II SA/Kr 775/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Szkodzińska Sędziowie : NSA Joanna Tuszyńska (spr.) WSA Agnieszka Nawara-Dubiel Protokolant : st. sekr. sąd. Teresa Jamróz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 września 2015 r. sprawy ze skargi A. Spółka z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 13 kwietnia 2015 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz strony skarżącej A. Spółka z o.o. z siedzibą w K. kwotę 757 zł (siedemset pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Prezydent Miasta decyzją z dnia 27.10.2014 r., na podstawie art. 59 ust.1 w związku z art. 61 ust. 1 pkt. 3 i ust. 5 ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2012 r., poz. 647 tj.) po rozpatrzeniu wniosku: "A" Sp. z o.o. w K. odmówił ustalenia warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego p.n.: "Budowa zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych (do czterech budynków) z usługami w parterze, garażami podziemnymi, naziemnymi miejscami postojowymi i drogami wewnętrznymi (w miejsce istniejących budynków) na działkach nr [...], [...], [...] obr. [...] wraz z wjazdami, infrastrukturą techniczną i przebudową kolektora ogólnospławnego na działkach nr: [...], [...], [...] obr. j.w., przy ul. R. w K.". Organ wskazał, że załączniki: Nr 1— część tekstowa wyników analizy urbanistyczno-architektonicznej, Nr 2 - część graficzna wyników analizy urbanistyczno-architektonicznej, stanowią integralną część decyzji. W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu 14.06.2011 r. wpłynął wniosek "A" Sp. z o.o. w K. o ustalenie warunków zabudowy dla opisanego wyżej zamierzenia inwestycyjnego; w dniu 18.08.2014 r. wniosek został skorygowany. Poprzednia decyzja wydana w tej sprawie została uchylona wraz decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 09.01.2014 r., sygn. akt II SA/Kr 1226/13. W uzasadnieniu wyroku WSA w Krakowie wskazał na brak wyznaczenia obszaru analizowanego i sporządzenia analizy (w zakresie wynikającym z art. 61 ust. 1 - 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ) zawierającej m.in. analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu przy ocenie dostateczności uzbrojenia terenu w zakresie dróg oraz brak sporządzenia decyzji posiadającej obligatoryjne załączniki przedstawiające część tekstową oraz część graficzną wyników koniecznej do przeprowadzenia analizy. Orzekając ponownie organ uwzględnił zalecenia zawarte we wskazanym orzeczeniu. Teren określony we wniosku nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, wobec czego organ przeprowadził postępowanie na zasadach i w trybie przewidzianym w art. 59 i następne ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wyjaśnił, że wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia określonych w art. 61 § 1 ustawy, w tym gdy istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5 jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego (art. 61 ust. 1 pkt 3). Definiując pojęcia "uzbrojenie terenu", "drogi" i "zjazdu" organ odwołał się do treści art. 2 pkt 13 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (zmieniony art. 70 ust. 2b ustawy z dnia 7.05.2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych - Dz. U. nr 106 poz. 675) oraz art. 4 pkt 2 i pkt 8 ustawy z dnia 21.03.1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. 2007 r., Nr 19, poz. 115 ze zm.). Organ wyjaśnił, że obszar analizowany został wyznaczony zgodnie z przepisami, w kształcie koła, wokół położonego centralnie terenu planowanej inwestycji. Front terenu objętego wnioskiem (łączna szerokość działek nr [...], [...], [...] i [...]) ma szerokość około 76,0 m zatem trzykrotna szerokość wynosi 228,0m. Niemniej jednak, granice obszaru analizowanego wyznaczone w zasięgu takiego promienia obejmowałyby jedynie fragmenty dużych skrajnych działek analizowanego obszaru. W związku z tym uzasadnione było dopełnienie obszaru analizowanego poprzez ujęcie całych powierzchni działek ewidencyjnych (dotyczy to w szczególności działek nr [...], [...], [...]). Pozwoliło to, w ocenie organu, na przeprowadzenie analizy na obszarze, który stanowi w przestrzeni czytelnie wyodrębnioną jednostkę urbanistyczną domkniętą ulicami: od północy – R., od wschodu - al. G., od południa -ul. J. B. i wreszcie od zachodu - ul. K.. Organ wystąpił o uzgodnienie warunków zabudowy do właściwych organów. Zarząd Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. w piśmie z dnia 15.10.2014 r., znak: [...], przedmiotową inwestycję zaopiniował negatywnie, stwierdzając, że istniejące uzbrojenie terenu w chwili obecnej nie jest wystarczające dla planowanego zamierzenia budowlanego, a zatem nie spełnia wymogu art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy. ZIKiT wskazał, że planowana zabudowa będzie generować potoki ruchu głównie w dwóch porach dniach — w szczycie porannym i popołudniowym. Natomiast istniejący na obszarze objętym terenem inwestycji budynek biurowy oraz obiekty o funkcji usługowej generują ruch przez cały okres dnia. Zakładając, że zrealizowanie inwestycji będzie oznaczało co najmniej 200 nowych pojazdów oraz aktualne wykorzystanie terenu inwestycji i terenu przyległego jako parkingu ZIKiT wskazał, że wpływ planowanej zabudowy nie będzie się ograniczać jedynie do ścisłego sąsiedztwa z terenem inwestycji, ponieważ przedmiotowa inwestycja niewątpliwie będzie miała wpływ na warunki komunikacyjne bezpośrednio przy terenie inwestycji, ale