II SA/Kr 766/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Bursa WSA Joanna Człowiekowska Sędziowie: WSA Paweł Darmoń (spr.) Protokolant: starszy sekretarz sądowy Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 października 2020 r. sprawy ze skargi J. W. i B. W. na uchwałę Nr XLII/639/2018 Rady Miejskiej w Olkuszu z dnia 25 czerwca 2018 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Mazaniec – Kamyk w Olkuszu – etap A skargę oddala. J.W. i B.W. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na uchwałę Rady Miejskiej w Olkuszu Nr XLII/639/2018 z dnia 25 czerwca 2018 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Mazaniec - Kamyk w Olkuszu - etap A oraz uchwałę Rady Miejskiej w Olkuszu Nr XLII/638/2018 z dnia 18 czerwca 2018 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego fragmentu północnej części Żurady przy ul. Krucza Góra. Sprawy te zostały rozłączone zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 8 lipca 2020 r., przy czym pod niniejszą sygnaturą zarejestrowano skargę na pierwszą z wyżej wymienionych uchwał. Uchwałę Rady Miejskiej w Olkuszu Nr XLII/639/2018 z dnia 25 czerwca 2018 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Mazaniec - Kamyk w Olkuszu - etap A zaskarżono w części dotyczącej: 1. § 3 pkt 6, 2. § 24 ust. 1 pkt 2 lit d) w części: docelowa szerokość pasów drogowych to 10 m, 3. załącznika nr 1 - rysunek planu do mpzp Mazaniec - Kamyk w części dotyczącej lokalizacji na nieruchomości oznaczonej, jako działka ewidencyjna nr 3663/3, obr. Olkusz, gm. Olkusz, pasa technicznego lokalizacji podziemnej kanalizacji infrastruktury technicznej, 4. załącznika nr 1 - rysunek planu do mpzp Mazaniec - Kamyk w części dotyczącej lokalizacji drogi publicznej, tj. ul. Krucza Góra, na nieruchomości oznaczonej jako działka ewidencyjna nr 3663/3, obr. Olkusz, gm. Olkusz etap A. Zaskarżonej uchwale zarzucono naruszenie: 1. art. 64 w zw. z art. 21 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm., dalej jako Konstytucja) w zw. z art 140 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U. Nr 16, poz. 93 z późn. zm., dalej: k.c.), poprzez nieuprawnione (nieproporcjonalne) naruszenie prawa własności skarżących, polegające na uniemożliwieniu skarżącym wykonywania uprawnień właścicielskich (naruszeniu istoty prawa własności) w odniesieniu do części nieruchomości, na której ustalenia mpzp Mazaniec - Kamyk przewidują lokalizację pasa technicznego lokalizacji podziemnej kanalizacji infrastruktury technicznej (dalej jako pas techniczny), a co na mocy § 29 pkt 15 lit b) mpzp Mazaniec - Kamyk skutkuje zakazem zabudowy na tymże obszarze, naruszając tym samym zasadę proporcjonalności, tj. nakaz wyważenia interesu publicznego oraz interesu prywatnego, w ten sposób, że bezpodstawnie prymat przyznano interesowi — w istocie — właściciela nieruchomości sąsiedniej (działki nr 3662/5), podczas gdy nieruchomości sąsiednie posiadają dostęp do urządzeń infrastruktury technicznej z drogi publicznej (ul. Kamyk lub ul. Krucza Góra), co prowadzi do wniosku, iż nie znajduje podstaw lokalizacja ww. pasa technicznego na nieruchomości skarżących, 2. art. 64 w zw. z art. 21 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji w zw. z art. 140 k.c., poprzez nieuzasadnione (nieproporcjonalne) naruszenie prawa własności skarżących, polegające na bezzasadnym przeznaczeniu dotychczas bliżej niesprecyzowanej części nieruchomości (powierzchni) skarżących pod drogę publiczną (ul. Krucza Góra), a co narusza zasadę proporcjonalności, tj. nakazu wyważenia interesu publicznego oraz interesu prywatnego, w ten sposób, że bezpodstawnie prymat przyznano interesowi publicznemu, podczas gdy organ planistyczny dysponował możliwością ustalenia przebiegu ww. drogi publicznej w granicach działek stanowiących własność Gminy Olkusz, tj. m.in. działek nr 74/3, 78/3, 82/3, 87/4, obr. Żurada, gm. Olkusz, a co z kolei nie doprowadziłoby