II SA/Kr 784/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Irla (spr.) Sędziowie: WSA Krystyna Daniel WSA Małgorzata Łoboz Protokolant: st. sekr. sąd. Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 września 2016 r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa [...] Sp. z o.o. z siedzibą w Z. na decyzję nr [...] [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 10 maja 2016 r., znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki skargę oddala. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 13.02.2015 (znak: [...]) wydaną na podstawie art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego nakazał A sp. z o.o. w Z. – jako współwłaścicielowi działki nr [...] – rozbiórkę konstrukcji reklamowej, wykonanej bez uzyskania pozwolenia na budowę, usytuowanej na tej działce przy drodze krajowej nr [...] (km 352+850 strona prawa, działka drogowa nr [...]) w miejscowości Z. W uzasadnieniu tej decyzji organ nadzoru budowlanego podał, że postępowanie w sprawie zostało wszczęte w związku z pismem Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad z dnia 1.10.2014 r., w którym poinformowano organ nadzoru budowlanego o reklamie znajdującej się w odległości mniejszej niż 10 m od krawędzi jezdni na działce nr [...] w Z. Podczas oględzin tej nieruchomości w dniu 12.12.2014 r. ustalono, że konstrukcja reklamy jest stalowa, osadzona na gruncie na rurach w betonowej stopie. Według oświadczenia przedstawiciela GDDKiA, reklama usytuowana została niezgodnie z warunkami technicznymi. Spółka z kolei wskazała, że działkę nr [...] kupiła w 2008 r. wraz z reklamą. Jezdnia zaś została poszerzona, co spowodowało, że odległość od jej krawędzi do reklamy zmniejszyła się. Organ I instancji podkreślił, że właściciel działki - A nie uzyskał pozwolenia na budowę reklamy. Powołał organ art. 3 ust. 3 Pr. bud. (definicja budowli), art. 28 Pr. bud. (wymóg uzyskania pozwolenia na budowę) oraz art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych (określający minimalną, 10 m. odległość sytuowania obiektów budowlanych – od zewnętrznej krawędzi jezdni). Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego podkreślił, że usytuowanie przedmiotowej konstrukcji narusza przepisy, gdyż odległość od krawędzi jezdni drogi krajowej nr [...] wynosi ok. 3,1 m. Brak jest możliwości doprowadzenia tego obiektu do stanu zgodnego z prawem, co uzasadnia orzeczenie rozbiórki tego urządzenia na podstawie art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego. Odwołanie od opisanej decyzji PINB z dnia 13.02.2015 r. złożyło A sp. z o.o. w Z. Spółka podała, że nie było prawidłowe ustalenie, iż przedmiotowe urządzenie jest urządzeniem reklamowym, a nie urządzeniem informacyjnym oraz że jest ono trwale związane z gruntem. Powyższe, błędne założenia, doprowadziły do nieuprawnionego przyjęcia, iż urządzenie to stanowi budowlę i do jego zainstalowania konieczne jest uzgodnienie z zarządcą drogi i uzyskanie pozwolenia na budowę. Spółka zwróciła uwagę na art. 43 ust. 2 ustawy o drogach publicznych z którego wynika, że w szczególnie uzasadnionych przypadkach usytuowanie obiektu przy drodze krajowej, w odległości mniejszej niż określona w przepisach, może nastąpić za zgodą zarządcy drogi. Zarzuciła, iż organ administracji nie wyczerpał możliwości zastosowania art. 43 ust. 2 ustawy o drogach publicznych w zw. z art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia 8.09.2015 r. zlecił organowi I instancji uzupełnienie materiału dowodowego, poprzez ustalenie inwestora przedmiotowej reklamy oraz ustalenie czy było wydane pozwolenie na budowę i kiedy została poszerzona droga krajowa nr [...]. Zlecił organ ten także pozyskanie stanowiska GDDKiA w trybie art. 43 ust. 2 ustawy o drogach publicznych. Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad, pismem z dnia 29 października 2015 r. znak: [...] podała, że droga krajowa nr [...] na wysokości działki [...] została poszerzona w 2005 r. oraz, że zarządca drogi nie opiniował lokalizacji przedmiotowej reklamy. Pismem z dnia 16.10.2015 r. Starostwo Powiatowe poinformowało, że nie odnotowano wniosku dla inwestycji polegającej na budowie konstrukcji reklamowej na działce nr [...] przy drodze krajowej [...]. