmieszczenia inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy. Ustalenia planu mogą ograniczać własność i takie regulacje nie stanową naruszenia prawa, o ile dzieje się to z poszanowaniem prawa, w tym chronionych wartości konstytucyjnych, w tym prawa własności - również z uwzględnieniem zasady proporcjonalności (art. 64 Konstytucji RP) i zasady równości (art. 32 ust. 1 Konstytucji RP). W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że granicami władztwa planistycznego gminy są konstytucyjnie chronione prawa, w tym przede wszystkim prawo własności. Skoro jednak rada gminy, uchwalając plan miejscowy, realizuje konstytucyjną zasadę samodzielności gminy (art. 16 oraz art. 163-165 Konstytucji RP), to strona skarżąca plan miejscowy powinna wykazać, że zakres i sposób ingerencji w prawo własności był nieuzasadniony i nastąpiło zbyt daleko idące ograniczenie prawa własności (wyrok NSA z dnia 5 grudnia 2017 r., sygn. akt II OSK 331/17, CBOSA). Władztwo gminy nie może niweczyć praw jednostkowych (indywidualnych), a do takiej sytuacji dochodzi, gdy organ planistyczny nie uwzględnia zasady domniemania legalności istniejącej zabudowy. Przekroczenie przez organ uprawnień planistycznych przez niezgodne z zasadą proporcjonalności i równości ograniczenie prawa własności nieruchomości, stanowi istotne naruszenie zasad sporządzania planu w rozumieniu art. 28 ust. 1 u.p.z.p. Powyższa norma wskazuje na potrzebę rozważenia interesów nieruchomości sąsiednich wobec nieruchomości, na której dopuszcza się zabudowę wielorodzinną oraz zbadania zakresu oddziaływania potencjalnie dopuszczalnej zabudowy na istniejące budynki mieszkalne i mieszkańców ich zamieszkujących. Zaskarżona uchwała pozostaje w oderwaniu od ogólnej koncepcji rozwoju przedmiotowego obszaru, albowiem wraz z podjęciem uchwały o zmianie przeznaczenia działek [...], [...], [...], [...], [...] z dotychczasowego na oznaczone symbolem 1 MWU - "teren zabudowy wielorodzinnej i usługowej" nie przewidziano rozbudowy istniejących ciągów komunikacyjnych w obrębie dróg stanowiących drogi dojazdowe do potencjalnie zabudowanych zabudową wielorodzinną nieruchomości. Aktualnie wszelkie drogi dojazdowe stanowiące dojazd do obszarów objętych zmianami w zaskarżonej uchwale posiadają nie więcej niż 3,20m szerokości jezdni, tym samym korzystanie z rzeczonych ciągów komunikacyjnych przy dominującej zabudowie jednorodzinnej jest już utrudnione. Jeśli zaś planowana inwestycja zostanie zrealizowana, naruszone zostaną partykularne interesy skarżących, w tym dostęp do infrastruktury drogowej, nieskrępowany dostęp do widoku i światła słonecznego. W tej sytuacji należy uznać za konieczne stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały, w której doszło do przekroczenia władztwa planistycznego. Wybudowanie blokowisk na przedmiotowym terenie stanowi znaczną szkodę, która niewątpliwie wiąże się ze skutkami niemożliwymi w późniejszym czasie do przywrócenia. Makieta i mapa stworzona do celów projektowych przedstawia umiejscowienie budynków jednorodzinnych w stosunku do planowanych blokowisk. Blokowiska będą znajdować się w bliskiej odległości od domów jednorodzinnych, wpływając na dotychczasowy wiejski krajobraz. Przedsięwzięcie dewelopera ma jedynie na celu zarobek, nie uwzględnia w żadnym stopniu dobra mieszkańców, którzy mieszkają na tym terenie od lat. Brak kluczowej infrastruktury drogowej i technicznej przy kilkukrotnie zwiększonej populacji stanowić może zagrożenie dla bezpieczeństwa aktualnych mieszkańców sąsiadujących z obszarem objętym zaskarżoną uchwalą, w tym skarżących. Uzyskanie przez inwestora pozwolenia na budowę planowanych budowli wielorodzinnych spowoduje w myśl art. 65 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym niemożność uchylenia rzeczonego pozwolenia na budowę, pomimo oczywistej sprzeczności z prawem zaskarżonego orzeczenia. Wobec powyższego, biorąc pod uwagę wszystkie wskazane powyżej okoliczności, należy uznać wniesioną skargę za zasadną i w konsekwencji na podstawie art. 147 § 1 P.p.s.a. stwierdzić nieważność zaskarżonej uchwały oraz załącznika graficznego do zaskarżonej uchwały. Pismem z dnia 3 lipca 2025 r., k. 40, skarżący sprecyzowali, że przedmiotem zaskarżenia jest uchwała nr L.I.494.2023 Rady Miejskiej w Makowie Podhalańskim z dnia 31 maja 2022 r. w sprawie zmiany części miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru obejmującego miejscowość Białka w gminie Maków Podhalański przyjętego Uchwałą Nr XI.94.2019 Rady Miejskiej w Makowie Podhalańskim z dnia 30 października 2019 r., nie zaś cała uchwała Nr XI.94.2019 Rady Miejskiej Podhalańskim z dnia 30 października 2019 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i zasądzenie na rzecz organu kosztów postępowania. Przedstawił przebieg procedury planistycznej oraz odniósł się do wniosków i zarzutów skargi, wskazując m. in. na: prawidłowość procedury planistycznej, brak naruszenia przepisów wskazanych w skardze, brak niezgodnego z prawem naruszenia interesu prawnego skarżących, brak przekroczenia granic władztwa planistycznego, zastosowanie w uchwale optymalnych rozwiązań planistycznych. Organ podkreślił, że podstawową przesłanką skutecznej skargi do sądu administracyjnego jest wykazanie przez skarżących, że uchwała narusza ich interes prawny lub uprawnienie. Tymczasem próżno szukać związku przyczynowo- skutkowego między stawianymi uchwale zarzutami, a interesem skarżących. Partykularny, a przy tym subiektywny interes skarżących nie może, zdaniem organu, determinować sposobu planowania zagospodarowania przestrzennego w ramach którego pogodzić trzeba interesy różnych właścicieli na danym obszarze. Dla uznania legitymacji skargowej podmiotu nie jest wystarczające wykazanie, że uchwała podjęta przez organ gminy narusza jego pojmowany w sposób subiektywny interes faktyczny, a podmiot wykazać powinien, że interes ten znajduje ochronę w obiektywnie pojmowanym porządku prawnym. Jednakże skarżący interesu takiego nie wykazują, poprzestając na wyrażeniu ogólnego niezadowolenia z takiego a nie innego rozwiązania zawartego w planie. Na rozprawie pełnomocnik skarżących zaakcentował, że przewidywane zagrożenie inwestycyjne zmaterializowało się w postaci wniosku inwestora o pozwolenie na budowę kilku bloków wielopiętrowych o wysokości około 20 metrów, dla których brak jest wystarczającej obsługi wod.