również wpływ na całą ul R., która jest drogą publiczną ślepo zakończoną. ZIKiT przedstawił wyniki pomiarów natężenia ruchu oraz dokonał interpretacji nagrań kamery systemu sterowania ruchem. Podał, że w godzinach szczytu kolejka pojazdów na ul R. oczekujących do włączenia się w ul W. sięga od linii zatrzymania przed skrzyżowaniem w/w ulic do skrzyżowania z ul. S.. ZIKiT wyjaśnił również, że projektowane jest połączenie drogowe pomiędzy ul. R. a ul. K., jednakże realizacja nowego układu drogowego, dla którego podpisano szereg umów z inwestorami inwestycji niedrogowych zlokalizowanych w tym rejonie, może nie zostać zrealizowana, jeżeli inwestorzy będący stroną tych umów nie zdecydują się na realizację swoich inwestycji niedrogowych. W ocenie Prezydenta Miasta, fakt, iż zarządca dróg publicznych dostrzegając i sygnalizując rzeczywisty zakres oddziaływania planowanej inwestycji na istniejący układ drogowy wykroczył poza wyznaczone granice obszaru analizowanego - w kontekście wypełnienia nakazów wynikających z wiążącego wyroku WSA - nie umniejsza wagi dowodowej całości opinii. Koncentrując zasięg przeprowadzonego badania na samej ul. R. i oceniając stan uzbrojenia w zakresie dróg w obrębie wyznaczonego obszaru analizowanego, organ stwierdził, że już w granicach tegoż obszaru analizowanego istniejące uzbrojenie terenu w zakresie dróg jest niewystarczające. Pomimo, że przeprowadzone pomiary natężenia ruchu i obliczenia przepustowości drogi zostały wykonane na wlocie ul. R. do ul. W. (tj. na węźle komunikacyjnym zlokalizowanym poza wyznaczonym obszarem analizowanym) to wyniki badań jasno wskazują na niewystarczającą przepustowość istniejącego układu komunikacyjnego sięgającą granic terenu planowanej inwestycji. Ul. R. do której bezpośredni dostęp posiada teren inwestycji i która - zgodnie z wnioskiem inwestora - miałaby zapewniać obsługę komunikacyjną planowanej inwestycji - jest drogą ślepo zakończoną praktycznie na wysokości terenu inwestycji, po jego zachodniej stronie. Zatem wszelki potok ruchu z terenu inwestycji mógłby być wyprowadzany wyłącznie jednostronnie, na wschód, tj. w stronę Al. S.. Ul. R. już obecnie nie jest w stanie w sposób płynny i bezpieczny zapewnić obsługi komunikacyjnej dla aktualnie generowanego natężenia ruchu. W przypadku zrealizowania przedmiotowej inwestycji dochodziłoby do blokowania ul. R. jeszcze przed skrzyżowaniem z Al. S. a nawet na wysokości wjazdu na teren inwestycji. Powyższą konkluzję sformułowano po uwzględnieniu - wskazanej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny - konieczności porównania określonej we wniosku inwestora planowanej zmiany zagospodarowania do aktualnego sposobu zagospodarowania terenu objętego wnioskiem w kontekście generowanego oddziaływania na układ drogowy w obszarze analizowanym. Organ podniósł również, że cechą charakterystyczną dla zespołów zabudowy mieszkaniowej zlokalizowanych w sąsiedztwie przedmiotowej inwestycji jest posiadanie dostępu do drogi publicznej z dwóch stron (przelotowe). Rozwiązanie takie - mimo, iż nie ogranicza sumarycznej ilości pojazdów obciążających przyległy układ drogowy - to jednak dywersyfikuje ryzyko związane z tym obciążeniem. Wnioskowany zespół o analogicznej funkcji — nie został "wyposażony" w podobny sposób. Szczególne położenie terenu inwestycji - na zamknięciu ślepej ul. R., już poza ostatnim węzłem komunikacyjnym jaki stanowi skrzyżowanie z Al. S. - praktycznie pozbawia planowany zespół zabudowy wielorodzinnej możliwości jakiegokolwiek serwisowania (w tym np. dostępu służb ratunkowych) - w przypadku zablokowania ul. R. czy wskutek zdarzenia losowego czy tez wskutek przeciążenia ruchem tej ulicy. W trakcie przeprowadzonej wizji w terenie w granicach obszaru analizowanego, stwierdzono, że wzdłuż ul. R. samochody parkują obustronnie i gęsto. Organ przeanalizował także kwestię możliwości zapewnienia wymaganego uzbrojenia terenu na potrzeby planowanej inwestycji poprzez projektowane elementy układu komunikacyjnego (art. 61 ust. 5). Przedstawiona propozycja ZIKiT dozbrojenia projektowanymi elementami niewystarczającej obecnie infrastruktury drogowej - w przypadku akceptacji ze strony inwestora - umożliwiłaby spełnienie określonego w art. 61 ust. 1 pkt 3 warunku. Nie sposób przy tym nie uwzględnić wydawanych dotąd rozstrzygnięć w tej materii na rzecz innych podmiotów. ZIKiT podkreślił swą konsekwencję w powyższym zakresie, a powołując się na konkretne zawarte już umowy z innymi inwestorami (w liczbie ok 18, załączone do opinii ZIKIT i włączone do akt sprawy) wykazał, iż stwierdzony brak wystarczającej infrastruktury drogowej, a także zaproponowany zakres koniecznej do realizacji inwestycji drogowej w tym obszarze nie budził dotąd takiej kontrowersji i sprzeciwu w powołanych przypadkach. Inwestor odmówił jednak zawarcia stosownej umowy, zgodnie z art. 16 ust. 2 ustawy o drogach publicznych. Wreszcie organ wskazał, że dla wnioskowanego zamierzenia nie spełniony został także warunek utrzymania ładu przestrzennego w odniesieniu do kontynuacji parametrów istniejącej zabudowy i nawiązania do parametrów zabudowy na działkach sąsiednich ze szczególnym uwzględnieniem wysokości i szerokości elewacji projektowanych budynków. Wnioskowane przez inwestora parametry (w szczególności w zakresie wysokości krawędzi elewacji frontowej i szerokości elewacji frontowej planowanej zabudowy) wykraczają poza wartości występujące w obszarze analizowanym -co zostało wyczerpująco