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej WINB) decyzją z dnia 10.05.2016 r. (znak: [...]) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy podał, że przedmiotowe postępowanie zostało wszczęte w dniu 27 listopada 2014 r. (karta [...]. akt PINB), zatem zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2015 r., póz. 443, dalej: ustawa zmieniająca): Do spraw wszczętych i niezakończonych do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy decyzją ostateczną stosuje się przepisy dotychczasowe. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał na treść art. 28 ust. 1 oraz art. 3 ust. 3 Prawa budowlanego podkreślając, iż z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę ustawodawca wyłączył roboty budowlane, o których mowa w art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego tj. polegające na: instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem usytuowanych na obiektach wpisanych do rejestru zabytków w rozumieniu przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym. Podał WINB, że na gruncie prawa budowlanego spotykamy dwa rodzaje urządzeń reklamowych: wymagające pozwolenia na budowę (w przypadku m.in. budowy urządzenia reklamowego trwale związanego z gruntem i stanowiącego budowlę) albo wymagające jedynie zgłoszenia (w przypadku instalacji tego urządzenia). Koniecznym jest zatem ustalenie, czy w sprawie mamy do czynienia z budową, czy też instalowaniem tablicy reklamowej. Za wyrokami NSA, organ nadzoru budowlanego podał, że wśród cech wyróżniających (określających) urządzenia reklamowe zaliczane do budowli (art. 3 pkt 3) jest to, że są to urządzenia wolnostojące i trwale związane z gruntem, których to określeń nie zawiera przepis art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego, mówiący o "instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych", co nie jest zapisem przypadkowym. (...) Skoro w art. 3 pkt 3 ustawodawca wymienia wśród budowli "wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe" to oczywistym jest, że mówiąc w art. 29 ust. 2 pkt 6 o "instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych (...), chodzi tu o inne urządzenia reklamowe, niż te, o których mowa w art. 3 pkt 3. W przeciwnym razie te dwie różne regulacje zamieszczone w jednym akcie prawnym nie miałoby sensu (NSA w wyroku z dnia 8.09.2011 r., II OSK 1302/10 oraz z dnia 28.10.2010 r., II OSK 1686/09). Organ podał, że o tym, czy urządzenie reklamowe jest trwale związane z gruntem, nie decyduje sposób i metoda związania z gruntem, ani technologia wykonania fundamentu i możliwości techniczne przeniesienia nośnika reklamowego w inne miejsce ale to czy wielkość tego urządzenia jego konstrukcja, przeznaczenie i względy bezpieczeństwa wymagają takiego trwałego związania (wyrok Naczelnego NSA z dnia 20 maja 2007 roku, sygn. akt: II OSK 883/10, por. wyrok NSA z dnia 25 maja 2007 roku, sygn. akt: II OSK 1509/06, wyrok NSA z dnia 11 września 2008 roku, sygn. akt II OSK 982/07). Z akt sprawy wynika, że przedmiotowa tablica reklamowa stanowi urządzenie samodzielne - niepołączone z żadnym innym obiektem budowlanym. Zatem gabaryty reklamy dla względów bezpieczeństwa, zapewnienia stabilności, nawet w czasie silnych podmuchów wiatru, wymagały trwałego związania z gruntem. Trwałe związanie konstrukcji reklamowej z gruntem wynika również z jego sposobu posadowienia w gruncie. Protokół oględzin wskazuje bowiem, że przedmiotowa tablica reklamowa osadzona jest na stalowych rurach zabetonowanych w stopach fundamentowych, jest więc bezsprzecznie połączona w sposób trwały z gruntem. W ocenie organu odwoławczego, jest to konieczne aby konstrukcja reklamowa mogła opierać się siłom przyrody takim jak na przykład silny wiatr. Organ II instancji stwierdził, że przedmiotowa konstrukcja reklamowa, jako trwale związana z gruntem stanowi budowlę w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, a zatem wymagane było uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Niedopełnienie tego obowiązku skutkowało prowadzeniem postępowania w trybie art. 48 Prawa budowlanego. Organ odwoławczy zauważył, że art. 48 Prawa budowlanego, w ustępie 2 przewiduje, po spełnieniu pewnych warunków, możliwość zalegalizowania samowoli budowlanej. Jak wynika z ustalonego przez organ I instancji stanu faktycznego, będąca przedmiotem postępowania konstrukcja reklamowa znajduje się w pasie drogowym, w odległości 3,10 m od krawędzi jezdni (karta [...] akt PINB). Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad nie zaopiniowała pozytywnie lokalizacji tej tablicy reklamowej, nie wyraziła też zgody na odstępstwo z zakresie odległości obiektu od krawędzi jezdni. Dlatego też legalizacja przedmiotowej konstrukcji reklamowej nie jest możliwa. Odnośnie podmiotu zobowiązanego do rozbiórki organ powołał art. 52 Prawa budowlanego i wskazał, że obowiązek taki można nałożyć na inwestora, pod warunkiem, że ma on do tego prawną i faktyczną możliwość. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podkreślił, że prawidłowo, obowiązek rozbiórki w tej sprawie nałożony został na właściciela gruntu, którym jest spółka z o.o. działająca pod firmą A z siedzibą w Z. Odpowiadając na zarzuty zawarte w odwołaniu organ odwoławczy podał, że zarządca drogi, tj. Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad nie wyraziła zgody na legalizację przedmiotowej konstrukcji reklamowej, a w piśmie z dnia 1 października 2014 r. wprost wniosła o wszczęcie postępowania rozbiórkowego. Stanowisko swoje potwierdziła w piśmie z dnia 29 października 2015 r. Odnośnie uwag dotyczących nieprawidłowego ustalenia, że obiekt będący przedmiotem postępowania ma charakter urządzenia reklamowego, a nie urządzenia informacyjnego, oraz że jest on trwale związane z gruntem, WINB wyjaśnił, że umieszczenie konstrukcji reklamowej za pomocą rur stalowych osadzonych w ziemi i zalanych betonem przesądza o trwałym charakterze związania z gruntem. Nie jest bowiem możliwe swobodne przemieszczenie tej konstrukcji bez dodatkowych robót budowlanych. Opiera się ona siłom przyrody takim jak np. wiatr, pozostając niezmiennie w tym samym miejscu. Natomiast rozważania dotyczące spełniania przez reklamy funkcji informacyjnych pozostają poza kompetencjami organów nadzoru budowlanego. Skargę na opisaną decyzję WINB z dnia 10.05.2016 r. wniosła A sp. z o.o. w Z. Spółka zarzuciła naruszenie następujących przepisów: a) art. 48 w zw. z art. 52 Prawa budowlanego poprzez pominięcie strony postępowania przewidzianej w tych przepisach, w osobie inwestora i niemal całkowitą rezygnację z próby ustalenia tej osoby; organ II instancji w toku postępowania odwoławczego dostrzegł potrzebę ustalenia inwestora jako podmitu, do którego w pierwszej kolejności kierowana powinna być przedmiotowa decyzja, niemniej pomimo możliwości podjęcia czynności dowodowych w tym celu, organ czynności tych zaniechał; b) art. 48 Prawa budowlanego poprzez nieprecyzyjne wskazanie w zaskarżanej decyzji nieruchomości, na której znajduje się obiekt budowlany podlegający rozbiórce, tj. bez oznaczenia księgi wieczystej prowadzonej dla konkretnej nieruchomości, wyłącznie poprzez podanie w sposób mylący numerów działek (wymienione działki nr [...] i [...]) i oraz bez konkretnego wskazania, które z urządzeń znajdujących się na nieruchomości skarżącej podlegać ma rozbiórce; zdaniem skarżącej spółki, w grę wchodzić mogą co najmniej dwa urządzenia (obiekty); niedokładne sformułowanie treści decyzji uniemożliwia prawidłowe jej wykonanie; c) art. 3 ust. 3 Prawa budowlanego poprzez przyjęcie, że nie zachodzi różnica między urządzeniami reklamowymi, a informacyjnymi i zaniechanie dokonywania ustaleń, czy w świetle okoliczności faktycznych sprawy urządzenie ma charakter reklamy; organy l i II instancji nie dokonywały analizy treści przedstawienia jakie znajduje się na urządzeniu pod kątem rozstrzygnięcia czy mamy do czynienia z reklamą, z góry przyjmując, że jest to dla nich oczywiste; d) art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a. i art. 107 §1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiał dowodowego, z pominięciem okoliczności oraz zaniechaniem podjęcia ustaleń osoby inwestora lokującego kwestionowane urządzenie na nieruchomości, dokładnego położenia urządzenia, na którym znajduje się urządzenie podlegające rozbiórce, a także nie rozważenie czy wskazane