-kan. i układu komunikacyjnego. Będzie odległość 8 metrów od planowanego bloku do planowanego przez skarżących S. M. i E. M. budynku mieszkalnego, na który mają ostateczne pozwolenie na budowę. Siedemdziesiąt arów pod blokami ma stanowić żelbetowy garaż podziemny. Na rozprawie Sąd postanowił oddalić wnioski dowodowe skarżących zgłoszone w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, przy czym na podstawie art. 3 § 2 pkt 5 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej. Sąd uwzględniając skargę na akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5, stwierdza nieważność aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności (art. 147 § 1 P.p.s.a.). Sąd dokonuje zatem kontroli legalności aktów prawa miejscowego pod względem ich zgodności z prawem, jak i zachowania przez organy planistyczne przepisów postępowania. Sąd nie ocenia celowości podjętych przez organ rozwiązań. Przepisy te korespondują z art. 91 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 40, dalej u.s.g.), który przewiduje, że uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. Rozpoznając sprawę w świetle powyższych kryteriów należy stwierdzić, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Przedmiotem rozpoznania Sądu w niniejszej sprawie jest ocena zgodności z prawem uchwały nr L.I.494.2023 Rady Miejskiej w Makowie Podhalańskim z dnia 31 maja 2023 r. w sprawie zmiany części miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru obejmującego miejscowość Białka w gminie Maków Podhalański przyjętego Uchwałą nr XI.94.2019 Rady Miejskiej w Makowie Podhalańskim z dnia 30 października 2019 r. Na wstępie należy stwierdzić, co nie było przedmiotem sporu, że skarga została wniesiona w terminie. W pierwszej kolejności koniecznym stało się zbadanie legitymacji skarżących do zaskarżenia przedmiotowej uchwały, w kontekście przesłanek określonych w art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, zgodnie z którym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Przepis ten determinuje legitymację skargową, a także - zwłaszcza w przypadku kontroli aktów prawa miejscowego takich jak uchwała w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - zakres rozpoznania i orzekania sądu administracyjnego. Kontrola zaskarżonego aktu dokonywana jest w granicach wyznaczonych prawną ochroną przysługującą skarżącemu mającemu tytuł prawny do oznaczonej nieruchomości objętej planem; w konsekwencji ewentualne uwzględnienie skargi powinno nastąpić wyłącznie w części wyznaczonej indywidualnym interesem skarżącego. Także potencjalne naruszenia procedury planistycznej mogą być brane pod uwagę tylko wtedy, gdy pozostają w związku z interesem prawnym skarżącego (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 5 grudnia 2017r., II SA/Kr 1037/17, CBOSA oraz powołane tam orzecznictwo). W myśl art. 101 ust. 1 u.s.g., zdaniem Sądu, wszystkim skarżącym przysługuje legitymacja skargowa. Jakkolwiek działki skarżących nie są położone w obszarze zaskarżonej przedmiotową skargą punktowej zmiany planu, bowiem leżą w różnych, lecz stosunkowo niewielkich odległościach od obszaru 1MWU objętego załącznikiem 1b do zaskarżonej uchwały z 31 maja 2023 r., to jednak, co bezsporne, wszyscy skarżący są właścicielami działek położonych w miejscowość Białka w gminie Maków Podhalański, zatem w obszarze zmienianego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru obejmującego miejscowość Białka w gminie Maków Podhalański przyjętego Uchwałą nr XI.94.2019 Rady Miejskiej w Makowie Podhalańskim z dnia 30 października 2019 r. Dokonana przez Sąd analiza rysunku planu prowadzi do wniosku, że najbliżej, bowiem w bezpośrednim sąsiedztwie, są położone działki nr [...], [...] należące do skarżących S. M. i E. M., jednak Sąd doszedł do przekonania, że interes prawny w zaskarżeniu uchwały z 31 maja 2023 r. - z racji prawa własności - mają wszyscy skarżący. Wobec uznania istnienia legitymacji skargowej skarżących należało przystąpić do badania legalności zaskarżonej uchwały, w tym zarzutów skargi, które – zdaniem Sądu - nie zasługują na uwzględnienie. Sąd wskazuje, że naruszenie interesu prawnego danego podmiotu przez uchwałę rady gminy nie oznacza jednakże tego, że naruszenie to było nielegalne. W myśl poglądów prezentowanych w orzecznictwie, aby stwierdzić nieważność uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, czy też jego zmiany, konieczne jest ustalenie, że uchwała obarczona jest wadami kwalifikowanymi, tj. istotnymi. Wady nieistotne nie stanowią przesłanki do stwierdzenia nieważności uchwały rady gminy. W ocenie Sądu rozpoznającego sprawę - w zakresie zaskarżonym przedmiotową skargą - uchwała z 31 maja 2023 r. nie jest obarczona takimi kwalifikowanymi wadami. Zaskarżona uchwała w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego została sporządzona i uchwalona w trybie przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U z 2023 r. poz. 977 ze zm., dalej "u.p.z.p."). Dowody na dokonane czynności proceduralne wymagane prawem znajdują się w aktach planistycznych. Procedura planistyczna polegająca na zmianie części miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miejscowości Białka została, jak wynika z akt planistycznych, zainicjowana złożonymi wnioskami właścicieli terenu objętego zmianą, tj. wnioskiem z dnia 11 grudnia 2020 r. K. G., wnioskiem z dnia 10 maja 2021 r. S. B. oraz na podstawie przyjętej Uchwały nr XXIX.277.2021 Rady Miejskiej w Makowie Podhalańskim z dnia 26 maja 2021 r. Cała procedura planistyczna przebiegła, zdaniem Sądu, prawidłowo i zgodnie z zapisami u.p.z.p. Została opracowana na podstawie obowiązujących przepisów u.p.z.p. oraz na podstawie ustaleń Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Gminy Maków Podhalański. Zaskarżona uchwała o zmianie planu stanowi realizację uchwały nr XXIX.278.2021 Rady Miejskiej w Makowie Podhalańskim z dnia 26 maja 2021 r. w sprawie przystąpienia do sporządzania zmiany części miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru obejmującego miejscowość Białka w gminie Maków Podhalański. Każdy etap procedury polegającej na zmianie części m.p.z.p miejscowości Białka został opracowany i ogłoszony na podstawie przepisów zawartych w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, tj. poprzez ogłoszenia na tablicy ogłoszeń, publikacji obwieszczenia w BIP, na stronie www Urzędu oraz w lokalnej gazecie - Kronice Beskidzkiej: obwieszczenie/ogłoszenia Burmistrza Makowa Podhalańskiego zawiadamiające o przystąpieniu do sporządzenia zmiany części MPZP z dnia 31.03.2022 r., w tym potwierdzenie umieszczenia w BIP i w Kronice Beskidzkiej i na tablicy ogłoszeń - w aktach planistycznych; obwieszczenie/ogłoszenie Burmistrza Makowa Podhalańskiego zawiadamiające o wyłożeniu do publicznego wglądu projektu zmiany części MPZP dla obszaru obejmującego miejscowość Białka w gminie Maków Podhalański z dnia 16.03.2023 r., w tym potwierdzenie umieszczenia w BIP i w Kronice Beskidzkiej i na tablicy ogłoszeń - w aktach planistycznych. W dniu 14 kwietnia 2023 r. odbyła się też dyskusja publiczna nad przyjętymi rozwiązaniami w projekcie MPZP - nikt ze skarżących nie był obecny na tym spotkaniu - protokół w aktach planistycznych. Po uchwaleniu przez Radę Miejską w Makowie Podhalańskim uchwały nr L.l.494.2023 z dnia 31 maja 2023 r. w sprawie zmiany części MPZP obejmującego miejscowość Białka, organ przekazał ww. uchwałę wraz z dokumentacją formalno-prawną Wojewodzie Małopolskiemu, celem dokonania oceny zgodności z przepisami prawa. Wojewoda Małopolski pismem z dnia 28 marca 2024 r. wezwał organ do dostarczenia brakujących dokumentów w dokumentacji planistycznej, a także do złożenia wyjaśnień (skan pisma i odpowiedź w aktach sprawy). Po otrzymaniu