do przeznaczenia części nieruchomości skarżących pod drogę publiczną, 3. art. 1 ust. 2 pkt 7 w zw. z art. 1 ust 3 w zw. z art. 3 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 2 pkt 2 (ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2017 r., poz. 1073 ze zm., dalej; u.p.z.p.), poprzez nieuzasadnione (nieproporcjonalne) naruszenie prawa własności skarżących, będące wynikiem przekroczenia władztwa planistycznego i nieuzasadnionego przyznania pierwszeństwa interesowi publicznemu, a to z uwagi na bezzasadne przeznaczenie bliżej nieokreślonej części nieruchomości skarżących pod drogę publiczną oraz ustalenie lokalizacji na ich nieruchomości pasa technicznego, 4. art. 14 ust. 2 u.p.z.p. w zw. z § 3 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U Nr 164, poz. 1587, dalej jako Rozporządzenie MI), poprzez brak precyzyjnego określenia w załączniku graficznym do uchwały Rady Miejskiej w Olkuszu Nr VII/110/2015 z dnia 23 czerwca 2015 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Mazaniec — Kamyk w Olkuszu granic obszaru, który to miał zostać objęty mpzp Mazaniec Kamyk — w szczególności zaniechanie dokładnego wskazania obszaru ul. Krucza Góra, który miałby zostać objęty tymże planem miejscowym, 5. art. 14 ust. 1 i ust. 2 u.p.z.p., poprzez objęcie tożsamego obszaru dwoma różnymi miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego, tj. objęcie tożsamej części ul. Krucza Góra ustaleniami zarówno mpzp Mazaniec - Kamyk, jak i mpzp Żurady, podczas gdy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego sporządza się dla precyzyjnie określonego obszaru i nie jest dopuszczalne jednoczesne objęcie tego samego terenu ustaleniami dwóch różnych planów miejscowych, 6. art. 20 ust. 1 u.p.z.p., poprzez nieuwzględnienie znajdujących uprawnione podstawy uwag do projektu mpzp Mazaniec - Kamyk wniesionych przez skarżących, podczas gdy uzasadnione uwagi do ww. projektu powinny zostać zaaprobowane przez organ planistyczny i znaleźć odzwierciedlenie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, 7. art. 17 pkt 11 w zw. z art. 17 pkt 12 u.p.z.p., poprzez rozpatrzenie uwag wniesionych przez wewnętrzną jednostkę Urzędu Miasta i Gminy Olkusz, tj. Wydziału Geodezji i Gospodarki Mieniem, któremu ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie przyznaje uprawnienia do składania uwag w toku procedury planistycznej, co w efekcie oznacza, iż doszło do rozpatrzenia uwagi wniesionej przez podmiot nieuprawniony, 8. art. 1 ust. 2 pkt 10 w zw. z art. 1 ust. 4 u.p.z.p., poprzez brak ustaleń dotyczących lokalizacji dróg, które umożliwiłyby obsługę komunikacyjną nieruchomości skarżących (nieruchomości sąsiednich), podczas gdy organ pianistyczny jest obowiązany przy wprowadzeniu ustaleń dotyczących możliwości lokalizacji nowej zabudowy także ustalić sposób obsługi komunikacyjnej terenów przeznaczonych pod nową zabudowę. Omawiane naruszenie doprowadziło w efekcie do naruszenia przez Radę Miejską w Olkuszu konstytucyjnej zasady równości (art. 32 Konstytucji RP), zgodnie z którą w szczególności wszyscy mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne (również w zakresie ochrony prawa własności) - co prowadzi do konstatacji, iż powinna zostać zapewniona także obsługa komunikacyjna nieruchomości skarżących, 9. § 6 w zw. z § 143 Rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów w sprawie zasad techniki prawodawczej z dnia 20 czerwca 2002 r. (t.j. Dz. U. 2016, poz. 283, dalej jako Rozporządzenie ZTP), poprzez błędne sformułowanie definicji zawartej w § 3 pkt 6 mpzp Mazaniec — Kamyk, co skutkuje wprowadzeniem w mpzp Mazaniec — Kamyk ustalenia zawierającego definicję niezgodną z rozumieniem powierzchni całkowitej zabudowy na gruncie szeroko rozumianych regulacji normujących kwestie związane z procesami inwestycyjnymi, więc powszechnie akceptowanego znaczenia tegoż pojęcia przyjmowanego w budownictwie. Na podstawie tych zarzutów