omówione z zał. Nr 1. Skala odchylenia, w ocenie organu, nie stanowi jeszcze podstawy do automatycznego stwierdzenia naruszenia warunku określonego w art. 61 ust. 1 pkt 1, choć wyklucza możliwość ustalenia dla wnioskowanej zabudowy parametrów zgodnych ze złożonym wnioskiem. W wynikach analizy zawartych w zał. Nr 1 określono cechy zabudowy istniejącej w obszarze analizowanym jakie winny być kontynuowane w przypadku ewentualnego ustalania warunków zabudowy dla zabudowy na przedmiotowym terenie. Kwestia ta ma jednak drugorzędne znaczenie, w świetle braku wystarczalności uzbrojenia terenu przeznaczonego do zmiany sposobu zagospodarowania. Ponadto organ podał, że przeprowadzone postępowanie wykazało, że uregulowanie zawarte w art. 61 ust. 2, 3 i 4 nie znajduje w niniejszej sprawie zastosowania. W dalszej części uzasadnienia odniósł się do zastrzeżeń podniesionych przez inwestora. Odwołanie od decyzji organu l instancji, złożyła "A" Sp. z o.o. z siedzibą w K. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: - art. 61 ust. 1 pkt 3 i 5 u.p.z.p. w związku z § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez wydanie decyzji odmownej w oparciu o analizę natężenia ruchu w obszarze wykraczającym poza określone ww. przepisem dopuszczalne granice obszaru analizowanego; art. 53 ust. 4 pkt 9 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych poprzez ich błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie, gdy tymczasem przedmiotem oceny ZIKIT winno być wyłącznie stwierdzenie faktu, czy wjazd i wyjazd z terenu projektowanego zamierzenia inwestycyjnego na drogę publiczną, ul. R. będzie możliwy; art. 53 ust. 4 pkt 9 w zw. z art. 54 i art. 64 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 106 k.p.a. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że negatywna opinia ZIKiT ma dla Prezydenta Miasta charakter wiążący; art. 61 ust.1 pkt 1 i pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z naruszeniem prawa procesowego, tj. art. 107 k.p.a. poprzez ich błędne zastosowanie, a w konsekwencji powołanie w sentencji zaskarżonej decyzji błędnej podstawy prawnej; art. 16 ustawy o drogach publicznych w zw. z art. 3 ust. 5 ustawy o finansowaniu infrastruktury transportu lądowego poprzez ich błędne zastosowanie, ponieważ właściwa ich interpretacja powinna doprowadzić organ do uznania, że "A" nie jest zobowiązana do ponoszenia kosztów budowy projektowanej przez ZIKIT drogi łączącej ul. K. z ul. K. na warunkach wymaganych przez ZIKiT; art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy o samorządzie gminnym poprzez jego niezastosowanie, gdy tymczasem budowa dróg gminnych jest zadaniem własnym gminy; art. 7 w związku z art. 217 Konstytucji RP poprzez ich niezastosowanie, gdy tymczasem akceptacja przez organ l instancji prób ZIKiT nałożenia na odwołującą obowiązku współfinansowania projektowanych przez ZIKiT inwestycji drogowej nie może być uznana za działanie na podstawie i w granicach prawa; art. 1 ust. 2 u.p.z.p. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że pomimo, iż objęta zamierzeniem inwestycyjnym zabudowa wielorodzinna jest tożsama z zabudową występującą w obszarze analizowanym, to jednak zamierzenie inwestycyjne nie spełnia wymogów w zakresie zachowania ładu przestrzennego; art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, iż objęte wnioskiem zamierzenie inwestycyjne nie spełnia wymagań w zakresie utrzymania ładu przestrzennego w odniesieniu do kontynuacji parametrów istniejącej; art. 7 k.p.a. poprzez zaniechanie podjęcia kroków niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy; art. 77 w zw. z art. 84 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie przeprowadzenia postępowania dowodowego; art. 153 ustawy o postępowaniu przed sadami administracyjnymi poprzez pominiecie oceny prawnej i wytycznych do dalszego postępowania zawartych w uzasadnieniu wyroku WSA w Krakowie z dnia 9.01.2014 r., sygn. akt II SA/Kr 1226/13. Strona odwołująca wniosła o zmianę zaskarżonej decyzji i orzeczenie o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji, ewentualnie o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi l instancji. W uzasadnieniu zawarto uzasadnienie opisanych wyżej zarzutów. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia 13.04.2015 r., [...], na podstawie art. 59 ust. 1, art. 56 w związku z art. 64 ust. 1, art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, § 1 - 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ II instancji w pierwszej kolejności szczegółowo przytoczył ustalenia dokonane przez organ I instancji. Wskazał, że zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 3 warunkiem, który musi zaistnieć łącznie z pozostałymi wymienionymi w art. 61 ust. 1 ustawy przesłankami jest wymóg, aby projektowane lub istniejące uzbrojenie terenu było wystarczające dla zamierzenia budowlanego. W myśl przepisu art. 61 ust. 5 ustawy warunek ten uznaje się za spełniony, jeżeli wykonanie uzbrojenia terenu zostanie zagwarantowane w drodze umowy zawartej między właściwą jednostką organizacyjną a inwestorem. Definicję pojęcia "uzbrojenie" zawiera przepis art. 2 pkt 13 ustawy, z którego wynika, że w jego zakres wchodzi również droga. Celem ustalenia powyższej okoliczności - zgodnie z zaleceniami WSA w Krakowie - zostało przeprowadzone dodatkowe postępowanie wyjaśniające. W jego ramach została sporządzona opinia zarządcy drogi. W opinii tej dokonano ustalenia parametrów technicznych