urządzenie ma charakter reklamy, w szczególności z uwzględnieniem zawartych na nim treści i przedstawienia. Postanowieniem z dnia 23.06.2016 r. WINB wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę WINB wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas wyrażone w sprawie stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna i podlega oddaleniu. W kontrolowanej sprawie, w pierwszej kolejności ustalenia wymagało, czy dla nośnika reklamowego usytuowanego na działce nr [...] przy drodze krajowej nr [...] (km 352+850) po prawej stronie, w miejscowości Z. – konieczne było uzyskanie pozwolenia na budowę. Udzielając odpowiedzi na to pytanie należy zauważyć, że stosownie do art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, (Dz.U. z 2016, poz. 290; dalej ustawa powoływana jako Pr. bud.), wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe stanowią budowlę. Z kolei art. 28 ust. 1 Pr. bud. przewiduje, że roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. Zestawienie tych przepisów świadczy o tym, że w sytuacji ustalenia, iż przedmiotem postępowania jest urządzenie reklamowe, które jest zarówno wolno stojące jak też trwale z gruntem związane – dla jego legalnego wzniesienia konieczne jest uzyskanie pozwolenia na jego budowę. Mając powyższe na uwadze należy wskazać, że zasadnicze znaczenie dla oceny takiego przypadku będą miały parametry techniczne urządzenia, a zwłaszcza jego wielkość i sposób związania z gruntem. W orzecznictwie NSA ugruntowany został pogląd, który sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela, że o tym, czy urządzenie reklamowe jest trwale związane, nie decyduje sposób i metoda związania, ani technologia wykonania fundamentu, czy możliwości jego szybkiego zdemontowania, jak i przeniesienia nośnika reklamowego w inne miejsce. Istotne jest bowiem to, czy wielkość tego urządzenia, jego konstrukcja, przeznaczenie i względy bezpieczeństwa wymagają takiego trwałego związania (por. wyroki NSA: z dnia 22 sierpnia 2013 r., sygn. akt II OSK 794/12; z dnia 28 maja 2013 r., sygn. akt II OSK 271/12; z dnia 1 marca 2012 r., sygn. akt II OSK 2558/10; z dnia 27 października 2011., sygn. akt II OSK 1561/10; z dnia 12 października 2011 r., sygn. akt II OSK 1405/10; z dnia 8 września 2011 r., sygn. akt II OSK 1302/10). Z akt administracyjnych sprawy, w tym z protokołu oględzin przeprowadzonych w dniu 12.12.2014 r. (k. [...] akt administracyjnych) i zawartej w aktach dokumentacji fotograficznej (k. [...]) wynika, że przedmiotowy nośnik reklamowy spełnia przesłanki urządzenia wolno stojącego. Znajduje się ono bowiem przy drodze krajowej nr [...] i nie jest powiązane (połączone) z jakimkolwiek innym obiektem. Nadto, urządzenie to jest także trwale związane z gruntem. Z protokołu oględzin wynika bowiem, że przedmiotowy obiekt posiada konstrukcję stalową osadzoną w betonowej stopie (k. [...]). Tego rodzaju posadowienie obiektu jest więc na tyle trwale, że zapewnia mu stabilność i możliwość przeciwdziałania oddziaływującym na niego czynnikom zewnętrznym (siłom przyrody). Tym samym organy obu instancji, dokonując analizy spornego urządzenia reklamowego, przy uwzględnieniu jego konstrukcji (stalowe rury), rozmiaru (3,1x3 m), a także sposobu posadowienia na gruncie (betonowa stopa), zasadnie stwierdziły, że jego wybudowanie wymagało uzyskania pozwolenia na budowę. Jest to bowiem budowla w świetle art. 3 ust. 3 Prawa budowlanego. W kontrolowanej sprawie bezsporne przy tym było, że na wzniesienie tej budowli nie uzyskano pozwolenia na budowę. W takiej sytuacji powstaje pytanie o możliwość i dopuszczalność legalizacji spornego urządzenia. Będący materialnoprawną podstawą decyzji rozbiórkowych art. 48 Prawa budowlanego, przewiduje możliwość legalizacji takiego obiektu, po spełnieniu pewnych warunków. Jednym z nich jest to aby jego budowa nie naruszała przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem. W ocenianej sprawie powstaje zatem zagadnienie dotyczące spełnienia przez obiekt wymagań wynikających z art. 43 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. 