skarżący wnieśli o stwierdzenie nieważności: 1. § 3 pkt 6 mpzp Mazaniec - Kamyk, 2. § 24 ust. 1 pkt 2 lit. d) mpzp Mazaniec - Kamyk w części: docelowa szerokość pasów drogowych to 10m, 3. załącznika nr 1 - rysunek planu do mpzp Mazaniec - Kamyk w części dotyczącej lokalizacji nieruchomości oznaczonej, jako działka ewidencyjna nr 3663/3, obr. Olkusz, gm. Olkusz, pasa technicznego lokalizacji podziemnej kanalizacji infrastruktury technicznej, 4. załącznika nr 1 — rysunek planu do mpzp Mazaniec — Kamyk w części dotyczącej lokalizacji drogi publicznej, tj. ul. Krucza Góra, na nieruchomości oznaczonej, jako działka ewidencyjna nr 3663/3, obr. Olkusz, gm. Olkusz - a co prowadzić ma do eliminacji zajęcia jakiejkolwiek części nieruchomości skarżących pod drogę publiczną (ul. Krucza Góra), poprzez usunięcie sprzecznych z prawem ustaleń zarówno mpzp Żurady, jak i mpzp Mazaniec - Kamyk. Innymi słowy — powyższy wniosek należy rozumieć w ten sposób, iż celem prawidłowego wytyczenia przebiegu ul. Krucza Góra konieczne jest usunięcie ustaleń obu omawianych planów miejscowych, które prowadzą do zajęcia części nieruchomości skarżących pod tą drogę, przy jednoczesnym braku możliwości dokonania jakichkolwiek korekt tychże, powodujących, iż droga ta w dalszym ciągu miałaby biec po jakiejkolwiek części nieruchomości skarżących. W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta i Gminy Olkusz działający w imieniu Rady Miejskiej w Olkuszu wniósł o oddalenie skargi. W pierwszej kolejności przypomniano, że plan zagospodarowania przestrzennego objęty Uchwałą nr XLII/639/2018 był przedmiotem kontroli przed WSA w Krakowie w sprawach II SA/Kr 216/19 i II SA/Kr 146/20, które zakończyły się oddaleniem skarg. W pierwszej z wymienionych sygnatur wniesiono skargę kasacyjna, która oczekuje na rozpoznanie w Naczelnym Sądzie Administracyjnym pod sygn. II OSK 3868/19. Konsekwencją wcześniejszego rozpoznania przez sąd administracyjny skargi na tą samą uchwałę, która została oddalona, jest związanie sądu orzekającego później dokonaną kontrolą zaskarżonego aktu pod względem zgodności prawem w zakresie trybu postępowania, zasad sporządzania planu i właściwości organów, tj. przesłankami z art. 28 ust 1 u.p.z.p. Dalej w odpowiedzi na skargę szczegółowo odniesiono się do poszczególnych zarzutów skarżących wyjaśniając, dlaczego organ uznaje je za bezzasadne. Na zakończenie podkreślono, że skarżący czynnie uczestniczyli w procedurze sporządzenia planu. Szereg uwag składanych przez nich zostało uwzględnionych. Podczas wszystkich wyłożeń projektów planów skarżący byli szczegółowo informowani o jego ustaleniach, wielokrotnie w Wydziale Urbanistyki i Ochrony Zabytków, do właściwości którego należy sprawy z zakresu zagospodarowania przestrzennego, w tym opracowanie studium i planów zagospodarowania, analizowano ustalenia planu, możliwości zabudowy nieruchomości, jej podziału czy wydzielenia drogi dojazdowej. Wskazywano wielkości terenów niezbędnych do prawidłowego zrealizowania ulicy Krucza Góra, odpowiadano na wszystkie wątpliwości podczas dyskusji publicznych, w których skarżący czynnie uczestniczyli. W stosunku do planu miejscowego z 1998 r., obowiązujący plan - zdaniem Organu – poprawia możliwość zagospodarowania działki, wskazuje optymalny pas techniczny do przeprowadzenia sieci uzbrojenia terenu oraz zmniejsza szerokość pasa drogowego w liniach rozgraniczających ul. Krucza Góra w zakresie niezbędnym do jej prawidłowego wykonania. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego objęty uchwałą I jest zgodny z analizą zmian w zagospodarowaniu przestrzennym, o której mowa w art. 32 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz uchwalą Nr VII/110/2015 z dnia 23 czerwca 2015 r. Rady Miejskiej w Olkuszu w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Mazaniec-Kamyk w Olkuszu, oraz został sporządzony zgodnie z ustaleniami obowiązującego studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Procedura została przeprowadzona z zachowaniem wszelkich przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przy szerokim udziale społecznym, czego dowodem, jest przeprowadzenie trzech wyłożeń projektu planu do publicznego wglądu, oraz przeprowadzenie trzech dyskusji publicznych z udziałem zainteresowanych mieszkańców. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325) - dalej określanej jako "p.p.s.a." sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontroli sądu administracyjnego poddane zostały między innymi akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej (art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a.). W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów proceduralnych, nie będąc przy tym związany granicami skargi, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie jest uchwała Rady Miejskiej w Olkuszu z dnia 25 czerwca 2018 r. Nr XLII/639/2018 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Mazaniec – Kamyk w Olkuszu – etap A. Zaskarżona uchwała odpowiada prawu, a zarzuty skargi nie mogą odnieść skutku. Dyspozycja art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2020 r. poz. 713, 1378.) - dalej: "u.s.g." - stanowi, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Jednocześnie w myśl art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego. W świetle tych przepisów w pierwszej kolejności konieczne jest rozstrzygnięcie kwestii legitymacji procesowej skarżących. Merytoryczna ocena zasadności skargi wniesionej na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. nie jest bowiem możliwa, jeśli skarżący nie ma legitymacji procesowej do wniesienia skargi. Elementem niezbędnym do wniesienia skargi na uchwałę rady gminy jest istnienie po stronie skarżącego interesu prawnego lub uprawnienia, który został naruszony uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej. W orzecznictwie wskazuje się, iż "związek pomiędzy zaskarżoną uchwałą a własną, prawnie gwarantowaną (a nie tylko faktyczną) sytuacją wnoszącego skargę na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g., winien polegać na tym, że zaskarżona uchwała naruszając prawo jednocześnie negatywnie wpływa na jego sferę prawnomaterialną, pozbawia go np. pewnych uprawnień albo uniemożliwia ich realizację." (tak: Wyrok WSA w Łodzi z dnia 25 stycznia 2008 r., sygn. akt I SA/Łd 1041/07). Jednocześnie przez pojęcie interesu prawnego należy rozumieć interes zgodny z prawem i interes chroniony przez prawo. Istotą interesu prawnego jest jego związek z konkretną normą prawa materialnego, tzn. taką normą, którą można wskazać jako jego podstawę i z której podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje racje. Interes ten, co do zasady powinien być aktualny i realny, osobisty (własny, indywidualny) oraz dotyczyć bezpośrednio sfery prawnej określonego podmiotu. Naruszenie interesu prawnego podmiotu składającego skargę musi cechować się bezpośredniością, aktualnością i realnością. (tak: Dolnicki Bogdan (red.), Ustawa o samorządzie gminnym. Komentarz, wyd. II). W rozpatrywanej sprawie skarżący J.W. i B.W. wskazywali, że stanowiąca ich własność działka nr 3663/3 obr. Olkusz. gm. Olkusz znajduje się w obszarze objętym zaskarżoną uchwałą, w której nieruchomość tę przeznaczono częściowo pod drogę publiczną oraz przewiedziano na niej lokalizację pasa technicznego podziemnej kanalizacji infrastruktury technicznej. W ocenie Sądu doszło do naruszenia interesu prawnego skarżących na skutek wydania przez zaskarżonej uchwały, a zatem mieli oni legitymację procesową do wniesienia skargi. Zmiana miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, obejmuje nieruchomość skarżących (działka nr 3663/3) i wpływa na zakres ich uprawnień właścicielskich wywodzonych z Konstytucji RP (art. 64) oraz przepisów prawa materialnego (art. 140 k.c.). Podkreślenia wymaga, iż sam fakt naruszenia