ul. R., przeprowadzono analizę natężenia ruchu występującego na tej ulicy i jej skrzyżowaniu z ul. W., na które będą kierowane główne potoki ruchu kołowego generowanego przez projektowane przedsięwzięcie. Omówiono również powody wyczerpania się przepustowości skrzyżowania tych ulic, obrazując stan ruchu na wlocie tego skrzyżowania i przy Rondzie [...] oraz braku możliwości zwiększenia przepustowości tego skrzyżowania w inny sposób. Podano, że planowana realizacja do czterech budynków mieszkalnych wielorodzinnych z usługami w parterze o łącznej powierzchni użytkowej 10500 m2 daje ok. 210 mieszkań, zatem obciążenie istniejącej sieci komunikacyjnej ulegnie zwiększeniu wskutek realizacji planowanego zamierzenia inwestycyjnego w godzinach szczytu o ok. 200 pojazdów. Analizy te dawały zatem podstawy do stwierdzenia, że przepustowość istniejącego w tym rejonie układu drogowego jest wyczerpana, zaś istniejące uzbrojenie terenu w drogę nie jest wystarczające dla projektowanego przedsięwzięcia. Kolegium podzieliło stanowisko organu l instancji, którego podstawę stanowiła opinia ZIKiT, że alternatywnym rozwiązaniem dla zapewnienia obsługi komunikacyjnej planowanej inwestycji, byłby wyjazd z ul. R. poprzez Al. S. oraz projektowane połączenie drogowe pomiędzy ul. R. a ul. K. (na wprost ul. O.), co pozwoliłoby na wyprowadzenie ruchu ze ślepo zakończonego odcinka ul. R. przebiegającego w obrębie planowanej inwestycji. Opinia zarządcy drogi, jak każdy dowód przeprowadzony w sprawie, podlega ocenie organu zgodnie z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. W wyniku dokonania takiej oceny organ l instancji trafnie uznał, że opinia ZIKiT wydana na podstawie art. 35 ustawy o drogach publicznych i art. 53 ust. 4 pkt 9 w zw. z art. 54 pkt 2 lit. c, art. 61 ust. 1 i art. 64 ust. 1 ustawy w celu ustalenia odpowiedniej infrastruktury i obsługi komunikacyjnej dróg posiadają walor dowodowy. Ponadto w wyroku WSA w Krakowie wskazał na konieczność uwzględnienia stanowiska zarządcy drogi przy rozpoznawaniu przedmiotowej sprawy. Opinia ta szczegółowo obrazuje istniejące uzbrojenie terenu w drogę, zawiera rzeczową i logiczną analizę materii będącej przedmiotowej opiniowania oraz wywodzi na tej podstawie miarodajne wnioski w kontekście przewidzianego programu i zakresu inwestycji. Kolegium podkreśliło, że jednostka opiniująca posiada wiedzę specjalistyczną z zakresu infrastruktury drogowej, zatem organ l instancji zasadnie posiłkował się przedmiotowymi opiniami własnej jednostki organizacyjnej przy ocenie analizowanego zagadnienia. W konsekwencji słusznie organ l instancji stwierdził, że charakter i skala przedsięwzięcia w kontekście istniejącego uzbrojenia terenu w drogę nie pozwalają uznać za spełnioną w przedmiotowej sprawie przesłankę z art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy. Odnosząc się do zarzutu, że decyzja odmowna została wydana w oparciu o analizę natężenia ruchu w obszarze wykraczającym poza dopuszczalne § 3 rozporządzenia wykonawczego granice obszaru analizowanego organ odwoławczy wyjaśnił, że wyznaczenie granic obszaru analizowanego, poza jego minimalne granice, zostało dostatecznie uzasadnione przez organ l instancji. W przedmiocie naruszenia art. 16 ustawy o drogach publicznych w zw. z art. 3 ust. 5 ustawy o finansowaniu infrastruktury transportu lądowego oraz art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy o samorządzie gminnym i art. 7 w związku z art. 217 Konstytucji RP Kolegium wskazało, że WSA w Krakowie wyraził wiążące stanowisko w sprawie. Wreszcie Kolegium nie dopatrzyło się również naruszeń prawa procesowego, które miało wpływ na rozstrzygnięcie w tej sprawie, a to art. 7 k.p.a., art. 77 w zw. z art. 84 § 1 k.p.a. i art. 138 § 2 k.p.a. Organ l instancji uzupełnił bowiem materiał dowodowy sprawy o dodatkową opinię jednostki pełniącej funkcję zarządcy dróg publicznych, która wyczerpująco odnosi się do spornego w sprawie zagadnienia. Ponadto zgodnie z zaleceniami WSA w Krakowie sporządzono w przedmiotowej sprawie analizę urbanistyczno - architektoniczną oraz sporządzono stosowne załączniki do decyzji, stanowiące jej integralną część. "A" Sp. z o.o. z siedzibą w K. wniosła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie . Zaskarżonej decyzji zarzuciła: 1.naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez błędne wytyczenie granic obszaru analizowanego; art. 61 ust. 1 pkt 3 i 5 upzp w zw. z § 3 ust. 2 rozporządzenia jw. poprzez wydanie decyzji odmownej w oparciu o analizę natężenia ruchu w obszarze wykraczającym poza określone ww. przepisie dopuszczalne granice obszaru analizowanego, art. 53 ust. 4 pkt. 9 w zw. z art. 64 ust. 1 uzpz w zw. z art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych poprzez ich błędną interpretacje i niewłaściwe zastosowanie, gdy tymczasem przedmiotem oceny ZIKIT-u winno być wyłącznie stwierdzenie faktu czy wjazd i wyjazd z terenu projektowanego zamierzenia inwestycyjnego na drogę publiczną tj. na ul. R. będzie możliwy, art. 53 ust. 4 pkt. 9 upzp w zw. z art. 54 upzp w zw. z art 64 upzp w zw. z art. 106 k.p.a. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że negatywna opinia Zarządu Infrastruktury i Transportu w K. ma dla Prezydenta Miasta charakter wiążący, art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez jego niezastosowanie, gdy tymczasem akceptacja podejmowanych przez ZIKiT prób nałożenia na stronę obowiązku współfinansowania projektowanej przez ZIKiT inwestycji drogowej, nie może być uznana jako działanie na podstawie i w granicach prawa, art. 64 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez nie uwzględnienie i w konsekwencji ograniczenie skarżącego w możliwości swobodnego korzystania ze stanowiącej jej własność nieruchomości. 2. Naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało wpływ na rozstrzygnięcie, a to: art. 15 k.p.a. poprzez brak ustosunkowania się do zarzutów podniesionych w treści odwołania oraz brak przeprowadzenia wszechstronnej analizy stanu faktycznego sprawy, art. 7 k.p.a. poprzez zaniechanie podjęcia kroków niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego niniejszej sprawy, art. 77 § 1 w zw. z art. 84 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie przeprowadzenia postępowania dowodowego, art. 153 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez pominięcie oceny prawnej i wytycznych do dalszego postępowania zawartych w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 9 stycznia 2014 roku, sygn. akt II SA/Kr 1226/13, art. 35 § 3 k.p.a. w zw. z art. 36 § 1 k.p.a. poprzez uchybienie terminowi do załatwienia sprawy i zaniechanie powiadomienia strony o przyczynach zwłoki. Strona skarżąca wniosła o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] oraz poprzedzającej ją Prezydenta Miasta i przekazanie sprawy Prezydentowi Miasta do ponownego rozpoznania, a także zasądzenie kosztów postępowania. W dalszej części skargi przedstawiła uzasadnienie podniesionych zarzutów. W szczególności podniosła, że nie stanowi wystarczającego uzasadnienia rozszerzenie obszaru analizowanego sama potrzeba dopełnienia obszaru analizowanego poprzez ujęcie całych powierzchni skrajnych działek ewidencyjnych tj. dz. nr [...], [...], [...]. Sposób zagospodarowania powoływanych powyżej działek ewidencyjnych jest na tyle odmienny od rodzaju zabudowy objętej niniejszym wnioskiem, że nie stanowi żadnego wyznacznika przy ustaleniu warunków zagospodarowania nieruchomości objętej wnioskiem. Nadto punktem wyjścia dla ustalenia dopuszczalnych warunków zabudowy stanowią nieruchomości zabudowane zabudową wielorodzinną, a zatem nie działki nr [...], [...] czy też [...]. Przy prawidłowym wytyczeniu obszaru analizowanego działka nr [...] w ogóle nie powinna się znajdować w zakresie obszaru analizowanego. W zakresie weryfikacji czy objęte wnioskiem zamierzenie inwestycyjne spełnia wymagania wynikające z przepisu art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy w o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym organ l instancji oparł się wyłącznie na własnej wizji w terenie oraz negatywnej opinii ZIKiT z dnia 15.10.2014 r., zaś organ II instancji wyłącznie na negatywnej opinii ZIKiT. Z kolei ZIKiT oparł się wyłącznie na pomiarach natężenia ruchu na wlocie w ul. W. przeprowadzonych w dniu 9.10.2014 r. Pomiary zostały przeprowadzone wyłącznie jednokrotnie i tylko w godzinach porannych, wskutek czego – zdaniem strony skarżącej - nie odzwierciedlają rzeczywistego poziomu natężenia ruchu w ciągu ul. R. i jego rozkładu na poszczególne pory dnia. Ponadto obszar analizowany powinien się kończyć przed skrzyżowaniem z Al. G.. Tym samym przeprowadzone przez ZiKiT pomiary natężenia ruchu obejmują obszar, który nie wchodzi w zakres obszaru analizowanego i jako takie nie mogą stanowić dowodu na brak wystarczającego uzbrojenia w drogę obszaru analizowanego, gdyż tego obszaru w ogóle nie dotyczą. Całkowicie przy tym pomija treść uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 9.01.2014 r., sygn. akt II SA/Kr 1226/13. Stanowisko ZIKiT opiera się na hipotetycznym założeniu, że po realizacji wszystkich inwestycji planowanych w sąsiedztwie nieruchomości objętej wnioskiem i inwestycji objętej wnioskiem nastąpi zator na ul. R. również na odcinku od Al. S. do końca ulicy. Tymczasem przedmiot analizy winien obejmować wyłącznie aktualny stan zagospodarowania obszaru analizowanego z uwzględnieniem zmian wynikającej z realizacji inwestycji. Przy aktualnym stanie zagospodarowania nieruchomości sąsiednich, jak wynika z powoływanych powyżej nagrań z kamer systemu sterowania ruchem, niezależnie od pory dnia ruch na odcinku do al. S. odbywa się płynnie. Strona skarżaca zakwestionowała stanowisko organów odnośnie zwiększenia obciążenia komunikacyjnego o około 200 pojazdów. Inwestycja będzie bowiem obejmować wyburzenie istniejącej zabudowy usługowej i postawienie w jej miejsce nowej objętej wnioskiem, zatem nastąpi zastąpienie ruchu generowanego dotychczas przez zabudowę usługową istniejącą na terenie inwestycji, ruchem, który będzie generować nowa zabudowa mieszkalna. Tym samym aktualne natężenie ruchu generowane przez istniejącą na nieruchomości zabudowę usługową powinno w całości zbilansować potrzeby komunikacyjne wynikające z tytułu zmiany funkcji z usługowej na mieszkalną. Nieprawidłowe jest również założenie o wprowadzeniu w godzinach szczytu w istniejący układ drogowy ok. 200 pojazdów, przy uwzględnieniu bliskości infrastruktury komunikacji miejskiej. Odnosząc się do argumentu, że "wzdłuż ul. R. samochody parkują obustronnie i gęsto", strona skarżąca wyjaśniła, że ww. samochody w znacznej części stanowią samochody pracowników dojeżdżających do pracy lub samochody klientów obiektów usługowych zlokalizowanych aktualnie na terenie objętym zamierzeniem inwestycyjnym. Strona skarżąca podniosła również, że planowana przez ZIKiT inwestycja obejmuje realizację połączenia drogowego między