2015 r., poz. 460). Przepis ten stanowi, że obiekty budowlane przy drogach oraz niebędące obiektami budowlanymi reklamy umieszczone przy drogach poza obszarami zabudowanymi, powinny być usytuowane w odległości od zewnętrznej krawędzi jezdni co najmniej 10 m, jeżeli chodzi o teren zabudowany w obrębie rogi krajowej. Ustęp 2 tego przepisu stanowi, że w szczególnie uzasadnionych przypadkach usytuowanie obiektu budowlanego przy drodze, w odległości mniejszej niż określona w ust. 1, może nastąpić wyłącznie za zgodą zarządcy drogi, wydaną przed uzyskaniem przez inwestora obiektu pozwolenia na budowę lub zgłoszeniem budowy albo wykonywania robót budowlanych. Przepis art. 38 ust. 3 stosuje się odpowiednio. Z niezakwestionowanych ustaleń organu nadzoru budowlanego wynika, że sporne rządzenie reklamowe znajduje się w odległości ok. 3,1 m. od krawędzi jezdni drogi krajowej nr [...]. Taka lokalizacja, narusza zatem cytowany wyżej art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych. Jednocześnie w rozpatrywanej sprawie, ustęp 2 tego przepisu nie ma zastosowania, skoro do zarządcy drogi (GDDKiA) przed uzyskaniem pozwolenia na budowę - nie wpłynął wniosek o wyrażenie zgody na odstępstwo. Reasumując dotychczasowe rozważania należy podkreślić, że zasadnie orzekające organy nadzoru budowlanego przyjęły, że w sprawie ma zastosowanie art. 48 Prawa budowlanego, skoro sporny obiekt wybudowany został bez wymaganego pozwolenia na budowę i brak było podstaw do wdrożenia procedury legalizacyjnej. Odnośnie zarzutu skargi dotyczącego naruszenia art. 48 w zw. z art. 52 Prawa budowlanego należy wskazać, że nie jest on trafny. Zgodnie z art. 52 Prawa budowlanego, inwestor, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany na swój koszt dokonać czynności nakazanych w decyzji, o której mowa m.in. w art. 48. Wymienienie w przywołanym przepisie trzech kategorii podmiotów zobowiązanych nie oznacza jednak, że obowiązek dokonania czynności obciąża te podmioty solidarnie. Kolejność wskazania tych podmiotów także nie jest przypadkowa. W pierwszej bowiem kolejności podmiotem zobowiązanym jest inwestor, chyba że w okolicznościach sprawy podmiot ten w dacie orzekania już nie istnieje bądź nie ma tytułu do nieruchomości lub obiektu. W ocenianej sprawie nie ulegało wątpliwości, że inwestor urządzenia budowlanego, nie jest już właścicielem działki na której jest ono posadowione. Powyższe oznacza, iż trafnie organy nadzoru budowlanego uczyniły skarżącą spółkę adresatem decyzji rozbiórkowej, skoro jest ona obecnie właścicielem działki nr [...] w Z. Nietrafny okazał się także zarzut naruszenia art. 48 Prawa budowlanego, poprzez nieprecyzyjne wskazanie nieruchomości, na której znajduje się obiekt budowlany podlegający rozbiórce i brak określenia, które z urządzeń znajdujących się na nieruchomości podlegają rozbiórce. Zdaniem skarżącej, w rachubę wchodzić mogą co najmniej dwa urządzenia. Zajmując stanowisko wobec tego zarzutu należy wskazać, że z zaskarżonej decyzji organu I instancji jednoznacznie wynika, że obowiązkiem rozbiórki objęto konstrukcję reklamową usytuowaną na działce nr [...]. Wskazanie w sentencji decyzji działki nr [...] – odnosi się bezspornie do działki stanowiącej drogę krajową nr [...]. Redakcja sentencji decyzji nie jest myląca, ani wprowadzająca w błąd. Odnośnie "dwóch różnych urządzeń mogących podlegać rozbiórce" należy podkreślić, iż zarówno w postępowaniu administracyjnym, jak i w skardze kierowanej do sądu administracyjnego, strona skarżąca nie podała jakie dwa urządzenia (elementy) mogą w sprawie wchodzić w rachubę. Brak tych danych (informacji) wyklucza możliwość ustosunkowania się do tego zarzutu. Odnośnie zaś zarzutu naruszenia art. 3 ust. 3 Praw budowlanego poprzez przyjęcie, że nie zachodzi różnica między urządzeniami reklamowymi a informacyjnymi, należy wskazać, że same treści umieszone na tablicy, nie mają znaczenia dla oceny sprawy i kwalifikacji prawnej budowli będącej przedmiotem postępowania. Treść kolejnego zarzutu, dotyczącego naruszenia art. 7, 77, i 107 par. 1 K.p.a. stanowi powielenie wcześniejszych zarzutów (1-3) względem których zajęte już wyżej zostało stanowisko. Uwzględniając zatem całokształt okoliczności sprawy sąd, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2016 r., poz. 718) skargę oddalił.