interesu prawnego nie przesądza o zasadności skargi, a jedynie o tym, iż podmiot skarżący posiada legitymację procesową do zaskarżenia uchwały podjętej przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej. W pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutów naruszenia procedury planistycznej, które – zdaniem skarżących – mają charakter istotny. Zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 293 z późn. zm.) – dalej jako "u.p.z.p." - istotne naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Strona skarżąca dopatruje się istotnych naruszeń procedury w następujących okolicznościach: ← rozpatrzono uwagę wniesioną po pierwszym wyłożeniu planu przez podmiot nieuprawniony tj. Wydział Geodezji i Gospodarki Mieniem, podczas gdy zgodnie z art. 17 pkt 11 u.p.z.p. takie uwagi mogą wnosić tylko "osoby fizyczne i prawne oraz jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej" ← brak uzasadnienia dla nieuwzględnienia uwagi skarżących z dnia 29 grudnia 2017 r. dotyczącej poszerzenia przeznaczenia dopuszczalnego pod zabudowę mieszkaniowo – usługową, co należy uznać za brak merytorycznego rozpoznania uwagi. Powyższe okoliczności jednak nie mogą prowadzić do stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały choćby w części. Słusznie zwraca się uwagę w odpowiedzi na skargę, że w uzasadnieniu nieprawomocnego wyroku z dnia 18 czerwca 2019 r., sygn. II SA/Kr 216/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wskazano: "badając dokumentację planistyczną Sąd nie dopatrzył się naruszenia procedury planistycznej, ani naruszenia zasad sporządzania planu miejscowego, w związku z tym uznał, że była ona prawidłowa. Sąd nie stwierdził też uchybień w kwestii nienaruszania przez zaskarżoną uchwałę ustaleń Studium oraz w kwestii rozstrzygnięcia o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu planu. Sąd nie znalazł, zatem podstaw do stwierdzenia nieważności całej zaskarżonej uchwały". Nawet gdyby wymienione wcześniej okoliczności uznać za naruszenie trybu sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co jest wątpliwe, to z całą pewnością nie mają one charakteru istotnego. Przechodząc do zarzutów dotyczących wadliwości konkretnych zapisów zaskarżonej uchwały należy w pierwszej kolejności odnieść się do treści § 3 pkt 6 tej uchwały, w którym wprowadzono definicję pojęcia "powierzchnia całkowita zabudowy". Skarżący wywodzą, że definicja ta jest nieprawidłowa. Brak jest jednak powiązania tego zarzutu z interesem prawnym skarżących. Powołany wcześniej art. 100 ust. 1 u.s.g. determinuje legitymację skargową, ale również wyznacza zakres rozpoznania i orzekania sądu administracyjnego. Kontrola zaskarżonego aktu dokonywana jest, bowiem w granicach wyznaczonych prawną ochroną przysługującą skarżącemu mającemu tytuł prawny do oznaczonej nieruchomości objętej planem, a w konsekwencji ewentualne uwzględnienie skargi powinno nastąpić wyłącznie w części wyznaczonej indywidualnym interesem skarżącego. Ponieważ skarżący nie wykazali związku omawianego przepisu zaskarżonej uchwały z ich skonkretyzowanym interesem prawnym, wynikającym z faktu bycia właścicielami działki nr 3663/3, przepis ten nie mógł być przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie. Jednocześnie stwierdzić należy, że miejscowy plany zagospodarowania przestrzennego może posługiwać się autonomiczną nomenklaturą, przy zachowaniu pełnej spójności norm i materii, którą reguluje. Wbrew twierdzeniom skargi sąd nie dopatrzył się sprzeczności postanowień planu z przepisami prawa, które mogłyby prowadzić do stwierdzenia jego nieważności. Oczywiście bezzasadny jest kolejny zarzut - dotyczący braku wyznaczenia dróg, czyli zapewnienia sieci komunikacyjnej do nieruchomości skarżących. Wskazują oni, że ich nieruchomość o szerokości 24 m i długości ok. 340 m przylega bezpośrednio do dróg publicznych od południa i od północy. Omawiany zarzut dotyczy natomiast