ul. R. a ul. K. (na wprost ul. O.), i jako taka powinna się znajdować w całości poza granicami wytyczonego w sprawie obszaru analizowanego. Trudno przyjąć, aby realizacja inwestycji drogowej poza obszarem analizowanym była uwarunkowana realizacją objętego postępowaniem zamierzenia inwestycyjnego i zmianą sposobu zagospodarowania nieruchomości Wnioskodawcy. Ponadto zaproponowane przez ZIKiT w oparciu o przepis art. 16 ust. 2 ustawy o drogach publicznych warunki realizacji inwestycji drogowej ograniczają się praktycznie do próby wymuszenia na obowiązku dokonania darowizny na rzecz ZIKiT w kwocie 630.000,00 zł. W zaproponowanej przez ZIKiT umowie brak jest jakiegokolwiek zobowiązania ze strony ZIKiT do realizacji inwestycji drogowej łączącej ul. K. z ul. R., umowa w ogóle nie określa terminów, w których ww. inwestycja drogowa miałaby zostać realizowana ani nie wprowadza żadnych kar, w przypadku braku realizacji inwestycji. Uzależnienie pozytywnego zaopiniowania zamierzenia inwestycyjnego przez ZIKiT od wyrażenia zgody na zawarcie umowy o wskazanej treści – zdaniem strony skarżącej – stanowi nadużycie prawa i jako taka nie zasługuje na aprobatę. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt administracyjny według kryterium zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jego wydania. Zgodnie z treścią art.3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanymi granicami skargi (art. 134 ustawy). Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Wskazać również należy, że zgodnie z przepisem art. 133 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, iż sąd przy ocenie legalności decyzji bierze pod uwagą okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, że "skoro wyrok wydawany jest na podstawie akt sprawy, to tym samym badając legalność zaskarżonej decyzji Sąd ocenia jej zgodność z prawem materialnym i procesowym w aspekcie całości zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym materiału dowodowego" (wyrok NSA W-wa z dnia 9.07.2008 r., sygn. II OSK 795/07, LEX nr 483232). Stosownie do treści art.153 p.p.s.a. znowelizowanego ustawą z dnia z dnia 9 kwietnia 2015 r. (Dz.U.2015.658) "ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie". Przepis art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że ani organ administracji publicznej, ani sąd, orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż są nimi związane. Związanie sądu administracyjnego oceną prawną oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, które byłyby sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem (por. wyrok NSA z dnia 1.09.2010 r., sygn. II OSK 518/09, LEX nr 746901). Pojęcie "ocena prawna" w rozumieniu przepisu art. 153 p.p.s.a. oznacza wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym wypadku w związku z rozpoznawaną sprawą. Ocena ta może się odnosić zarówno do przepisów prawa materialnego jak i procesowego. Musi ponadto pozostawać w logicznym związku z treścią orzeczenia sądu administracyjnego, w którym została sformułowana (por., wyrok NSA z dnia 30.11.2010 r., sygn. II OSK 1929/09, LEX nr 795206). Wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych. W przypadku zaskarżenia do sądu administracyjnego decyzji zapadłej w wyniku uprzedniego wydania przez sąd wyroku kasacyjnego i wyrażeniu w nim wiążącej oceny prawnej, ponownie rozpoznając sprawę sąd administracyjny obowiązany jest do dokonania kontroli, czy organ administracji prawidłowo uwzględnił wytyczne zawarte w poprzednim wyroku. Podporządkowanie się wytycznym sądu i wyrażonej przezeń ocenie prawnej jest bowiem głównym kryterium poprawności nowowydanej decyzji (por. wyrok NSA z dnia 13.01.2009 r., sygn. II GSK 614/08, LEX nr 528074). Naruszenie przez organ administracji publicznej art. 153 powoduje konieczność uchylenia zaskarżonego aktu. Dlatego też rozważania rozpocząć należy od przytoczenia ocen prawnych wyrażonych przez sąd w sprawie do sygn. II SA/Kr 1226/13: - "obszar analizowany winieni mieć zatem kształt okręgu o promieniu nie mniejszym niż trzykrotna szerokość frontu działki, nie mniejszej jednak niż 50 m, gdzie teren działki inwestycyjnej znajduje się w centrum okręgu. Działki znajdujące się w tak wyznaczonym obszarze analizowanym należy uznać za działki sąsiednie w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Co do maksymalnych rozmiarów obszaru analizowanego wprowadzenie ścisłych zasad nie było możliwe z uwagi zróżnicowanie tak wielkości działek, jak i lokalizacji obiektów budowlanych w zabudowie rozproszonej, czy na np. terenach o specyficznej funkcji zagospodarowania oraz z tym związanej zabudowy. Wszystkie ustalenia dotyczące wyznaczenia obszaru analizowanego winny znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu wydanej decyzji, względnie w tej jej części, którą stanowi załącznik tekstowy będący wynikami analizy, zwłaszcza wówczas, gdy obszar ten wyznacza się ponad określone w przepisach minimum. Wyznaczenie obszaru analizowanego bez dowolności, z uwzględnieniem kryteriów obiektywnych ma bowiem zasadnicze znaczenie dla samej analizy oraz jej wyników, a tym samym dla rozstrzygnięcia sprawy. Pozwala też na realizację zasady równego traktowania inwestorów tam, gdzie nie obowiązują miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego. Działki znajdujące się w obszarze analizowanym, niezależnie od tego czy są dostępne z tej samej drogi publicznej, uznawane są przy analizie za działki sąsiednie", - "przy ocenie dostateczności