złożonych wyjaśnień Wojewoda Małopolski nie stwierdził uchybień co do przeprowadzonej procedury planistycznej. Jak wynika to z art. 28 ust. 1 u.p.z.p. jedynie istotne naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego lub istotne naruszenie trybu ich sporządzania powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Uchwała, aby uznać ją za nielegalną, musi nie tylko naruszać interes prawny skarżących, ale też naruszać go nielegalnie bądź poprzez nieuzasadnione, nieproporcjonalne ingerowanie w prawo własności bądź poprzez nieprawidłowości związane z procedurą planistyczną – wadliwym trybem uchwalania zmiany planu, na skutek których to uchybień interes prawny skarżących został naruszony. Nie każde zatem naruszenie trybu sporządzania planu miejscowego będzie podstawą uwzględnienia skargi na uchwałę w przedmiocie uchwalenia bądź zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wniesionej na podstawie art. 101 u.s.g., a tylko takie, które wpływa na sferę prawną wnoszącego skargę (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 kwietnia 2020 r., sygn. II OSK 2296/19, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 5 grudnia 2017 r., sygn. II SA/Kr 1037/17). Sąd wskazuje, że tryb postępowania odnosi się do sekwencji czynności, jakie podejmuje organ w celu doprowadzenia do uchwalenia/zmiany planu miejscowego, począwszy od uchwały o przystąpieniu do sporządzania/zmiany planu, a skończywszy na uchwaleniu planu (tak: Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 5 grudnia 2017 r., sygn. akt II SA/Kr 1037/17). Natomiast zasady sporządzania bądź zmiany planu miejscowego rozumiane są jako wartości i merytoryczne wymogi kształtowania polityki przestrzennej przez uprawnione organy dotyczące m.in. zawartych w akcie planistycznym ustaleń. Pojęcie zasad sporządzania planu zagospodarowania przestrzennego należy wiązać ze sporządzaniem aktu planistycznego, a więc zawartością aktu planistycznego (częścią tekstową, graficzną i załącznikami), zawartych w nim ustaleń, a także standardów dokumentacji planistycznej. Sąd przy tym wskazuje, że – jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 5 czerwca 2014 r., sygn. akt II OSK117/13: w postępowaniu toczącym się na podstawie art 101 ust. 1 u.s.g. orzeka się jedynie w granicach interesu prawnego skarżącego. Oznacza to, że przedmiotem badania pod względem zgodności z prawem jest cała uchwała w sprawie planu, jednakże w przypadku stwierdzenia naruszenia zasad sporządzania planu lub istotnego trybu sporządzania planu, sąd może orzec o stwierdzeniu nieważności uchwały, ale tylko w części wyznaczonej granicami interesu prawnego skarżącego (...). Jeśli zatem skarżący wywodzi swój interes z prawa własności nieruchomości, to stwierdzenie nieważności tego planu powinno nastąpić tylko w odniesieniu do części tego planu dotyczącej tych nieruchomości. Przyjęcie poglądu, że w sytuacji zaskarżenia uchwały w sprawie miejscowego planu w trybie art 101 ust. 1 u.s.g. sąd może stwierdzić nieważność całej uchwały, niezależnie od tego, czy stwierdzone naruszenia odnoszą się do całości planu, czy tylko części, która odnosi się do nieruchomości skarżącego, prowadzi w efekcie do wypaczenia istoty skargi z art 101 ust. 1 u.s.g., gdyż skarga taka staje się w efekcie narzędziem do eliminowania z obrotu prawnego uchwał w całości, bez względu na to, czy stwierdzone naruszenia przy jej procedowaniu miały jakikolwiek wpływ na interes prawny skarżącego. Przez to nie różni się ona niczym od skargi organu nadzoru składanej w trybie art 93 ust. 1 u.s.g., której celem jest wyeliminowanie z obrotu sprzecznej z prawem uchwały organu samorządu. W efekcie skarga taka staje się skargą o charakterze actio popularis, a temu nie służy instytucja obywatelskiej kontroli nad legalnością działalności organów samorządu terytorialnego określona w art. 101 ust. 1 u.s.g. Skarga złożona na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. nie ma charakteru actio popularis, a więc do jej wniesienia nie legitymuje interes faktyczny, ani sprzeczność z prawem zaskarżonej uchwały, ani też zagrożenie w przyszłości naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia. Naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia musi mieć miejsce, musi być realne i wynikać z aktu, na który w trybie art.101 ustawy o samorządzie gminnym wnoszona jest skarga (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 marca 2005 r., sygn. akt OSK 1437/04, Baza Orzeczeń Lex nr 151236; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 września 2004 r., sygn. akt OSK 476/04, ONSA/2005/1/2). Biorąc pod uwagę zarzuty skargi skarżący powołują się na naruszenie przez skarżoną uchwałę ich prawa własności, jak i uchybienia dotyczące zasad uchwalania przedmiotowej uchwały, w tym uchwalenie planu z naruszeniem zasady proporcjonalności i równości oraz przekroczenie przez organ granic władztwa planistycznego. Odnosząc się do zarzutów skargi Sąd wskazuje, że prawo własności nie stanowi prawa absolutnego, ani naczelnej wartości, której należy dawać prymat nad innymi w trakcie procesu sporządzania planu miejscowego. Może ono podlegać ograniczeniom w granicach wyznaczonych obowiązującym porządkiem prawnym. Jednym ze źródeł takich ograniczeń mogą być ustalenia planu miejscowego, ingerujące w uprawnienie do rzeczy. Prawo własności, którego ochronę zapewniają przepisy art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 1 i 3 Konstytucji, art. 6 ust. 1 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, jak również art. 1 Protokołu nr 1 nie jest prawem bezwzględnym i doznaje określonych ograniczeń. Dopuszcza je Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej, stanowiąc w art. 64 ust. 3, że własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w takim zakresie, w jakim nie narusza to istoty prawa własności. Z kolei stosownie do regulacji art. 31 ust. 3 Konstytucji, ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, w tym prawa własności, mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Ingerencja w sferę prawa własności pozostawać musi w racjonalnej i odpowiedniej proporcji do wskazanych wyżej celów, dla osiągnięcia których ustanawia się określone ograniczenia. Na mocy przepisów u.p.z.p. gmina została upoważniona do ingerencji w prawo własności innych podmiotów w celu ustalenia przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenów położonych na jej obszarze. Zgodnie z art. 3 ust. 1 u.p.z.p. gminie przysługuje prawo do władczego przeznaczania terenu pod określone funkcje i ustalania zasad zagospodarowania terenu w planie miejscowym, stanowiące wyłączną kompetencję rady gminy. Z kolei w myśl art. 6 ust. 1 u.p.z.p. ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Kreowanie polityki przestrzennej na szczeblu gminy niejednokrotnie wymaga rozstrzygania konfliktów pomiędzy interesem indywidualnym, a interesem publicznym, co zaistniało w niniejszej sprawie w odniesieniu do działek skarżącej. Treść aktów planistycznych często bowiem wkracza w sferę praw rzeczowych właścicieli nieruchomości, a także uprawnień innych podmiotów zainteresowanych określonym przeznaczeniem terenu. W trakcie rozwiązywania tych konfliktów uwzględniać należy ogólne zasady konstytucyjne, w tym zwłaszcza wyrażoną w art. 31 ust. 3 Konstytucji zasadę proporcjonalności oraz wyrażoną w art. 2 Konstytucji zasadę demokratycznego państwa prawnego. Zezwalają one na ograniczanie prawa własności jedynie wówczas, gdy niezbędnie wymaga tego inne dobro chronione w postaci np. interesu publicznego bądź prawa własności innych osób. W razie kolizji przyznanie prymatu jednemu interesowi ponad drugim wymaga zatem każdorazowo porównania wartości chronionych z tymi, które w efekcie wprowadzanej regulacji ulec mają ograniczeniu. W konsekwencji uczynienie jednego z interesów nadrzędnym, gdy chodzi o konflikt w pełni równorzędnych interesów jednostek, spośród których jedna doznać ma ograniczenia posiadanych praw rzeczowych, wymaga szczególnej rozwagi i szczególnie wnikliwego umotywowania (vide wyrok NSA z dnia 6 lutego 2015 r., sygn. akt II OSK 2233/13, LEX nr 1658127). Zgodnie z art. 1 ust. 2 u.p.z.p., interes publiczny jest jednym z czynników podlegających uwzględnieniu w planowaniu przestrzennym (pkt 9), obok prawa własności. Zgodnie z definicją zawartą w art. 2 pkt 4 u.p.z.p., ilekroć w ustawie jest mowa o "interesie publicznym" - należy przez to rozumieć uogólniony cel dążeń i działań, uwzględniających zobiektywizowane potrzeby ogółu społeczeństwa lub lokalnych społeczności, związanych z zagospodarowaniem przestrzennym. Jest to pojęcie wieloznaczne, niemniej da się uchwycić jego istotną treść. Nie ma sporu, że organ w procesie planowania przestrzennego musi wyważyć interes publiczny i interes jednostki, o ile na tej linii dochodzi do kolizji, jak również, że nie ma ogólnej, nadrzędnej zasady przyznającej prymat jednemu lub drugiemu (por. przykł. wyrok NSA z dnia 20 września 2017 r. II OSK 2304/16, LEX nr 2412713, wyrok WSA w Krakowie z dnia 26 lutego 2013 r., II SA/Kr 1308/12, LEX nr 1342970). Jednak nie budzi wątpliwości, że interes publiczny jest czymś innym niż interes jednostki (poszczególnego właściciela), polegający na chęci skorzystania z atrybutów prawa własności poprzez zabudowę działki. W okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy oraz w świetle argumentów organu wyrażonych w odpowiedzi na skargę Sąd doszedł do przekonania, że ustalając w zaskarżonej uchwale o zmianie planu miejscowego normy prawa miejscowego co do działek objętych - po zmianie - symbolem 1 MWU organ planistyczny w zgodzie, co bezsporne, ze strategicznym dokumentem jakim jest Studium, nie naruszył prawa. Przedmiotowy teren na etapie studium wg Uchwały Nr XLIX.467.2023 Rady Miejskiej z dnia 29 marca 2023 r. w sprawie uchwalenia VII zmiany Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Maków Podhalański dla obszaru obejmującego miejscowość Białka w gminie Maków Podhalański został przeznaczony do poza przyrodniczego zagospodarowania. W Studium obszar ten jest oznaczony jako obszar zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i usługowej. Przyjęto rozwiązania w zakresie parametrów zabudowy (wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej, intensywności zabudowy), jako niesprzeczne z parametrami określonymi w Studium. W zmieniającej plan zaskarżonej uchwale w § 2.7) uchwalono, że: "Wyznacza się teren zabudowy mieszkaniowej i usługowej, oznaczony symbolem 1 MWU. 2. Podstawowe przeznaczenie: 1) zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna; 2) zabudowa usługowa, w tym usługi handlu, rzemiosła i drobnej wytwórczości. 3. Dla terenu 1 MWU ustala się przeznaczenie dopuszczalne: 1) funkcja mieszkalna wbudowana w obiekty usług; 2) garaże wolnostojące, budynki gospodarcze, garażowo-gospodarcze; 3) zieleń urządzona, place zabaw; 4) obiekty małej architektury; 5) dojazdy, miejsca postojowe; 6) garaże podziemne jako miejsca postojowe w kondygnacji podziemnej; 7) ciągi piesze, ścieżki rowerowe; 8) sieci, urządzenia, obiekty infrastruktury technicznej. 4. Warunkiem lokalizacji obiektów i urządzeń w ramach przeznaczenia dopuszczalnego jest dostosowanie ich do wymogów i charakteru przeznaczenia podstawowego; z zachowaniem proporcji tak, aby suma powierzchni zabudowy przeznaczenia dopuszczalnego (z zastrzeżeniem, że ust. 3 pkt 6 nie wchodzi w powierzchnię zabudowy) określonego ust. 3 pkt 2 nie stanowiła więcej niż 50% powierzchni dopuszczonej na działce budowlanej. 5. W granicach terenu 1 MWU ustala się następujące zasady zagospodarowania terenu i kształtowania zabudowy: 1) maksymalna powierzchnia zabudowy: 60% powierzchni działki budowlanej; 2) minimalny udział powierzchni biologicznie czynnej: 15% powierzchni działki budowlanej; 3) minimalny wskaźnik intensywności zabudowy: 0,01; 4) maksymalny wskaźnik intensywności zabudowy: 1,8; 5) wysokość budynków: a) dla budynków mieszkaniowo-usługowych: nie więcej niż 18 m, b) dla budynków usługowych, usługowo-mieszkaniowych: nie więcej niż 16 m, c) dla budynków garażowych: nie więcej niż 7 m; 6) geometria dachów: a) dachy dwuspadowe (w tym naczółkowe i półszczytowe) i wielospadowe o jednakowym nachyleniu głównych połaci dachowych do 45°, z dopuszczeniem dachów płaskich, b) możliwość stosowania przedłużenia części lub całości jednej z połaci, c) dopuszcza się doświetlenie dachów lukarnami, oknami połaciowymi." Tak więc Sąd stwierdził zatem, że zaskarżona zmiana miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego pozostaje w zgodności ze studium gminnym, a tym samym został spełniony warunek wynikający z art. 9 ust. 4 w związku z art. 15 ust. 1 oraz 20 ust. 1 u.p.z.p. Odnosząc się do zarzutów skargi Sąd wskazuje, że zgodnie z art. 3 ust. 1 u.p.z.p. gminie przysługuje prawo do władczego przeznaczania terenu pod określone funkcje i ustalania zasad zagospodarowania terenu w planie miejscowym, stanowiące wyłączną kompetencję rady gminy. Z kolei w myśl art. 6 ust. 1 u.p.z.p. ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Zestawienie powyższych norm prawa prowadzi do wniosku, iż możliwe jest tylko takie zagospodarowanie terenu, jakie jest dopuszczone przez obowiązujące prawo, w tym ustalenia planu miejscowego. Ustalenia planu miejscowego stanowią zatem składową zbioru norm prawnych kształtujących treść prawa własności w odniesieniu do konkretnych nieruchomości. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym nie budzi wątpliwości fakt, iż ustalenia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego wpływają na sposób wykonywania prawa własności. Plany te ustalają bowiem przeznaczenie i zasady zagospodarowania terenu i jako takie przesądzają o ograniczeniach prawa własności. Naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia w tym zakresie jest dopuszczalne, gdy następuje to w granicach przysługującego gminie tzw. władztwa planistycznego. Nie każda zatem ingerencja w sposób wykonywania prawa własności jest niedozwolona. Prawo własności, chronione na mocy art. 21 Konstytucji RP, nie jest bowiem prawem bezwzględnym. Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących wprowadzenia zmianą planu nowego terenu 1 MWU - terenu zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i usługowej mimo, że faktycznie ten teren i jego okolice są zabudowane budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi, należy w pierwszej kolejności zaakcentować, że zmiana planu nie dotyczy działek skarżących, lecz działek nr [...], [...], [...], [...], [...] - oznaczonej na zmienionym rysunku Planu miejscowego symbolem "1 MWU". Zatem regulacje zmiany planu nie dotyczą wprost skarżących w odniesieniu do działek położonych w Białce, których są właścicielami. Działki skarżących nr [...] i [...], nr [...], nr [...], [...], [...], nr [...], nr [...], [...] i [...], nr [...] znajdują się bowiem w terenach oznaczonych w planie symbolami: 6 MU.3 przeznaczonym nadal - bez zmian - pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i także niezmienionego 10 U.2. Tak więc zaskarżona zmiana planu dotyczy skarżących jedynie pośrednio, kreując na przyszłość możliwość przeznaczenia sąsiadującego z ich działkami terenu 1MWU pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną i usługową. Sad wskazuje, że w katalogu określonym w art. 1 ust. 2 u.p.z.p. własność stanowi jedną z wartości, które należy uwzględniać w toku prac planistycznych. W konkretnej sytuacji przestrzennej określonego terenu nie można jednak wykluczyć kolizji pomiędzy różnymi wartościami. Brak jest przy tym podstaw prawnych, aby prawu własności z góry przypisywać prymat nad pozostałymi wartościami. Jak wyżej wskazano, funkcja planowania przestrzennego polega na wyważaniu różnorodnych wartości, jak również interesu publicznego i prywatnego. Na możliwość wprowadzenia przez ustawodawcę w drodze ustawy ograniczeń wykonywania prawa własności wskazuje też art. 140 kodeksu cywilnego, zgodnie z którym w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno - gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, w szczególności może pobierać pożytki i inne dochody z rzeczy. W tych samych granicach może rozporządzać rzeczą. Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.p.z.p. ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Zamieszczając w planie miejscowym ustalenia co do przeznaczenia terenu oraz sposobów jego zagospodarowania i warunków zabudowy, gmina we władczy sposób reguluje sposób korzystania z nieruchomości objętych tym planem miejscowym. Działając w ramach określonych przez granice prawa i stosując zasadę proporcjonalności organy gminy mogą zatem w tworzonym planie zagospodarowania przestrzennego ograniczać przez to również i kształtować uprawnienia właścicieli w celu pełniejszej realizacji innych wartości, które uznały za ważniejsze, przy czym w państwie prawa nie ma miejsca dla mechanicznie i sztywno pojmowanej zasady nadrzędności interesu ogólnego nad interesem indywidualnym. Oznacza to, że w każdym przypadku działający organ ma obowiązek wskazać, o jaki interes ogólny (publiczny) chodzi i udowodnić, że jest on na tyle ważny i znaczący, iż bezwzględnie wymaga ograniczenia uprawnień indywidualnych obywateli. Podkreślić przy tym należy, iż opisany sposób ingerencji jest dozwolony na gruncie obowiązujących przepisów prawa, o ile jednak nie godzi w istotę prawa własności. Ograniczenie prawa własności nie może prowadzić bowiem do faktycznego pozbawienia jednostki tego prawa. Organ planistyczny gminy winien wyważyć wartości, które zgodnie z art. 1 ust. 2 u.p.z.p., należy uwzględnić w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Należą do nich m. in. wymagania ochrony środowiska, ochrony zdrowia, potrzeby interesu publicznego oraz prawo własności. Zasadą polityki przestrzennej jest realizacja ochrony i uwzględnienia wartości wysoko cenionych, do których zalicza się, zgodnie z treścią przepisu art. 1 ust. 1 u.p.z.p., ład przestrzenny i powiązanie go z zasadą zrównoważonego rozwoju. Adresatem powyższej zasady są organy planistyczne, którym zakreślono kierunek podejmowanych rozstrzygnięć. Definicja zrównoważonego rozwoju znajduje się w art. 3 pkt 50 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz.U. z 2022 poz. 2556). Przez zrównoważony rozwój rozumie się taki rozwój społeczno-gospodarczy, w którym następuje proces integrowania działań politycznych, gospodarczych i społecznych, z zachowaniem równowagi przyrodniczej oraz trwałości podstawowych procesów przyrodniczych, w celu zagwarantowania możliwości zaspokajania podstawowych potrzeb poszczególnych społeczności lub obywateli zarówno współczesnego pokolenia, jak i przyszłych pokoleń. Zarówno "ład przestrzenny" jak i "zrównoważony rozwój" to wartości nadrzędne, wymienione expressis verbis w ww. ustawie. Pojęcie ładu przestrzennego definiowane jest w ustawie jako "takie kształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze, środowiskowe, kulturalne oraz kompozycyjno-estetyczne" (por. art. 2 u.p.z.p.), natomiast zrównoważony rozwój to taki rozwój społeczno-gospodarczy, w którym następuje proces integrowania działań politycznych, gospodarczych i społecznych, z zachowaniem równowagi przyrodniczej oraz trwałości podstawowych procesów przyrodniczych, w celu zagwarantowania możliwości zaspokajania podstawowych potrzeb poszczególnych społeczności lub obywateli zarówno współczesnego pokolenia, jak i przyszłych pokoleń. Zasada ładu przestrzennego to wartość nadrzędna, która oznacza, że przyjęte ustalenia planistyczne i odpowiadające im rozwiązania realizują zasady polityki przestrzennej a w zakresie kształtowania struktury funkcjonalno-przestrzennej z uwzględnieniem postulatu harmonizowania owych wartości. Organ w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały wskazał, że "na przydatność obszaru do zabudowy wpływa szereg czynników, między innymi czynników fizjograficznych takich jak ukształtowanie terenu, jakość gruntu, warunki hydrologiczne oraz zdrowotne. Mając na uwadze powyższe sformułowano cel opracowania planu: "koncentrację zainwestowania i dostosowanie zagospodarowania i form obiektów do wymogów krajobrazu i otoczenia", na który składają się proponowane wytyczne do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego: wyznaczenie kierunków zagospodarowania, mających na celu uwzględnienie aktualnych potrzeb rozwoju przestrzennego, jakie pojawiły się w ciągu ostatnich lat na bazie wniosków mieszkańców w kontekście polityki gminy zawartej w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego". Wprowadzone zakwestionowaną skargą zapisy zmiany planu miejscowego w odniesieniu do kwestionowanego terenu 1 MWU przyjęto dla osiągnięcia pozytywnych skutków dla ładu przestrzennego i rozwoju gminy, z uwzględnieniem stanu środowiska, co wynika z obszernego uzasadnienia zaskarżonej uchwały o zmianie planu. Wynika z niego także między innymi, że: "zmianą planu (1) został objęty teren o powierzchni około 1,1 ha, położony na terenie wsi B., w Gminie Maków Podhalański, w powiecie Suskim, w województwie małopolskim. Obszar ten zlokalizowany jest w centralnej części gminy, w północnej części wsi B., na południe od Miasta Maków Podhalański. Na obszarze uzbrojenie terenu stanowią sieci w postaci linii elektroenergetycznych średniego i niskiego napięcia. W bliskim sąsiedztwie terenu przebiega także sieć wodociągowa, kanalizacyjna (sanitarna i deszczowa) oraz sieć teletechniczna. Obszar jest dobrze skomunikowany. Znajduje się on w bliskiej odległości od drogi krajowej nr [...] relacji [...]