braku doprowadzenia dróg dojazdowych do środkowej części działki. Skarżący wskazują, że konieczność przeprowadzenia drogi po należącej do nich działce 3663/3 spowodowałoby wyłączenie części tej nieruchomości spod zabudowy oraz nadmierną uciążliwość w postaci konieczności znoszenia dojeżdżających do tej części działki pojazdów. Skarżący pomijają jednak fakt, że oczekiwane przez nich przeprowadzenie drogi dojazdowej po innych działkach spowoduje te same uciążliwe skutki po stronie właścicieli tych właśnie działek. Brak uzasadnienia dla takiego rozwiązania. Nie ma również w tej sytuacji mowy o naruszeniu zasady równego traktowania, bowiem wymienione w skardze działki nr 3652/6, 3654/3, 3658/5, 3658/6 obecnie nie posiadają w ogóle dostępu do drogi publicznej poprzez drogę dojazdową, podczas gdy działka skarżących przylega do dróg publicznych zarówno od północy, jak i od południa. Trzeba również zgodzić się ze stanowiskiem zaprezentowanym w odpowiedzi na skargę, iż "(...) nie jest także obowiązkiem Gminy zapewnienie obsługi komunikacyjnej drogami publicznymi działek, których nie ma". Przechodząc do zarzutu dotyczącego lokalizacji pasa technicznego na ich nieruchomości – trzeba przypomnieć, że skarżący dopatrują się tutaj nieuprawnionego i nieproporcjonalnego naruszenia przysługującego im prawa własności, które to naruszenie w istocie pozbawia ich możliwości zabudowy części nieruchomości. Oceniając zasadność tego zarzutu trzeba mieć na uwadze okoliczności wskazane w odpowiedzi na skargę, a w szczególności fakt, że pas techniczny ma szerokość 3 m i przebiega przez całą szerokość działki, a zatem uwzględniając powierzchnię całej działki skarżących (ponad osiem tysięcy m2) nie obejmuje nawet 1% powierzchni tej działki. Zakaz zabudowy tak niewielkiej części nieruchomości w żaden sposób nie narusza zasady proporcjonalności, tym bardziej, że – jak podnosi się w odpowiedzi na skargę - pozwoli skarżącym oraz właścicielom sąsiednich nieruchomości na podłączenie do sieci kanalizacyjnej tej części swojej nieruchomości, która ze względu na istniejące ukształtowanie terenu byłaby problematyczna i znacznie bardziej kosztowna. W tych okolicznościach Sąd nie stwierdził przekroczenia władztwa planistycznego przy ustaleniu lokalizacji pasa technicznego na nieruchomości skarżących. Wreszcie należy odnieść się do kwestii przeznaczenia części nieruchomości skarżących pod drogę publiczną – ul. Krucza Góra. J.W. i B.W. zarzucają "bezzasadne przeznaczenie dotychczas bliżej niesprecyzowanej części nieruchomości (powierzchni) skarżących pod drogę publiczną (ul. Krucza Góra), co narusza zasadę proporcjonalności, tj. nakaz wyważenia interesu publicznego oraz interesu prywatnego, w ten sposób, że bezpodstawnie prymat przyznano interesowi publicznemu", a także wskazują na brak precyzyjnego określenia granic obszaru, który to miał zostać objęty mpzp Mazaniec Kamyk — w szczególności zaniechanie dokładnego wskazania obszaru ul. Krucza Góra, który miałby zostać objęty tymże planem miejscowym oraz objęcie tożsamego obszaru dwoma różnymi miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego, tj. objęcie tożsamej części ul. Krucza Góra ustaleniami zarówno mpzp Mazaniec - Kamyk, jak i mpzp Żurady. Zarzut objęcia regulacjami dwóch różnych miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego tych samych nieruchomości nie jest uzasadniony. Trzeba podkreślić, że południowa granica planu "Mazaniec – Kamyk w Olkuszu etap A" na wysokości m.in. działki skarżących przebiega po granicy obrębu geodezyjnego Olkusz i Żurada. Działka skarżących w całości położona jest w obrębie geodezyjnych Olkusz oraz w granicach planu miejscowego kontrolowanego w niniejszej sprawie. Jak wynika z uzasadnienia postanowienia WSA w Krakowie z dnia 15 października 2020 r., sygn. II SA/Kr 767/20 Sąd przyjął w tej sprawie, że skoro działka J.W. i B.W. znajduje się w całości poza granicami planu