uzbrojenia terenu organ administracji publicznej winien zatem po pierwsze - wyznaczyć obszar analizowany, oraz po drugie - wziąć pod uwagę w rozważaniach teren objęty zamierzeniem inwestycyjnym oraz obszar analizowany", - "organ administracji publicznej nie może decydować w materii dostateczności uzbrojenia wykraczając poza granice obszaru analizowanego, uznając za istotne uwarunkowania występujące poza tym obszarem, choćby rzutowały na sytuację w obszarze analizowanym", - "analiza dokonywana jest w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p. Organ administracji publicznej ma obowiązek właśnie na podstawie analizy czynionej w obszarze analizowanym badać czy przesłanki pozytywne ustalenia warunków zabudowy zostały zrealizowane. Również badanie kwestii dostatecznego uzbrojenia terenu (przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p.) musi być dokonane w oparciu o analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w obszarze analizowanym", - "dodatkowym uchybieniem wymogom z art. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. jest powoływanie się przez organy obu instancji na zwiększenie ruchu w istniejącym układzie komunikacyjnym w wyniku realizacji planowanej inwestycji o ok. 200 pojazdów bez uwzględnienia jednak jego specyfiki. Z charakterystyki zamierzenia zawartej we wniosku i załącznikach, a także w piśmie inwestora dnia 29 czerwca 2011 r. z załącznikiem wynika, że planowana budowa zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych (do czterech budynków) z usługami w parterze, garażami podziemnymi, naziemnymi miejscami postojowymi i drogami wewnętrznymi na działkach nr [...], [...], [...] (część) ma zostać zrealizowana w miejsce istniejących budynków. Ma ona zatem zastąpić dotychczasowe zagospodarowanie terenu na powyższych działkach, przy czym inwestor planuje budową 205 miejsc parkingowych ( 190 w garażu podziemnym i ok. 20 miejsc parkingowych w granicach terenu objętego wnioskiem, usytuowanych wzdłuż ul. R.). W sprawie niniejszej inwestor złożył pismo z dnia 12 października 2011 r., do którego załączył korespondencję skierowaną do ZIKiT w K. dnia 23 września 2011r., z której wynika, że "... w chwili obecnej na rozpatrywanym terenie istnieje budynek biurowy oraz inne obiekty o funkcji usługowej z ok. 300 miejscami postojowymi co powinno w całości zbilansować potrzeby komunikacyjne wynikłe z tytułu zmiany funkcji z usługowej na mieszkaniową z zakładaną dla jej obsługi liczbą 21 miejsc parkingowych ...". Wskazywane okoliczności nie zostały jednakże ani wyjaśnione, ani rozważone w kontrolowanych decyzjach, co tym bardziej czyni przedwczesną odmowę ustalenia warunków zabudowy", - "wymóg istnienia odpowiedniego uzbrojenia dla planowanej inwestycji w zakresie dróg wynika zatem wprost z tej ustawy, hipotetycznie może prowadzić do partycypacji podmiotów innych niż zarządcy dróg w kosztach realizacji inwestycji drogowych, co jest działaniem w granicach prawa i nie stanowi naruszenie powołanych w skardze przepisów Konstytucji RP. Strona skarżąca zarzucała w tym zakresie również naruszenie art. 16 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jednol. Dz. U. z 2013r., poz. 260), jednak treść tego przepisu nie stoi na przeszkodzie partycypacji w kosztach budowy dróg przez inwestorów, albowiem stanowi on, że budowa lub przebudowa dróg publicznych spowodowana inwestycją niedrogową należy do inwestora tego przedsięwzięcia. Również taka regulacja rangi ustawowej oznacza możliwość finansowania budowy dróg". Wobec powyższego zasadny jest zarzut naruszenia art. 153 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez pominięcie oceny prawnej i wytycznych do dalszego postępowania zawartych w uzasadnieniu wyroku wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 9 stycznia 2014 roku, sygn. akt II SA/Kr 1226/13 przez dowolne wyznaczenie obszaru analizowanego. Porównanie załącznika graficznego nr 2 do decyzji, przedstawiającego obszar analizowany w formie okręgu, o średnicy przeszło dziewięciokrotnie większej od szerokości frontu terenu inwestycji, z uzasadnieniem zaskarżonej decyzji, stwierdzającej, że uzasadnione było dopełnienie obszaru analizowanego poprzez ujęcie całych powierzchni działek ewidencyjnych (dotyczy to w szczególności działek nr [...], [...], [...]) i przeprowadzenie analizy na obszarze, który stanowi w przestrzeni czytelnie wyodrębnioną jednostkę urbanistyczną domkniętą ulicami: od północy – R., od wschodu - al. G., od południa -ul. J. B. i wreszcie od zachodu - ul. K. – prowadzi do wniosku, że uzasadnienie wyznaczenia tak dużego obszaru analizowanego nie jest właściwe. Znaczna część obszaru analizowanego znajduje się po drugiej, aniżeli planowana inwestycja, stronie W. Z załącznika graficznego decyzji nie wynika, aby twierdzenie o konieczności dopełnienia obszaru analizowanego poprzez ujęcie całych powierzchni działek ewidencyjnych dotyczyć miało np. wymienionej przez organy działki nr [...]