. Omawiana droga przebiega w odległości około 250 m na zachód od zachodniej granicy terenu. Dojazd do drogi krajowej zapewnia droga wewnętrzna oraz gminna droga publiczna. Układ przyrodniczy analizowanego terenu opiera się o powierzchnie biologicznie czynne, występujące w postaci płatów roślinności zielnej – trawiastej oraz niewielkie skupisko krzewów, porastające w południowo – wschodniej części obszaru.". Jeżeli nawet zaskarżona uchwała wpływa na treść wykonywania prawa własności nienależących do skarżących działek nr [...] [...], [...], [...], [...], oznaczonych na zmienionym rysunku Planu miejscowego symbolem "1 MWU", to zmiana ta była w pełni legalna, leżała bowiem w interesie ogółu. Podjęte zaskarżoną uchwałą o zmianie planu rozstrzygnięcia nie mają charakteru doraźnego, są wyrazem dążenia do takiego unormowania warunków zagospodarowania przestrzennego, które będzie funkcjonować w długiej perspektywie czasowej i umożliwi zaspokajanie potrzeb mieszkaniowych mieszkańców rozwijającej się gminy. Gmina ma prawo, a wręcz obowiązek, dbać o zapewnienie optymalnych warunków zagospodarowania przestrzeni, o wysokie standardy urbanistyczne, ochrony przyrody i krajobrazu. Gmina ponosi odpowiedzialność za stan zagospodarowania i politykę przestrzenną; musi identyfikować problemy i reagować na występujące zjawiska, odpowiednio kształtując treść aktów planistycznych. Zasada zrównoważonego rozwoju opiera się na założeniu polegającym na zapewnienia właściwych form planowania i zagospodarowania przestrzennego, pozwalających na zahamowanie procesów narastania zagrożeń podważających perspektywy rozwoju danego terenu. Zrównoważony rozwój nadaje procesom planowania i zagospodarowania przestrzennego cechę trwałego łączenia wymagań ochrony środowiska i rozwoju gospodarczego. Powinien on także zapewniać rzeczywistą poprawę jakości życia mieszkańcom gminy. W stosowaniu pojęcia zrównoważonego na gruncie przepisów u.p.z.p. należy uwzględnić powiązania pomiędzy środowiskiem, a planowaniem i zagospodarowaniem przestrzennym. W zapobieganiu zagrożeniom dla realizacji zrównoważonego rozwoju konieczne jest podejmowanie w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym działań zapobiegawczych u źródła powstawania zagrożeń. Co do zarzutu naruszenia art. 140 k. c. w związku z art. 32 i art. 64 ust. 3 Konstytucji, należy wskazać, że zgodnie z art. 7 Konstytucji organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa. W niniejszej sprawie podstawą podjętych działań są przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w tym art. 9 ust. 4 u.p.z.p., zgodnie z którym ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych. W okolicznościach niniejszej sprawy skarżący formułują zarzut istotnego i bezpodstawnego ograniczenia sposobu korzystania im z ich nieruchomości, który miałby się wyrażać m. in. w naruszeniu istoty prawa ich własności i uniemożliwienia im korzystania z nieruchomości w sposób jak dotychczas, bowiem w okolicy ma powstać 8 bloków; w uciążliwości planowanej inwestycji zarówno na etapie procesu budowlanego poprzez generowanie hałasu, pylenia, nadmiernego korzystania z nieprzystosowanych ciągów komunikacyjnych przez pojazdy dowożące materiały budowlane, beton jak i pojazdy personelu budowlanego przez kilka lat inwestycji, a także następczo przez osoby zamieszkałe nowopowstałe mieszkania w liczbie wielokrotnie przekraczającej populację dotychczasowych mieszkańców przysiółku. Odnosząc się do zarzutu wydania decyzji pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego skarżącym S. M. i E. M., jako właścicielom działek nr [...], [...] i [...], Sąd wskazuje, że uchwalona zmiana planu w żaden sposób nie wpływa na możliwość realizacji inwestycji przez tych skarżących, bowiem w ich pozwolenie na budowę w żaden sposób nie ingeruje. Co do wskazywanych na rozprawie kwestii zagrożenia inwestycyjnego w okolicy działek skarżących, w postaci wniosku inwestora o pozwolenie na budowę kilku bloków wielopiętrowych na terenie 1MWU, dla których - zdaniem skarżących - brak jest wystarczającej obsługi wod.-kan. i układu komunikacyjnego, Sąd wskazuje, że dotyczące planowanej inwestycji kwestie lokalizacji budynków, parametrów zabudowy, dostępności do drogi publicznej, miejsc postojowych, mediów, zgodności z przepisami techniczno - budowlanymi, w tym odległości od granic działek sąsiednich, są domeną wydawanej dla inwestora decyzji pozwolenia na budowę i nie przekładają się na ocenę legalności zaskarżonej uchwały organu planistycznego. Co do zarzutów skargi przekroczenia granic władztwa planistycznego, rozumianego jako uprawnienie organów planistycznych gminy do kształtowania przeznaczenia terenów zgodnie z obowiązującymi zasadami ustawowymi i konstytucyjnymi, oraz zasad równości i proporcjonalności, a także zarzutu nadużycia uprawnienia wynikającego z art. 3 u.p.z.p., to zdaniem Sądu, nie są one uzasadnione. Argumentacja skarżących koncentruje się w istocie na propagowaniu odmiennej wizji planistycznej terenu objętego zmianą planu - oznaczonego jako 1MWU. Tymczasem to gmina posiada kompetencję do ustalania przeznaczenia terenu i warunków jego zagospodarowania. Fakt, że ustalenia planistyczne nie odpowiadają oczekiwaniom skarżących, nie decyduje jeszcze o naruszeniu ich prawa własności, ani jakichkolwiek innych przepisów prawa. Trzeba więc stwierdzić, że ustalenia zaskarżonej zmiany planu miejscowego (nie dotyczącej wprost działek skarżących) zostały poprzedzone prawidłowo przeprowadzoną procedurą planistyczną i są zgodne z zasadami ładu przestrzennego i zrównoważonego rozwoju oraz uwzględniają założenia Studium. Organ, w odniesieniu do działek skarżących, nie przekroczył granic przysługującego gminie władztwa planistycznego i nie naruszył zasady proporcjonalności. W wyroku z dnia 11 stycznia 2017 r., sygn. akt II OSK 932/15, Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że: Władztwo planistyczne jest wynikającą z przepisów u.p.z.p. kompetencją gminy do samodzielnego i zgodnego z jej interesami kształtowania polityki przestrzennej. Obejmuje ono samodzielne ustalenie przez gminę przeznaczenia terenów, rozmieszczenia inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy. Oczywistym jest, że w przypadku, gdy dochodzi do uchwalania planu miejscowego może powstać konflikt interesów indywidualnych z interesem publicznym, który jest jednym z najistotniejszych elementów leżących u podstaw kształtowania ładu przestrzennego. W każdym wypadku, przy podejmowaniu inicjatywy planistycznej, organ planistyczny musi to brać pod uwagę, aby nie doprowadzić do sytuacji, w której doszłoby do ponad ustawowego i nieuzasadnionego racjami społecznymi ograniczenia tego prawa. Konieczne