miejscowego fragmentu północnej części Żurady przy ul. Krucza Góra (uchwała nr XLII/638/2018 Rady Miejskiej w Olkuszu z dnia 18 czerwca 2018 r.), to nie mają oni legitymacji do zaskarżenia tej uchwały i w konsekwencji odrzucił ich skargę. W uzasadnieniu tego postanowienia Sąd wskazał, że granica pomiędzy dwoma planami miejscowymi (Mazaniec – Kamyk oraz Żurady) biegnie ulicą Krucza Góra i Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę stanowisko to podziela. Podobnie nieuzasadniony jest zarzut przeznaczenia niesprecyzowanej części nieruchomości skarżących pod drogę publiczną, przez co nieproporcjonalnie naruszono prawo własności skarżących. Do zmiany przeznaczenia działki nr 3663/3 w planie miejscowym faktycznie doszło, jednakże nie przekroczono przy tym władztwa planistycznego i nie ograniczono własności skarżących w sposób nieuzasadniony, ani tym bardziej nieproporcjonalny. Jak zwraca się uwagę w odpowiedzi na skargę zaprojektowane linie rozgraniczające drogi ul. Krucza Góra o szerokości docelowej 10 m zostały zaprojektowane po obydwu stronach granicy pomiędzy sołectwami Żurady i miastem Olkuszem, która stanowi również granicę dwóch miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego: Mazaniec-Kamyk etap A - Uchwała I i fragmentu północnej części Żurady przy ul. Krucza Góra. Tylko niewielki pas działki skarżących – ok. 1,50 m (z działki o długości ponad 340 m) został przeznaczony pod drogę, podczas gdy szerokość docelowego pasa drogowego po południowej stronie tejże drogi, wynosi ok. 5,5 m i przebiega po terenach działek właścicieli obrębu Żurada. Łącznie, biorąc pod uwagę szerokość działki gminy ok. 3,0 m, daje to 10 m szerokości w liniach rozgraniczających drogi 2.KDD. W świetle powyższego podkreślenia wymaga, że przeznaczenie nieruchomości skarżących zmieniono w znacznie mniejszym zakresie niż przeznaczenie nieruchomości znajdujących się w planie Żurady. W żadnym wypadku, uwzględniając powierzchnię i konfigurację działki nr 3663/3 nie można dopatrzyć się tutaj braku proporcjonalności czy też nadmiernego i nieuzasadnionego ograniczenia własności skarżących. Nie jest również prawdą, że pod drogę przeznaczono "bliżej nieokreśloną" część przedmiotowej nieruchomości. Wątpliwości takie mogą wynikać wprawdzie z papierowej wersji planu miejscowego, ze względu na skalę jego sporządzenia. Jednakże wersja elektroniczna planu miejscowego (dostępna na stronie internetowej http://olkusz.e-mpzp.pl/ ) potwierdza opisane wyżej stanowisko organu, zawarte w odpowiedzi na skargę. Dodatkowo trzeba zwrócić uwagę skarżących na treść przepisu art. 36 ust. 1 u.p.z.p., zgodnie z którym jeżeli w związku z uchwaleniem planu miejscowego albo jego zmianą korzystanie z nieruchomości lub jej części w dotychczasowy sposób lub zgodnie z dotychczasowym przeznaczeniem stało się niemożliwe lub istotnie ograniczone, właściciel albo użytkownik wieczysty nieruchomości może, z uwzględnieniem ust. 2 i art. 371 ust. 1, żądać od gminy albo od władającego terenem zamkniętym, jeżeli uchwalenie planu lub jego zmiana spowodowane były potrzebami obronności i bezpieczeństwa państwa: 1) odszkodowania za poniesioną rzeczywistą szkodę albo 2) wykupienia nieruchomości lub jej części. Jeżeli więc skarżący uważają, że zostali pokrzywdzeni poprzez przeznaczenie części ich nieruchomości pod drogę publiczną, to mogą się domagać stosownej rekompensaty pieniężnej. Przy sporządzaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uwzględniono i wyważono interesy wszystkich zainteresowanych stron, natomiast skarga wyraża wyłącznie stanowisko jej autorów – sprzeciwiających się wprowadzeniu jakichkolwiek ograniczeń na ich działce, przy jednoczesnym sugerowaniu wprowadzenia tych ograniczeń na innych nieruchomościach. Sąd nie stwierdził w niniejszej sprawie podstaw do uwzględnienia któregokolwiek z zarzutów skargi i dlatego skargę oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a