. Nadto, sądowi nie udało się odnaleźć w obszarze analizowanym działek [...] i [...], wymienionych jako działki dopełniaające. Zastrzeżenia budzi również sformułowanie organu, że tak wyznaczony obszar analizowany pozwolił na "przeprowadzenie analizy na obszarze, który stanowi w przestrzeni czytelnie wyodrębnioną jednostkę urbanistyczną". Zważywszy, że w obszarze analizowanym położonym po drugiej stronie W. jedynie niewielki fragment zachodnio-północny jest w ogóle zurbanizowany, stwierdzenie to nie znajduje oparcia w materiale sprawy. Tym samym podzielić należy również zarzut naruszenia § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez błędne wytyczenie granic obszaru analizowanego. Nadto, uzasadnienie ustalenia organu, że planowana inwestycja spowoduje zwiększenie ruchu w istniejącym układzie komunikacyjnym nie spełnia cytowanych wskazówek Sądu. W wyroku w sprawie II SA/Kr 1226/13 wskazano bowiem, że z charakterystyki zamierzenia zawartej we wniosku i załącznikach, a także w piśmie inwestora dnia 29 czerwca 2011 r. z załącznikiem wynika, że planowana budowa zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych (do czterech budynków) z usługami w parterze, garażami podziemnymi, naziemnymi miejscami postojowymi i drogami wewnętrznymi na działkach nr [...], [...], [...] (część) ma zostać zrealizowana w miejsce istniejących budynków. Ma ona zatem zastąpić dotychczasowe zagospodarowanie terenu na powyższych działkach, przy czym inwestor planuje budową 205 miejsc parkingowych ( 190 w garażu podziemnym i ok. 20 miejsc parkingowych w granicach terenu objętego wnioskiem, usytuowanych wzdłuż ul. R.). Organy nie wyjaśniły dlaczego istniejące aktualnie na terenie inwestycji budynki biurowe i usługowe mają generować ruch przez cały okres dnia, a projektowane - głównie w szczycie porannym i popołudniowym. Stwierdzenie to zatem zakłada, że w osoby pracujące w biurowcach nie dojeżdżają do pracy samochodami, na co brak jakichkolwiek dowodów w zebranym materiale dowodowym. Powyższe stanowi również o naruszeniu art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. Uwzględnić należało również zarzut naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 3 i 5 upzp w zw. z § 3 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego, jak również art.153 p.p.s.a. poprzez wydanie decyzji odmownej w oparciu o analizę natężenia ruchu w obszarze wykraczającym poza określone ww. przepisie dopuszczalne granice obszaru analizowanego. Obszar ten wszakże nie obejmuje ani ulicy S., ani ul. W.. Również w analizie urbanistyczno-architektonicznej, przyjętej bez zastrzeżeń przez organy, zamieszczono całe fragmenty opinii ZIKiT-u, która odwołuje się do potoków ruchu kierujących się z ul. R. głównie w kierunku ul. W. położonej poza obszarem analizowanym. Również sugestie ZIKiT-u o alternatywnym projektowanym połączeniu między ul. R. a ul. K. na wprost ul. O. nie powinny mieć wpływu na ustalenia organu, gdyż ulice K. i O. znajdują się poza obszarem analizowanym. Wskazać w tym miejscu należy, że organy bezkrytycznie przyjęły opinię ZIKiT-u z 15.10.2015 r., w której odwołano się nie tylko do terenów położonych poza obszarem analizowanym, ale również do planowanych w obszarze analizowanym w przyszłości inwestycji o powierzchni ok.52 792 m kw. W uzasadnieniu znalazł się obszerny fragment opinii ZIKiT-u wskazującej m.in., że "po zrealizowaniu zamierzeń inwestycyjnych o programie j.w. oraz procedowanej zabudowy objętej niniejszym postepowaniem... nastąpi zator na ul. R. również na odcinku od al. S. do końca przedmiotowej ulicy. W związku z powyższym brak będzie możliwości wjazdu i dojazdu do planowanego zespołu budynków... na działkach nr [...], [...], [...] obr. [...]". Sąd nie uwzględnił natomiast zarzutu naruszenia art. 53 ust. 4 pkt. 9 w zw. z art. 64 ust. 1 uzpz w zw. z art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych poprzez ich błędną interpretacje i niewłaściwe zastosowanie (przedmiotem oceny ZIKIT-u winno być wyłącznie stwierdzenie faktu czy wjazd i wyjazd z terenu projektowanego zamierzenia inwestycyjnego na drogę publiczną tj. na ul. R. będzie możliwy), gdyż zarzut ten jest sprzeczny z oceną prawną Sądu dokonaną w sprawie sygn. II SA/Kr 1226/13. To samo odnieść należy do zarzutu naruszenia art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez jego niezastosowanie (akceptacja podejmowanych przez ZIKiT prób nałożenia na stronę obowiązku współfinansowania projektowanej przez ZIKiT inwestycji drogowej, nie może być uznana jako działanie na podstawie i w granicach prawa). Sąd nie podzielił również zarzutu naruszenia art. 53 ust. 4 pkt. 9 upzp w zw. z art. 54 upzp w zw. z art 64 upzp w zw. z art. 106 k.p.a. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że negatywna opinia Zarządu Infrastruktury i Transportu w K. ma dla Prezydenta Miasta charakter wiążący. Kwestię tę wyjaśnił już sąd w poprzednio wydanym wyroku, a organy nie twierdziły, że opinia Zarządu Infrastruktury i Transportu w K. ma charakter wiążący, a jedynie ją powieliły. Nadto zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu i instancji narusza art.7 i 77 kpa przez ich oparcie na wadliwej analizie urbanistyczno-architektonicznej. O wadliwym określeniu obszaru analizowanego powiedziano już wyżej. Dodać tylko należy, że analizator powołał się na działki nr [...], [...], [...] i [...], których brak jest w obszarze analizowanym. Organy analizy tej w żadnej mierze nie zweryfikowały. Stosownie do treści art.145 § 1 pkt a) i c) ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd uwzględniając skargę uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wyżej przedstawione argumenty wskazują na ziszczenie się tych przesłanek. Jak już wcześniej wskazano, zaskarżona decyzja wydana została również z naruszeniem art.153 p.p.s.a. Dlatego też , na podstawie powołanego wcześniej przepisu orzeczono jak w punkcie I wyroku . O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art.200 p.p.s.a.