jest więc w tym wypadku zachowanie zasady proporcjonalności. Działając w ramach określonych przez granice prawa i stosując zasadę proporcjonalności, organy gminy mogą w tworzonym planie zagospodarowania przestrzennego ograniczać uprawnienia właścicieli w celu pełniejszej realizacji innych wartości, które uznały za ważniejsze. Zgodnie z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 10 maja 2016 r., sygn. akt II SA/Kr 402/16, "Podstawą uwzględnienia skargi na uchwałę dotyczącą planu jest wyłącznie naruszenie obiektywnego porządku prawnego. Brak jest podstaw do uwzględnienia skargi w sytuacji, gdy interes prawny lub uprawnienie skarżącego zostaje naruszony, ale dzieje się to w zgodzie zobowiązującym prawem, w granicach przysługującego gminie, z mocy art. 3 ust. 1 oraz art 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym władztwa planistycznego. Wadliwymi ustaleniami planu będą zatem wyłącznie te jego ustalenia, które naruszają przepisy prawa oraz te, które są wynikiem nadużycia przysługujących gminie uprawnień." Zgodnie z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 31 marca 2022 r., sygn. akt II SA/Kr 112/22 "Wyposażenie rady gminy (miasta) w kompetencje do wiążącego określania treści prawa własności nieruchomości jest głównym atrybutem władztwa planistycznego gminy, a w związku z tym nie każda ingerencja w sposób wykonywania tego prawa będzie w praktyce mogła być uznana za niedozwoloną. Stąd też przyjmuje się, że naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia w tym zakresie jest dopuszczalne, gdy następuje to w granicach przysługującego gminie tzw. władztwa planistycznego". Naczelny Sądu Administracyjny w wyroku z dnia 22 stycznia 2021 r., sygn. akt II OSK 2363/20 stwierdził, że "Gmina jest prawnym gestorem przestrzeni i do niej należy ustalenie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu, przy czym władztwo gminy w tym zakresie winno być sprawowane w granicach dozwolonych prawem. Oczywistym jest, że plan zagospodarowania przestrzennego wkracza w sferę wykonywania prawa własności. Plany ustalają możliwość (lub zakaz) realizacji prawa zabudowy danej nieruchomości, a przez to dotyczą interesu prawnego jednostki. Ustalenia planów zagospodarowania przestrzennego zawierają ograniczenia w zakresie władztwa nad gruntem. W tak określonych granicach właściciel może korzystać z gruntu i dokonywać jego zabudowy". W orzeczeniu z 26 kwietnia 1995r., K 11/94 (OTK 1995, nr 1, poz. 12) Trybunał Konstytucyjny wyraził natomiast pogląd, iż dla oceny, czy doszło do naruszenia zasady proporcjonalności (zakazu nadmiernej ingerencji) konieczne jest udzielenie odpowiedzi na trzy pytania: 1) czy wprowadzona regulacja ustawodawcza jest w stanie doprowadzić do zamierzonych przez nią skutków, 2) czy regulacja ta jest niezbędna dla ochrony interesu publicznego, z którym jest powiązana, oraz 3) czy efekty wprowadzanej regulacji pozostają w proporcji do ciężarów nakładanych przez nią na obywatela. W orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego podkreśla się także, że do naruszenia istoty prawa własności dochodzi w sytuacji, gdy niemożliwe stanie się wykonywanie wszystkich uprawnień składających się na możliwość korzystania z rzeczy albo wszystkich uprawnień składających się na możliwość rozporządzania rzeczą albo wszystkich uprawnień składających się na możliwość korzystania z rzeczy i rozporządzania nią (por.: wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 25. 05. 1999 r., SK 9/98, publ. OTK z 1999 r., nr 4, póz. 78, wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 12. 01. 1999 r., P 2/98, publ. OTK z 1999, nr 1, poz. 2). Pozbawienie właściciela części - nawet znacznej - atrybutów korzystania lub (i) rozporządzania rzeczą - nie musi oznaczać zabronionej ingerencji w istotę jego prawa własności. Z powyższego wynika zatem, iż kluczowe znaczenie odgrywa tutaj zwrot "wszystkich uprawnień", ponieważ nawet pozbawienie właściciela znacznej większości uprawnień składających się na rozporządzanie albo korzystanie z rzeczy nie będzie wcale oznaczało naruszenia istoty prawa własności (tak: Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21 czerwca 2016 r., sygn. akt II OSK 2560/14 oraz z dnia 16 grudnia 2014 r., sygn. akt II OSK 1304/131). A zatem "istota prawa własności stanowi granicę wyznaczającą zakres władztwa planistycznego gminy" (tak: Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 29 listopada 2016 r., sygn. akt II OSK 1598/15). Powyższe pozwala na przyjęcie, iż zakaz naruszenia istoty prawa własności stanowi jedną z przesłanek, jakie gmina musi wypełnić, aby można było uznać plan miejscowy za akt legalny. Z kolei Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uznał, iż "naruszenie istoty prawa własności ma miejsce wtedy, gdy ograniczenia wprowadzane w formie planu miejscowego zostały podjęte z naruszeniem prawa" (tak: WSA we Wrocławiu w wyroku z dnia 22 marca 2017 r., sygn. akt II SA/Wr 800/161). A contrario - ograniczenia wprowadzane w formie planu miejscowego są legalne, jeżeli zostały podjęte zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami. Tak też przyjął Naczelny Sąd Administracyjny uznając – w wyroku z dnia 19 lutego 2016r., sygn. akt II OSK 1509/14 - iż brak naruszenia przez gminę władztwa planistycznego oznacza, że ingerencja w prawo własności jest legalna. NSA odwołał się do regulacji z zakresu sądowej kontroli administracji, wskazując, że uwzględnienie skargi na plan miejscowy powstaje w przypadku naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia z jednoczesnym naruszeniem obiektywnego porządku prawnego. Podkreślenia wymaga, iż nawet istotne ograniczenie prawa własności lub wręcz uniemożliwienie korzystania z nieruchomości w sposób dotychczasowy nie jest podstawą do stwierdzenia nieważności planu miejscowego (tak: A. Stypnicki, Zasada proporcjonalności w lokalnym plonowaniu przestrzennym). Zgodnie z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 10 maja 2016 r., sygn. akt II SA/Kr 402/16, "Podstawą uwzględnienia skargi na uchwałę dotyczącą planu jest wyłącznie naruszenie obiektywnego porządku prawnego. Brak jest podstaw do uwzględnienia skargi w sytuacji, gdy interes prawny lub uprawnienie skarżącego zostaje naruszony, ale dzieje się to w zgodzie z obowiązującym prawem, w granicach przysługującego gminie, z mocy art. 3 ust. 1 oraz art. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym władztwa planistycznego. Wadliwymi ustaleniami planu będą zatem wyłącznie te jego ustalenia, które naruszają przepisy prawa, oraz te, które są wynikiem nadużycia przysługujących gminie uprawnień." Zgodnie z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 31 marca 2022 r., sygn. akt II SA/Kr 112/22 "Wyposażenie rady gminy (miasta) w kompetencje do wiążącego określania treści prawa własności nieruchomości jest głównym atrybutem władztwa planistycznego gminy, a w związku z tym nie każda ingerencja w sposób wykonywania tego prawa będzie w praktyce mogła być uznana za niedozwoloną. Stąd też przyjmuje się, że naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia w tym zakresie jest dopuszczalne, gdy następuje to w granicach przysługującego gminie tzw. władztwa planistycznego." Naczelny Sądu Administracyjny w wyroku z dnia 22 stycznia 2021 r., sygn. akt II OSK 2363/20 stwierdził, że "Gmina jest prawnym gestorem przestrzeni i do niej należy ustalenie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu, przy czym władztwo gminy w tym zakresie winno być sprawowane w granicach dozwolonych prawem. Oczywistym jest, że plan zagospodarowania przestrzennego wkracza w sferę wykonywania prawa własności. Plany ustalają możliwość (lub zakaz) realizacji prawa zabudowy danej nieruchomości, a przez to dotyczą interesu prawnego jednostki. Ustalenia planów zagospodarowania przestrzennego zawierają ograniczenia w zakresie władztwa nad gruntem. W tak określonych granicach właściciel może korzystać z gruntu i dokonywać jego zabudowy." Co do zarzucanej skargą kwestii naruszenia prawa własności, jak wskazuje Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 27 kwietnia 2018 r., sygn. II OSK 2869/17, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego ze swojej istoty narusza prawo własności, gdyż - jak stanowi się o tym w art. 6 ust. 1 u.p.z.p. - ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Z powołanego przepisu wynika, że plan miejscowy przede wszystkim narusza prawo własności nieruchomości, które są objęte bezpośrednio ustaleniami tego planu, (...). Plan miejscowy określa zarówno społeczno-gospodarcze przeznaczenie nieruchomości, jak i jest elementem stosunków miejscowych. Fakt, że plan miejscowy narusza prawo własności nieruchomości, sam w sobie nie jest powodem uznania, że jest on niezgodny z prawem. Ponadto z art. 36 ust. 1 u.p.z.p. wynika, że sam ustawodawca zakłada, iż plan miejscowy może negatywnie wpływać na dotychczasowy sposób wykonywania prawa własności nieruchomości, gdyż przewiduje odpowiednie roszczenia odszkodowawcze na wypadek, gdy w związku z uchwaleniem planu miejscowego albo jego zmianą, korzystanie z nieruchomości lub jej części w dotychczasowy sposób lub zgodny z dotychczasowym przeznaczeniem stało się niemożliwe bądź istotnie ograniczone. Ingerencja, jakiej prawodawca lokalny dokonuje w sferę prawa własności tworząc ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości prywatnych musi pozostawać w racjonalnej i odpowiedniej proporcji do celów, dla osiągnięcia których ustanawia te ograniczenia. Wprowadzenie ograniczeń w wykonywaniu prawa własności poprzez ustalenie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu wymaga, aby służyły one zapewnieniu racjonalnej gospodarki przestrzennej, stanowiącej element szeroko rozumianego porządku publicznego. W orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego odnoszącego się do problematyki konstytucyjnej ochrony prawa własności podkreślano, że istnieją granice swobody korzystania z rzeczy a w konsekwencji także granice ochrony własności. Granice te wynikają ze stanowionego prawa. Przykładem takich ograniczeń mogą być przepisy kodeksu cywilnego nakazujące uwzględnienie społeczno-gospodarczego przeznaczenia prawa oraz zasad współżycia społecznego przy wykonywaniu prawa własności, przepisy tego kodeksu określane mianem prawa sąsiedzkiego, niektóre przepisy o ochronie środowiska oraz właśnie przepisy dotyczące planowania przestrzennego. Ustalenie granic swobody korzystania z rzeczy, a w konsekwencji i granic ochrony prawa własności, jest przeciwstawieniem się pojmowania prawa własności, jako prawa absolutnego (por. wyrok TK z dnia 20 kwietnia 1993 r. P 6/92, OTK 1993, nr 1, poz. 8). W związku z powyższym zarzuty skarżących przekroczenia granic władztwa planistycznego, naruszenia zasady proporcjonalności oraz naruszenia prawa własności Sąd uznał za bezzasadne. Podsumowując należy podkreślić, że podstawą uwzględnienia skargi na uchwałę dotyczącą planu/zmiany planu jest wyłącznie naruszenie obiektywnego porządku prawnego. Brak jest podstaw do uwzględnienia skargi w sytuacji, gdy interes prawny lub uprawnienie skarżącego zostaje naruszony, ale dzieje się to w zgodzie z obowiązującym prawem, w granicach przysługującego gminie, z mocy art. 3 ust. 1 oraz art. 1 u.p.z.p. władztwa planistycznego. Wadliwymi ustaleniami planu będą zatem wyłącznie te jego ustalenia, które naruszają przepisy prawa oraz te, które są wynikiem nadużycia przysługujących gminie uprawnień. Sąd administracyjny nie ma kompetencji do merytorycznej oceny trafności i celowości rozwiązań planu miejscowego, a jedynym kryterium dopuszczalnym w postępowaniu sądowym jest kryterium legalności – zgodności z prawem. Sąd nie może zastępować organu administracji w działaniach należących do jego kompetencji. Zdaniem Sądu zaskarżona uchwała nie narusza przepisów w zakresie właściwości organów. Wprowadzona nią zmiana miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego została sporządzona i uchwalona bez istotnego naruszenia trybu sporządzania planu, a organ, działając w granicach przysługującego mu władztwa planistycznego, nie dopuścił się istotnego naruszenia zasad sporządzania planu. Sąd akcentuje, że w myśl poglądów prezentowanych w orzecznictwie, aby stwierdzić nieważność uchwały w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego konieczne jest ustalenie, że uchwała obarczona jest wadami kwalifikowanymi, tj. istotnymi. Wady nieistotne nie stanowią przesłanki do stwierdzenia nieważności uchwały rady gminy. W ocenie Sądu rozpoznającego sprawę - w zakresie zaskarżonym w niniejszej sprawie - przedmiotowa uchwała nie jest obarczona takimi kwalifikowanymi wadami, a Rada Miejska wyważyła interesy prywatne z interesem publicznym, w żaden sposób nie pozbawiając skarżących uprawnień właścicielskich. Końcowo Sąd stwierdza, że brak było w niniejszej sprawie podstaw do uwzględnienia na podstawie art. 106 § 3 P.p.s.a. wniosków dowodowych pełnomocnika skarżących. Zgodnie z art. 106 § 3 P.p.s.a. Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Odnosząc się do oddalonych na rozprawie zawartych w skardze wniosków dowodowych Sąd wskazuje, że nie uwzględnił wniosków dowodowych skarżących, bowiem z zawnioskowanych dowodów nie wynikały fakty mogące mieć istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy w rozumieniu art. 106 § 3 P.p.s.a. Nie każdy dowód może być dopuszczony w postępowaniu sądowoadministracyjnym, ale tylko taki, który odnosi się do "istotnych wątpliwości" związanych z oceną, czy zaskarżony akt jest zgodny z prawem – co nie miało miejsca w niniejszym przypadku. Nadto Sąd administracyjny nie prowadzi osobowych dowodów (z przesłuchania świadków, stron). Dlatego też Sąd, nie stwierdziwszy naruszenia art. 28 ust.1, art. 15 ust. 1, art. 20 ust. 1 w zw. z art. 9 ust. 4 u.p.z.p., art. 140 k.c. ani innych przepisów prawa, w tym wskazanych w skardze, orzekł o jej oddaleniu, na podstawie art.151 P.p.s.a. Z uwagi na jednoznaczną treść art. 200 P.p.s.a. wniosek organu o zasądzenie od skarżących na rzecz organu kosztów postępowania - jako bezpodstawny - nie mógł być przez Sąd uwzględniony.