II SA/Kr 749/12

sygn. akt II SA/Kr 749/12 Kraków, dnia 25 czerwca 2012 r. POSTANOWIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Aldona Gąsecka- Duda po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. C. na decyzję Wojewody [...] z dnia 15 marca 2012r., znak [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego postanawia: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. sygn. akt II SA/Kr 749/12 Kraków, dnia 25 czerwca 2012 r. UZASADNIENIE Niniejsze postępowanie zostało wszczęte wskutek skargi B. C. na decyzję Wojewody [...] z dnia 15 marca 2012r., znak [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego. Skarżąca domagała się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Wskazała na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków dla jej działek w przypadku wykonania decyzji. Jej zdaniem projektowana inwestycja naruszy naturalny spływ wód opadowych, co może spowodować zalanie działek i budynków skarżącej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012r., poz.270 - oznaczanej dalej jako p.p.s.a.) sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Na wstępie podkreślić należy, że instytucja udzielenia przez sąd administracyjny tymczasowej ochrony skarżącemu poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu może odnosić się wyłącznie do takich rozstrzygnięć organów administracji publicznej, które nadają się do wykonania. W orzecznictwie zasadnie podkreśla się, że pod pojęciem wykonania aktu administracyjnego trzeba rozumieć spowodowanie takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem, zawartym w danym akcie, przy czym może to nastąpić w sposób dobrowolny bądź przymusowy (zob. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 13 stycznia 2009 roku, sygn. akt II SA/Gd 888/08, Lex nr 477238). Powyższe oznacza, że wykonalna będzie decyzja nakładająca na jej adresata obowiązek, ponieważ możliwa jest dobrowolna realizacja jej dyspozycji bądź wykonanie jej w trybie przymusowym, a także decyzja przyznająca adresatowi uprawnienie do konkretnego działania- wówczas realizując takie uprawnienie, strona będzie wykonywała akt administracyjny. Nie można natomiast mówić o wykonaniu- a zatem także o możliwości wstrzymania wykonania decyzji w sytuacji, kiedy ma ona charakter odmowny- nie uwzględnia wniosku strony o przyznanie uprawnienia bądź nałożenie obowiązku na inną stronę, ponieważ akt taki nie ma przedmiotu wykonania (zob. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 lipca 2008 roku, sygn. akt II OZ 714/08, Lex nr 493646 oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 16 października 2008 roku, sygn. akt II SA/Wr 411/08, Lex nr 504587). W judykaturze wskazuje się między innymi, iż nie podlega wykonaniu na przykład decyzja, którą odmówiono stronie umorzenia należności pieniężnej (tak Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 15 lipca 2008 roku, sygn. akt II GZ 136/08, Lex nr 493692). Pogląd, że wstrzymanie wykonania w trybie art. 61 p.p.s.a. dotyczy wyłącznie tych aktów administracyjnych, które podlegają wykonaniu, prezentowany jest również w doktrynie (zob. B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze, 2006, wyd. II, komentarz do art. 61, teza 7 i powołana tam literatura). W niniejszej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu dotyczy decyzji, umarzającej postępowanie odwoławcze. Umorzenie postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. następuje wówczas, gdy jest ono bezprzedmiotowe, a w szczególności wówczas, kiedy odwołanie zostało wniesione przez podmiot, nie posiadający przymiotu strony. Decyzja, umarzająca postępowanie odwoławcze oparta jest na stwierdzeniu, że z przyczyn formalnych brak jest podstaw do merytorycznego rozpatrzenia sprawy przez organ drugiej instancji. Umorzenie postępowania odwoławczego jest zatem rozstrzygnięciem formalnym, nie odnoszącym się w ogóle do istoty sprawy, nie jest zatem oparte na przepisie prawa materialnego. W związku z tym nie przyznaje uprawnień, ani nie nakłada na nikogo obowiązku. Charakter prawny takiej decyzji jest zbliżony do rozstrzygnięć odmownych. Adresat takiego rozstrzygnięcia nie nabywa na jego podstawie żadnych uprawnień, zatem nie może dobrowolnie go wykonać. Decyzja o umorzeniu postępowania odwoławczego nie może być również wykonywana w drodze egzekucji administracyjnej, ponieważ nie nakłada na nikogo żadnych obowiązków, a jedynie oznacza, że adresat nie posiadał legitymacji do skutecznego wniesienia odwołania. Nie można wreszcie w żaden racjonalny sposób pogodzić ewentualnego wstrzymania wykonania takiego postanowienia z jego naturą, jaką jest formalne rozstrzygnięcie, zamykające drogę do wydania decyzji administracyjnej merytorycznej, konkretyzującej prawa i obowiązki stron. Ochrona tymczasowa w postaci wstrzymania wykonania nie mogłaby przecież polegać na "chwilowym" przyjęciu, że odwołanie jest wniesione przez stronę, co również "chwilowo" obligowałoby organ odwoławczy do jego rozpatrzenia. Skoro tak, to wstrzymanie wykonania tego rodzaju decyzji w ogóle pozbawione jest sensu. Słusznie zatem przyjmuje się w orzecznictwie, że nie podlega wykonaniu decyzja umarzająca postępowanie administracyjne (zob. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 3 października 2008 roku, sygn. akt II SA/Wr 251/08, Lex nr 504581). Trzeba zatem, w nawiązaniu do przedstawionych wyżej podglądów orzecznictwa i doktryny przyjąć, że decyzja o umorzeniu postępowania odwoławczego nie posiada przedmiotu wykonawczego, nie podlega wykonaniu ani w sposób dobrowolny, ani przymusowy, a zatem nie istnieje możliwość wstrzymania jej wykonania w trybie art. 61 § 3 p.p.s.a. przez sąd administracyjny. W ocenie Sądu brak było również podstaw do wstrzymania wykonania decyzji organu pierwszej instancji, zmieniającej decyzję własną o udzieleniu pozwolenia na budowę i zatwierdzającą projekt budowlany zamienny. Skarżąca nie uprawdopodobniła w wystarczający sposób, że wykonanie tej decyzji spowoduje znaczną szkodę albo skutki trudne do odwrócenia. Jak wynika z akt sprawy, wody opadowe z działek, objętych zamiarem inwestycyjnym, w sposób naturalny (pochyłość terenu) spływają w kierunku północnym i północno – zachodnim. Skarżąca sama podkreśla w skardze, że stosunki wodne na tym terenie już obecnie są niekorzystne. Brak w tej sytuacji podstaw do uznania za uprawdopodobnione, aby wykonanie inwestycji miało spowodować zwiększenie ilości wody, spływającej na nieruchomość skarżącej. Z uwagi na powyższe Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia, za podstawę przyjmując art. 61 § 3 p.p.s.a.