II SA/Kr 758/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Nawara - Dubiel po rozpoznaniu w dniu 21 października 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi H. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 12 maja 2015 r., znak [...] w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 12 maja 2015 r., znak [...] w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia strona skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonanie zaskarżonej decyzji, albowiem jej wykonanie spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Skarżąca wskazała, iż wykonanie decyzji doprowadzi do następnych kroków administracyjnych, a przede wszystkim wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, co z kolei może doprowadzić do sytuacji, w której w momencie uchylenia skarżonych decyzji przez Sąd przedmiotowa inwestycja będzie już w toku, a być może nawet zostanie zakończona. To zaś w sferze faktycznej oznaczać będzie, iż ewentualne orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego nie będzie miało skutków w sferze tak faktycznej, jak i prawnej, albowiem inwestycja nie zostanie rozebrana, pomimo że decyzje nie zostały wydane przez organy do tego uprawnione po właściwe przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym, zaś prawa i interesy skarżącej oraz innych uczestników postępowania zostaną w sposób trwały naruszone. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 r., poz. 270 ze zm. - zwanej dalej p.p.s.a.) wniesienie skargi do Sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie tego aktu lub czynności w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Trzeba przy tym zaznaczyć, że wstrzymaniu podlegają jedynie te akty administracyjne, które nadają się do wykonania. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. znajduje zatem co do zasady zastosowanie tylko w odniesieniu do tych decyzji, które nakładają określony obowiązek na oznaczony podmiot. Wykonanie aktu administracyjnego należy z kolei rozumieć jako doprowadzenie w sposób dobrowolny lub w trybie egzekucji do pewnego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Wniosek strony skarżącej dotyczy wstrzymania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia. Istota i treść takiej decyzji polega wyłącznie na wskazaniu pewnych wymogów dotyczących ochrony środowiska, jakie powinny być wzięte pod uwagę przy wydawaniu rozstrzygnięć bezpośrednio związanych z realizacją konkretnej inwestycji/przedsięwzięcia. Zgodnie bowiem z art. 72 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. nr 188 poz. 1227 z późn. zm.), wydanie wspomnianej decyzji następuje – co do zasady - przed uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę. Tym samym dopiero ten ostatni akt, a nie decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizacje inwestycji, formułuje określone obowiązki względem oznaczonego inwestora. Bez znaczenia pozostaje w tej mierze fakt, że zaskarżona decyzja stanowi element szerszego procesu inwestycyjnego, skoro samodzielnie nie uprawnia ona do pojęcia określonych działań. W konsekwencji należy więc uznać, że zaskarżona decyzja i decyzja ją poprzedzająca nie nadają się do wykonania i zaskarżona decyzja jako taka nie podlega wstrzymaniu. Dlatego też wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. Powyższe stanowisko zostało również zaaprobowane w orzecznictwie (zob. postanowienie WSA w Poznaniu z dnia 1 kwietnia 2014 r., II SA/Po 1349/13; postanowienie WSA w Poznaniu z dnia 20 lutego 2014 r., II SA/Po 12/14; postanowienie NSA z dnia 11 lutego 2014 r., II OZ 123/14; postanowienie NSA z dnia 16 stycznia 2014 r., II OSK 3139/14; postanowienie WSA w Poznaniu z dnia 28 stycznia 2014 r., IV SA/Po 31/14 – Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl ). W tej sytuacji Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a..